คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 20 : The Destination__Chapter 18 : My decision


     อัพเดท 22 มี.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 20 : The Destination__Chapter 18 : My decision , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 826 , โพส : 2 , Rating : 90% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 18

My decision

6 ปีผ่านไป

คุณว่ามั้ยเวลามักจะเดินเร็วเสมอ ไม่ว่าเราจะเร่งฝีเท้าขนาดไหนเราก็ไม่มีวันที่จะตามเจ้าสิ่งที่เรียกว่า เวลาได้ทัน

หลายคนกลัวคำว่า เวลาเหลือเกิน กลัวมันเร็ว กลัวมันช้า กลัวมันเนิ่นนาน กลัวเยอะแยะไปเสียหมด หากเราลองมองมุมกลับปรับมุมมองสักนิด เราก็จะรู้ว่าสิ่งที่เรากลัวนั้นไม่สามารถทำอะไรเราได้เลยถ้าเราทำมันดีที่สุดเท่าที่เราก็จะทำได้

ฉันก็เช่นกัน เหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อนมันไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตของฉันแล้ว แต่ที่ฉันยังจำ เขา ได้ทั้งๆที่เราไม่เคยได้เจอกันเลย เพราะฉันเลือกที่จะเก็บส่วนดีของกันและกันไว้ เลือกที่จะเก็บความทรงจำที่ดีเอาไว้

“พีแกแน่ใจแล้วหรอ” เสียงแจ๋นๆของเพื่อนรักปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์

“อะไรหวาน”

“ฉันถามว่าแกแน่ใจแล้วหรอที่เลือกที่จะไปน่ะ”

“ล้านเปอร์เซ็นต์เพื่อน”

“แกนี่น้า อยู่ที่ดีๆน่ะไม่ชอบ ชอบจะไปลำบาก ไปที่นู่นน่ะไม่กลัวระเบิดรึไง”

“ปากแกหรอหวานฉันไปหาดใหญ่นะ ไม่ได้จะไปสามจังหวัดชายแดนสักหน่อย”

อย่าเพิ่งงงไป ตอนนี้ฉันกับหวานกำลังนั่งถกกันเรื่องโรงพยาบาลที่ฉันกำลังจะไปลงอยู่ เพราะฉันเบื่อความวุ่นวายเต็มทีเลยอยากจะลองไปอยู่ในที่ที่น่าจะสงบกว่านี้ดูบ้าง

“มันก็มีบ้างแหละน่า”

“ทำไงได้ล่ะ ฉันตัดสินใจแล้วนี่”

“ที่แกตัดสินใจน่ะ แน่ใจหรอ ไม่ใช่เพราะอยากจะหนีคนที่นี่รึไง”

“หนีบ้าอะไรล่ะ ฉันก็เบื่อเป็นนะในกรุงเทพฯอึดอัดจะตาย”

“เออ หาดใหญ่ไม่อึดอัดเลยเนอะ”

“ก็น้อยกว่าที่นี่ละกัน”

“งั้นตามใจแกเหอะ แล้วแกจะไปเมื่อไหร่”

“อาทิตย์หน้า”

“ฮะ? แกจะบ้าไปแล้วรึไงพีนัท ทำไมถึงไปเร็วขนาดนั้นล่ะ”

“เกรงใจพี่ปริ๊นซ์น่ะ อุตส่าห์หาที่พักให้ฉันไว้แล้ว” ที่พักที่ว่าก็บ้านพักแพทย์ธรรมดานี่แหละ ฉันเพียงแค่ขอให้พี่ปริ๊นซ์ช่วยทำเรื่องให้ อ้อ! พี่ปริ๊นซ์เองก็ไปลงประจำที่หาดใหญ่เหมือนกัน ฉันเลยสะดวกใจที่จะไปหน่อย

“พี่ปริ๊นซ์อีกแล้ว แกจะอะไรนักหนากับไอ้พี่บ้านี่น่ะ”

“อะไรของแกล่ะ ก็เขาเป็นพี่รหัสฉัน เราก็สนิทกันเป็นธรรมดาเหอะ”

