O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ต.ค. 49

ตอนที่ 1

" เสร็จแล้ว . . . เยส!!! . . . ในที่สุดก็เสร็จเสียที นิยายเรื่องใหม่ของฉัน รีบเอาไปส่งดีกว่า ว่าแต่เรื่องนี้จะขายได้ดีเหมือนเรื่องที่แล้วมั้ยนะ "

 วีร์ธิรานักเขียนนิยายสาวร่างสูงโปร่ง แสดงท่าทางดีใจเป็นอย่างมากที่ผลงานนิยายเรื่องใหม่นั้นปิดเรื่องได้เสียที หลังจากที่ต้องแก้แล้วแก้อีกอยู่หลายหน    พึมพำกับตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนบิดกายไปมา ไล่ความเมื่อยขบเนื่องจากนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มาเป็นเวลานานหลายชั่วโมง ก่อนจะรีบกระโจนเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวนำผลงานชิ้นใหม่ที่กำลังปริ๊นท์ออกทางเครื่องพิมพ์ไปส่งให้กับสำนักพิมพ์ซึ่งกำหนดเส้นตายเอาไว้ก่อนบ่ายนี้

" สวัสดีค่ะ ขณะนี้วีร์ธิราไม่สามารถรับสายได้ กรุณาฝากข้อความเอาไว้ ถ้าเป็นเรื่องสำคัญฉันจะโทรกลับไปหานะคะ ขอบคุณค่ะ " 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่เธออาบน้ำไปได้ไม่นาน เธอคิดว่าผู้ที่โทรมาคงจะเป็นคนที่สำนักพิมพ์โทรมาตามนิยายของเธอ เมื่อเห็นว่านิยายก็พิมพ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไม่อยากจะรีบเดินออกมารับในสภาพที่เปียกไปทั้งตัวอย่างนี้ จึงได้แต่ปล่อยให้เครื่องตอบรับอัตโนมัติดังขึ้นแล้วอาบน้ำอย่างสบายใจต่อไป แต่ผู้ที่โทรเข้ามาหาเธอกลับเป็นมนตรี แฟนหนุ่มของเธอเอง

"ฮัลโหล เอ่อ . . . วี . . . บังเอิญจริงๆ ที่คุณไม่อยู่ ถ้าคุณมารับสายผมคงจะพูดไม่ออกแน่ๆ ผมขอโทษนะที่ต้องบอกคุณอย่างนี้ แต่มันจำเป็นจริงๆ ผมกำลังจะแต่งงาน ดังนั้นเรื่องของเราก็ขอให้มันจบลงเพียงเท่านี้ก็แล้วกันนะ ได้โปรดอย่าโทรมาหาผมเลย แล้วถ้าเป็นไปได้เราอย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่า ลาก่อนนะวี"

 เขากล่าวคำอำลาแล้ววางสายโทรศัพท์ไป วีร์ธิราเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีผ้าขนหนูสีฟ้าผืนเดียวคลุมร่างกายอยู่ เธอออกมาทันได้ยินเพียงแค่ประโยคสุดท้ายของเขา เธอคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหมายเลขโทรศัพท์มือถือของเขา แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ เธอลองกดซ้ำดูอีกครั้ง แต่ก็ไม่แตกต่างจากเดิม จึงวางโทรศัพท์ลงแล้วกดปุ่มฟังเสียงจากเครื่องตอบรับ ข้อความจากเขาทำให้เธอถึงกับลงไปทรุดนั่งบนพื้นทันที

' นี่มันอะไรกัน ทำไมแมนถึงพูดแบบนี้ เขาอำฉันเล่นเหมือนคราวที่แล้วอีกหรือ แต่เรื่องนี้มันรุนแรงเกินไปแล้วนะ จู่ๆก็บอกว่าจะแต่งงาน แต่งกับใครกัน แล้วไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ '  

