คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 18 : The Destination__Chapter 16 : Thanks


     อัพเดท 15 มี.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 18 : The Destination__Chapter 16 : Thanks , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 809 , โพส : 3 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 16

Thanks

“ไหนบอกว่าเป็นควิซเล็กๆน้อยๆไง เล่นล่อมายี่สิบข้อหนึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ ไหนจะคำตอบหนึ่งข้อต่อหนึ่งหน้า” ออกมาจากห้องสอบปุ๊บโมซาร์ทก็เริ่มบ่นปั๊บ

“ไม่โดนกินหัวก็แปลกแล้ว ดูท่าทางอาจารย์มั่นใจมากว่าพวกเราเกิน90เปอร์เซ็นต์น่าจะตอบคำถามไม่ได้ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ” มีนาสำทับ

“โว้ย! อยากจะบ้าเว้ย เดี๋ยวไม่มีเรียนต่อแล้วใช่มั้ย จะกลับไปนอนแม่งให้สาแก่ใจ พวกเธอดูตาฉันเซ่! สภาพไม่อยากออกไปพบสาวคนไหนเลย”

“ไปหาอะไรกินกันเถอะมีน” อย่าว่าแต่พวกนี้เลยที่บ่นๆกันน่ะ ฉันก็ทำไม่ได้หรอก แต่

ขี้เกียจจะบ่น บ่นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น สู้ไปหาอะไรกินแล้วนอนเอาแรงไปอ่านหนังสือสอบรอบหน้ายังดีกว่า

“ทำไมเธอไม่ชวนฉันด้วยวะ”

“ก็เห็นนายจะกลับบ้านไปนอน เลยไม่อยากกวน”

“อย่างน้อยก็ชวนตามมารยาทก็ดีเหอะ” โมซาร์ทำแก้มป่องเหมือนเด็กๆงอนแต่เชื่อเหอะ เดี๋ยวหมอนี่ก็ตามเราไปที่โรงอาหารอยู่ดี

“ไปกินข้าวกัน” แต่ยังไม่ทันที่เราจะเดินถึงโรงอาหารร่างหนึ่งก็ปรากฏต่อหน้า

“อ้าว คราวนี้ลมอะไรเหาะมาอีกล่ะวะซีเธอร์ ขยันมาตึกคณะแพทย์ฯบ่อยเกินไปป่ะวะแกน่ะ” ซีเธอร์ยักไหล่อย่างไม่แคร์ นั่นทำให้โมซาร์ทถามยิ้มๆ “ลมที่ว่าชื่อพีนัทป่ะวะ”

“แกอย่ามาย้อนฉันไอ้โม”

“ใครย้อนแก ฉันเปล๊า!” โมซาร์ทขึ้นเสียงสูง ส่งผลให้คนตรงหน้ายกเท้าขึ้นมาเตะไปที่หน้าแข้งของโมซาร์ททันที

“ไปเหอะ ยืมตัวเพื่อนพวกนายไปกินข้าวก่อนนะ” ว่าจบก็เอามือขึ้นมาพาดคอฉันแล้วพาเดินออกไปทันที เอาแต่ใจชะมัด!

“ไอ้ซี! แกอย่าหวังได้แอ้มเพื่อนฉันเลยเว้ย แม่ง!!” โซมาร์ทด่าซีเธอร์ตามหลัง ฉันกำลังจะหันหลังไปมองเพื่อดูสีหน้าคนด้านหลัง แม้จะเดาออกแต่ก็ขอดูหน่อยเหอะ

“ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกน่า” แต่คนตัวสูงข้างๆกลับใช้มืออีกข้างจับหน้าฉันให้ฉันไปด้านหน้าเหมือนเดิม “สนแต่ฉันพอ”

“เอาแต่ใจไปนะซีว่าแต่นายว่างขนาดมาตึกนี่ทุกวันเลยรึไง”

“ว่างมากกว่าเธอละกัน จริงๆตั้งแต่เราเข้าเรียนกันไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะไม่มาที่นี่น่ะ”

“ว่างขนาดนั้นเชียว?”