“ทีกับฮเยริมแกยังไม่สนมันเลย” ฮเยริมที่ว่าน่ะ น้องรหัสฉันเอง

“ฉันปล่อยไปแล้ว ยัยนั่นดื้อจะตาย ปีหน้าฉันชวนฮเยริมไปประจำที่หาดใหญ่ แต่ยัยนั่นบอกว่าจะกลับเกาหลี ซะงั้น”

“เหมือนแกอ่ะแหละ ดื้อ!  แต่แกว่าไงก็ว่าตาม งั้นฉันไปก่อนนะ มีนัดกับองศาน่ะ”

“จ้ะๆ รีบไปเหอะ เดี๋ยวองศาจะว่าฉันเอา แต่งงานเมื่อไหร่บอกด้วยนะ ฉันจะรีบขึ้นมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวเลย”

“เพิ่งคบกัน แกจะให้ฉันรีบแต่งงานไปไหนยะ”

“เพิ่งคบกันแค่ 5 ปีเองเนอะ”

“พูดอย่างกับอิจฉาฉันไปได้ เฮ้อพี ฉันว่าแกควรหาใครที่คู่ควรมาอยู่ข้างแกได้แล้วนะ”

“รีบไปไหนเล่า เฮ้! แกน่ะไปได้แล้ว”

ฉันมองตามหลังหวานที่เดินออกไปจากร้านคอฟฟี่ ช้อปของโมซาร์ทอย่างยิ้มๆ ส่วนตัวเจ้าของร้านนี้น่ะหรอ คืนนี้ท่าจะเข้าเวรอยู่ล่ะถึงต้องให้แฟนมาคุมร้านจนไม่ได้มาร่วมวงสนทนาของฉันกับหวานน่ะ

ส่วนอัยย์มันก็คว้าหนุ่มฝรั่งจากอิตาลีมาควงให้ฉันอิจฉาเล่น

“เอวา งั้นฉันไปแล้วนะ” ฉันพูดกับเอวาที่กำลังเตรียมปิดร้าน เพราะวันนี้ทั้งสองมีนัดดินเนอร์กันหลังจากโมซาร์ทออกเวร

“จะไปแล้วหรอ จริงๆเดี๋ยวโมซาร์ทก็มาแล้วนะ”

“ไม่ล่ะ”

“กลับบ้านดีๆล่ะพี” ฉันหันไปยิ้มให้เอวา ก่อนจะเดินออกไปจากร้าน แต่ขาก็ต้องหยุดทันทีที่เห็นคนที่เดินเข้ามาพร้อมโมซาร์ท

“อ้าวพี จะกลับแล้วหรอ” โมซาร์ทถาม

“อื้ม ปะไปก่อนนะ” ทำไงได้ล่ะ นี่มันเป็นการเผชิญหน้าครั้งแรกในรอบ 5 ปีที่ไม่เคยได้เจอกันเลย

“กลับบ้านดีๆล่ะพี” เสียงเข้มพูดตามหลังมา ขาฉันหยุดอีกครั้งก่อนจะฉันไปแขวะใส่โมซาร์ท แม้จะรู้ดีว่าเสียงนั้นไม่ใช่ของโมซาร์ทก็ตามที

“แฟนนายเพิ่งบอกฉันตะกี้ไอ้บ้าโมซาร์ท” แทนที่ไอ้ตัวแสบจะหัวเราะ เขากลับขมวดคิ้ว

“อะไรของเธอเล่า ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย”

“งั้นหรอ ยังไงก็ขอบใจมาก” ฉันพูดไปแบบไม่เจาะจง แล้วเร่งฝีเท้าให้เดินออกจากคอฟฟี่ ช้อปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย

ตอนนี้สิ่งที่ฉันบอกไม่กลัวที่สุดกลับหันมาทำร้ายฉันเองเสียแล้ว

            เวลาไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลยจริงๆ

 