เธอนึกในใจพยายามหาข้ออ้างให้กับตัวเอง เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเต็มสองหูของตัวเอง หยดน้ำตารินไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก จนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เธอเอื้อมมือไปคว้าหมับขึ้นมาอย่างรวดเร็วพลางกรอกเสียงลงไป พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ เผื่อว่าจะเป็นเขาที่โทรมาบอกเธอว่า เมื่อครู่เขาแค่ล้อเล่นเหมือนเช่นทุกที แต่คนที่โทรมากลับเป็นคนของสำนักพิมพ์ ไม่ใช่คนที่เธอต้องการจะพูดคุยในเวลานี้

" ว่าไงจ๊ะน้องวี นิยายเรื่องใหม่เสร็จแล้วรึยังเอ่ย บก.เขาฝากวานให้พี่โทรมาตามน่ะจ้ะ เอ๊ะ . . . เสียงสะอื้นนี่นา น้องวีร้องไห้เหรอ เป็นอะไรหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าที่ร้องไห้เพราะต้นฉบับยังไม่เสร็จ ใจเย็นๆนะจ๊ะ ถ้าไม่เสร็จจริงๆเดี๋ยวพี่จะช่วยเรียนบก.ให้ อย่าร้องไห้นะเด็กน้อย " 

กรอบแก้ว เลขาสาวใหญ่วัยสามสิบปลายๆ ส่งเสียงหวานมาตามสาย แล้วก็ต้องตกอกตกใจเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของนักเขียนสาว จึงเข้าใจผิดไปว่าเป็นเพราะเธอยังทำงานไม่เสร็จ ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันกำหนดส่งต้นฉบับแล้ว วีร์ธิราปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น สาวใหญ่ทั้งปลอบทั้งขู่อยู่นานสองนาน กว่าเธอจะหยุดร้องได้ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสาเหตุของการร้องไห้ วีร์ธิรา ค่อยๆเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กรอบแก้วฟัง แม้จะเธอรู้สึกเสียใจไปกับหญิงสาวด้วย แต่อย่างไรเสียเรื่องงานก็ต้องมาก่อน

" อืม . . . ถ้าอย่างนั้นแปลว่าเรื่องงานไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยจ๊ะ เอาเป็นว่าวันนี้น้องวีเอางานมาส่งที่นี่ก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพี่จะช่วยคิดหาวิธีที่จะติดต่อกับแฟนน้องวีอีกทีนะ อย่าลืมสิจ๊ะ ไม่มีแฟนเราก็อยู่ได้ แต่ไม่มีเงินเราอดตายเข้าใจมั้ยจ๊ะ นะ . . . เชื่อพี่เถอะนะ "

กรอบแก้วพยายามเกลี้ยกล่อมให้วีร์ธิราเอางานมาส่งที่สำนักพิมพ์ก่อน เพราะเป็นห่วงเธอด้วย ไม่อยากจะให้เธอต้องอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้ วีร์ธิรารับคำแล้วจึงวางโทรศัพท์ลง พลางลุกขึ้นไปแต่งตัวแบบลวกๆ จัดเรียงต้นฉบับตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง แล้วเก็บใส่ไว้ในซองกระดาษสีน้ำตาลก่อนจะปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เดินออกมาจากห้องอย่างเลื่อนลอย

