O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 26 : ถึงจะร้ายแต่ก็รักเธอ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 พ.ย. 49

ตอนที่ 26

ในขณะที่อ้น กรอบแก้ว เมษยาและธรัตรากำลังนั่งพูดคุยกันถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ที่จู่ๆ สาวหล่อก็โดดลงจากรถหายแวบเข้าไปในคอนโดหลังนั้นด้วยความสงสัย พลันก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นติดต่อกัน ทำให้กรอบแก้วรีบถลาไปที่ประตูทันที และเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว เมื่อคิดว่าผู้ที่มาเคาะประตูนั้นคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวีร์ธิรา สาวหล่อรุ่นน้องของเธออย่างแน่นอน

"ฮึก. . .ขอวี. . .ฮึก. . .ค้างที่นี่อีกซักคืนได้มั้ยฮะ"  วีร์ธิราพูดปนสะอื้น พลางมองหน้าสาวใหญ่ด้วยแววตาเศร้า กรอบแก้วรีบดึงตัวสาวหล่อเข้ามาในห้องทันที ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นรอยแดงเป็นริ้วๆ บนแก้มด้านซ้าย

"ว้าย! ตายแล้ว นี่หน้าน้องวีไปโดนอะไรมาคะ  ดูสิแดงเชียว เจ็บมากมั้ยเนี่ย" สาวใหญ่พูดพลางยกมือขึ้นลูบแก้มของสาวหล่อรุ่นน้องอย่างเบามือด้วยความเป็นห่วง วีร์ธิราสะดุ้งพลางร้องโอ๊ยออกมา แล้วรีบหันหน้าหลบมือของสาวใหญ่ที่ชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงโอดโอยของเธอ 

"นี่คุณวี. . .ถูกดาเค้า. . ." ธรัตราเอ่ยขึ้น

"ตบมาเหรอคะ" เมษยาต่อท้ายให้ ส่วนเจ้าตัวนั้นพยักหน้าทีนึง แต่ยังคงร้องไห้ไม่หยุดอยู่ในอ้อมแขนของกรอบแก้ว โดยมีอ้นยืนมองดูอยู่ห่างๆ

"เพราะเรื่องรูปในหนังสือเล่มนั้นใช่มั้ยคะ เมต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ที่ทำให้คุณวีกับดาเข้าใจผิดกัน แถมคุณวียังต้องมาเจ็บแบบนี้ด้วย เพราะเมแท้ๆ เลย" เมษยาทำหน้าเศร้า โดยมีคนรักของเธอลูบศีรษะเบาๆ อย่างปลอบโยน แต่ร่างสูงกลับส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไม่ใช่ความผิดคุณเมหรอกฮะ อย่าโทษตัวเองเลย. . .พี่แก้ว คืนนี้วีขอค้างที่นี่อีกซักคืนได้มั้ยฮะ เดี๋ยวพรุ่งนี้วีจะกลับไปอยู่ที่ห้องเดิมของวีเอง ไม่รบกวนพี่แก้วนานหรอกนะ" กรอบแก้วมีสีหน้าหนักใจเล็กน้อย ด้วยเพราะตอนนี้นอกจากเมษยาแล้วยังมีสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่งคือธรัตราด้วย และห้องของเธอคงจะไม่มีที่พอให้สาวหล่อซุกตัวนอนได้เป็นแน่ วีร์ธิรานั้นได้แต่กอดเอวของสาวใหญ่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย พลางร้องออดอ้อนเหมือนเป็นเด็กๆ ด้วยเสียงขึ้นจมูก

"นะฮะ. . .พี่แก้ว วีไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนแล้วจริงๆ วีไม่อยากกลับไปที่ห้องดาเค้าอีกแล้ว ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายอย่างนั้นอีกแล้วด้วย"

