O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 2 : เธอไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 ต.ค. 49

ตอนที่ 2

วีร์ธิราเดินกอดซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามาในสำนักพิมพ์ด้วยอาการเหม่อลอย เมื่อกรอบแก้วเงยหน้าขึ้นมาเห็นเข้าเธอก็รีบกุลีกุจอพาวีร์ธิราไปนั่งที่โซฟารับแขกทันที เธอหยิบซองเอกสารในมือหญิงสาวไปวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ

" โถ . . . น้องวีขา ร้องไห้เสียตาบวมตุ่ยเชียว แล้วเป็นยังไงบ้างคะติดต่อแฟนได้หรือยัง " 

กรอบแก้วเอ่ยถาม แต่วีร์ธิราได้แต่ส่ายหน้าช้าๆแทนคำตอบ เมื่อเห็นสภาพอิดโรยของหญิงสาวข้างตัวอย่างนี้ แล้วอดรู้สึกสงสารไม่ได้ เมื่อวันก่อนยังมาร่ำร้องขอเลื่อนเวลาส่งต้นฉบับเพราะต้องไปเที่ยวต่างจังหวัดกับแฟนหนุ่มอยู่หยกๆ   มาวันนี้กลับเอาแต่นั่งซึมกระทือ ไม่พูดไม่จา สายตาเหม่อมองออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย

 ไม่คิดเลยว่าแค่ผู้ชายคนเดียวจะทำให้หญิงสาวที่เคยร่าเริงยิ้มทักทายกับคนอื่นไปทั่ว ต้องมานั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งได้อย่างนี้ นึกแล้วก็โกรธชายหนุ่มตัวปัญหาขึ้นมาเสียเฉยๆ ที่ทำให้วีร์ธิราที่เธอทั้งรักทั้งห่วงเหมือนเป็นน้องสาวตัวเองแท้ๆต้องเสียใจมากมายขนาดนี้

" น้องวีขา แค่ผู้ชายคนเดียวอย่าไปแคร์อะไรมากนักเลยนะคะ ในเมื่อเขาทิ้งเราแล้ว จะมานั่งจับเจ่าอยู่อย่างนี้ทำไม สู้ออกไปลองเปิดหูเปิดตา เปิดใจลองรับคนใหม่ๆเข้ามาไม่ดีกว่าเหรอคะ " 

สาวใหญ่ออกความเห็นแต่วีร์ธิรากลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

" แหม . . . พี่แก้วคะ คนอุตส่าห์คบกันมาตั้งสี่ห้าปี จู่ๆ จะให้ตัดใจรวดเร็วแบบนั้นวีทำไม่ได้หรอกค่ะ "  ขาดคำของวีร์ธิรา กรอบแก้วก็โพล่งสวนขึ้นมาอย่างทันควัน

" แต่ทีฝ่ายนู้นเค้ายังทิ้งน้องวีไปได้หน้าตาเฉยเลยนะคะ แล้วน้องวียังจะมัวไปโศกเศร้าถึงเค้าอีกทำไมล่ะคะ ไม่เอาค่ะคนดีของพี่ เลิกนั่งเศร้าแบบนี้ได้แล้ว อย่าลืมสิคะว่าชีวิตเรายังต้องเดินต่อไป อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็อย่าเก็บไปคิดให้ปวดสมอง ดูอย่างพี่สิคะ เลิกกับแฟนมากี่คนพี่ไม่เคยเศร้าได้เกินครึ่งวันหรอกค่ะ ผู้ชายน่ะไม่ได้มีคนเดียวในโลกนะคะ แค่อย่าไปยึดติด ปล่อยใจให้เป็นอิสระ พี่ว่าคนดีๆ อย่างน้องวีเนี่ย เดี๋ยวไม่นานก็หาคนใหม่ได้แล้วล่ะ "

 วีร์ธิราฟังคำพูดของสาวใหญ่แล้วนึกถึงสภาพตัวเอง สาวมาดเซอร์แถมกะเปิ๊บกะป๊าบอย่างเธอเนี่ยหรือ จะมีใครมาสนใจนอกจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยได้ เธอส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อในคำพูดที่กรอบแก้วอุตส่าห์ยกมาให้กำลังใจ  แต่มาคิดดูอีกทีลองเปิดใจรับคนอื่นเข้ามาบ้างก็คงไม่เสียหายอะไร

