คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 3 : The Destination__Chapter1:Because I’m Peanut


     อัพเดท 29 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 3 : The Destination__Chapter1:Because I’m Peanut , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1763 , โพส : 13 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 1

Because I’m Peanut

 

“น่านะพีนัท ไปหน่อยน้าา” เสียงยัยหวานเพื่อนสนิทของฉันยังคงรังควานและตามหลอกตามหลอนต่อไป แม้ว่าฉันจะเอาเพลงจากไอพอดออกมาฟังแล้วก็ตาม

อ้อ! ลืมไป ฉันชื่อพีนัทค่ะ กำลังจะขึ้นปี1 คณะแพทยศาสตร์ ของมหาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ ส่วนเพื่อนฉันที่รังควานฉันอยู่ตอนนี้ก็ชื่อหวานค่ะ ยัยนี่เรียนเภสัชฯ มหาลัยเดียวกับฉันนี่แหละ และท็อปปิคที่หวานไซโคฉันอยู่ตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วหลังจากยัยนี่โทรหาฉันให้ออกมาช้อปปิ้งเป็นเพื่อนมันนั่นคือ ชวนฉันไปเที่ยวทะเลอาทิตย์หน้ากับเพื่อนๆ ก่อนที่พวกเราจะแยกกันไป

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเจอเพื่อนก่อนจากกันนะ แต่เพราะอาทิตย์หน้าฉันมีธุระที่ต้องทำต่างหากล่ะ

“พีจ๋า นะนะ” ยัยหวานยังกวนไม่เลิก

“ฉันติดธุระจริงๆหวาน” ฉันพูดขึ้นหลังจากที่ถอดหูฟังเก็บเรียบร้อย ยังไงซะถ้าฉันไม่เคลียร์ หวานมันก็ไม่มีวันจบหรอก

“ขอเหตุผลยาวกว่านี้ได้มั้ยยะ”

“ก็อาทิตย์หน้าน่ะ ฉันมีนัด

“กับ?”

“บอกไม่ได้หรอ ให้ฉันทายมั้ยล่ะว่าเป็นหนุ่มหล่อที่ครอบครัวแกคลุมถุงให้”

“ก็ประมาณนั้น”

ยิ่งพูดปวดหัว ฉันเพิ่งมารู้เมื่อเช้านี้เองว่าเดือนหน้าฉันจะต้องหมั้นกับผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นลูกของเพื่อนพ่อฉันเข้าใจหรอกนะว่ามันเป็นเรื่องทางธุรกิจของครอบครัว แต่ว่าคิดว่าฉันจะมีความสุขหรอที่ได้อยู่กับคนที่เราไม่ได้รักน่ะ

“แกยอมหรอพี”

“ไม่ยอมได้หรอ ฉันปฏิเสธมากี่รอบแล้วล่ะ สุดท้ายป๊ากับแม่ก็หาคนใหม่มาให้ฉันอยู่ดี”

“มันก็จริงอ่ะ ฉันสงสารแกจังเกิดมารวยไปก็ไม่เห็นดีเหมือนกันแหละ”

“แล้วใครบอกแกว่ารวยมันดีล่ะ ยัยนี่~

เฮ้อ ช่างเหอะ! เพราะว่าฉันเป็นฉัน เพราะว่าฉันคือพีนัท เพราะว่าฉันคือลูกสาวของเจ้าของโรงแรมชื่อดัง หรือเพราะอะไรก็ช่าง เพราะเหตุนี้ฉันถึงยอมแลกความสุขตัวเองเพื่ออนาคตของบ้านเรา

พี่เบสิค พี่ชายฉัน เขายอมละทิ้งความฝันที่เขาจะเป็นแพทย์มาเรียนบริหารเพื่อกิจการทางบ้าน แล้วฉันล่ะ ถ้าฉันไม่ยอม ฉันคงเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดในโลกเลยล่ะ

“ช่างเหอะ ยังไงก็บอกเซมีให้ด้วยละกันว่าฉันไม่ได้ไป”

