คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 6 : The Destination__Chapter4:We all have ‘SECRETS’


     อัพเดท 30 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 6 : The Destination__Chapter4:We all have ‘SECRETS’ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1339 , โพส : 6 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 4

We all have ‘SECRETS’

 [Zither’s Part]

สวัสดีตอนเช้าครับทุกคน เฮ้อ~ ปวดหัวชะมัด นี่มันกี่โมงแล้วนี่ย ผมเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียงอย่างหงุดหงิดก่อนจะต้องสะดุ้งเพราะนี่มันเก้าโมงยี่สิบแล้ว

ก๊อกๆ!

“แป๊บครับ” ผมลุกขึ้นไปเปิดประตูในผู้มาเยือนยามสาย

“ซี นี่มันอะไรกันลูก” แม่เปิดประตูห้องผมเข้ามาแล้วยื่นหนังสือพิมพ์ของวันนี้มาให้ผมดู “ไหนลูกบอกว่าลูกมีแฟนแล้วไง ทำไมถึงไปจูบกับหนูพีนัทได้ล่ะ”

งงล่ะสิครับ?? ผมเนี่ยนะจูบกับพีนัท ไอ้ไคล์มันได้หักคอผมสิ แต่พูดก็พูดนะ เมื่อคืนผมฝันเห็นไคล์ แฟนพีนัทที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อปีก่อนล่ะ

            “ยังจะมาทำหน้าแบบนั้นอีกซี เมื่อคืนลูกจำอะไรไม่ได้เลยหรอ หรือว่าลูกเมา”

            “แม่ครับ ผมขอเวลาสักสิบนาที เดี๋ยวผมออกไปเคลียร์เรื่องนี้”

            แล้วแม่ก็เดินออกไปด้านนอก ปล่อยให้ผมนั่งย้อนเรื่องเมื่อคืนอยู่คนเดียวเฮ้ย! แล้วนั่นใครน่ะ

“เฮ้ คุณครับ คุณเข้าห้องผมมาได้ไงน่ะ” ผมร้องทักทันที เมื่อเห็นผู้หญิงผมยาวประมาณกลางหลังเดินเข้ามาในห้องผม แต่เมื่อกี้พอแม่ออกไป ผมได้ยินเสียงแม่ล็อกประตูให้แล้วนี่นา

ไม่นะ

“คะ คุณ คุณเป็นคนใช่มั้ยครับ” ผมทำใจดีสู้เสือ(?) ถามผู้หญิงที่หันหลังให้ผมอยู่ คำตอบที่ผมต้องการได้รับคือ คนอย่างเดียวเท่านั้น

แต่มันไม่ใช่ ผู้หญิงคนนั้นกลับส่ายหน้าอย่างช้าๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ช่วยฉันด้วย” เหมือนในหนังผีที่ผมเคยดู เออยอมรับตรงๆเลยว่าผมกลัว กลัวมาก!

ถึงกระนั้นผมก็ยังต้องทำใจดีสู้ผีต่อไป

“คุณจะให้ผมช่วยอะไร เดี๋ยวผมทำบุญไปให้นะ โอเคมั้ย ToT

“ของของฉัน อยู่ใต้นี้” เธอชี้ลงไปด้านล่าง

“โอเค ผมจะให้คนมาขุด เอาไปปล่อยในทะเลแล้วให้มันส่งไปถึงคุณโอเคมั้ย”

เธอไม่ตอบอะไร เพียงแต่ส่งยิ้มให้ผมเป็นเชิงขอบคุณและร่างเธอก็ค่อยๆหายไป ตกลงรีสอร์ทผมมีสิ่งที่มองไม่เห็นหรอนี่

อันที่จริงแม่เคยเล่าให้ฟังว่า ผมน่ะมีอาการที่มองเห็นพวกแบบนี้ล่าสุดตอนผมสิบเอ็ดขวบได้ล่ะมั้ง ก่อนหน้านั้น แม่เคยพาผมไปรักษาที่ต่างประเทศแต่ผมก็ไม่ได้ดีขึ้นยิ่งทำให้ผมแย่ลงกว่าเดิม ผมจำใครไม่ได้เลยยกเว้นคนในครอบครัว มันเหมือนกับว่าผมกลายเป็นเด็กที่จิตไม่ปกติ จากนั้นคุณอาของผมก็ลองพาผมไปเข้าวัด นั่งสมาธิ สวดมนต์ ทำจิตใจให้สงบ

ผมได้ของศักดิ์สิทธิ์จากพระอาจารย์ที่วัดมาด้วยนะ ผมพกมันติดตัวไว้ตลอดเวลา มีอยู่วันหนึ่งที่ผมลืมพกมันติดตัวแต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับผม ผมยังดำเนินชีวิตในปกติ หลังจากนั้นผมเลยไม่คิดจะพกมันอีกเลย จนมาถึงวันนี้นี่แหละ

กริ๊งงง!!