2 อาทิตย์ผ่านไป

“น้องพี คืนนี้ว่างมั้ยคะ” พี่ปริ๊นซ์ถามขึ้นในขณะที่เรากำลังเดินลงมาหาอะไรทานที่โรงอาหารของโรงพยาบาลคนเยอะเป็นบ้า

ฉันขอถอนคำพูดเลยว่าหาดใหญ่สงบ เปล่าเลย มันเหมือนเป็นกรุงเทพฯขนาดย่อมเลยก็ว่าได้ ยังดีที่ฉันมีบ้านพักแพทย์ในโรงพยาบาล ไม่งั้นฉันได้มาทำงานสายทุกวันแน่ๆ

“ทำไมหรอคะ”

“น้องพีจำไม่ได้หรอว่าวันนี้วันอะไรน่ะ” ฉันส่ายหน้ารัวๆ พี่ปริ๊นซ์ยิ้ม ก่อนจะตอบกลับ “ลอยกระทงไงคะ”

“ฮ่าๆ งั้นหรอคะ สงสัยพีจะทำงานเพลินแน่ๆเลย ถึงได้ลืมวันเวลาขนาดนี้น่ะ”

“แล้วตกลงเราว่างรึเปล่า”

“น่าจะว่างนะคะ ตายแล้ว! แต่เมื่อเช้าพี่ต้นกล้าฝากเวรพีไว้แล้วน่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ พีรับปากพี่ต้นกล้าไว้แล้ว” พี่ปริ๊นซ์อมลมเข้าปากเหมือนเด็กขี้งอน

“ใจร้าย งั้นพี่ชวนคนอื่นไปก็ได้”

“ค่ะ ขอให้เจอสาวในฝันเร็วๆละกันนะคะพี่ปริ๊นซ์ ^^

“น้องพีไม่คิดจะให้โอกาสพี่ดูจริงๆน่ะหรอ”

“ขอโทษนะคะ แต่พีเห็นพี่ปริ๊นซ์เป็นพี่ชายของพีจริงๆ ขอบคุณทุกอย่างที่พี่เคยทำให้พีมาตลอดนะคะ

“เฮ้อ รู้งี้หาสาวมาควงนานแล้ว ไม่รอน้องพีอยู่แบบนี้หรอก” พี่ปริ๊นซ์เดินนำหน้าฉันไป ส่วนฉันก็ได้แต่เดินยิ้มตามหลังพี่เขาเท่านั้น

 

คืนนั้น

“หมอพีคะ มีคนไข้ฉุกเฉินค่ะ” พยาบาลเข้ามาตามฉันที่นั่งอยู่ในห้องพักที่ตึกอายุรกรรม เพราะว่าคืนนี้พี่ต้นกล้ามีเวรที่นี่ฉันเลยต้องมาประจำที่นี่แทนเขาไงล่ะ

“แต่พีต้องเข้าเวรที่นี่นะคะ”

“ที่ห้องฉุกเฉินมีแต่เอ็กซ์เทิร์นแค่ 2 คนค่ะ หมอพีรีบไปเถอะค่ะ พี่โทรตามหมอปริ๊นซ์ให้รีบมาแล้ว” ถ้าวินิจฉัยโรคเบื้องต้นเอ็กซ์เทิร์นก็ทำได้ แต่อย่างว่าล่ะพวกเขายังเป็นนักศึกษาอยู่ไม่มีใครกล้าวางใจหรอก

“ค่ะๆ” ฉันหันไปฝากคนไข้ไว้กับพยาบาลที่อยู่ประจำตึกก่อนจะวิ่งออกไปที่ห้องฉุกเฉิน ฉันคิดว่าเพราะว่าตึกอายุรกรรมเป็นตึกที่อยู่ใกล้ห้องฉุกเฉินมากที่สุด ทำให้พยาบาลเลือกที่จะตามฉัน

“คนไข้เป็นอะไรคะ”

“พี่หมอ คนไข้บอกว่าปวดท้องน่ะค่ะ พวกเราพยายามที่จะถามเขาแต่เขาไม่ยอมบอกอะไร บอกให้ตามพี่หมอมาน่ะค่ะ” เอ็กซ์เทิร์นในห้องฉุกเฉินคนหนึ่งวิ่งเขามาหาฉันเมื่อฉันไปถึงที่ห้องฉุกเฉินพร้อมกับรายงานอาการคนไข้

“เอ๋?”