Rrrr~

โทรศัพท์ในกระเป๋าฉันสั่นขึ้น ตอนแรกก็กะจะรับสาย แต่พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาไม่คุ้นเลยปล่อยไว้แล้วมันก็สั่นน่ารำคาญอยู่นั่น ฉันเลยให้ยัยหวานเอาไปรับแทน

“สวัสดีค่ะค่ะๆ ใช่เบอร์ของพีนัทค่ะ ไม่ทราบว่าใครอ้าว ตัดไปแล้วอ่ะ”

“หรอ ช่างมันเหอะ โรคจิตล่ะมั้ง”

“ไม่นะ ฉันว่าเสียงเค้าคุ้นมากเลย เอาเบอร์มาดูหน่อยดิ” แล้วฉันก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้หวาน ยัยนั่นกดเบอร์โทรศัพท์ลงไปในเครื่องของตัวเองแล้วเช็คดู และฉันก็ได้คำตอบ

“เบอร์ซีนี่นา แกไม่ได้เก็บเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนไว้หมดหรอกเหรอ”

“เก็บไว้กับคนที่มีธุระด้วยแค่นั้นแหละ” ก็ปกติฉันไม่ค่อยใช่โทรศัพท์นี่นา จะโทรก็หาแค่หวาน อัยย์ แล้วก็เอวา เพื่อนในกลุ่มฉันแค่นั้นแหละ

“แกนี่น้าาแต่ก็แปลกนะ”

“อืม แปลก

 “แกไม่ลองโทรหาเค้าดูล่ะ”

“ใช่เรื่องฉันมั้ยล่ะ”

Rrrr~

“โทรศัพท์แกน่ะ เบอร์เดิมซะด้วย”

สรุปคือฉันต้องรับสินะ

“ฮัลโหลค่ะ พีนัทพูดค่ะ”

(ว่างมั้ย?) ปลายสายตอบกลับมาเสียงนิ่งน่ากลัวเป็นบ้า

“อื้ม ว่างหลังจากนี้อีกสองชั่วโมง ว่าแต่นายเหอะร้อยวันพันปีไม่เคยโทรมานึกยังไงน่ะ?” อย่าหาว่าฉันอคติเลยนะ ซีเธอร์หมอนี่น่ะไม่ใช่พวกน่าคบเท่าไหร่หรอก ประมาณว่าพ่อผมรวยแล้วทำได้ทุกอย่าง ง่ายๆสั้นๆคือมันเก๊กมากค่ะ

แต่ฉันก็โอเคนะเพราะฉันก็อยู่ในคนจำพวกซีเธอร์น่ะแหละ ไม่ใช่ว่าฉันหยิ่ง แต่ฉันไม่ค่อยชอบพูดมากเท่าไหร่ (ดูไม่น่าเป็นเพื่อนกันได้กับยัยหวานเลยเนอะ) และแม้ว่าเราจะไม่สนิทกัน แต่เราก็พูดกันนะ

ถึงจะแค่เวลาทำงานกลุ่มอ่ะนะ

(แสดงว่าตอนนี้ไม่ว่าง? แล้วถ้าฉันคิดถึงเธอมันคงตลกสินะ)

“ขำกลิ้งเลยล่ะ พูดความจริงมาเหอะขี้เกียจรับมุขฝืดๆ”

(อาทิตย์หน้าวันศุกร์ว่างมั้ย?) อาทิตย์หน้า? อีกแล้วหรอ นี่ทุกคนเป็นอะไรกับวันศุกร์หน้ามากป่ะเนี่ย =_=

“ไม่ว่าง”

(งั้นก็ไม่เป็นไร แค่นี้แหละ)

แล้วซีเธอร์ก็ตัดสายไป บ้ารึเปล่า =[]=

“ซีโทรมาว่า?” หลังจากซีเธอร์ตัดสาย ยัยเพื่อนที่รักก็เสนอหน้าทันที 

นี่ไม่คิดจะให้ฉันพักหายใจเลยใช่มั้ยนะ

“เค้าโทรมาถามว่าวันศุกร์หน้าว่างรึเปล่า? แค่นั้นแหละ”

“แล้วแกไม่ว่าง? อ้อจริงสิ เรื่องนั้น

“อืม เรื่องนั้นแหละ เฮ้อยิ่งคิดปวดหัวไปดูหนังต่อมั้ยหวาน หรือจะกลับบ้านเลย”

“ไม่อ่ะ ฉันกลับเลยดีกว่า แกไปส่งฉันที่บ้านด้วยดิ”

“ได้แน่นอนจ้ะเพื่อนรัก”

……………………….