อ้นที่ยืนมองอยู่นานเอ่ยขึ้นเพื่อตัดบท เมื่อเห็นสีหน้าของกรอบแก้วที่กำลังหันมามองตนเหมือนต้องการความช่วยเหลือ

"ห้องไอ้แก้วมันเล็ก อยู่กันสี่คนไม่ไหวหรอก ถ้าไม่มีที่ไป เดี๋ยววีไปอยู่ที่บ้านพี่แทนก็แล้วกัน"

ร่างสูงหันไปมองหน้าคนพูด ยิ้มแห้งๆ ให้ พลางกล่าวขอบคุณ  จากนั้นอ้นจึงเอ่ยขอตัวกลับเมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว และคิดว่าทุกคนคงอยากพักผ่อน เพราะเหนื่อยมาทั้งวันกับเรื่องวุ่นวายต่างๆ ที่เกิดขึ้น พลางเดินนำวีร์ธิราออกไป โดยมีกรอบแก้วและหลานสาวทั้งสองยืนส่งที่หน้าประตูห้อง ก่อนที่อ้นจะเดินออกไปจากห้อง กรอบแก้วก็รีบเดินมาขอบอกขอบใจเพื่อนรัก พลางกล่าวฝากฝังสาวหล่อรุ่นน้องให้อยู่ในความดูแลของอ้น

"ฝากน้องวีด้วยนะอ้น ดูแลน้องเค้าดีๆ หน่อยล่ะ"

"เออน่า ห่วงจังเลยนะแม่คุณ ฉันไม่จับน้องวีเค้าไปต้มยำทำแกงที่ไหนหรอก ไปล่ะนะ" อ้นพูดแขวะเพื่อนตัวเอง เมื่อเห็นว่ากรอบแก้วดูจะห่วงรุ่นน้องคนนี้ออกนอกหน้าเสียเหลือเกิน แล้วจึงเดินมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ โดยมีสาวหล่อร่างสูงเดินตามหลังต้อยๆ

เพียงไม่ถึงชั่วโมงรถของอ้นก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะเป็นทาวน์เฮ้าส์ 2 ชั้น มีบ้านข้างเคียงเรียงรายติดๆ กัน ราว 7 – 8 หลัง วีร์ธิราเปิดประตูลงมาพลางมองเข้าไปในตัวบ้านที่มืดสนิท จึงหันมาเอ่ยถามกับผู้เป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น

"พี่อ้นอยู่ที่นี่คนเดียวหรือฮะ"  อ้นเดินลงมาจากรถ พลางไขกุญแจที่หน้าประตูบ้านด้วยความเคยชิน แล้วจึงตอบคำถามของร่างสูง

"อ๋อ. . .เปล่าหรอก พี่อยู่กับน้องสาวน่ะ  แต่เค้าไม่ค่อยได้อยู่บ้านซักเท่าไหร่ คือเค้าทำงานเป็นแอร์โฮสเตสน่ะ ต้องบินไปนู่นมานี่บ่อยๆ บางทีก็ไปค้างที่บ้านแฟนบ้าง เพราะงั้นจะเรียกว่าอยู่คนเดียวก็ได้ล่ะมั้ง" 

วีร์ธิราพยักหน้ากับคำตอบที่ได้รับ แล้วจึงเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปช้าๆ อ้นเดินเข้าไปเปิดไฟทีละดวง ภายในบ้านจึงสว่างไสวขึ้น ร่างสูงมองไปรอบๆ บ้าน ที่ดูไม่ค่อยจะเป็นระเบียบเรียบร้อยสักเท่าไหร่  หนังสือพิมพ์วางระเกะระกะอยู่บนโซฟาสีน้ำเงินเข้ม กระป๋องเบียร์ล้มกลิ้งกระจัดกระจาย พอๆ กับเศษกระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมๆ ถูกทิ้งไว้เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นกระเบื้องสีขาวหม่นที่มีฝุ่นจับหนาเตอะ เชื่อแล้วว่าสาวหล่อรุ่นพี่นั้นอยู่ตัวคนเดียวจริงๆ พลางนึกในใจว่าเมื่อก่อนห้องเธอว่ารกแล้ว มาเจอสภาพภายในบ้านของอ้นนั้นความรกของห้องเธอก็แทบจะชิดซ้ายไปเลย

"ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนสิเรา ใส่เสื้อพี่ไปก่อนก็ได้ อยู่ในตู้เสื้อผ้า ในห้องนอนพี่น่ะ เดินขึ้นไปชั้นสอง ซ้ายมือห้องแรกนั่นแหละ  ยังไม่ได้กินอะไรมาใช่มั้ยล่ะ เดี๋ยวพี่ทำของกินไว้ให้แล้วกัน รีบอาบแล้วรีบลงมาล่ะ" เสียงอ้นดังออกมาจากด้านในครัว

"ขอบคุณมากฮะพี่อ้น" สาวหล่อตอบแล้วจึงค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองตามที่เจ้าของบ้านบอก พอเปิดประตูเข้าไปภายในห้องเท่านั้น ร่างสูงก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ามีรูปของหญิงสาวคนหนึ่ง ติดอยู่เต็มกำแพงไปหมด

"เฮ้ย! นี่มันรูปพี่แก้วทั้งนั้นเลยนี่นา"

"เฮ้ย!  สต๊อป!!! รออยู่นี่แป๊บนะ"

ขณะที่สาวหล่อกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในห้อง อ้นที่ไม่รู้ว่าวิ่งขึ้นมาชั้นบนมาตั้งแต่เมื่อไหร่  ก็ยกแขนขึ้นกันเอาไว้ พลางแทรกตัวเองเข้าไปภายในห้อง แล้วจึงปิดประตูลง ท่ามกลางความงุนงงของร่างสูงที่ได้แต่ยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่ที่หน้าประตูนั้น

"อะไรของเค้าหว่า. . .ว่าแต่น่าสงสัยจัง ทำไมในห้องนอนพี่อ้นถึงมีแต่รูปพี่แก้วเต็มไปหมดเลย อ๊ะ!!! หรือว่า. . ."  ร่างสูงบ่นพึมพำ ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่แล้วจู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกผลัวะ เผยให้เห็นอ้นที่ยืนหอบแฮ่กๆ ราวกับวิ่งมาไกลหลายกิโลเมตร เขายกมือขึ้นปิดปากร่างสูงเอาไว้ก่อนที่เธอจะเอ่ยคำใด ๆ ออกมา

"สมมติว่าเมื่อกี้เราไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนะ เข้าใจมั้ย"

อ้นทำหน้าขู่ ทั้งที่แก้มแดงเป็นลูกตำลึงสุก เมื่อเห็นว่าสายตาของร่างสูงพยายามจะคาดคั้นเอาความจริงอะไรบางอย่างกับเธอให้ได้   สาวหล่อรุ่นน้องจำต้องยอมพยักหน้าหงึกๆ แทนคำตอบ แม้ในใจนั้นอดสงสัยไม่ได้ว่าอ้นกำลังแอบชอบกรอบแก้วอยู่หรือเปล่า ถึงได้มีรูปภาพของสาวใหญ่ติดเรียงรายอยู่บนกำแพงเต็มไปหมดเช่นนี้ ยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำของสาวหล่อวัยสามสิบกว่าอย่างนั้นด้วยแล้ว ยิ่งมั่นใจว่าคงเป็นอย่างที่เธอคิดไม่ผิดแน่

"รีบอาบน้ำซะ เดี๋ยวจะได้ไปกินข้าวกัน"

อ้นกำชับ พลางรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ร่างสูงมองตามไปด้วยความสงสัย พอเปิดประตูเข้าไปภายในห้องอีกครั้ง วีร์ธิราก็อุทานออกมาเป็นครั้งที่สอง เมื่อพบว่ารูปของกรอบแก้วที่ติดอยู่เรียงรายเต็มกำแพงนั้น หายไปหมด ไม่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่รูปเดียว