ฉันเดินไปที่เตียงขอคนไข้แล้วก็ต้องประหลาดใจกับคนไข้บนเตียงซีเธอร์นี่น่า เขามาทำอะไรของเขาที่นี่น่ะ

“มีอาการยังไงบ้างคะ” ฉันไม่ได้สนใจว่าคนบนเตียงเป็นใคร

” คนไข้ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ปรือตาขึ้นมามองฉันเท่านั้น

“หมอขอลองจับท้องคุณหน่อยนะ”

“ตรงนี้เจ็บมั้ยคะตรงนี้ล่ะแล้วตรงนี้ล่ะ” ฉันกดบริเวณหน้าท้องเขาไปเรื่อยๆที่เขากลับส่ายหน้าแทนคำตอบทุกครั้ง

“งั้นคุณคงไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เสร็จแล้วเชิญกลับบ้านได้” พยาบาลที่เป็นผู้ช่วยฉันหันมามองฉันอย่างสงสัยเพราะการไล่คนไข้ไม่ใช่จริยธรรมที่หมอควรจะทำ แต่มันใช้ไม่ได้ในกรณีของผู้ชายคนนี้

“โอ๊ย!” พอฉันกำลังจะหันหลังกลับ เขาก็ร้องเสียงดัง

“เจ็บตรงไหนคะ”

“ตรงนี้” เขาจับมือฉันไปไว้บนท้องด้านขวา

“คิดว่าน่าจะไส้ติ่งอักเสบช่วยเตรียมห้องผ่าตัดด้วยค่ะ” ซีเธอร์ทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะเปลี่ยนคำ

“ผมเจ็บตรงนี้” เขาเลื่อนมือของฉันขึ้นไปที่หน้าอกข้างซ้าย

“งั้นหรอคะ แต่ขอโทษด้วยฉันไม่ใช่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจ ถ้ายังไงเดี๋ยวให้พยาบาลโทรไปตามรุ่นพี่มาดีกว่า”

“พอกันที มานี่เลยยัยตัวแสบ!” ซีเธอร์ผลุดลุกขึ้นทำเอาพยาบาลร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ไม่มีใครแล้วหรอกที่จะตกใจเท่าฉัน เขาบ้าไปแล้ว

“ตายแล้วหมอพี โทร.ตามหมอปริ๊นซ์เร็ว!

“อะไรนะ? ไอ้พี่ปริ๊นซ์ก็อยู่ที่นี่งั้นหรอ คิดถึงมันมากขนาดที่ตามมันมาเลยรึไง”

“ใช่! ฉันคิดถึงเขามาก พอใจรึยัง ฉันจะไปเข้าเวรต่อขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน ก่อนฉันไป ขอถามอะไรเธอสักอย่างสิ” ซีเธอร์คว้ามือฉันไม่ให้ไปเดินหนีไปไหน ฉันหยุดขาไว้แต่ไม่ได้หันกลับไปมองเขา

” 

“ฉันน่ะสำคัญกับเธอบ้างรึเปล่า”

“ว่าไงล่ะ ฉันเคยมีความสำคัญกับเธอบ้างมั้ย”

“ไม่” ฉันตอบกลับไปโดยไม่หันไปมองหน้าเขา เพราะถ้าฉันหันไปเขาต้องรู้แน่ๆว่าฉันโกหก เมื่อตอบคำถามที่เขาต้องการรู้เสร็จฉันก็เดินออกไปทันที ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่พี่ปริ๊นซ์มาพอดี

“น้องพี

“พี่ปริ๊นซ์ขอบคุณที่มานะคะ” ว่าจบพี่ปริ๊นซ์ก็ดึงตัวฉันเขาไปกอดทันที

“เป็นอะไรไปเราไปกันเถอะ”

 