บ้านตันติจริยาวงศ์

ก๊อกๆ

“พี?” เสียงเคาะประตูปลุกฉันที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆให้มีสติและเดินไปเปิดประตู

“อ้าว พี่เบสิคกลับมาแล้วหรอคะ”

“อื้ม เหนื่อยเป็นบ้าเลย” ว่าจบพี่เบสิคก็ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนของฉัน

เมื่อตอนเช้าพี่เบสิคต้องออกไปจัดการปัญหาที่เกิดในโรงแรมสาขาย่อยแทนป๊าที่ตอนนี้กำลังติดต่อเปิดสาขาในยุโรป

“พี่ทานอะไรมารึยังคะ? เดี๋ยวพีลงไปบอกป้าอุ่นให้เตรียมอาหารให้มั้ย”

“ไม่ต้องหรอก พี่ทานมาเรียบร้อยแล้วแต่ที่พี่มาหาเราวันนี้คือพี่จะถามเราว่า เราคิดดีแล้วใช่มั้ยเรื่องหมั้นน่ะ”

“ทำไมคะ พีมีสิทธิ์ปฏิเสธหรอคะ” ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าถึงฉันจะหนียังไง ฉันก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

“ให้พี่ช่วยคุยกับป๊าและแม่มั้ยล่ะ”

“พีไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวมากไปกว่านี้ค่ะพี่ชาย พีไม่อยากให้พี่ต้องทำหรือเหนื่อยกับสิ่งที่พี่ไม่รักแบบนี้”

“ใครบอกพี่ไม่รักสิ่งที่พี่ทำล่ะ ถ้าแค่พีเห็นพี่เหนื่อยไม่ได้หมายความว่าพี่ไม่รักสิ่งที่พี่ทำอยู่สักหน่อยจริงมั้ย”

“บางที พอพีจบและทำงานพีอาจจะเหนื่อยกว่านี้หลายเท่า หมอน่ะไม่ใช่อาชีพที่น่าพิศวาสเท่าไหร่เลย ได้พักผ่อนน้อย เที่ยวน้อย ต่อไปน่ะพีต้องอิจฉาพี่แน่ๆพี่ไปแล้วนะ พี่แค่อยากมาถามเราให้แน่ใจ ก่อนที่จะหมั้น”

“และแม้ว่าพี่จะทำในสิ่งที่ไม่ใช่ความฝันของพี่ แต่พี่ก็มีความสุข แต่พีพีต้องทนอยู่กับคนที่พีไม่ได้รัก และเค้าไม่ได้รักพี พีมีความสุขหรอ ยังไงก็คิดให้ดีนะพีนัท”

………………………

 

วันต่อมา

วันนี้ฉันตื่นเช้ากว่าปกติมาก มากขนาดไหนน่ะหรอมากขนาดฉันตื่นมาตีสี่ แล้วทำอาหารใส่บาตรด้วยตัวเอง จนป้าอุ่นยังอึ้ง! เอ่อ ก็ฉันทำอาหารไม่เอาไหนเลยตัดสินใจไม่ทำมันอีกเลย จึงไม่แปลกที่ทุกคนจะตกใจแบบนี้

ถามว่าทำไมน่ะหรอ เพราะวันนี้เป็นวันที่คนที่ฉันรักจากไปน่ะสิไคล์

ไคล์จากฉันไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อปีที่แล้ว วันที่เราคบกันครบรอบสามเดือน ฉันกับไคล์เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ แล้วเราก็โตมาด้วยกัน พ่อแม่เราทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่าจะให้เราหมั้นกันทันทีที่เรียนจบ ทั้งฉันและไคล์ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ทำให้ทางบ้านเราเข้ากันได้อย่างดี

