O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 10 : ช่วยฉันหน่อยสิคะ. . .ที่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 ต.ค. 49

ตอนที่ 10

 "แหมคุณน้องนี่หน้าใส๊. . . ใสนะคะ พี่ล่ะอยากหน้าใสแบบนี้บ้างจัง สวยก็สวย หุ่นก็ดี มินาล่ะ พระเอกรูปหล่ออย่างน้องแพท ธนภัทร ถึงได้มาอ้อนวอนพี่เก้ง ขอถ่ายแบบแทนน้องมิว ที่ถอนตัวออกไปกระทันหันพอดี ยิ่งเป็นคอนเซ็ปท์คู่รักแบบนี้ นักข่าวคงยิ่งตีข่าวกันสนุกใหญ่เลยเนอะ"

หลังจากที่ได้รู้ว่าใครจะมาเป็นนายแบบคู่กับเธอ แพรลดาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา พลางนึกต่อว่าตากล้องคนดังที่เปลี่ยนตัวนายแบบไม่ยักกะแจ้งให้เธอรู้สักนิด ถ้าหากเธอรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องถ่ายแบบคู่กับเขาแบบนี้ เธอคงจะขอยกเลิกไปอย่างแน่นอน คิดได้เช่นนั้นก็ให้รู้สึกว่าไม่อยากจะทำงานนี้เสียแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเธอตกปากรับคำเอาไว้เสียดิบดี จะมายกเลิกกลางคันแบบนี้ก็จะเสียชื่อเอาเปล่าๆ จึงจำใจต้องดำเนินการถ่ายแบบต่อไป ด้วยใบหน้าหงิกงอ อย่างไม่สบอารมณ์ จนช่างแต่งหน้าหนุ่มหัวใจสาวร้องทักขึ้น

"ต๊าย. . .คุณน้องพริตตี้คะ อย่าทำหน้าหงิกหน้างอแบบนี้สิคะ ไม่เอานะคะ คนสวยต้องยิ้มหวานๆ เอาไว้นะคะ ยิ้มหวานอย่างพี่เนี่ย"

คนพูดส่งยิ้มหวานให้นางแบบสาว รูปร่างกำยำล่ำสันดูขัดกับบุคลิกภาพที่มีจริตจะก้านแบบผู้หญิง จีบปากจีบคอพูดพลางฉีกยิ้มตาหยี ทำเอาเธอนึกขันขึ้นมา พลอยทำให้หายเครียดลงไปได้เล็กน้อย

ระหว่างนั้นเองที่ชายหนุ่มที่ถูกกล่าวถึง ได้เดินเข้ามายังห้องแต่งตัวนี้แล้ว เขาเอ่ยทักทายหญิงสาวอย่างอารมณ์ดี

"สวัสดีครับคุณแพรลดา แหมวันนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยนะครับที่มีโอกาสได้ถ่ายแบบคู่กับนางแบบคนสวยอย่างคุณด้วย หวังว่าเราคงจะร่วมงานกันได้ด้วยดีนะครับ"

พระเอกหนุ่มรูปหล่อส่งยิ้มหวานน้ำตาลเรียกพี่ให้กับเธอ พลางเผื่อแผ่ไปยังคนรอบข้าง แต่ไม่ได้ทำให้นางแบบสาวหวั่นไหวไปกับรอยยิ้มนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้เขาตามมารยาท พยายามข่มอารมณ์เต็มที่ รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันทีเมื่อต้องอยู่ใกล้ๆ กับผู้ชายคนนี้ เมื่อสบโอกาสจึงเอ่ยขอตัวกับเขา แล้วรีบลุกไปทางฝ่ายเสื้อผ้าที่อยู่อีกห้องหนึ่งทันทีที่ช่างแต่งหน้า ได้แต่งแต้มสีสันบนใบหน้าให้เธอเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มได้แต่มองตามร่างเพรียวบางของแพรลดาไป ยิ้มมุมปากพลางนึกในใจ

'รออีกเดี๋ยวเถอะแพรลดา ฉันจะทำให้เธออ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟด้วยลีลาของฉัน จนลืมของเทียมอย่างนังนั่นไปเลย'