………………………………………………………………………………………………………………………

หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองในชุดราตรีสีดำยาวถึงตาตุ่ม แต่ผ่าสูงถึงต้นขาที่เรียวยาว คอเสื้อคว้านลึกเผยให้เห็นเนินอกขาวนวลเนียน เครื่องประดับเพชรห้อยระย้าอยู่บนลำคอยาวระหงส่องประกายวิบวับยามเมื่อต้องแสงไฟ หญิงสาวเผยอริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดเป็นประกายแวววาวด้วยลิปกลอสใส ยิ้มน้อยๆเผยให้เห็นไรฟันขาวเหมือนไข่มุกเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ จมูกโด่งเชิดตรงปลายเล็กน้อย พวงแก้มขาวนวลถูกระบายด้วยสีส้มอ่อน ไฮไลท์เปลือกตาด้วยสีเงิน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนส่งสายตายั่วยวนไปยังกล้อง ขนตายาวงอนโค้งเรียงเป็นแพ คิ้วสีน้ำตาลเข้มเรียวได้รูป หน้าผากไม่กว้างมาก ผมยาวสลวยสีน้ำตาลประกายทองถูกดัดให้เป็นลอนใหญ่บ้างเล็กบ้าง นอนทอดกายอยู่บนโซฟาสีเบจ โพสท่าปรับเปลี่ยนอิริยาบถไปตามคำสั่งของ พิเชษฐ์ ตากล้องหนุ่มมืออาชีพพ่วงด้วยตำแหน่งบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดังของเมืองไทย  แสงแฟลชสว่างวูบวาบ สลับกับเสียงกดชัตเตอร์ของตากล้องหนุ่ม ไม่นานนักการถ่ายแบบครั้งนี้ก็เสร็จสิ้นลง

" โอเคครับน้องพริตตี้ สวยมากเลยครับ ได้น้องพริตตี้มาเป็นนางแบบให้หนังสือเราแบบนี้ พี่ว่าถ้าหนุ่มๆ เห็นหนังสือเล่มนี้วางแผงเมื่อไหร่เป็นต้องรีบไปคว้ามาเป็นเจ้าของกันแน่เลยล่ะ "

ตากล้องหนุ่มเอ่ยคำเยินยอกับแพรลดา หญิงสาวรูปร่างเพรียวบางผู้มีตำแหน่งเป็นถึงนางแบบสุดยอดเซ็กซี่แห่งปีจากผลสำรวจความคิดเห็นของผู้ชายทั่วประเทศ  เธอก้มหน้ารับคำเยินยอนั้นก่อนจะเอ่ยอย่างถ่อมตัวว่าตัวเองเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น แต่ตากล้องหนุ่มไม่ได้เห็นด้วยเลยสักนิด

เขามองว่าเธอกำลังเป็นนางแบบดาวรุ่งพุ่งแรงที่จะมาเบียดนางแบบรุ่นพี่ให้ตกขอบเวทีได้อย่างที่ไม่มีใครกล้าคัดค้าน เพราะความสวยของเธอในวัยยี่สิบสามปี กำลังเป็นช่วงที่เปล่งประกายความงามอย่างเต็มที่ อีกทั้งกิริยามารยาทที่อ่อนช้อยงดงามแม้จะเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังแต่ก็ไม่เคยยกตัวเองให้สูงเพื่อข่มคนอื่น ผิดกับนางแบบบางคนที่ดูสวยสง่าแต่กิริยามารยาทนั้นสวนทางกันอย่างที่สุด

" ถ้าอย่างนั้นวันนี้พริตตี้ขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณมากนะคะพี่เชษฐ์ ที่เรียกพริตตี้มาเป็นแบบให้ คราวหน้าถ้ามีอะไรก็เรียกใช้พริตตี้ได้เสมอนะคะ "

 แพรลดายกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยจนชายหนุ่มเกือบยกมือขึ้นรับไหว้แทบไม่ทัน เพราะเคยชินกับพวกนางแบบลูกครึ่งที่นิยมใช้วิธีทักทายด้วยการยื่นมือมาสัมผัสกันมากกว่า เขามองส่งจนเธอเดินหายลับเข้าไปในห้องแต่งตัวพลางนึกในใจอย่างเสียดาย

' นี่ถ้าไม่ติดว่ามีเมียอยู่แล้ว ฉันคงจะต้องทำให้เธอมาเป็นของฉันเสียแล้วล่ะแพรลดา ' 

