ชุลมุนวุ่นนัก เจ้ามิติ ซ้อนมิติ

ตอนที่ 3 : ก่อนเข้าสู่มิติที่ 1 กระเป๋าเจ้าปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

 " ตื่นนนน เจ้าจงตื่นน  นี่ไม่ใช่ ที่ที่เจ้าควรจะนอน"


         เสียงที่กระซิบอยู่ข้างหู แม้จะเป็นเสียงกระซิบแต่ก็ได้ยินชัดเจน


!!! เธอได้สะดุ้งตื่นขึ้น


        "ใคร ใครมาปลุกฉัน ... ? "  เธอได้หันไปมองซ้ายขวา มีแต่เสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง กับเสียงสายลมอันแผ่วเบา


" นี่ฉันเผลอหลับไปหรอเนี้ยย โห้! ฉันหลับเข้าไปได้ยังงัย"

บริเวณรอบตัวของเธอ มีแต่ความเงียบ และความมืดมิด มีเพียงแค่แสงดาวที่ส่องสว่างในราตรีอันมืดมิดนี้ 


 "กี่ทุ่มแล้วน่ะ?" เธอได้หยิบมือถือมาดูเวลา เนื่องจากก่อนออกมาเดินเล่น เธอได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ที่ห้องของเธอ แต่กลับลืมใส่นาฬิกามา 


"ฉันนอนหลับไปนานเหมือนกันนะเนี้ย อีกแค่ ชม.เดียวก็จะเที่ยงคืนแล้ว "


"อื้มมมม" เธอได้หันไปมองรอบๆ และได้แต่สงสัยเพราะที่นี้เป็นเขตอนุรักษ์ แต่เธอยังไม่เห็นสัตว์ และตัวอันตรายอะไรเลย


"เฮ๋ยย (น้ำเสียงโล้งใจ) ... ช่างมันเถอะ ที่นี้คงอยู่ในเขตที่ปลอดภัยแน่นอน เพราะฉันยังไม่เจออะไรเลยนี้น้าา แบบนี้ก็ดี...ฉันค่อยกลับไปโรงแรมตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ดีกว่า"


เธอได้หันไปมองข้างตัวที่มีกระเป๋าเป้วางอยู่ 


"ฉันจะจักการกับนายยังไงดีน่ะ ไอ้เจ้ากระเป๋า ...นายเนี้ย.. น่าสงสารเหมือนกันนะ ดูซิ!! ขนานเจ้าของนายยังไม่อยากเอานายกลับไปด้วย แล้วไง ตอนนี้นายก็มาเป็นภาระฉันอีก เฮ้ยยย..."


ปิ๊งงง...  อยู่ๆก็เกิดความคิดดีๆ


"เจ้ากระเป๋าฉันจะส่งนาย ลงไปในทะเล  นายจะเป็นอิสระแล้วนะเว้ยย ดีใจด้วย"


เธอได้หันหน้าไปทางทะเล แล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม  


1... 2 ... 3


โยนนนน!!


ฟิ๊ววววววว


ตุบ!!  กระเป๋าเป้ได้กลับเข้ามาในมือเธออีกครั้ง


'สงสัยต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอน ลองใหม่     แล้วกัน 


ฟิ๊ววววววว       ตุบ!!.


ให้ตาย!  เธอสาบานเลยว่าเธอได้โยนกระเป๋าออกไปแล้ว แต่มันกลับมาอยู่ในมือได้ยังไง


สงสัยเธอจะส่งแรงออกไปไม่มากพอ เอาใหม่ เอาใหม่


เตรียมพร้อมมมม  


ฟิ๊วววววววววววว       ตุ๊บบบบ!!! 


"โอ๊ยยย"    เต็มๆๆ โดนหน้าของเธอเต็มๆๆ


"คิดว่าฉันจะยอมแพ้นายหรือไง ไอ้กระเป๋า!"


แล้วเธอก็ตั้งหน้าตั้งตาโยนกระเป๋าเป้ ให้ออกไปสู่ทะเลให้ได้

ยิ่งเธอออกแรก โยน ไปมากเท่าไร เจ้ากระเป๋าก็ยิ่งออกแรงส่งกลับมา มากขึ้นเท่าตัว


"อ๊ากกกกกกก.....เจ็บนะโว้ยย ไอ้กระเป๋าไม่มีมารยาท เม่ง!!  นิสัยเหมือนเจ้าของมันจริงๆ"