เสียงโทรศัพท์ทำให้ผมสะดุ้งตื่นจากความคิดในอดีต นี่ตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่บนเตียงงั้นหรอ หรืออาจเป็นไปได้ว่าเรื่องเมื่อครู่อาจเป็นเพียงเพราะผมฝัน แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ข้างเตียง นั่นก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่ามันคือเรื่องจริง

“ครับ” ผมกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์สั้นๆ

(คุณซีเธอร์ค่ะ ท่านประธานให้ดิฉันโทรมาตามคุณค่ะ) คุณนก  เลขาฯของผมผมนั่นเอง

“ครับ ผมทราบแล้ว บอกพ่อว่าผมจะไปตอนสิบโมง อ้อคุณนก วันนี้คุณให้คนงานชายสักสามคนมาที่ห้องที่ผมพักด้วยนะ ผมให้เวลาคุณห้านาที”

(ค่ะๆ ดิฉันจะรีบเดี๋ยวนี้แหละค่ะ)

“อ้อ ให้เค้าเอาพวกอุปกรณ์ขุดเจาะมาด้วยนะ” สั่งจบผมก็รีบตัดสายแล้วเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที

ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึงห้านาที แล้วออกมารอพวกคนงานชายที่สั่งเอาไว้

ก๊อกๆ!

“พวกเรามาแล้วครับคุณชาย” และเมื่อพวกคนงานมา ผมก็สั่งให้พวกเขาขุดหาของที่ผู้หญิงคนนั้นตามหาตรงบริเวณที่เธอชี้พอดี

ถ้าห้องที่ผมพักอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ห้องส่วนตัวที่มีไว้สำหรับเจ้าของรีสอร์ทล่ะก็ ผมก็ต้องจุดธูปบอกเธอล่ะว่าผมเอาให้เธอไม่ได้จริงๆ และไม่นานพวกเขาก็ขุดเจออะไรสักอย่างหนึ่งคล้ายกับไดอารี่ใส่ถุงไว้เรียบร้อย ถูกฝังเอาไว้ใต้ดินไม่ลึกมากนัก ผีต้องการไดอารี่เนี่ยนะ

แต่ผมว่าไม่สำคัญหรอก ถ้าไดอารี่เล่มนี้ทำให้เธอไปเกิดได้ ก็ให้เธอเถอะ

“ดีมาก พวกนายจัดการให้เรียบร้อยนะ ทำให้เหมือนเดิมมากที่สุด ถ้ามันไม่เนียนก็เอาโต๊ะหรือตู้มาปิดทับไว้ แล้วนี่ค่าเหนื่อยของพวกนาย” ว่าจบผมก็เก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าพร้อมทั้งถือไดอารี่เตรียมไปลอยในทะเล และไม่ลืมวางแบงค์สีเทาหกใบให้เป็นค่าเหนื่อยของพวกเขา

ก่อนที่ผมจะไปหาพ่อและแม่ที่ล็อบบี้ของรีสอร์ทใหญ่ ผมก็ได้นำไดอารี่ไปลอยในทะเลแล้วส่งถึงผู้หญิงคนนั้นซึ่งหน้าปกไดอารี่นั้นเขียนว่า สินี’ …ขอให้คุณได้เกิดใหม่ ไม่ต้องมีห่วงอีกนะคุณสินี แล้วผมก็แผ่เมตตาให้เธอเป็นการส่งท้าย

ทันทีที่ผมหันหลังกลับผมต้องตกใจกับภาพตรงหน้าอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้น คุณสินี

“ไม่ต้องตกใจไปหรอก ฉันแค่จะมาขอบคุณคุณเท่านั้นเอง” แล้วร่างเธอก็หายวับไปทันที

เฮ้อ~ สารภาพตามตรงแบบไม่อายเลยว่าผมเป็นคนที่กลัวอะไรพวกนี้มาก!

 

ผมเดินไปถึงหน้าล็อบบี้ ก็พบว่าพ่อแม่ผมกำลังนั่งคุยอะไรซักอย่างกับพีนัทอยู่จะถูกใจอะไรนักหนากับยัยนี่กันนะ เอาเธอไปเป็นลูกสาวอีกคนซะเลยซิ!