บรรดาชุดที่ฝ่ายเสื้อผ้าจัดเตรียมเอาไว้ให้เธอใส่สำหรับการถ่ายแบบครั้งนี้ ถูกแขวนเรียงรายอยู่บนราวเหล็กชุบโครเมี่ยมสะท้อนเงาวาววับ เมื่อเธอลองหยิบออกมาดูแล้วก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที พลางบ่นอุบอิบอยู่ในใจ ด้วยเหตุเพราะเสื้อผ้าเหล่านั้น แต่ละชุดดูแล้วค่อนข้างวาบหวิว แถมเนื้อผ้ายังเบาบางแทบจะมองทะลุผ่านร่างกายได้ทุกสัดส่วน แม้เธอจะเคยถ่ายภาพในชุดที่ใกล้เคียงกับชุดเหล่านี้มาก่อน แต่หากเพราะนั่นเป็นการถ่ายแบบเดี่ยว และเป็นคอนเซปท์ที่ออกแนวแฟนตาซี  ไม่เหมือนกับวันนี้ที่เธอจะต้องถ่ายแบบคู่กับชายหนุ่มซึ่งคงต้องมีการโพสท่าแนบชิดอยู่บ้างไม่มากก็น้อยตามคอนเซปท์ ยิ่งโดยเฉพาะบุคคลนั้นเป็นคนที่เธอรู้สึกไม่ชอบหน้าเอาเสียเลย ถ้าหากเธอต้องใส่ชุดพวกนี้ถ่ายแบบคู่กับเขาจริงๆ แล้วล่ะก็ เธอคงทนยอมถ่ายจนเสร็จเรียบร้อยอย่างที่ตากล้องคนดังต้องการไม่ได้อย่างแน่นอน 

'นี่มันคอนเซ็ปท์คู่รัก หรือคอนเซ็ปท์หนังโป๊กันแน่นะ ใครจะไปกล้าใส่ได้ล่ะแบบนี้ ยิ่งต้องถ่ายคู่กับพระเอกชีกอ อย่างนายนั่นอีก อี๋. . .แค่คิดก็จะอ้วกอยู่แล้ว ฉันจะทำอย่างไรดีนะ ถ้าบอกไปตรงๆ พี่ฝ่ายเสื้อผ้าคงจะไม่พอใจแน่ๆ เลย ทำไงดีๆ คิดสิแพรลดา คิด . . . อ๊ะ นึกออกแล้ว'

หลังจากที่ยืนมองชุดเหล่านั้นด้วยความหนักใจอยู่ครู่ใหญ่ เธอก็ยิ้มขึ้นมา พลางคว้าชุดเดินออกไปหาคนรักจอมปลอมที่นั่งรออยู่ด้านนอก เมื่อสาวร่างสูงเห็นนางแบบสาวเดินออกมาจากห้องแต่งตัวและกำลังเดินตรงรี่มาทางตน เธอค่อยรู้สึกโล่งใจมากขึ้น พลางฉีกยิ้มแฉ่งให้แพรลดา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่า นางแบบสาวถือชุดพาดแขนเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างเธอ

"มีอะไรเหรอคุณ. . .เอ๊ย ที่รัก ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ ชุดมีปัญหาอะไรเหรอ"

วีร์ธิราเผลอหลุดเรียกคุณออกไป เป็นผลให้ถูกนางแบบสาวจ้องตาเขม็ง ร่างสูงจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที พลางเก๊กเสียงห้าวเต็มที่ แพรลดาไม่พูดอะไร เพียงแต่หยิบชุดกางออกตรงหน้าเธอ แล้วส่งสายตาประมาณว่าอยากให้ช่วยอะไรสักอย่าง ร่างสูงมองชุดสลับกับใบหน้าของนางแบบสาว แล้วสั่นหน้าอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินอกจากจะเห็นว่าชุดนี้ดูสวย และเหมาะกับรูปร่างของคนตรงหน้าเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นวีร์ธิรายังคงทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง นางแบบสาวจึงก้มลงไปกระซิบใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