"อ้าว. . .เมื่อกี้ยังมีรูปอยู่เต็มไปหมดเลยนี่นา ทำไมพี่อ้นเค้าต้องรีบเก็บรูปพี่แก้วออกจากกำแพงด้วยนะ น่าสงสัยชะมัดเลย"

ร่างสูงยืนกอดอกพลางมองกำแพงสีขาวที่มีรอยตะปูตอกเอาไว้เป็นระยะๆ ความสงสัยยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณพฤติกรรมในแปลกๆ ของอ้น แต่เมื่อเจ้าของบ้านดูท่าทางจะไม่อยากให้เธอรับรู้ ร่างสูงจึงทำได้แค่เพียงเก็บงำความสงสัยนั้นไว้กับตัว ก่อนจะเดินหายเข้าห้องน้ำไป

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา วีร์ธิราก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวเข้าชุดกัน แต่คงเป็นเพราะส่วนสูงของเธอนั้นมากกว่าอ้นอยู่ราวๆ 10 เซนติเมตร จึงทำให้กางเกงขายาวของอ้นกลายเป็นกางเกงแบบห้าส่วนสำหรับร่างสูงไป เธอมองตัวเองในกระจกรู้สึกแปลกตากับชุดที่ใส่ไปบ้าง คงเพราะว่าโดยปกติเวลาอยู่ที่ห้องของแพรลดา เธอมักจะสวมเสื้อยืดกับกางเกงวอร์มขายาวที่นางแบบสาวซื้อให้มากกว่า แล้วจึงก้าวเดินออกมาจากห้องนอน

เพียงแค่เปิดประตูออกมาเท่านั้น กลิ่นหอมๆ ก็โชยมาเตะจมูก ทำเอาร่างสูงถึงกับน้ำลายสอทันทีด้วยว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อกลางวัน เธอเดินตามกลิ่นหอมฟุ้งมาจนถึงบริเวณโต๊ะอาหาร ก็เห็นอ้นนั่งอยู่ก่อนแล้วและกำลังคีบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยท่าทางน่าอร่อย พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นร่างสูง อ้นจึงกวักมือเรียกให้สาวหล่อรุ่นน้องนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างของตัวเอง ซึ่งมีชามบะหมี่อีกชามวางอยู่ ร่างสูงเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วจึงค่อยสอดตัวนั่งลง พลางมองชามบะหมี่ที่มีควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับส่งกลิ่นหอนกรุ่นยั่วใจอยู่ตรงหน้า แล้วจึงคว้าตะเกียบที่วางอยู่ข้างชามขึ้นมาคีบเส้นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

สาวหล่อร่างสูงกินไปได้เกือบครึ่งชาม จู่ๆ ภาพของแพรลดาที่กำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหารในครัวก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธอ  ใบหน้าขาวใสที่มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะพราวไปทั่วทั้งใบหน้า กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมอาหารให้คนป่วยอย่างเธอทาน ช่างเป็นภาพที่งดงามเหลือเกิน ร่างสูงเผลอลอบยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ยิ่งเมื่อนึกไปถึงรอยยิ้มเขินๆ ของนางแบบสาวที่ถูกเธอแกล้ง ร่างสูงก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมาอยู่คนเดียว ทำให้อ้นที่กำลังจะยกชามบะหมี่ขึ้นซดน้ำซุป ต้องถือชามค้างเอาไว้ หันมาเหล่มองสาวหล่อรุ่นน้องที่นั่งอยู่ด้านข้างแวบหนึ่งด้วยความแปลกใจ แล้วจึงหันกลับไปซดน้ำซุปต่อ แต่ยังไม่ทันที่จะหมดชามดี จู่ๆ เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นก็ดังขึ้นมาจากคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ทำเอาอ้นถึงกับสำลักน้ำซุป ไอ ค่อกๆ แค่กๆ สองสามทีก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด พลางหันไปหาเจ้าตัวดีที่เปลี่ยนจากเสียงสะอื้นฮักๆ เป็นปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น แอบนึกในใจ