“ซี ไหนบอกแม่ว่าสิบนาทีไงลูก นี่หนูพีมานั่งรอตั้งนานแล้วนะ” แม่ถามผมขณะที่พนักงานของรีสอร์ทมาเสิร์ฟกาแฟให้

“เกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะฮะแม่”

“แล้วแกจะอธิบายเรื่องเมื่อคืนได้รึยังล่ะ” พ่อยิงคำถามใส่ผมบ้าง เฮ้ย! นึกว่านั่งคุยกับพีนัทแล้วจะเคลียร์กันแล้วซะอีก

“ผม

“เอ่อ พีว่าซีเค้าคงดื่มเยอะไปหน่อยน่ะค่ะจริงมั้ย?” พีนัทหันมาถามผม เมื่อคืนนี้ผมดื่มหนัก (หรอวะ)

“งั้นมั้ง” ผมตอบแบบปัดๆไป

“แกนี่มันไม่ได้เรื่องเลยซีเธอร์ แล้วยิ่งแกมีแฟนอยู่แล้วด้วย ทำไมแกยังทำแบบนี้”

ผมหันไปมองพีนัท ที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วอย่างสงสัยจริงสิผมยังไม่อธิบายเรื่องมีนให้เธอฟังเลย แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่คิดจะอธิบายให้เธอฟังอยู่ดี เพราะเธอเป็นคู่หมั้นผมไง ฮ่าๆ

“เอ้า! ก็ยัยนี่เป็นคู่หมั้นผมนี่พ่อ ผมจะทำอะไรกับคู่หมั้นก็ไม่เห็นแปลก” ทำไมดูผมเลวจังวะ

“หนูพียังไม่ได้เป็นคู่หมั้นลูกสักหน่อย”

“อีกไม่กี่วันก็เป็นแล้วฮะเอาเป็นว่าเรื่องเมื่อคืน ผมคิดว่าผมน่าจะเมานะ เอ่อฉันขอโทษด้วยแล้วกัน” ผมหันไปพูดกับพีนัทที่นั่งอยู่ข้างๆทำไมวันนี้ยัยนี่แปลกๆนะ แต่แปลกยังไงผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน รู้แค่ว่ามันแปลก

“อื้ม” เธอตอบสั้นๆ

“พวกผมจะกลับกันได้ยังฮะ”

“แล้วซีจะกลับยังไงลูก”

“ขับรถกลับครับแม่” พีนัทหันมามองผมด้วยสายสงสัย ผมยังไม่ได้บอกเธอนี่นา

“มันจะดีหรอซี ลูกจะไม่เหนื่อยหรอ”

“เหนื่อยก็พักสิครับ แล้วเจอกันที่บ้านครับแม่ไปกันเถอะ” ประโยคหลังผมหันไปพูดและจับมือพีนัทให้ลุกขึ้นออกมาจากที่นั่ง

“นี่แล้วนายจะเอารถที่ไหนขับกลับไม่ทราบยะ รถเช่าเมื่อวานน่ะหรอ” พีนัทถามทันทีเมื่อพ้นสายตาของพ่อกับแม่แล้ว นางมารแผลงฤทธิ์ใส่ผมอีกแล้ว

“รถจากรีสอร์ทไงถามแปลก รถที่เช่ามาจากสนามบินฉันให้คนไปคืนตั้งแต่เมื่อวานแล้วยัยเบ๊อะ!

“แล้วนายขับไหวหรอ”

“ไม่ไหวก็พักสิ ยากตรงไหน”

“งั้นก็แล้วแต่นาย แต่นายก็แวะพักที่โรงแรมนะ ห้ามจอดข้างทางหรือฝืนขับต่อเด็ดขาด สัญญากับฉันสิ” อะไรเนี่ย วันนี้ยัยนี่มาแปลกที่เช้าเลย

“โอเคๆ สัญญาครับ”

พีนัทหันมามองผมแป๊บหนึ่งก่อนที่เธอจะหันหลังกลับไป แปลกคนแฮะ ผมยิ้มกับตัวเองก่อนจะเดินไปเอารถออกมาจากโรงรถของรีสอร์ท

……………………………………

ตอนนี้เราถึงประจวบฯ แล้วครับ และมันก็ใกล้จะเย็นแล้ว ดังนั้นผมจึงเลี้ยวรถเข้าตัวเมืองเพื่อไปหาโรงแรมสำหรับนอนพักคืนนี้

แต่ก่อนหน้านั้น ผมจะพาพีนัทไปเที่ยวก่อนดีกว่า เห็นเธอนั่งขมวดคิ้วมาตลอดทางละ

“เป็นอะไรมากรึเปล่า เมาหรอ?” ผมถามพีนัททันทีที่ถึงโรงแรม

“เปล่าไม่มีอะไรหรอก”

“เอ้อนี่ เรานอนห้องเดียวกันได้ป่ะ” พีนัทหันมามองผมทันทีที่ฉันพูดจบ เอาไงดีล่ะ ถ้าผมบอกว่าผมกลัวผี เธอต้องหัวเราะผมแน่ แต่ว่าถ้าผมไม่บอก เธอก็จะหาว่าผมคิดอกุศลกับเธออีก แต่เอาวะ ยอมเสียหน้า เพื่อรักษาชีวิต (กลัวขั้นโคม่า)

“เอ่ออย่าคิดไปไกล คือเมื่อเช้าฉันเจอของดีตอนกลางวันแสกๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงมาสายไง”