"เธอเห็นใช่มั้ยว่าชุดมันโป๊มากน่ะ แล้วอีกอย่างวันนี้ฉันต้องถ่ายคู่กับผู้ชายด้วย เธอช่วยบอกกับน้องสต๊าฟคนนั้นให้หน่อยสิว่า เธอไม่อยากให้แฟนของเธอแต่งตัวโป๊แบบนี้ ให้เค้าเอาชุดที่มันดูวาบหวิวน้อยกว่านี้มาให้ฉันใส่ดีกว่า นะๆ บอกให้หน่อยสิ ฉันไม่อยากใส่เลย ถ้าฉันพูดเองฝ่ายเสื้อผ้าต้องหาว่าฉันวีนแน่ๆ เลย"

"อ๋อ. . .อะ อืม เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันบอกให้นะ"  วีร์ธิราพยักหน้าเข้าใจแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปหาสต๊าฟสาวที่กำลังวุ่นวายอยู่กับฝ่ายฉากแถวนั้นทันที

"เอ่อ. . .น้องแป้งใช่มั้ยครับ คือพี่เห็นชุดที่พริตตี้ต้องใส่แล้วนะ พี่ว่าชุดมันโป๊ไปหน่อย คือพี่หวง พี่ไม่อยากให้ใครได้เห็นเรือนร่างของเค้าขนาดนั้น เอ่อ. . .นอกจากพี่น่ะ ยังไงรบกวนน้องแป้งช่วยบอกฝ่ายเสื้อผ้าให้หน่อยได้มั้ยจ๊ะ"

เพียงแค่สาวหล่อร่างสูงเอ่ยปากขอ พร้อมกับส่งสายตาหวานให้เพียงเล็กน้อย สต๊าฟสาวก็พร้อมที่จะยอมทำตามคำพูดของเธอในทันที แป้งรีบเดินมาหยิบชุดที่แพรลดาถืออยู่ ก่อนจะเอ่ยกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

"แฟนพี่เค้าบอกว่าไม่อยากให้ใครเห็นเรือนร่างของพี่มากกว่าเค้าด้วยล่ะค่ะ  แหมๆ น่าอิจฉาพี่พริตตี้จังเลยนะคะ มีแฟนที่ทั้งหล่อทั้งขี้หวงแบบนี้ เป็นแป้ง แป้งก็คงต้องยอมพลีกายถวายหัวใจเหมือนพี่แน่ๆ เลยค่ะ เฮ้อ. . .อิจฉาจนตาร้อนผ่าวแล้วนะเนี่ย อืม. . .ถ้ายังไงพี่พริตตี้เข้าไปรอในห้องแต่งตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวแป้งจะไปบอกฝ่ายเสื้อผ้าให้เค้าเอาชุดมาเปลี่ยนให้"

สต๊าฟสาวเอ่ยพลางยักคิ้วนิดๆ แล้วก็เดินจากไป  ทิ้งให้แพรลดายืนอึ้งอยู่กับคำพูดของคนรักจอมปลอมของเธอ เมื่อถูกแซวซึ่งๆ หน้าอย่างนั้น พวงแก้มทั้งสองที่ถูกปัดด้วยบรัชออนสีส้ม ร้อนผะผ่าวขึ้นมาจึงแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อน และดูเหมือนจะแดงก่ำมากยิ่งขึ้น เมื่อเธอสบตากับร่างสูง ขณะที่ฝ่ายนั้นเดินกลับมายืนข้างเธอช้าๆ  ยักคิ้วหลิ่วตา พลางส่งยิ้มหวานให้กับเธอ

"ยัยบ้า. . .ไปพูดทะลึ่งๆ แบบนั้นได้ยังไง แต่ก็. . .ขอบใจนะ. . .ว้าย!!!"

นางแบบสาวเอ่ยกระซิบออกมาเบาๆ พลางก้าวเท้าจะเดินกลับไปแต่กลายเป็นว่าสะดุดเท้าตัวเองหน้าคะมำเกือบจะล้มลงไปจับกบที่พื้น โชคดีที่วีร์ธิราคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทันเสียก่อน แต่กระนั้นน้ำหนักตัวของแพรลดาก็ทำเอาร่างของเธอเซไปปะทะกับอกของร่างสูง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าใบหน้าของวีร์ธิราอยู่ใกล้เธอเพียงปลายจมูกเท่านั้น สายตาสองคู่สอดประสานกันอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายดั่งต้องมนต์สะกด บรรดาทีมงานที่อยู่แถวนั้นจึงพากันเป่าปากส่งเสียงวี้ดวิ้ว เมื่อเกือบจะได้เห็นฉากเลิฟซีนสดๆ แถมยังเป็นระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงด้วยกันเสียอีก  ทั้งสองคนรู้สึกตัวจึงผละออกจากกันทันที ต่างก็หน้าแดงด้วยความเขินอายไปทั้งคู่ ก่อนที่นางแบบสาวจะรีบก้มหน้างุดๆ เดินหนีไปทันที