" แล้วถ้าวีอยากจะลองมองหาผู้ชายคนใหม่ซักคน พี่แก้วว่าวีจะไปหาที่ไหนดีคะ " 

วีร์ธิราเปรยขึ้นมาอย่างลอยๆ แต่กรอบแก้วกลับลอบยิ้มออกมาอย่างดีใจที่ น้องสาวสุดที่รักเริ่มจะมีอาการดีขึ้นแล้ว เธอนัดแนะกับวีร์ธิราว่ารอให้เธอเลิกงานเสียก่อนแล้วจะพาไปเปิดหูเปิดตา แต่ตอนนี้ให้หญิงสาวกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูดีกว่านี้สักหน่อย

เมื่อวีร์ธิราก้มลงมองดูสภาพของตัวเอง หญิงสาวก็อดยิ้มออกมาอย่างเขินอายไม่ได้ เธอแต่งตัวอย่างกับชุดนอนแบบนี้ออกมาจากห้องได้ยังไงกันนะ หลังจากนัดแนะเวลาและสถานที่กันเรียบร้อย วีร์ธิราก็เดินทางกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง เพื่อแต่งตัวให้ดูเป็นผู้เป็นคนที่มีสติมากขึ้น

………………………………………………………………………………………………………………………………….

รถสปอร์ตสีน้ำเงินราคาแพงหลายล้านแล่นมาจอดที่หน้าบ้านเก่าๆ หลังหนึ่งแถบชานเมือง แพรลดาเดินลงมาจากรถพลางกดรีโมทล็อคประตูรถ แล้วเดินเข้าไปยังบ้านหลังนั้น เสียงบานพับประตูเหล็กลั่นเอี๊ยดอ๊าด เมื่อเธอไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปในตัวบ้าน ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิมกับที่วันนั้นเธอเดินจากมา มีเพียงแต่ฝุ่นละอองจับตัวหนาเป็นหลายเซนติเมตรบนพื้นผิวเฟอร์นิเจอร์กับหยากไย่ที่ติดอยู่ตามมุมกำแพงเท่านั้นที่บ่งบอกให้รู้ว่า บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มาเป็นเวลานานแล้ว

" ผึ้ง เธอหายไปอยู่ที่ไหนนะ ทำไมไม่ยอมมาพบฉันซักที ฉันยังไม่มีความเป็นผู้หญิงพอเมื่อเทียบกับเขาอีกหรือ " 

แพรลดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบกรอบรูปสีน้ำตาลขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วเช็ดฝุ่นที่เกาะเป็นคราบอยู่บนกระจกออก พลางจ้องมองไปยังรูปถ่ายในกรอบรูปนั้น เมื่อดูเผินๆ คงจะเป็นรูปของเด็กสาวสามคนที่เป็นเพื่อนรักกันธรรมดา แพรลดาลูบไล้ปลายนิ้วเรียวไปบนใบหน้าของธรัตราหรือผึ้ง เด็กสาวผมเปียสองข้างที่ยืนอยู่ตรงกลาง เธอยิ้มกว้างให้กล้องอย่างน่ารัก รอยบุ๋มเล็กๆที่แก้มทั้งสองข้าง กับดวงตาที่หยีลงเล็กน้อย ทำให้ใบหน้านั้นดูอ่อนหวาน

หญิงสาวเหลือบมองเด็กสาวอีกคนที่อยู่ข้างซ้ายของภาพ มันคือภาพของตัวเธอเองในวัยมัธยมต้น ในภาพนั้นเธอไว้ผมซอยสั้นแค่ท้ายทอย ยิ้มมุมปากพลางโอบไหล่เด็กสาวคนกลางเอาไว้ด้วยท่าทีหวงแหน ส่วนเด็กสาวอีกคนที่อยู่ทางด้านขวานั้น แพรลดามองด้วยสายตาเคียดแค้น ใบหน้าของเมษยาหรือเม เด็กสาวที่ไว้ผมยาวถึงกลางหลัง ยิ้มอย่างเขินๆให้กล้อง มือข้างหนึ่งนั้นกุมมือของเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางเอาไว้