“หะ?” ดูเหมือนเธอจะอึ้งไปเล็กน้อยนะ “ฮ่าๆ จริงดิ >.< เห็นแก่ความกลัวของนายนะเนี่ย แต่ว่าเตียงแยกใช่มั้ย” แต่สุดท้ายเธอก็ขำนิดๆ ก่อนจะตอบตกลงว่าแล้วไงล่ะ เธอต้องขำผมแน่ๆ

“แน่นอน ฉันไม่ยอมให้เธอมานอนดมกลิ่นฉัน และฉันก็ไม่ยอมดมกลิ่นเธอแน่นอน”

“ทุเรศ ในจะนอนดมกลิ่นใครมิทราบยะ ถึงแม้ว่าจะใช้ชุดเดิม แต่ฉันก็จะอาบน้ำนะ หรือว่านายจะไม่อาบ” พีนัทถามพลางทำสีหน้ารังเกียจอย่างกับผมเป็นขี้ =[]=!

“บ้าหรอ ฉันไม่ซกมกขนาดไม่อาบน้ำก่อนนอนหรอกนะ เฮ้!นี่เกือบห้าโมงแล้ว เราไปหาอะไรกินกัน!” ผมเปลี่ยนเรื่องทันทีอย่าบอกเธอล่ะว่าผมกะจะไม่อาบน้ำ ถ้าเธอไม่พูดดักไว้ซะก่อนน่ะ

“อื้มไปสิ อาหารทะเลนะ มาทะเลทั้งที ยังไม่ได้กินอาหารทะเลเลย”

“รับทราบครับ!” หลังจากที่เช็คอินที่โรงแรมแล้ว เราก็เดินออกไปหาอาหารทะเลกินกันตามที่พีนัทบอก

โชคดีที่โรงแรมที่ผมเลือกอยู่ใกล้ทะเลพอดี ทำให้ไม่ต้องเปลืองน้ำมัน และเป็นวิธีที่เบสิคที่สุดที่จะช่วยไม่ให้โลกร้อนขึ้นด้วย ผมนี่เป็นคนดีจริงๆเลย

เมื่อเราเดินมาถึงร้านอาหาร และพีนัทก็จัดการสั่งอาหารทั้งหมด บ้าเหอะ! ยัยนี่สั่งมาทานเยอะมากครับ ถึงมันจะเป็นอาหารธรรมดาๆ แต่มันก็ราคานักท่องเที่ยว และมันก็ถือว่าแพงมากด้วยถ้าเทียบกับร้านอาหารทั่วไปในกรุงเทพฯ นี่กะจะเอาให้ผมหมดตัวเลยว่างั้น

“เธอสั่งมาน่ะ กินหมดรึไง”

“นายไม่ชอบอาหารทะเลหรอ”

“ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่ถามว่าเธอกินหมดมั้ยเธอเมารถป่ะวะ”

พีนัทยกมือขึ้นสูงก่อนให้ฟาดลงมาที่แก้มผมอย่างพอดีเจ็บนะเว้ย

“อูย! เธอตบฉันทำไมเนี่ย”

“ก็นายพูดไม่เพราะนี่ พูดกับผู้หญิงน่ะ ให้มันเพราะๆหน่อย เดี๋ยวเค้าจะพูดว่านายไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ” ถ้านี่คือเหตุผลที่ยัยถั่วเน่าตบผม ผมว่ามันโคตรจะบ้าสุดๆเลยว่ะ

“ครับๆ คุณผู้หญิง” แต่ผมก็จำใจที่ต้องรับคำเธอไป ลองเถียงสิ ผมว่าหน้าผมเละแน่!

และพออาหารมาเสิร์ฟยัยถั่วเน่าพีนัทก็ลงมือกินอย่างไม่สนใจผมที่อยู่ร่วมโต๊ะแม้แต่นิด! นี่หรือมารยาทหญิงไทย เหอะ!

“นายไม่กินรึไง นั่งมองอยู่ได้” พีนัทเงยหน้าขึ้นจากยำรวมมิตรทะเลในจานของเธอ

ผมยังแอบตกใจตอนเธอสั่งเลย นึกว่าจะสั่งพวกอะไรเว่อร์ๆมาทานซะอีก

“หรือนายไม่กินเผ็ด นี่ก็ไม่ได้เผ็ดนะ ฉันสั่งเผ็ดนิดเดียว ไม่ก็กุ้งชุบแป้งทอดป่ะ”

“ไม่หรอก แค่แปลกใจนิดหน่อย”

“แปลกใจทำไม” พีนัทถามก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม ขนาดบอกว่าไม่เผ็ด แต่ผมแอบสังเกตว่าหน้าเธอแดงขึ้นเรื่อยๆล่ะ

“เธอกินอาหารพวกนี้เป็นด้วยหรอ”