วีร์ธิรามองตามนางแบบสาวที่ก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องแต่งตัวอย่างรวดเร็ว แล้วจึงนั่งลงที่เดิม ความรู้สึกอึดอัดเพราะถูกสายตาหลายคู่จ้องมองเธอราวตัวประหลาดเมื่อครู่นั้นมลายหายไปสิ้น กับแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ ยามได้เห็นภาพใบหน้าของแพรลดาที่แดงก่ำไปด้วยความเขิน เป็นครั้งแรกที่ร่างสูงเห็นว่าแพรลดาไม่ใช่สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่ชอบวางมาดดั่งนางพญาแต่เพียงอย่างเดียว หากแต่เธอยังมีความอ่อนหวานน่ารักซ่อนเอาไว้อีกด้วย  เผลอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ กับความน่ารักนั้น

'ทำไมเราต้องหวั่นไหวกับสายตาของยัยตัวสูงนั่นด้วยนะ อย่าลืมสถานภาพของตัวเองสิแพรลดา เธอแค่สร้างภาพว่าเป็นแฟนกับเค้า ไม่ได้เป็นแฟนที่รักกันจริงๆ สักหน่อย จะหวั่นไหวไปทำไมกันนักเล่า'

ความคิดของนางแบบสาววนเวียนอยู่เพียงแค่นั้น จนต้องสะบัดหน้าแรงๆ ให้เลิกคิดเสียที แต่ผ่านไปอีกไม่กี่นาทีภาพรอยยิ้มกับสายตาคู่นั้น ก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดเธออยู่ดี  เผลอยิ้มเขินให้กับตัวเอง

"แหมยิ้มหวานเชียวนะครับพริตตี้ น่าอิจฉาแฟนของคุณจังเลยนะ ไม่รู้ว่าคนอย่างผมเมื่อไหร่ถึงจะเข้าตาคุณได้บ้างนะ"

เสียงทุ้มปนเย้ยหยันนิดๆ ของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหลังเธอ พาให้อารมณ์หวานๆ เมื่อครู่กลายเป็นขุ่นมัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามเม้มปากสะกดอารมณ์อย่างเต็มที่ไม่ให้ปะทะคารมกับเขา นี่เธอจะต้องทำอย่างไรนะ ผู้ชายคนนี้ถึงจะได้เลิกตามตื๊อเธอเสียที แม้เธอจะประกาศตัวว่ามีคนรักเป็นตัวเป็นตนแล้วแล้ว แถมคนรักของเธอยังเป็นสาวหล่อหน้าตาดี เข้าขั้นระดับพระเอกคนหนึ่งได้เลยทีเดียวก็ตาม  แต่ชายหนุ่มก็ยังคงตามขายขนมจีบให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้เธอรู้สึกรำคาญจนแทบบ้า เธอจะทนทำใจถ่ายแบบคู่กับผู้ชายคนนี้ได้นานสักกี่ช้อตกันเชียว  พลันก็เหมือนมีเสียงสวรรค์ดังขึ้น เมื่อแป้งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องแต่งตัวละล่ำละลักปากคอสั่น พาให้ทั้งนางแบบสาวและพระเอกหนุ่มต่างตกอกตกใจตามไปด้วย

"ยะ. . .แย่แล้วค่ะ เมื่อกี้น้องทีมงานโทรมาบอกว่า รถพี่เก้งประสบอุบัติเหตุ มีคนพาส่งโรงพยาบาลแล้ว แต่พี่เก้งยังไม่ได้สติเลยค่ะ สงสัยว่าวันนี้คงต้องเลิกกองไม่ได้ถ่ายแล้วล่ะค่ะ"