หลังจากเปิดเทอมปีที่แล้ว ฉันก็ตัดสินใจคบกับไคล์อย่างเปิดเผย และแต่ถ้าไม่ใช่เพราะฉันขอให้ไคล์กลับไปเอากล่องเค้กครบรอบสามเดือนที่เราคบกัน ไคล์ก็คงไม่จากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับแบบนี้

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงไม่อยากหมั้นกับคนที่ฉันไม่ได้รัก แต่ก็ขัดป๊าและแม่ไม่ได้ เพราะพวกท่านกลัวว่าไคล์จะมาเอาฉันที่เป็นคู่หมั้น (แม้จะไม่มีพิธี แต่เราก็ตกลงกันไว้แล้ว) ไปอยู่ด้วย

แต่เชื่อสิว่านั่นไม่ใช่เหตุผลหลักหรอก ฉันแอบได้ยินที่ป๊าคุยกับพี่เบสิค เรื่องคู่หมั้นของฉันเมื่อไม่นานมานี้ ทำนองว่า พวกเขาเจอฉันตอนไปงานราตรีอะไรสักอย่างกับแม่ แล้วก็ดันอยากให้ฉันเป็นลูกสะใภ้ของเขาซะงั้น แถมพวกเขายังเป็นเพื่อนสนิทกับป๊าฉันด้วย ป๊าเลยปฏิเสธไม่ลงอยากรู้จริงๆเลยว่าพวกเขาเป็นใคร

พอสายๆ ฉันกะจะไปหาไคล์ รอฉันก่อนนะไคล์

10.00 .

ฉันขับรถมาถึงสุสานที่ฝังไคล์นายจะรู้มั้ยนะว่าฉันคิดถึงนายที่สุดเลยไคล์

“นายรอนานมั้ยไคล์ วันนี้ฉันมาเยี่ยมนายแล้วนะ อย่างอนฉันนะ” ฉันพูดพลางปัดเศษไม้ใบหน้าหลุมศพของไคล์ออกแล้วนั่งลง

“นายว่ามั้ยว่าวันนี้มันร้อนเนอะ”

“นายโกรธฉันรึเปล่าไคล์ ฉันไม่ได้มาเยี่ยมนายตั้งหลายเดือนแน่ะ”

“นายโกรธฉันแน่เลยอ่ะ แต่ไม่เป็นไรฉันมีวิธีง้อนาย ^^ …วันนี้ฉันเอาสปาเก็ทตี้ครีมซอสของโปรดของนายมาด้วยล่ะ แล้วนี่ก็เค้กที่นายชอบไง”

“ทั้งหมดฉันทำเองกับมือเลยนะ นายชอบทานอาหารฝีมือฉันไม่ใช่หรอ” คงมีแต่ไคล์เท่านั้นแหละนี่ทานอาหารฝีมือฉันได้ ไคล์ชอบบอกว่าอร่อย ทั้งๆที่ความจริงถ้ามันไม่หวานก็เค็มแบบสุดๆไปเลยล่ะ

ทั้งๆที่รู้ว่าเขาโกหก แต่ฉันก็ดีใจที่เห็นเขาทานอาหารที่ฉันทำ

 

อ๊ะ! ไคล์นายกินไปได้น่ะ นั่นมันเค็มมากเลยนะฉันร้องเสียงหลงเมื่อเดินออกมาจากห้องครัวที่ฉันทำสภาพมันเละยิ่งกว่าสนามรบแล้วพบว่าไคล์กำลังนั่นทานสปาเก็ทตี้ที่ฉันเพิ่งทำเสร็จอยู่

เค็มที่ไหน อร่อยจะตายเอ่ออย่าบอกไคล์นะว่าฉันกำลังจะเอามันไปให้เจ้ามาร์ชเมลโล สุนัขพันธุ์ไซบีเรียนของพี่เบสิคน่ะ

ไตนายต้องทำงานหนักแหงๆ ฉันฟันธง!’