“ทำไม ฉันต้องกินอาหารจากภัตตาคารอย่างเดียวรึไง ขอบอกเถอะว่าอาหารพวกนี้อร่อยกว่าในภัตตาคารเป็นไหนๆ” เอ่อรู้สึกเหมือนยัยนี่จะเริ่มแดกดันผมแล้วนะ “หรือว่านายกินไม่ได้ กินไม่เป็น เดี๋ยวฉันสั่งหูฉลามน้ำแดงให้เอามั้ย ถ้าเค้ามีน่ะนะ”

“เลิกแดกดันฉันเหอะน่า แค่แปลกใจเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงเลยนะ =_=

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”

“ไม่ได้ว่า แต่คำพูดเธอเมื่อกี้มันแสดงออกมาชัดเจนครับ”

“ชิ”

แล้วเธอก็ก้มหน้าลงทานอาหารในจานต่อไปจริงๆเลยผู้หญิงคนนี้

แต่ขอโทษเหอะหลังจากนี้ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมผมถึงไปจูบกับแฟนเพื่อนได้!!

“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะว่าเธอกินมาหมดนี่อ่ะ=[]=!

“นายก็กินนี่ ไม่ใช่น้อยๆเหมือนกันแหละย่ะ”

“เออ ยอม! เราไปเดินเล่นกันดีมั้ย” เอาล่ะ ผมกำลังเริ่มเข้าสู่แผนที่ผมตั้งไว้แล้ว

“แล้วแต่” พีนัทยักไหล่ตอบแบบไม่ใส่ใจ ฮึ่ย!สนใจหน่อยดิวะ ฉันอยากรู้จริงๆนะ TT

“เก็บเงินด้วยครับ” ผมเรียกเด็กเสิร์ฟมาเพื่อจ่ายเงิน พระเจ้าช่วย! สองพันกว่าบาทเชียวเหรอไอ้อาหารธรรมดาๆแค่สี่ห้าจานเนี่ยนะ

พีนัททำท่าจะเอาเงินออกมาจากกระเป๋าเงินของเธอ แต่ผมก็ห้ามเธอไว้เสียก่อน และที่น่าเจ็บใจคือเธอตอบกลับมาว่า

“ฉันไม่ได้จ่ายราคาเต็มซักหน่อย หารสองย่ะแต่ฉันจ่ายพันเดียวพอนะที่เหลือนายจ่าย” มีผู้หญิงแบบนี้อยู่บนโลกด้วยหรอวะผมเห็นส่วนมากจะให้ผู้ชายจ่ายเงินแต่กับผู้หญิงคนนี้เธอหารสองครับ ถึงแม้เธอจะจ่ายน้อยกว่าผมไม่เท่าไหร่ก็เหอะ

“เงินที่เหลือทิปนะครับ” ผมบอกเด็กเสิร์ฟแล้วเดินออกมาจากร้านอาหารพร้อมยัยถั่วเน่า

พีนัทพาผมเดินไปร้านขายของที่ระลึกร้านแล้วร้านเล่าแต่เธอก็ยังไม่ตัดสินใจซื้อ=_= จนมาถึงร้านร้านหนึ่ง จริงๆผมกะจะผ่านมันเลย แต่พีนัทหยุดผมไว้ก่อน

“จะซื้อร้านนี้แล้วหรอ” ผมประชดเข้าให้ >.<!

“มาเหอะน่า” แล้วเธอก็ลากผมเข้าไปในร้าน

“ซื้ออะไรน่ะโปสการ์ด?”

“อื้ม ฉันหาร้านขายโปสการ์ดอยู่ ถึงต้องลากนายเดินเข้าร้านนี้ออกร้านนู้นไง”

“เอาไปทำอะไร”

“ส่วนมากก็แค่เก็บไว้เฉยๆน่ะ เขียนอะไรลงไปในนั้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ส่งไปไหนหรอก”

“แล้วเธอจะส่ง เธอคงส่งให้ไอ้ไคล์?” พีนัทเงยหน้าขึ้นมาจากโปสการ์ดที่กำลังเลือกอยู่ แววตาของเธอ ผมอ่านไม่ออกจริงๆ

“มั้ง แต่มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้นี่”

“เธอเคยดูPostman of Heavenป่ะ”

“คือ?”

“เป็นซีรีย์ ไม่สิ เค้าเรียกอะไรวะ หนังหรอ? ไม่ชัวร์อ่ะ ช่างเหอะ! ที่รู้ๆคือแจจุงเป็นพระเอก เรื่องมันประมาณว่าแจจุงในเรื่องน่ะมันเป็นทูตสวรรค์ที่มีหน้าที่ส่งจดหมายระหว่างโลกวิญญาณกับโลกมนุษย์”

“เฮอะ! นายดูอะไรแบบนี้ด้วยหรอ”

“เปล่าเว้ย! เห็นแปงซื้อมาดูเลยได้ดูด้วย แต่ฉันว่าถ้าเป็นแบบนั้นก็คงดีล่ะนะ”

“ไม่ดีไม่ดีที่มันเป็นไปไม่ได้น่ะสิ มันมีที่ไหนกันล่ะของแบบนี้อ่ะ ถึงมีฉันถามเหอะว่าใครเค้าจะเชื่อ มันไม่มีหลักประกันอะไรเลย”

“แล้วถ้ามันเป็นไปได้ล่ะ เธอยังอยากติดต่อกับไคล์มันมั้ย”

ตุบ!