' ถ้าไม่มีเธอสักคน ฉันกับผึ้งก็คงไม่เป็นแบบนี้ '

แพรลดานึกไปถึงคำพูดของธรัตราเมื่อสามปีที่แล้ว ตอนที่เธอเพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัยในเย็นวันศุกร์ เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้าไปก็พบกับภาพของผู้หญิงสองคนเปลือยกายกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนที่นอนของเธอ หญิงสาวได้แต่ยืนตะลึงอ้าปากค้าง ดูเหมือนสองคนนั้นจะรู้สึกตัวว่ามีคนก้าวเข้ามาในห้อง พวกเธอจึงแยกออกจากกัน พลางดึงผ้าห่มที่กองอยู่ตรงปลายเตียงขึ้นมาคลุมร่างกายเอาไว้ทั้งคู่ด้วยความตกใจ

" ดา . . . ฟังผึ้งก่อนนะ คือว่า . . . " 

" ยังมีอะไรที่ต้องแก้ตัวอีกเหรอ เห็นอยู่ทนโท่แบบนี้ ผึ้งทำกับดาแบบนี้ได้ยังไง "

แพรลดาตะคอกถามเสียงลั่น  เธอเห็นอยู่เต็มสองตาว่าทั้งสองกำลังทำอะไรกันอยู่ ยังจะต้องเสียเวลาอธิบายอะไรอีก

" แกก็เหมือนกันนะเม . . . แกก็รู้ว่าผึ้งเป็นแฟนฉัน แล้วอีกอย่าง ฉันคิดว่าแกเป็นเพื่อนที่ฉันไว้ใจ แต่แกมาหักหลังฉันแบบนี้ แกทำได้ยังไงหา!!! . . . ไอ้เม . . . แก . . . แกมันเลวมาก!!! "  

แพรลดาชี้นิ้วไปยังเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างกายคนรักของเธอ พลางตวาดออกมาอย่างเจ็บใจที่แฟนของตัวเองกับเพื่อนสนิท มีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งบนที่นอนของตัวเองอย่างนี้

" เลิกว่าเมเค้าได้แล้วดา . . . ถ้าจะว่าก็ว่าผึ้งเถอะ . . . ผึ้งผิดเองที่หลอกดามาตลอด . . . "

ธรัตราโพล่งออกมาอย่างเหลืออด เธอทนไม่ได้ที่จะให้แพรลดามากล่าวหาเมษยาอีกต่อไปแล้ว แพรลดาถึงกับหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้นของคนรัก

" อะไรผึ้ง . . . หลอกเหรอ . . . มันหมายความว่ายังไง "

" ความจริงแล้วผึ้งไม่เคยรักดาเลย ผึ้งรักเม แต่ผึ้งไม่อยากทำให้ดาเสียใจ เพราะผึ้งรู้ว่าดารักผึ้งมาก ผึ้งเองก็รักดาเหมือนกัน  แต่มันเป็นความรักแบบเพื่อนน่ะเข้าใจมั้ย . . . "  ธรัตราตะโกนสวนแพรลดาขึ้นมา พลางหยุดพักหายใจก่อนจะพูดต่อ

" ผึ้งรักเมแบบที่เมเป็น ผึ้งรักเมเพราะเมมีความเป็นผู้หญิง อ่อนหวานอ่อนโยน ผิดกับดา ที่แข็งกระด้าง ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย "

แพรลดาหน้าชาราวกับถูกตบด้วยคำพูดของธรัตรา ขบกรามแน่นจนเห็นเป็นสันนูน เพราะเธอไม่ได้มีท่าทางที่อ่อนโยนเหมือนกับเมษยาอย่างนั้นหรือ คือเหตุผลที่ทำให้คนรักปฏิเสธความรักของเธอมาตลอด