เพราะคำพูดประโยคสุดท้ายของแป้งทำให้คนสองคนมีสีหน้าต่างกันไป คนหนึ่งขมวดคิ้วจนแทบจะผูกติดกันด้วยความหัวเสีย ส่วนอีกคนมีสีหน้าเรียบเฉยแต่ภายในใจนั้นแทบจะกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ ห้อง ดีใจอย่างเหลือล้นที่เธอไม่ต้องฝืนทนถ่ายแบบร่วมกับเขาอีกแล้วในวันนี้ รู้สึกเหมือนโชคเข้าข้างเธอจริงๆ แต่ต้องแสร้งแสดงความเป็นห่วงเป็นใยตากล้องหนุ่มที่ทำเอาเธอหงุดหงิดอยู่นานสองนาน

"แล้วพี่เก้งเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ อยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวพี่จะได้ไปเยี่ยม"

"คิดว่าคงไม่น่าเป็นอะไรมากนะคะ  แต่ยังไงแป้งก็ต้องขอโทษแทนพี่เก้งด้วยนะคะที่ทำให้พวกพี่ๆ เสียเวลาไปเปล่าๆ เลย"

แป้งยิ้มแห้งๆ พลางบอกเป็นนัยๆ ว่า งานยังไม่ได้เริ่มแถมตากล้องยังมาเจ็บตัวแบบนี้อีก คงไม่สามารถจะชดใช้ค่าเสียเวลาให้ทั้งนางแบบสาวและพระเอกหนุ่มได้เป็นแน่ แต่แพรลดาไม่ได้สนใจข้อนั้นเลย เธอแค่รู้สึกว่าการที่ไม่ต้องถ่ายแบบคู่กับเขา ก็เป็นเรื่องที่ดีพอแล้ว เรื่องเงินอะไรนั่นเล็กน้อยนักเมื่อเทียบกับความรู้สึกของเธอ แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะผิดหวังอย่างมากเมื่อเหตุการณ์มันไม่เป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้ ทั้งที่เขาอุตส่าห์เป็นคนวางแผนนัดคิวนายแบบคนก่อนหน้าให้ชนกับอีกงานหนึ่งอย่างจัง จนต้องขอถอนตัวออกไปอย่างกระทันหันเพื่อให้เขาสามารถเข้ามาเสียบแทนได้เช่นนี้

"ไม่เป็นไรค่ะน้องแป้ง เอาไว้คราวหน้ารอให้พี่เก้งหายดีก่อนแล้วเราค่อยมาร่วมงานกันอีกก็ได้นะคะ ถ้ายังงั้นวันนี้พี่คงขอตัวเลยแล้วกันนะคะ ดิฉันไปก่อนนะคะ" แพรลดากล่าวลาสต๊าฟสาวแล้วหันไปขอตัวกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ตามมารยาท เาโค้งให้เธอโดยไม่มีคำพูดเล็ดรอดออกมาแม้แต่คำเดียว มีเพียงแววตาของความผิดหวังและความโกรธแค้นที่ฉายขึ้นเท่านั้น

นางแบบสาวเดินมาหาร่างสูงที่กำลังนั่งมองทีมงานหลายคนค่อยๆ เก็บอุปกรณ์อย่างเหงาหงอย ทำหน้าสงสัยพลางเอ่ยถามแพรลดาเมื่อเธอเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ

"ทำไมเค้าถึงเก็บฉาก เก็บอุปกรณ์กันแล้วล่ะ จะย้ายไปถ่ายที่อื่นกันเหรอ"

แพรลดาส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"เปล่าหรอกวันนี้เค้าไม่ถ่ายกันแล้วน่ะ พอดีตากล้องรถชนก็เลยเลิกถ่าย ไปกันเถอะอยู่ที่นี่นานๆ ฉันอึดอัดน่ะ ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า"

เธอฉุดแขนร่างสูงให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วควงแขนเดินออกไปจากสตูดิโอพร้อมกัน ตรงไปยังรถสปอร์ตสุดหรูของเธอที่จอดเอาไว้ด้านนอก

………………………………………………………………………………………………………………………………….