ไม่หรอกน่า อะไรที่เธอทำน่ะ ฉันกินมันได้ทุกอย่างเลยนะ

แน่ใจเหรอ~’

ล้านเปอร์เซ็นต์ครับคนสวย^^!’

 

“เอ้อนี่ไคล์ ฉันบอกนายรึยังว่าฉันกำลังจะหมั้นนะ”

“ยังสินะ นี่!ความผิดของนายเลยนะที่ทิ้งฉันไปน่ะ” ฉันพูดแล้วปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาออกลวกๆ

“แต่ถ้าวันนั้นฉันไม่ขอให้นายกลับไปเอาเค้กบ้าๆนั่น วันนี้นายก็คงอยู่กับฉัน”

 

 

วันนี้เป็นวันครบรอบสามเดือนที่ฉันคบกับไคล์ เราเลยมานั่งเล่นที่สวนสาธารณะแล้วถือโอกาสนี้ปิคนิกไปในตัวซะเลย

ไคล์ ตายจริง ฉันลืมเค้กไว้ที่บ้านน่ะ

ค่อยกลับไปกินกันก็ได้นี่

ได้ไงล่ะ เค้กนั่นฉันอุตส่าห์ทำมาเพื่อการปิคนิกของเราวันนี้นะ

โอเคครับคนสวย งั้นพีรอฉันอยู่ที่นี่นะ จะรีบไปรีบมาครับ!’

ให้ฉันไปด้วยมั้ย

ไม่ต้องหรอก แป๊บเดียวรับรอง

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ทำไมไคล์ถึงช้าจังนะ โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย

สองและสามชั่วโมงผ่านไป

ในที่สุดเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ฉันกดรับทันทีโดยไม่ได้ดูเบอร์เพราะนึกว่าไคล์โทรมา แต่กลับเป็นพี่เบสิคเขาโทรมาและมารับฉันกลับไปโดยไม่พูดอะไรซักคำ

พี่จะพาพีไปไหนคะ

พาพีไปหาไคล์ครั้งสุดท้ายฉันอุ่นใจทันทีที่พี่เบสิคบอก โดยไม่ได้ใส่ใจกับประโยคหลังของพี่เบสิคที่เบาราวกับเสียงกระซิบนั่น

นี่มันโรงพยาบาลนี่คะ

พี พีทำใจดีๆก่อนนะ แล้วตั้งสติฟังพี่สติของฉันไม่อยู่กับตัวอีกต่อไปแล้ว ในหัวฉันคิดไปไกลแล้ว

พี่บอกจะพาพีมาหาไคล์? ไคล์อยู่ที่นี่หรอคะ

ใช่ พีฟังพีนะ ไคล์ประสบอุบัติเหตุระหว่างทางมาสวนสาธารณะที่พีอยู่ รถเสียหลักและพลิกคว่ำ และไคล์ก็จากพีไปแล้ว

‘…’

พี…’ พี่เบสิคเอามืออุ่นๆมาจับมือที่แสนเย็นเฉียบของฉัน สิ่งที่ฉันคิดมันเกิดขึ้นแล้ว มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

ไคล์นายผิดสัญญานายบอกจะรีบไปรีบมา แต่นายไปแล้ว ไปโดยไม่กลับมาหาฉันอีกแล้ว

 

 

ฉันเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างลวกๆ แล้วยกนาฬิกาขึ้นมาดู ใกล้เที่ยงแล้วหรอเนี่ย

“ไคล์ ฉันต้องไปก่อนนะ ฉันนัดกับหวานเอาไว้น่ะ แล้วฉันจะมาเยี่ยมอีกนะ”

“ไคล์ ไม่ว่าตอนนี้นายจะรับรู้หรือไม่ แต่ฉันอยากจะบอกให้นายรู้ฉันคิดถึงนายนะ”