แพรลดาเข้ามาในห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดเครื่องประดับราคาแพงออกเก็บใส่ไว้ในกล่องกำมะหยี่สีแดง พลันได้ยินเสียงคนของคุยกันแว่วๆ ถึงเรื่องของเธอในทางที่ไม่ค่อยดี แล้วจึงลอบถอนหายใจเบาๆ ถึงเธอจะไม่ค่อยชอบใจนักกับการถูกนินทาลับหลังเช่นนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอรับรู้และเข้าใจดีว่าการได้มายืนอยู่ที่ตรงจุดนี้อาจจะทำให้ใครต่อใครเข้าใจผิดได้ง่ายว่าเธอ ใช้ความสาวความสวยหลอกล่อบรรดาอาเสี่ยกระเป๋าหนักทั้งหลายให้ยอมทุ่มเงินทองให้กับเธอ เพราะภาพลักษณ์ของเธอที่แสดงออกไปสู่สายตาประชาชนมันเป็นแบบนั้น

แต่คงไม่มีใครรู้ความจริงเท่ากับตัวของเธอเองหรอกว่า แท้จริงแล้วที่เธอมีชื่อเสียงเงินทองมาได้ทุกวันนี้ มันมาจากความสามารถในการเดินแบบและถ่ายแบบเพียงเท่านั้น เธอไม่แคร์กับคำนินทาของคนอื่นที่ไม่ได้รู้จักตัวตนจริงๆของเธอมากนัก แต่เธอกลับแคร์ความรู้สึกของใครบางคนที่ผลักดันให้เธอเดินมาสู่เส้นทางสายนี้มากกว่า  คนที่ทำให้เธอเจ็บช้ำกับคำกล่าวที่ว่าเธอไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาเสียเลย

 3 ปีมาแล้ว หลังจากที่เธอลงทุนพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูมีความเป็นผู้หญิงขึ้น  แม้ทุกวันนี้เธอจะทำให้คนทั้งประเทศได้รับรู้ว่าเธอก็มีความเป็นผู้หญิงในตัวเหมือนกันแถมยังเป็นหญิงสาวที่ผู้ชายเกือบทั้งประเทศลงความเห็นว่าเธอเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่สุด  แต่เธอก็ไม่เคยได้พบกับคน คนนั้นอีกเลยจนถึงวันนี้

' แค่นี้ฉันยังไม่ดีพอสำหรับเธออีกหรือ ธรัตรา ' 

แพรลดาสะบัดหน้าเพื่อไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไป หลังจากที่กลับมาจมอยู่กับอดีตอีกครั้ง เธอลบเครื่องสำอางค์บนใบหน้าอย่างรวดเร็ว แปรงผมลอนยาวเคลียไหล่ให้เป็นทรง แล้วจึงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดกางเกงขายาวสีขาวกับเสื้อแขนกุดคอแหลมสีเดียวกับกางเกง พันผ้าพันคอผืนบางสีฟ้าสดใส แล้วก้มลงสวมรองเท้าส้นสูงปลายแหลมสีเงิน คว้าประเป๋าสะพายใบเล็กสีครีมขึ้นคล้องไหล่แล้วจึงก้าวเดินออกไปจากห้องแต่งตัวอย่างมาดมั่น

หญิงสาวเดินออกมาจากประตูบริษัทเพื่อจะเดินไปยังลานจอดรถด้านหน้าอาคาร ก็พอดีกับที่รถบีเอ็มดับบลิวสีดำมะเมื่อมเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบเคียงเธอทันที กระจกด้านซ้ายค่อยๆลดตัวลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาคมเข้ม ส่งยิ้มหวานให้กับเธอพลางเอ่ยขึ้น

" บังเอิญจังเลยนะครับคุณแพรลดา ผมผ่านมาธุระแถวนี้พอดีไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่ มาถ่ายแบบหรือครับ " 