โปสการ์ดในมือพีนัทตกลงพื้นหลังจากที่ผมพูดเสร็จ แววตาเธอดูจะตกใจมาก

“ป้าคะ เอาสองแผ่นนี้ค่ะ เท่าไหร่คะ” เธอไม่พูดอะไรตอบกลับผมมา แล้วเดินไปจ่ายตังค์โดยไม่พูดอะไรกับผมซักคำ

“ไม่ตอบ แสดงว่าไม่อยากสินะ” ผมแกล้งลองเชิงอีกที และมันก็ได้ผล พีนัทหันมาตอบผมทันควันว่า

“นายต้องการอะไรกันแน่ซีเธอร์”

“ว้านี่เธอจับได้แล้วหรือนี่ ไม่หนุกเลยอ่ะ -^- แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วนะ ฉันก็อยากจะรู้น่ะสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉันเมื่อคืน” เอาสิ! พนันได้เลยว่าถ้าคุณเป็นผมตอนที่ได้อ่านข่าวเวรๆนั่น คุณก็ต้องควันออกหูอย่างผมนี่แหละ

อ้อ! คุณยังไม่รู้สินะ ว่ามันนั้นมีตีไข่กันเมามันขนาดไหน ขนาดที่ว่าส่งผมกับพีนัทให้ลงนรกไปเลยล่ะ

ไฮโซหนุ่มทายาทเจ้าของอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านอักษรย่อ ร้อนแรงกับสาวสวยว่าที่คุณหมอคู่หมั้นท่ามกลางแสงจันทร์บนชายหาดแห่งหนึ่งในภูเก็ต

แถมยังแนบภาพที่ทำให้ผมต้องขยี้ตาครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นเครื่องการันตีชั้นดีที่บอกว่าผมทรยศเพื่อนของตัวเองไปจูบกับแฟนมัน (แม้ว่าผมจะไม่รู้ตัวก็เถอะ)

“นายเมา” พีนัทเงียบไปนานและตอบออกมาเสียงค่อย เหอะ!ผมโคตรจะเชื่อเธอเลยว่ะ

“ขอโทษเหอะ คืนนั้นฉันดื่มพั้นช์แค่แก้วเดียว ถ้าแค่พั้นช์ทำให้ฉันเมาจนหน้ามืดไปจูบเธอแบบนั้น บลูเลเบิ้ลหรือแบล็คเลเบิลที่ดื่มกับพวกไอ้วา มันคงทำให้ฉันอัดถั่วดำกับพวกนั้นแล้วโอ๊ย! ไรวะ ตีมาได้ เจ็บนะ!” ผมร้องเสียงหลงตอนพีนัทฟาดมือลงมาอย่างเต็มแรงที่แขนของผม T.T

“พูดจาไม่อายปาก ทุเรศที่สุด พูดแล้วฉันไม่อยากจินตนาการ”

“เพราะแบบนั้นไง เธอถึงต้องบอกความจริงกับฉัน เพราะจริงๆแล้ว ฉันไม่ได้เมา!

“ไว้ค่อยกลับแล้วจะเล่าให้ฟัง ตอนนี้ฉันไม่อยากคิดเรื่องนี้ให้เสียอารมณ์น่ะ”

“ฉันจะรอเวลานั้น” เฮ้อ~ ให้ตายบอกตรงๆว่าเวลาที่ผมอยู่กับพีนัท มันทำให้ผมปวดขมับนับครั้งไม่ถ้วนกับความคิด การกระทำ รวมถึงคำพูดของเธอ

 

            “นี่เธอลากฉันไปทั่วแต่ได้โปสการ์ดกลับมาแค่สองแผ่น?”ผมถามพีนัทหลังจากที่เรากลับมาถึงโรงแรมแล้ว เหนื่อยเป็นบ้าเหอะ! เธอลากผมไปร้านทั่วชายหาด แต่กลับได้มาแค่โปสการ์ดสองแผ่นเนี่ยนะ ว้อยยย!!