“ตอนเลิกสิ มายืนดูเธอไง ยืนดูว่ามีคนเข้ามาทำรุ่มร่ามกับเธอรึเปล่า มายืนดูว่าแต่ละวันเธอกลับบ้านยังไง มายืนดูว่า

“พอเหอะ นายนี่ใกล้จะเป็นโรคจิตไปทุกวันแล้วนะ” ฉันห้ามไม่ให้ซีเธอร์พูดมากไปกว่านี้เพราะกลัวว่าเรื่องที่เขาจะพูดจะทำให้ฉันงานเข้า

“ยังฉันยังไม่ได้พูดเรื่องสำคัญซึ่งมันทำให้ฉันโกรธมาก ถึงมากที่สุด” หยุดไม่ทันสินะ

“อะไรที่ทำให้ซีเธอร์โกรธได้น้า”

“อย่ามาทำ น่ารักกลบอารมณ์ฉันนะพีนัท สาบานสิว่าไอ้พี่รหัสหัวงูของเธอมันคิดกับเธอแค่น้องรหัสกับพี่รหัสน่ะ” ไหนเขาบอกว่าฉันไม่เคยทำตัว น่ารักไงล่ะ ทำไมตอนนี้กลายเป็นว่าโกรธฉันเพราะโดนฉัน (แกล้ง) น่ารักใส่ซะงั้น

“ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรนี่”

“เธอไม่ได้คิด แต่มันคิดแน่! คราวหน้าฉันจะไปส่งเธอที่บ้านเอง พี่เบส่ง พี่เบสิคไม่ต้องมารับ” กล้าดียังไงเรียกชื่อพี่ชายฉันแบบนั้น

= =;” ฉันล่ะเพลียจะพูดกับผู้ชายคนนี้จริงๆ

“อ้าว! น้องพีนัท” เสียงด้านหลังทำให้ซีเธอร์ถึงกับออกเสียงจิ๊ในลำคอ ฉันว่าฉันหมอนี่สามารถเข้าไปต่อยหน้าพี่ปริ๊นซ์ได้เขาคงทำไปนานแล้ว

“แม่ง! ไอ้มารผจญนี่ตลอด” พร้อมกับเสียงพูดเบาๆกับตัวเอง

“ไงซีวันนี้สอบเป็นยังไงมั้งคะน้องพี” พี่ปริ๊นซ์หันไปทักคนข้างๆฉันแค่หนึ่งวิ ก่อนจะหันมาพูดเสียงหวานกับฉัน

คำว่า คะของพี่ปริ๊นซ์ทำให้ซีเธอร์ถึงกับอึ้ง

“ก็ยากดีค่ะ อาจารย์เขี้ยวจมดินเลยล่ะพี่ปริ๊นซ์ พีว่าคราวนี้คงไม่พ้นโดนแก้แน่ๆ”

“ธรรมดาอยู่แล้ว แต่พี่เชื่อนะว่าน้องพีของพี่เก่งอยู่แล้ว ไม่ยอมโดนด็อกเตอร์กินคะแนนตัวเองได้ง่ายๆหรอก”

“แค่กๆ อะแฮ่ม!!! แม่ยอดยาหยีคนดีของซีเธอร์ ที่รักเธอหิวแล้วอ่ะค่ะ เรารีบไปหาอะไรกินกันนะคะ” พี่ปริ๊นซ์เหลือบตามองซีเธอร์เมื่อเขาพูดประโยคพระเอกลิเกเมื่อครูขึ้นมา