" แล้วยังไง . . . ต้องเป็นผู้หญิงขนาดไหนเหรอ ผึ้งถึงจะรักดาได้ . . . ก็ได้ . . . คอยดูนะ สักวันดาจะเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบให้ได้ เมื่อถึงเวลานั้นผึ้งต้องกลับมาหาดานะ "  แพรลดาเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินจากไปไม่หันหลังกลับมามองคนทั้งสองอีกเลย

แอ๊ด . . .ดด  

เสียงประตูที่ถูกเปิดออกทำให้แพรลดากับมาสู่โลกของความเป็นจริงอีกครั้ง ผู้หญิงสูงอายุคนหนึ่งก้าวเข้ามายืนอยู่หน้าประตูพลางหรี่ตามองคนแปลกหน้าที่เข้ามาในบ้านของเพื่อนบ้านอย่างสงสัย แพรลดาหันขวับไปมองก็จำได้ทันทีว่าเธอคือคุณยายของคนรักนั่นเอง

" ยายจ๋าเองเหรอคะ หนูดาเองนะคะ ยายจ๋าจำได้มั้ย " 

แพรลดาเอ่ยทักก่อนจะก้าวเข้าไปหา หญิงชราทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง

" ดาเหรอลูก . . . ไม่ได้เห็นเสียนาน สวยขึ้นจนยายจ๋าจำแทบไม่ได้เลยนะเรา เป็นยังไงบ้างลูกสบายดีไหม " 

แพรลดาตอบรับว่าตัวเธอสบายดีแล้วถามสารทุกข์สุขดิบของหญิงชราบ้าง จากนั้นจึงวกมาเข้าเรื่องที่อยากจะรู้มานาน

" ยายจ๋าคะ ยายจ๋ารู้มั้ยคะว่าผึ้งกับเมเค้าย้ายไปอยู่ที่ไหนกัน ดามากี่ครั้งก็ไม่เคยเจอเค้าซักที ผึ้งเค้ากลับมาเยี่ยมยายจ๋าบ้างมั้ยคะ "

เมื่อได้ยินชื่อของหลานสาว หญิงชราก็ก้มหน้าหลบตาเพื่อนของหลานสาวก่อนจะเอ่ยขึ้น

" ยายก็ไม่ได้ข่าวยัยผึ้งมานานแล้วล่ะ ตั้งแต่สองสามวันหลังจากที่หนูย้ายออกไป ทั้งยัยผึ้งยัยเม ก็เข้ามาลายายแล้วก็พากันไปไหนก็ไม่รู้ " 

แพรลดาถอนหายใจ แม้แต่ยายแท้ๆก็ยังไม่รู้ความเป็นไปของหลานสาวตัวเอง แล้วเธอจะไปตามหาอดีตคนรักได้ที่ไหนกัน

เธอนึกในใจก่อนจะร่ำลาหญิงชราเอ่ยปากขอตัว พร้อมกับล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพาย หยิบกระเป๋าสตางค์แล้วควักธนบัตรสีเทาออกมาปึกหนึ่ง ก่อนจะยื่นส่งให้หญิงชรา

" ยายจ๋า . . . เงินนี่ดาให้ ยายจ๋าเก็บเอาไว้ใช้นะคะ เมื่อก่อนยายจ๋าดูแลดามาตลอด เพราะฉะนั้นอย่าปฏิเสธดาเลยนะคะ "

เธอยัดเงินใส่มือของหญิงชราแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะโผตัวเข้าไปกอดเหมือนที่เคยทำตอนเด็กๆ หญิงชราลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างนึกสงสาร แล้วเธอจึงช่วยหญิงชราปิดบ้านก่อนจะขับรถออกไปด้วยความรู้สึกที่หดหู่ยิ่งนัก

………………………………………………………………………………………………………………………………….
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #958 Number42 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 10:35

    ทอม?

    ดี้-0-?

    เลส=[]=?

    #958
    0
  2. #911 My Angle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:56
    ทอม

    ดี้

    หรือเลสกันแน่คะ??

    สับสนค่ะ
    #911
    0
  3. #894 แง่มๆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2552 / 20:30
    นี่ตกลง





    เป็นทอม





    หรือดี้





    เริ่มงงๆ





    อืม



    คงเป็นเรสมั้ง
    #894
    0