ทันทีที่ฉันพูดจบ ลมแรงๆก็พัดเข้ามาปะทะตัวฉันจนต้องยกมือกอดตัวเองไว้แน่น ไคล์ ฉันคิดว่านายคงรับรู้
 

-----------------------------------

B B


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 3 : The Destination__Chapter1:Because I’m Peanut , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1763 , โพส : 13 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 124
เศร้าอ่ะ TT^TT
PS.   >>ก้อมัน~เหงา<<
Name : ~Ec.Samlmon~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~Ec.Samlmon~ [ IP : 113.53.82.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2555 / 20:43
# 12 : ความคิดเห็นที่ 92
เฮ้ยยยยยยยยย TOT!!


บทแรกประเดิมมาก็ดราม่า
ฮืออออออออออออออ !!!!

ไคล์เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะเว้ย!


ชอบ!
เปิดมาก็เฉือนใจกันเลยทีเดียว
ต้องแบบนี้แหละ เค้าชอบ T^T!!!!
PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.130.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 11:14
# 11 : ความคิดเห็นที่ 87
เศร้าอ่ะ! สงสารพีนัททท
PS.  ถ้าอยากก้าวหน้า .. อย่ามัวอิจฉาคนอื่น !!
Name : Baimonziiz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Baimonziiz [ IP : 125.26.7.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 09:49
# 10 : ความคิดเห็นที่ 61
ไคล์...
PS.  คุยกันบ้างเส่ =__=
Name : กระเป๋าลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเป๋าลิง [ IP : 124.121.210.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2555 / 15:48
# 9 : ความคิดเห็นที่ 55
เศร้าอ่าา TT
Name : Giggog01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giggog01 [ IP : 110.171.67.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 19:43
# 8 : ความคิดเห็นที่ 52
กลับมาอ่านต่อ
นางเอกเศร้าเลยดิ แต่มันก็เศร้าช่วงแรกๆ แหละมั้ง เดี๋ยวชีวิตก็ดีขึ้น >O<
PS.  หลงทางยังหาเจอ แต่หลงเธอต้องทำไง>///<
Name : [JEEJ¥]!! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [JEEJ¥]!! [ IP : 110.168.143.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 23:56
# 7 : ความคิดเห็นที่ 45
ดร่าม่า TOT ไคน์นายกล้าทิ้งคนที่รักไปเรอะ!
Name : little stars < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ little stars [ IP : 58.9.54.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 20:11
# 6 : ความคิดเห็นที่ 41
อ่านไปครึ่งหนึ่ง เดี๋ยวกับมาอ่านต่อ
แอร๊ยยย ทั้งคู่เป็นคู่หมั้นกัน
มันส์หยดติ๋งล่ะทีนี้
PS.  หลงทางยังหาเจอ แต่หลงเธอต้องทำไง>///<
Name : [JEEJ¥]!! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [JEEJ¥]!! [ IP : 58.9.35.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 18:43
# 5 : ความคิดเห็นที่ 36
เศร้ามาก T______T
กรี๊ดดดดด เศร้า YOY
ไม่รู้จะอธิบายยังไงแต่เศร้า Tt'

 

PS.  ดาวจะยังส่องแสงเหมือนเดิม ..ที่รัก เธอเท่านั้นอยู่ในใจ
Name : MO RI'o < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MO RI'o [ IP : 223.205.88.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 16:04
# 4 : ความคิดเห็นที่ 25
เศร้ามากถึงมากที่สุดเลยค่ะ TT'
ยังไงก็สู้ๆน้าค้า มายเป็นกำลังใจให้ ♥
Name : Justsmile Ql < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Justsmile Ql [ IP : 58.9.27.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2555 / 15:52
# 3 : ความคิดเห็นที่ 22

ฉึกชักฉวะโอ๊ยยยยย!!!
โดนใจอย่างแรงคะบทนี้

ไคล์นายเห็นแก่ตัวมากนะ
นายทิ้งคนที่นายรักไปอย่างงี้ไม่ได้นายเข้าใจมั้ย
นายรู้มั้ยวาสนายจากไปแล้วฉัน(
?)
ต้องอยู่อย่างลำบากเนื่องจาไม่มีใครเลี้ยงและดูแล
(ไคล์//แกเป็นหมาหรอ)
(อ๋อง//
O'O งิ๊งๆ)
ผ่างงงงง!!!