            “ฉันซื้อแค่สิ่งที่ฉันถูกใจนี่นาแล้วตกลงว่านายจะฟังเรื่องนั้นมั้ย? แต่นายต้องรับปากว่าถ้านายฟัง นายต้องช่วยฉัน แล้วก็อย่าเพิ่งปฏิเสธซะก่อนล่ะ=_=” นี่ตกลงว่าจะบังคับให้ผมตกลงให้ได้สินะ

            “ว่ามา”

            “ก่อนอื่นนายลองดูภาพนั้นให้ดีสิ” แล้วผมก็หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วมองไปที่ภาพ อะไรวะ? มันผิดปกติตรงไหนเนี่ย? “อย่าทำหน้าแบบนั้นฉันรู้สึกไม่ดีที่มีว่าที่คู่หมั้นฉลาดน้อย” ทำไมยัยนี่พูดเหมือนพวกไอ้วาโยเป๊ะเลยวะ=_=

            “ก็ไม่รู้จริงๆนี่ อะไรวะเฮ้ยๆๆ! มุมกล้อง?”

            “อืม ฉันกับไคล์ไม่ได้จูบกันแบบที่คนอื่นเข้าใจสักหน่อย”

            “ไคล์?”

            “นายเชื่อเรื่องวิญญาณมั้ย”

            “ก็บอกแล้วไงว่าเมื่อเช้าเพิ่งเจอมา ถ้าไม่เชื่อคงแปลก” พูดแล้วขนลุกเลยเนี่ย TT

            “นั่นสิ ถ้าอย่างนั้นนายเชื่อรึเปล่าว่าไคล์มาหาฉัน”

            “จะรู้มั้ยล่ะ? จำได้ว่าฉันเต้นรำกับเธออยู่ดีๆฉันวูบไปเลย ว่าแต่เธอมีสัมผัสที่หกรึไง”

            “ไม่แต่กับนายฉันไม่แน่ใจ ไคล์สิงนายได้ มันไม่ธรรมดาแน่ๆ” เฮ้ย! เมื่อกี้หูผมไม่ได้ฝาดไปใช่มั้ย พีนัทบอกว่าไอ้ไคล์มาสิงผม มันจะเป็นไปได้ไงกัน

            “แล้วเธอเชื่อรึไงว่าเป็นไอ้ไคล์จริงๆ ฉันอาจจะแกล้งเธอก็ได้”

            “ไคล์มีสิ่งที่นายไม่มี ความอ่อนโยนจากแววตานั่น แล้วฉันก็ถามคำถามที่มีไคล์เท่านั้นสามารถตอบได้”

            “ถามว่า?”

            “ฉันต้องบอกนายด้วยหรอ?” ยัยนี่กวนเหมือนกันนะเนี่ย แต่รู้มั้ยพีนัทน่ะเป็นคนซื่อ เธอตรงไปตรงมาทุกสถานการณ์ นั่นทำให้เวลาที่เธอโกหกผมจะดูเธออกเสมอเชื่อคนง่ายจริงๆเลยยัยนี่ แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอหรอก

“ไม่อยากรู้ก็ได้วะ”

 “ตกลงนายมองเห็นไคล์ได้รึเปล่า นายมีสัมผัสที่หกเหมือนที่ฉันคิดไว้รึเปล่า”

            “ฉันเนี่ยนะมีสัมผัสที่หก ตลกล่ะ! เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นสิ่ง แบบนั้นเลย ครั้งแรกเมื่อเช้าทำให้ฉันช็อกไงละ” พีนัทเงียบไปทันที ถ้าให้ผมเดาเธอคงอยากให้ผมเห็นไอ้ไคล์อ่ะนะ แต่ผมทำให้เธอไม่ได้จริงๆ “เสียใจด้วย เพราะสิ่งที่เธอคิดมันไม่ใช่”

ผมพูดได้แค่นั้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำมาอาบน้ำทันที ผมบอกพีนัทไม่ได้จริงๆว่าตอนที่ผมกำลังคุยกับเธอนั้นผมเห็นอะไร ถ้าผมบอกเธอไป เธอต้องขอร้องให้ผมติดต่อกับมันและเธอก็คงไม่มีวันลืมมันสักที สิ่งที่ผมสงสัยที่สุดตอนนี้คือ ทำไมมันยังไม่ไปสู่สุขคติ หรือว่ามันยังมีห่วง แล้วห่วงที่ว่านั่นใช่พีนัทรึเปล่า?

            ผมเคยบอกคุณแล้วใช่มั้ยว่าผมแค่เห็นน่ะ แต่เชื่อมั้ยนี่เป็นครั้งแรกที่ผมโดนสิ่งที่เหนือธรรมชาติเข้าสิงตัวเอง ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแต่คิดว่าต่อไปนี้ผมคงต้องพกของศักดิ์สิทธิ์ที่เคยทิ้งมันไว้เมื่อนานมาแล้วติดตัวอยู่ตลอดเวลาสินะ ไม่งั้นมีหวังวิญญาณอื่นที่ไม่ใช่ไอ้ไคล์มาใช้ร่างผมแล้วผมนี่แหละเดือดร้อนแน่

            [End Part]
 

---------------------------------------

 

 

B B


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 6 : The Destination__Chapter4:We all have ‘SECRETS’ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1339 , โพส : 6 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 95
ผะ...ผะ...ผี =[]=!!!!