"ขอทีโบนสเต็ก แบบ medium ที่นึงค่ะ"

แพรลดาหันไปสั่งอาหารกับบริกรหนุ่มที่ยืนรับออเดอร์ด้วยใบหน้าแดงก่ำ พลางก้มหน้าก้มตาจดออเดอร์ด้วยอาการมือไม้สั่น คงเพราะเขินที่ได้เจอกับนางแบบสาวสุดเซ็กซี่ของเมืองไทยแบบตัวเป็นๆ ในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ เมื่อเห็นอย่างนั้นแล้วเธอกลับรู้สึกนึกสนุกขึ้นมาจึงแกล้งทำเป็นส่งยิ้มหวานฉ่ำไปให้ ทำเอาบริกรหนุ่มคนนั้นถึงกับลืมตัวปล่อยสมุดจดออเดอร์ร่วงลงกับพื้นทันที เขากล่าวขอโทษขอโพยเธอก่อนจะรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อยังไม่เห็นว่าร่างสูงที่นั่งตรงข้ามกับนางแบบสาวจะสั่งอะไรสักอย่างเสียที แพรลดาหัวเราะน้อยๆ กับท่าทีขัดเขินของบริกรหนุ่มคนนั้น เธอรู้สึกอารมณ์ดีจนเผลอแกล้งหว่านเสน่ห์ให้ใครต่อใครที่อยู่รอบข้างอีกแล้วสิ พลันต้องหันหน้าขวับมายังคนนั่งตรงข้าม เมื่อสาวร่างสูงพูดอะไรบางอย่างกับเธอ ตามมาด้วยสายตาดุๆ เหมือนไม่พอใจที่เธอแสดงกิริยาเช่นนั้น

"นี่. . .ทำไมคุณต้องไปแกล้งอ่อยผู้ชายคนนั้นเค้าด้วยล่ะ มันน่าสนุกตรงไหนกันฮึ! "

"ฮะ. . .เธอเห็นด้วยเหรอ เมื่อกี้เห็นนั่งเอาเมนูปิดหน้าอยู่แท้ๆ เลย แล้วทำไมล่ะ ฉันจะแกล้งเค้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอตรงไหนกัน เอ๊ะ. . .หรือว่า. . .เธอหึงฉัน"

พูดจบนางแบบสาวก็แกล้งส่งสายตาหวานเยิ้มยิ่งกว่าเมื่อครู่ พลางจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของคนตรงข้ามคล้ายจะค้นหาอะไรบางอย่าง คนที่ถูกถาม ถึงกับตาโตก่อนจะรีบเบนสายตาไปมองทางอื่น พลางเอ่ยขึ้น

"จะบ้าเหรอ ทำไมฉันจะต้องหึงคุณด้วยล่ะ ฉันเพียงแต่รู้สึกไม่ชอบใจเฉยๆ ทำแบบนั้นมันทำให้คุณดูเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยดีน่ะ เข้าใจรึเปล่า แบบพวกผู้หญิง. . ."

"ค่าๆ คุณชายวีสุดที่รัก ต่อไปนี้จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ สัญญา"

ยังไม่ทันที่วีร์ธิราจะพูดจบว่านางแบบสาวทำเหมือนกับอะไร เจ้าตัวก็พูดสวนขึ้นมาพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คนตรงหน้า แล้วจึงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าวีร์ธิรายังไม่ได้สั่งอะไรเลยแม้แต่น้อย

"อ้าวแล้วเธอไม่กินอะไรเลยเหรอ ที่นี่อร่อยนะ เมื่อก่อนฉันชอบมานั่งกินบ่อยๆ กับฟะ. . .เอ้อ. . .เพื่อนเก่าน่ะ"

นางแบบสาวเกือบจะหลุดคำว่าแฟนเก่าออกไปแล้วแต่กลับเปลี่ยนใจใช้คำว่าเพื่อนเก่าแทน ทั้งที่ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องกลัวคนรักจอมปลอมของเธอเข้าใจผิดด้วย แต่อีกฝ่ายไม่ได้มีทีท่าสนใจเลยสักนิด สายตายังคงกวาดไล่ไปตามรายชื่ออาหารในเมนู พลางถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นตัวเลขราคาแพงที่แสดงเอาไว้ในนั้น