เท่าที่อ่านมาทั้งหมด ซีเธอร์มันปกติอ่ะป่าวอ่ะเจ๊(
?)
โทมาถามแล้วตัดสายไป- -*หยิ่งพยองขนาดนั้น อย่าเอามันทำพันธุ์เลย
เอาองศา(ลู่หาน)ดีกว่า หวานหล่อ แมนแอนด์แฮนด์ซั่มขนาดนั้น
>
<

แล้วนั้น กินเค็มมาก- -*
ไม่ได้ตายเพราะว่ารถชนหรอกใช่มั้ย
อาจจะเป็นไตระยะสุดท้าย พอรู้เกิดเศร้ามากกัดลิ้นตัวเองตาย
รถเลยคว่ำ(
?)...(เจ๊//แกคิดได้นะ- -*)

อ๋องว่าพระเอกนางเอกไม่ได้รักกันเลยจริงๆสินะ
พระเอกก็รักอิสระของตัวเอง
นางเอก็ก็ยังฝังใจอยู่กับรักเก่ายังงี้
เรื่องมันจะเป็นยังไงล่ะนี้
ติดตามๆ
><



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 ตุลาคม 2555 / 11:13

PS.  เม้นยาวๆอย่างจริงใจ ต้องอ๋องจ้า
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.126.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2555 / 11:13
# 2 : ความคิดเห็นที่ 20
นั่นไง อย่างที่เดาไว้ไม่มีผิด
ไคล์ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว T___T
เศร้าอะตอนที่พีนัทไปเยี่ยมไคล์ที่หลุมศพ
ยิ่งพอได้เห็นเรื่องราววในอดีตก็ยิ่งอินไปใหญ่
ที่สุดๆ คือฉากสุดท้ายของไคล์นี่ละ
ที่พี่เบสิคพาพีนัทมาโรงพยาบาล
เข้าใจวินาทีนั้นว่าเป็นอะไรที่กดดันและเศร้าโศกมาก มันรับไม่ได้ รับไม่ทัน
การจากลามักมาอย่างกะทันหันจริงๆ นะ

บทนี้ขอยกให้ไคล์เป็นตัวเด่นชั่วคราวนะ ซีเธอร์ไว้รอบทหน้าๆ หุหุ
ชอบคำพูดพี่เบสิคเหมือนกันนะเนี่ย
ที่ว่าถึงแม้จะไม่ได้ทำสิ่งที่รัก แต่ก็ยังมีความสุข
เหตุผลนึงพี่เดาว่าคงเพราะหมอเป็นอาชีพที่หนักกว่าด้วยแหละ
พอพี่เบสิคมาเจองานที่เบากว่า ถึงจะไม่ใช่ความฝันที่ตั้งไว้ แต่ก็ยังพอรับไหว
แต่การอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเนี่ย หนักกว่านะ
ต้องอยู่ไปทั้งชีวิตเลย เกิดเข้ากันไม่ได้ขึ้นมาละ?
เฮ้อออ เหนื่อยใจกับผู้ใหญ่ที่คิดถึงแต่ตัวเอง ไ่ม่สนใจความรู้สึกของเด็ก

เม้นบทนี้แอบดราม่าแฮะ พอก่อนดีกว่า ฮ่าๆๆ
รอบทต่อไปจ้าาา
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 124.120.108.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2555 / 22:49
# 1 : ความคิดเห็นที่ 19
แอบเศร้าาาาาาTT รอจ้า ๆ
PS.  그리고 언젠가 너의 기억 속에는 (สักวันนึง...ฉันคงจะหายไปจากความทรงจำของคุณสินะ!!?!!)
Name : ` วี อา เดอะ บี ⋆ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ` วี อา เดอะ บี ⋆ [ IP : 113.53.156.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2555 / 18:26
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android