เธอเหนื่อย หอบจนตัวโยก เธอจึงย่อตัวแล้วเอามือมายันไว้ที่เข่าทั้งสองข้าง


จากนั้นเธอก็ลองโยน เป็นครั้งสุดท้าย 


ฟิ๊วววววววววววววววว


มันกำลังกลับมา


ขวับบ!!  หลบได้ทันอย่างฉิวเฉียด


" 5555555+ เป็นไงล๊าาา ไม่โดนโว๊ยย "


ตุบบบบบบ


"โอ๊ยยยยยย" 


โดนเต็มๆ  อีกครั้ง ที่หัวของเธอ เธอไม่รู้ว่า กระเป๋าสามารถเลี้ยวกลับมาหาเธอได้ 



"ฮ๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นางเป็นคนตลกจริงๆ เจ้าว่าหรือไม่"


"ขอรับ" คนที่เอ๋ยตอบได้แต่อมยิ้ม แล้วมองไปที่โลกสวยด้วยสายตาเอ็นดู


โลกสวย ไม่รู้เลยว่า มีคนแอบมองเธออยู่ ซึ่งในบริเวณที่เธอยืนอยู่นั้น ยังคงเงียบเหมือนเดิม นอกจากเสียงของเธอที่ดังออกมาเป็นระยะๆ และเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง นอกจากการกำจัดตัวปัญหา


โลกสวยจึงได้เปลี่ยนแผนใหม่ นั้นคือ การเอากระเป๋าไปฝังดิน โดยเธอเลือกฝังเอาไว้ใต้ต้นมะพร้าวใหญ่  


หลุมที่เธอสร้างลึกพอสมควร เพื่อป้องกันความผิดพลาด 


ตุบ! 


เธอได้โยนกระเป๋าลงไปในหลุม จากนั้นก็ทำการฝังกลบดิน


"หลับให้สบายน่ะ เจ้ากระเป๋า"


'... ว๊าวว... เสร็จพิธีสักที่ ' เธอคิด


เจ้าของเท้าเล็กๆ ค่อยๆนำเท้าของตน เข้าไปในรองเท้า  


จากนั้นจึงหมุนตัวกลับ แล้วเดินห่างออกไปจากที่เดิม


เท้าคู่นี้ได้เดินไปเรื่อยๆ บนหาดทรายขาว


ตุบบบบ


"โอ๊ยยย"   โดนเข้าตำแหน่งเดิมที่เคยโดนมาก่อนหน้านี้


โลกสวย ยังไม่รู้ว่า เจ้ากระเป๋ามีระบบช่วยเหลือตัวเอง


"เม่ง!!! รอดมาได้ไงว่ะ"


โลกสวยหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเท่าตัว เมื่อมองไปที่ไอ้กระเป๋าเจ้าปัญหา ยิ่งเห็นยิ่งไม่อยากได้  เธอจึงคิดแผนการใหม่


.... แผนนั้นคือ ....


ฟื๊บบบ 


กระเป๋าเจ้ากรรมได้ลงไปนอนอยู่ในกองไฟ เป็นที่เรียบร้อย

โลกสวยได้นำกิ่งไม้แห้งมาวางไว้ตรงกลางระหว่างก้อนหิน 3 ก้อน จากนั้นเอาเศษใบไม้แห้งมาวางบนกิ่งไม้อีกครั้ง แล้วนำหินสองก้อนมากระทบกัน จนเกิดเป็นประกายไฟ 


เมื่อไฟกำลงลุกได้ที่ เธอก็ทำการเผา


"ไปที่ชอบที่ชอบเถอะนะ หากเสร็จพิธิฉันจะนำนายไปลอยน้ำให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วง"  


เธอยิ้มอย่างมีความสุขรอบนี้เจ้ากระเป๋าไม่รอดแน่นอน เธอได้เดินไปนั่งพิงกับต้นไม้ แล้วมองไปที่กองไฟลุกโชน


         เวลาผ่านไป กองไฟค่อยๆมอดดับลง


เธอจึงลุกขึ้น แล้วเดินไปมองผลงานของตน


"อ๊ากกกกกกกกกกกก แก..ไอ้กระเป๋าผีสิงงงง"


      และสุดท้าย โลกสวย ก็ยังไม่รู้ว่า กระเป๋าใบนี้ทำมาจากวัสดุพิเศษ ที่ทำให้ทนต่อความร้อน แม้แต่ แม็กม่าที่ว่าร้อนสุดๆ ก็ต้องยอมแพ้ 


        สุดท้ายแล้วเจ้ากระเป๋าก็ได้เดินทางไปกับเธอ 

แต่เธอไม่รู้หรอกว่า สิ่งที่เธอได้ทำลงไปทั้งหมดนั้น ได้ส่งผลกระทบกับเธอในภายหลัง

0 ความคิดเห็น