ผีจริงๆด้วยอะ
ตอนแรกคิดว่ามีคนแกล้ง
หรือเป็นร่างของใครสักคน
แต่แล้วกลับกลายเป็นของจริง

ฮืออออออๆๆๆ T____T
อ่านตอนนี้แล้วขนลุกอะ
ไรเตอร์ทำร้ายรีดเดอร์ T^T

ปล.อย่าไปสนใจอินังรีดเดอร์คนนี้เลย
5555555555
ถ้าทำร้ายจริงๆคือการดอง การตัดตอน
บลาๆๆๆ (เค้าก็ทำเหมือนกัน T.T)
PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.130.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 12:06
# 5 : ความคิดเห็นที่ 82
ติดตามจ้า
PS.  คุยกันบ้างเส่ =__=
Name : กระเป๋าลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเป๋าลิง [ IP : 124.122.183.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2555 / 19:40
# 4 : ความคิดเห็นที่ 73
ตอนแรกที่ซีเธอร์เห็นผู้หญิงในห้อง
พี่นึกว่าพีนัทหรือผู้หญิงคนอื่นมาอำเล่นนะเนี่ย
สรุปว่าเป็นผีจริงซะได้ !! ช็อกกกกกก
แต่ผีก็มาดีนะ ไม่ได้มาแกล้งหลอกให้กลัว แต่มาขอให้ช่วย
ชอบซีเธอร์ตอนช่วยวิญญาณมาก
ดูเป็นคนจิตใจดีจริงๆ ><

ว่าแต่ไหงนายเลือกที่จะกลับ กทม. ด้วยการขับรถละเนี่ย
ทำไมไม่นั่งเครื่องบินกลับ หรือว่าไม่มีไฟลท์?
ไม่ก็ซีเธอร์อยากอยู่กับพีนัทนานๆ =w=
ได้นอนห้องเดียวกันด้วยอะ!! ถึงจะคนละเตียงก็เถอะ
แต่ก็ยังห้องเดียวกานนนนนน !!
ได้ใกล้ชิดกันในระดับหนึ่งเลยละงานนี้
แหม ถึงจะกลัวผีก็ไม่เห็นแปลกเลยนะซีเธอร์
ใครๆ ก็กลัวกันได้ทั้งนั้นแหละ นายกลัวแล้วน่าเอ็นดูดีออก ;)

อืม... ถ้าสามารถติดต่อกับวิญญาณได้คงดีไม่น้อยเลยสินะ
ในกรณีที่เค้ายังไม่ไปเกิดใหม่

ตอนสุดท้ายซีเธอร์เห็นไคล์!!?
โอววว สงสัยต่อจากนี้ซีเธอร์ต้องเห็นไคล์อีกบ่อยๆ แน่
และซีเธอร์ก็คงโดนสิงอีกบ่อยๆ ด้วย 5555
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 110.169.254.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 21:53
# 3 : ความคิดเห็นที่ 72
พระเอกมีสัมผัสที่หกด้วย O_o
อัพต่อเลยน้าพี่สาว สนุกมากเลยค้า
Name : Justsmile Ql < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Justsmile Ql [ IP : 58.9.24.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 20:00
# 2 : ความคิดเห็นที่ 71
อัพๆๆๆ
Name : Giggog01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giggog01 [ IP : 110.171.67.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 11:43
# 1 : ความคิดเห็นที่ 70
ไหนๆก็เข้ามาแล้วเก็บมันเลยแล้วกัน
ตึงโป๊ะ!!!!

เรืองนี้อยากบอกว่า!!!!
ไคล์เว้ยยยยยยยยยยย
กลับมาได้แล้วตอนนี้พระนางกำลังซับซนเว้ยยยยย

ซีเองก็เข้าใจว่าเมาน้ำผลไม้จนไปปากไปแตะกับถั่วเน่า
ยัยถั่วเน่าก็ไม่ยอมบอกอะไรเลย

ง๊ากกกกกกกกก
แง๊กๆๆๆๆๆ
(ชัก)

แล้วยัยถั่วเน่านั้น มันต้องการอะไรกันแน่
เธอดูเป็นคนลึกลับนะ
ไม่อยมกพูดไม่ยอมจา ใช่แต่คำพูดคุมเครือ

อ๋องเห็นคำผิดอยู่นะ
ตรงคำว่า
ใน=ไหน(รึป่าว?)
แล้วก็ตรงเลขาผมผม
เจ๊เขียนผิดใช่มั้ยเพราะว่าตรงนี้มันอ่านไม่รู้เรื่อง!!!!

ห้ามนอกใจอ๋องเด็ดขาดรักๆ
 

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.39.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2555 / 18:52
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android