"มันแพงจัง รู้สึกว่ากินไม่ลงน่ะ เออ. . .วีขอถามหน่อยสิ ทำไมคุณถึงได้ชอบทำตัวหรูหราจัง อยู่คอนโดหรูใจกลางเมืองแบบนั้น รถสปอร์ตราคาแพง แล้วยังไปเสริมสวย ใช้เสื้อผ้าราคาแพงหูฉี่อย่างนั้นอีก งานถ่ายแบบมันได้เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ หรือเพราะคุณเหงาไม่มีคนช่วยใช้ตังค์ เลยกลัวว่าเก็บไว้แล้วมันจะบูดต้องรีบเอามาใช้ก่อน"

คำถามอันยืดยาวของวีร์ธิราทำให้นางแบบสาวถึงกับนิ่งอึ้งไป เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องใช้เงินมากมายขนาดนั้น ราวกับว่าเธอใช้มันเพื่อประชดชีวิต หรือเพื่อซื้อบรรยากาศระหว่างเธอกับคนรอบข้างให้สามารถเข้าใกล้กันได้มากขึ้น เพราะเป็นธรรมดาที่ใครหลายต่อหลายคนจะพากันเข้ามารุมล้อมบุคคลที่ร่ำรวยเงินทอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มีทั้งชื่อเสียงและเงินทองอย่างเธอนั้นด้วยแล้ว มีคนมากมายที่พร้อมจะเข้าหาเธอเสมอ

และคงจะจริงอย่างที่วีร์ธิราพูด เธอคงจะเหงา เธอคงจะอยากให้คนรอบข้างหันมาให้ความสนใจในตัวเธอ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้หญิงคนนั้น เธออยากให้ชื่อเสียงและเงินทองที่มีทำให้หล่อนเดินกลับมาหาเธอ กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันดั่งคู่รักเหมือนเมื่อครั้งก่อน ทั้งที่เธอเองก็รู้ดีว่ามันคงจะไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนอย่างเดิมได้อีกแล้ว

'นั่นสินะ ฉันควรจะเลิกทำตัวแบบนี้เสียที มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรขึ้นมาเลย ไม่ว่ายังไงผึ้งก็คงไม่กลับมาอยู่ดี'

ใบหน้าสวยหมองเศร้าลงทันที รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา น้ำตากำลังจะไหลรินออกมาอีกครั้งเมื่อยามที่เธอคิดถึงผู้หญิงคนนั้น แต่เธอไม่อยากร้องไห้ในตอนนี้. . .ไม่อยากเลย เธอไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธออ่อนแอ โดยเฉพาะเมื่อเธออยู่ในคราบของพริตตี้ นางแบบสาวมากความสามารถผู้ที่ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ ไม่เคยสนใจกับเสียงนกเสียงกาหรือคำครหาของใครทั้งสิ้น

"พริตตี้. . .คุณเป็นอะไรรึเปล่า ถ้าวีพูดแรงไปล่ะก็ วีขอโทษด้วยนะ ถ้าคุณไม่อยากตอบไม่ต้องตอบก็ได้ วีก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง อย่าคิดมากนะ"

มือใหญ่เอื้อมมากุมมือของเธอเอาไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจของเธออย่างรวดเร็วมันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยได้รับความห่วงใยจากคนรอบข้างอย่างแท้จริงมานานเท่าไหร่แล้วนะ เธอยิ้ม. . .ยิ้มทั้งน้ำตา ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะคำพูดของคนตรงหน้านั้นหรอก แต่เป็นความรู้สึกที่เธอโหยหามานาน ความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับจากคนรักเก่า แม้ว่าพวกเธอจะเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนก็ตาม

………………………………………………………………………………………………………………………………
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1011 Meena_Sang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2553 / 21:39

    ---------------------------------

    น่ารักคู่เลยอ่ะ..

    #1,011
    0
  2. #1006 lakot (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 17:54

    อยากได้ คนแบบ เด่วกะ วี จิงๆ

     ----------------..

    #1,006
    0
  3. #1000 งิงิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2553 / 17:25
    ชอบ วี อ่ะ งิงิ



    น่ารัก
    #1,000
    0
  4. #966 Number42 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 20:12
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
    #966
    0
  5. #936 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 20:28
    อ๊างงงงงงงง
    #936
    0
  6. #916 My Angle (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:20
    ซึ้งงงงงงงงงงงงงงงง
    #916
    0