“พีนอนซะนะ พี่จะไม่คาดคั้นเรา ถ้าเราไม่อยากเล่า โอเคนะ” พี่ปริ๊นซ์พาฉันเข้ามาในห้องพักที่ตึกอายุรกรรมเหมือนเดิมก่อนจะบอกให้ฉันพักผ่อนส่วนตัวเขาจะเข้าเวรแทนฉัน

30 นาทีผ่านไป

เสียงโทรศัพท์ในห้องปลุกฉันให้รู้สึกตัว ฉันปรือตาขึ้นและเห็นว่าพยาบาลเป็นคนไปรับแล้วเดินมาบอกพี่ปริ๊นซ์

“คุณหมอคะ คนไข้ฉุกเฉินจากอุบัติเหตุรถชนค่ะ เห็นว่าเป็นคนไข้ของหมอพีด้วยค่ะ”

คนไข้ของฉันงั้นหรอ ซีเธอร์!!

“พี่ปริ๊นซ์ พีไปด้วย!” ฉันลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นพี่ปริ๊นซ์เตรียมออกไปจากห้อง เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าให้ฉันแล้ววิ่งนำฉันออกไป

บ้าน่า! ภาวนาไม่ให้เป็น เขาเลยขออย่าให้สิ่งที่ฉันกำลังคิดเป็นความจริงเลย

“หมอปริ๊นซ์คะ คนไข้เลือดออกเยอะมากค่ะ”

“พีช่วยเย็บแผลเขาทีพีนัท!!” ฉันได้แต่ยืนนิ่งเมื่อเห็นคนไข้บนเตียง ทำไมสวรรค์ถึงไม่เคยฟังคำขอของฉันเลย

“ค่ะ” ฉันรับคำพี่ปริ๊นซ์สั้นๆ แต่ทำไมมือเจ้ากรรมของฉันมันถึงสั่นได้ขนาดนี้นะ

“คุณหมอคะ ชีพจรคนไข้เต้นช้ามาก ความดันเลือดก็ตกค่ะ”

แกร๊ง!!

“พาหมอพีออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้เลย!” พี่ปริ๊นซ์ออกคำสั่งกับพยาบาลเมื่อเห็นฉันทำกรรไกรตก แล้วสั่งให้เอ็กซ์เทิร์นมาทำแทน

“ไม่! พียังไหว”

“พีไม่ไหวหรอก!” นี่เป็นครั้งแรกที่พี่ปริ๊นซ์ตะคอกใส่ฉัน นั่นทำให้ฉันน้ำตาไหลออกมาในที่สุด “พี่สัญญาเขาจะไม่เป็นอะไร”

จบคำของพี่ปริ๊นซ์พยาบาลก็พาฉันออกมาด้านนอกทันที

ไม่นะไคล์ ได้โปรดอย่าเอาเขาไปด้วยเลย ฉันขอโทษขอโทษที่ไม่ยอมฟังไคล์แต่ทีแรก ให้โอกาสเราสักครั้งเถอะไคล์ ฉันรักเขาจริงๆ




:)  Shalunla


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 20 : The Destination__Chapter 18 : My decision , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 826 , โพส : 2 , Rating : 90% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 181

Tumblr_mkrm72xbso1r0bekqo1_400_large



พี่ปริ้นซ์ บทนี้พี่ปริ้นซ์มีบทบาทเยอะมาจริงๆคะ

ปรบมือให้พี่หน่อยสามสี่แปะ55555

 แล้วอะไรกัน 6ปี ไวเหมือนกดเอ็นเทอร์บรรทัดเดีย

เรื่องนี้ใกล้จบแล้วหรอ?

แล้วสรุปโมซาทร์ได้กับเอวาสาวห้าวจริงๆหรอ?