'ไอ้เด็กคนนี้ ท่าจะเป็นเอามากแฮะ เดี๋ยวก็หัวเราะเดี๋ยวก็ร้องไห้ ตกลงมันอกหักหรือมันบ้ากันแน่เนี่ย เฮ้อ. . .แก้วนะแก้ว ฝากอะไรไม่ฝาก ดันเอาเจ้าเด็กบ้านี่ฝากไว้กับเราได้ เราเองก็เหมือนกันคิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ย ที่รับเจ้าเด็กนี่มาดูแลให้น่ะ'

แม้ในใจจะคิดไปอย่างนั้น แต่อ้นก็อดที่จะห่วงสาวหล่อรุ่นน้องไม่ได้ เพราะประสบการณ์ที่สั่งสมมานาน ทำให้รู้ว่าบางครั้งเวลาที่คนเราอกหักก็มักจะทำอะไรไปโดยไม่คิด ซึ่งไม่ได้แตกต่างไปจากคนบ้าเลยแม้แต่น้อย  ในเวลานี้เธอจึงรู้สึกเห็นใจร่างสูงอยู่เหมือนกัน

"เป็นอะไรรึเปล่า เมื่อกี้พี่ยังเห็นเราหัวเราะอยู่เลยนี่นา ทำไมร้องไห้ซะแล้วล่ะ"  ร่างสูงปล่อยมือที่กำตะเกียบอยู่เมื่อครู่ลงกับโต๊ะ ก่อนจะหันไปคว้าเอาไหล่ของสาวหล่อรุ่นพี่เป็นที่ซับน้ำตา พลางพูดปนสะอื้น

"ฮือๆ . . .พี่อ้น ทำไมดาเค้าต้องทำแบบนี้กับวีด้วย. . .ฮือ. . .วีไปทำอะไรให้เค้าเจ็บแค้นนักหนาเหรอ เค้าถึงต้องทำแบบนี้กับวี โฮ. . .โฮๆๆ ทำไมฮะพี่อ้น" สาวหล่อรุ่นพี่ทำหน้างง แต่ก็ลูบหัวลูบหลังพลางปลอบไปตามเรื่อง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย สำหรับคนที่ปลอบคนอื่นไม่เป็นอย่างอ้น

"ใจเย็นๆ นะน้องวี หวา. . .อย่าร้องไห้แบบนี้สิ พี่ไม่ค่อยถูกกับน้ำตาของผู้หญิงเท่าไหร่หรอกนะ เอ่อ. . .ถึงจะเป็นทอมก็เถอะ อีกอย่างพูดไปร้องไปแบบนี้พี่ฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะ หยุดร้องก่อนเถอะ โธ่เอ๊ย ก็บอกให้หยุดร้องไงเล่า!"

เมื่อไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผล เพราะดูเหมือนยิ่งปลอบร่างสูงก็จะร้องไห้หนักขึ้น อ้นจึงต้องใช้ไม้แข็งตวาดเสียงดังใส่ ทำเอาคนที่กำลังร้องไห้สะดุ้งเฮือก และเงียบเสียงลงทันทีด้วยความตกใจ เหลือเพียงเสียงสะอื้นเล็กน้อยที่คนตัวสูงพยายามจะกลั้นเอาไว้ แต่ก็ยังเล็ดรอดออกมาจากในลำคอได้อยู่ดี พลางก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาอ้น

"เฮ้อ. . .แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย พูดไปร้องไปใครจะฟังรู้เรื่องกันเล่า เอ้า. . .ทีนี้มีเรื่องอะไรก็ว่ามา" 