ชายหนุ่มคนนั้นคือ ธนภัทร ดาราหนุ่มหล่อเจ้าบทบาทวัยเบญจเพส ที่กำลังมาแรงอยู่ในขณะนี้ เขาเฝ้าตามตื๊อหญิงสาวมาหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ยังไม่มีครั้งใดที่แพรลดาจะตกปากรับคำ ยินยอมไปไหนต่อไหนตามคำเชิญชวนของเขา เธอเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วทำหน้าเอือมระอาเพราะรู้ดีว่า เขาคงจะตามเธอมา ไม่ได้บังเอิญผ่านมาทำธุระแถวนี้อย่างแน่นอน เธอค่อยๆปรับเปลี่ยนสีหน้าแล้วหันไปส่งยิ้มหวานละลายหัวใจให้กับชายหนุ่ม

" ค่ะ บังเอิญมากเลยนะคะที่มาเจอคุณที่นี่ ดิฉันมาถ่ายแบบให้นิตยสารของคุณพิเชษฐ์ กำลังจะกลับบ้านค่ะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันเลย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ " 

เธอก้มลงตอบคำถามของเขา พลางฉีกยิ้มอย่างเต็มที่ก่อนจะพูดเลี่ยงอย่างอ้อมค้อมเมื่อเขาทำท่าจะเอ่ยปากชวนเธอไปที่ไหนสักแห่ง เธอออกตัวมาขนาดนี้มีหรือที่เขาจะยังดึงดันจะให้เธอไปกับเขาได้ ชายหนุ่มจึงได้แต่กล่าวคำลาก่อนจะค่อยเคลื่อนรถออกไปอย่างช้าๆด้วยความเสียดายที่ไม่สามารถชวนเธอไปดินเนอร์กับเขาเย็นนี้ได้

' ทำเป็นเล่นตัวไปได้ไม่นานหรอกแม่สาวน้อย อีกหน่อยพอไม่มีงานแล้ว ขี้คร้านจะคลานมาหาฉันถึงอก '

" เฮ้อ . . . ไปเสียได้ก็ดี น่าเบื่อจริงๆเลยพวกผู้ชายจอมเจ้าชู้เนี่ย " 

แพรลดาบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปยังรถสปอร์ตสองที่นั่งสีน้ำเงินแซฟไฟร์ ซึ่งจอดอยู่ที่ลานจอดรถ แล้วขับออกไปด้วยความหัวเสียที่มีตัวก่อกวนมาทำให้เสียอารมณ์

………………………………………………………………………………………………………………………………….

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1034 ลาเต้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 22:12

    เคยอ่านเรื่องนี้เมื่อ10ปีที่แล้ว จำได้ว่าตอนนั้นลงในเว็บไม่หมด ได้ไปตามหาเช่าหนังสือมาอ่านต่อ สนุกมากก


    มาวันนี้นึกอยากจะอ่านอีกครั้งแต่จำชื่อเรื่องไม่ได้ จำได้แต่ สนพ.ทูบีเลิฟ จึงลองค้นดู เย้ๆในที่สุดก็หาเจอ


    และที่เซอร์ไพร์อีกคือ เรื่องที่แนะนำสำหรับนักเขียนคนนนี้ อ๊ากกกกแค่เห็นก็เขินแล้ว พีรญา จ๋า เราทีมเดียวกัน

    น่ารัก. รักรัก

    #1,034
    1
    • #1034-1 LovePenguin(จากตอนที่ 1)
      2 เมษายน 2563 / 20:09
      ขอบคุณนะคะ ที่ติดตามผลงานกันมา ฝากติดตามเรื่องต่อ ๆ ไป ด้วยนะคะ

      ช่วงนี้ก็จะมีฟิคพีรญา ฟิคโซตัสเยอะหน่อยน้า อิอิ
      #1034-1
  2. #957 Number42 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 22:16
    โอ๊ะ โอ่

    น่าติดตามอีกแล้วง่ะ -..-
    #957
    0
  3. #928 lonea9 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:55
    น่าสนใจมากเลยค่า
    #928
    0
  4. #910 My Angle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:53
    น่าติดตามดีค่ะ
    #910
    0
  5. #893 แง่มๆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2552 / 20:17
    น่าสนุกดีนะเนี่ยย
    #893
    0