ม้ายยยยยยยย!(>[]<)



แล้วทำไมถึงยังไม่เป็นเเฟนกันอีกล่ะยัยนาเอก

เธอมัน!!!!ดื้อเกินเยียวยาจริงๆเลย

ฉันอยากจะบ้าตาย ถ้าฉันเกิดเป็นนางเอกแบบเธอ

ขอตีหัวพระเอกกลับบ้านตั้งแต่สองสามบทแรก
เลยง่ายกว่า

มาอย่างงี้ทำให้อยากแล้วก็หมั่นไส้เล่นTT



ว่าต่อเรื่องซีเธอร์

(ลืมไปเลยว่าพระเอกคือซีเธอร์ นึกว่าพี่ปริ้นซ์ซะอีก)

ก็พี่แกเล่นตามตื้อตั้งแต่กลางเรื่องยันจะจบ

อีกอย่าอิมเมจพี่แกติดตาซะด้วย55555

แล้วอะไรอยู่ๆซีเธอร์ก็โพล่มา0.0มาได้ไงอ่ะ

แถมมาแบบคนไข้ บ้าหราาาาาาา!



มาอีท่าไหนย่ะ แกใช้เส้นเท่าไรถึงเข้าห้องคนไข้พิเศษได้นน่ะหาาาาา!!!

โอ๊ะ! แล้วเล่นไปเล่นมานึกว่าเป็นไส้ติ่งจริง ไงกลายเป็นโรคหัวใจไปได้ล่ะ

อ๋อ โรคหัวใจกำเริบ(รักเธอ)นี้เอง แหมะ!แม่นางเอกพีนัทเราก็ยังใจแข็งเนอะ

เก่งจริงๆเล้ย ใจแข็งสุดไแล้วอยู่ๆพี่ปริ้นซ์ก็โพล่มา

มาจากไหนอีกอ่าาาาา!



แล้ว เฮ้ย! ใครเกิดอุบัติเหตุ ใคร(?) อย่าบอกนะว่าซีเธอร์แกคิดสั้น(คริสสั้น5555)

คิดยาวๆ(คริสยาวๆ)ซิแกกกกกกกกกก



จบเม้นตอนนี้ด้วย

Tumblr_mk3pbxvwaw1roi3hso1_500_large



 


PS.  ก็แบบว่าเก็บให้เราบ้างก็ดีนะ แต่ถ้าคุณไม่เก็บให้ก็ฝากไว้ได้ แต่เราอาจจะไม่เก็บให้!!!
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.115.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 22:03
# 1 : ความคิดเห็นที่ 174
6 ปีผ่านไป!
พีนัท! ซีเธอร์! พวกแกผ่านให้เวลาล่วงเลยขนาดนี้ไปได้ไงหาาาา
ไม่น่าเชื่อว่าจะห่างเหินกันได้นานขนาดนี้
แสดงว่ารอบนี้ห่างจริงห่างจัง
ให้ตายสิ ระหว่าง 6 ปีนี้ต่างฝ่ายต่างคงคิดถึงกันน่าดู
โดยเฉพาะซีเธอร์!

ซีเธอร์... เล่นอะไรของแกเนี่ย!
ถึงขั้นลงทุนมาเป็นคนไข้ (ปลอมๆ) ที่โรงพยาบาล
ฟินเลยตอนบอกว่าเจ็บหน้าอกข้างซ้าย
แล้วก็ฮากับบทสวนของพีนัท
ตอบได้แบบเฉยชามากกกกก ชอบๆ

พี่ปริ๊นซ์ไม่เลิกตื๊อง่ายๆ แฮะ
หกปี! ตื๊อตั้งหกปี อดทนจริงๆ อะเพ่
ไม่ต้องเป็นหมอแล้ว ไปเป็นทหารเหอะ

แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่า "เห็นคุณค่าของสิ่งสำคัญเมื่อมันกำลังจะหลุดลอย"
ถ้าซีเธอร์เป็นอะไรไป คงเป็นบทเรียนสำหรับพีนัทได้ดีทีเดียว
ตอนเขาอยู่ละมัวแต่องุ่นเปรี้ยว
ทีเขาจะไปละก็บอกรักแทบไม่ทันเลยนะ!

คำผิด
ก่อนจะฉันไป = ก่อนจะหันไป
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 124.122.66.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2556 / 23:00

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android