พอเสียงร้องเงียบลง อ้นจึงค่อยเอ่ยถามร่างสูงที่เอาแต่ก้มหน้างุดๆ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนถาม จากนั้นวีร์ธิราจึงเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก็เห็นว่าสายตาของอ้น เต็มไปด้วยความห่วงใยและพร้อมจะรับฟังทุกปัญหาของเธออย่างเต็มใจ จึงค่อยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก่อนให้อ้นฟังด้วยความอัดอั้นตันใจ

"เมื่อกี้วีตั้งใจจะกลับไปอธิบายเรื่องรูปที่เป็นข่าวกับคุณเม แต่พอไปถึงเค้ายังไม่ทันฟังวีซักคำ ก็ไล่ตะเพิดให้วีไปอยู่กับคุณเมแล้ว วีโมโหก็เลย. . .เอ่อ. . .ก็เลยจูบเค้าไป แล้วพี่อ้นรู้มั้ย เค้าตบหน้าวีเต็มแรงเลย ไม่รู้ว่ารังเกียจอะไรวีนักหนา ทีคุณผึ้งจูบไม่เห็นจะโดนตบอย่างวีบ้างเลย"

ร่างสูงร่ายยาวเป็นชุดโดยมีอ้นคอยพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ แต่มาสะดุดกับชื่อของธรัตราในประโยคสุดท้าย

"อ้าวแล้วน้องผึ้งเค้าไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ" อ้นถาม ร่างสูงส่ายหน้าอย่างจนใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เรื่องราวของทั้งสามคนมาก่อนด้วยเช่นกัน

"ไม่รู้ซิฮะ วีรู้แค่ว่าคุณผึ้งเป็นแฟนเก่าดาเค้า แต่สงสัยคุณเมคงไปแย่งแฟนเค้ามาด้วยมั้ง เค้าถึงได้พูดจาเหมือนกับเกลียดคุณเมเอามากๆ  แต่วีไม่เห็นเข้าใจเลย ทำไมเค้าจะต้องลากวีให้เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ทั้งๆ ที่วีก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนนึงเท่านั้นเอง แต่ดาเค้าก็เข้ามาเปลี่ยนชีวิตวี จนวีต้องมาอยู่ในสภาพทอมแบบนี้ก็เพราะเค้านั่นแหละ ทำไมเค้าต้องทำให้วีหลงรักเค้าด้วย ทำไมฮะพี่อ้น ทั้งที่วีรักเค้ามากขนาดนี้แล้วทำไมเค้าถึงต้องทำร้ายจิตใจวีด้วยฮะ "

คำพูดที่อัดอั้นอยู่ในใจของวีร์ธิราถูกระบายออกมาอีกชุดใหญ่ พลางทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกถึงถ้อยคำของนางแบบสาวที่บาดลึกลงไปในหัวใจของเธอ อ้นได้แต่นิ่งอึ้งไปเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากสาวหล่อร่างสูง พยายามคิดหาคำปลอบใจที่ดีๆ แต่สุดท้ายแล้วก็คงหนีไปพ้นคำเดิมๆ ที่ใช้อยู่เป็นประจำ

"ใจเย็นๆ นะ อย่าคิดมากเลย คิดไปก็ปวดสมองเปล่าๆ แต่โบราณเค้าว่าเอาไว้ ผู้หญิงตบแปลว่าผู้หญิงรัก เค้าคงจะหึงที่เราไปเป็นข่าวกับน้องเมศัตรูคู่แค้นของเค้าด้วยล่ะมั้ง แล้วนอกจากเรื่องนี้ ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า ไหนลองเล่ามาซิ"  วีร์ธิราทำท่านึกอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยอะไรออกมาเบาๆ ด้วยท่าทางเขินอาย

"มีอย่างนึงที่วีข้องใจมานานแล้ว แต่ไม่กล้าถามใคร เอ่อ. . .เวลามีอะไรกับผู้หญิงด้วยกันเนี่ย เค้าต้องทำกันยังไงเหรอฮะ"

คำถามของร่างสูงทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับหัวเราะก๊าก เพราะไม่คิดว่าคนที่ร้องไห้โวยวายอยู่เมื่อครู่จะปรับเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วขนาดนี้

"ฮะฮะฮ่า. . .เจ้าเด็กบ้านี่ นึกจะเปลี่ยนเรื่องก็เปลี่ยนง่ายๆ เลยนะ เอ๊ะ. . .เดี๋ยวนะ ที่ถามมาเมื่อกี้นี้ แสดงว่ายังไม่เคย. . .เฮ้ย. . .จริงเหรอเนี่ย. . .ไม่น่าเชื่อเลยนะ น้องวีทำได้ยังไงน่ะ อยู่กับสาวสวยสุดเซ็กซี่อันดับหนึ่งของประเทศไทยมาเกือบสองเดือน แต่ไม่เคยมีอะไรกัน เป็นไปได้เหรอ ถ้าเป็นพี่อ้นนะ สงสัยจะเรียบร้อยไปตั้งแต่วันแรกแล้ว" อ้นพูดพลางส่งยิ้มแบบล้อๆ ให้

"แหม. . .พี่อ้น ก็วีบอกแล้วว่าจริงๆ วีไม่ได้เป็นทอมซักหน่อย จะไปเชี่ยวชาญเหมือนพี่อ้นได้ยังไงล่ะ"   สาวหล่อรุ่นน้องหน้าแดงก่ำเมื่อถูกแซว

"โอย ว่าเข้าไปนั่น เชี่ยวชงเชี่ยวชาญอะไรกัน ก็แค่ธรรมดาๆ ล่ะน่า จริงสิ แล้วทำไมจู่ๆ วีถึงอยากรู้เรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ" อ้นพูดพลางปรายตามองร่างสูงที่ได้แต่ก้มหน้า พยายามซ่อนความเขินอายเอาไว้อย่างเต็มที่

"ก็วีอยากลอง. . .เอ้ย. . .ก็คนเค้าแค่อยากรู้ไว้เฉยๆ ไม่ได้รึไงเล่า ช่างเถอะๆ ไม่ถามแล้วก็ได้" 

"อ๋อ. . .ที่แท้ก็อยากลองนี่เอง ถ้างั้นก็ตั้งใจฟังให้ดีนะ เดี๋ยวปรมาจารย์คนนี้จะสอนให้"

อ้นพูดพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนจะแปลงร่างตัวเองกลายเป็นอาจารย์สอนวิชาเพศศึกษาฉบับหญิงรักหญิงให้ทอมมือใหม่หัดรักอย่างวีร์ธิรา ที่นั่งตาแป๋ว หูผึ่ง ฟังคำสอนของสาวหล่อรุ่นพี่ด้วยความสนใจ

………………………………………………………………………………………………………………………………..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1021 คุณหญิงเพินแพว แมนชั่น (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 13:14
    555 ขำไม่เลิกเลยคับ ตอนแรกๆก้น่าสงสารน้ำตาไหล อินไปกับเรื่อง แต่ว่าตอนสุดท้าย..(สุดๆเลย)
    #1,021
    0
  2. #1008 lakot (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2553 / 12:13

    เออตกลง ญ ทำ กะญ ทำไง อ่า  55555

     ห้าย ตา ยย ย   เห๊อะ

    #1,008
    0
  3. #982 Number42 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 21:29

    แรกๆเศร้า

    แต่ตอนหลังฮาแตก 555555+

    #982
    0
  4. #944 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 22:36
    ท่านปรมาจารย์ อิอิ
    #944
    0
  5. #920 My Angle (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:07
    ตอนแรกมันเศร้านะ


    แต่ตอนสุดท้ายนี่สิ หลุดก๊ากเลยตู
    #920
    0