“น้องพีกำลังจะไปกินข้าวหรอ พี่ก็กำลังจะไปเหมือนกัน เราไปด้วยกันนะคะ” ถึงเหลือบมองก็เท่านั้นแหละ เพราะพี่ปริ๊นซ์ไม่ใช่พวกที่ชอบต่อความยาวสาวความยืด พี่แกไม่ได้สนใจคนข้างฉันเลยแม้แต่นิด ไม่แม้ที่จะสนใจว่าตอนนี้เขาอีกคนรู้สึกยังไง แต่ฉันรู้สึกนะเพราะคนข้างๆจากที่เคยใช้มือพาดคอฉันตอนนี้กลับเลื่อนลงมาจับมือและบีบมือฉันไว้ซะแน่นเชียว

“เอางั้นหรอคะ” ฉันบีบมือซีเธอร์เบาๆกลับไปเป็นเชิงบอกกลายๆให้เขาใจเย็นๆ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้เอง “พีกับซีกำลังจะออกไปทานข้าวด้านนอกน่ะค่ะแล้วกลับบ้านกันเลย กลัวว่าพี่ปริ๊นซ์จะมีเรียนต่อแล้วเข้าคลาสไม่ทัน”

“จริงสิพี่มีเรียนตอนบ่ายโมงตรง ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่รบกวนทั้งสองคนดีกว่า” อุ๊ย! ฉันแถถูกด้วยล่ะ ส่วนฉันน่ะหรอ วันนี้มาเพื่อสอบอย่างเดียวค่ะ

พี่ปริ๊นซ์เดินออกไปแล้วแต่คนข้างๆฉันยังไม่มีแนวโน้มว่าอารมณ์จะหายบูดง่ายๆนะ

“ไม่กินใช่มั้ยข้าวกลางวันน่ะ งั้นฉันกลับบ้านแล้วนะ” ฉันแกล้งลองอารมณ์ของซีเธอร์ดูเล่นๆ และมันก็ได้ผลซะด้วย

“ออกไปกินข้าวนอกมอแบบที่เธอตั้งใจไว้ดีกว่า เดี๋ยวไปโรงอาหารก็เจอมันอีก เบื่อจังเว้ย!

“ฉันโกหก ที่จริงฉันพูดไปแบบนั้นล่ะนะ”

“ไม่ต้องบอกก็รู้น่า เธอโกหกเนียนซะที่ไหน แต่คราวนี้ไม่รู้ว่าเธอเนียนหรือไอ้พี่ปริ๊นซ์มันโง่จนดูไม่ออกกันแน่ ยังไงก็ช่างเหอะ! ไปกินข้างนอกกัน ฉันไม่อยากเจอมันแล้ว”

“งั้นไปสิ” ฉันเดินนำซีเธอร์ไปแต่คนที่จับมือฉันไว้แน่นกลับไม่ขยับไปไหน “อะไรอีกล่ะเนี่ย”

“ถอยกลับมานี่ก่อน” ฉันถอยกลับตามที่ซีเธอร์บอกอย่างงงๆ

ซีเธอร์ดึงกระเป๋าของฉันออกไปแล้วเดินนำออกไปจนกระทั่งถึงม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะ เขาเทของทั้งหมดออกจากกระเป๋าของฉัน ทั้งปากกา ดินสอ สมุดเล็กเชอร์ กระเป๋าตังค์ โทรศัพท์มือถือ กุญแจรถ และบลาๆนั่นรวมถึงขี้ดินสอที่มาจากไหนไม่รู้ แต่คาดว่าคงเป็นไอ้บ้าโมซาร์ทที่นั่งเฝ้ากระเป๋าตอนฉันไปเช้าห้องน้ำเป็นแน่!

“เทออกมาทำไมเนี่ย”

“ก็ดูไงว่าไอ้พี่ปริ๊นซ์มันแอบใส่พวก GPS หรืออุปกรณ์ติดตามไว้ในกระเป๋าเปล่า ไม่สังเกตรึไงว่าเวลาเธอไปไหน มันมักจะมาหาเธออย่างกับสัมภเวสีขอส่วนบุญ” ถ้าเขาจะเปรียบเทียบพี่รหัสฉันขนาดนี้นะ

“เงาตามตัวพอมั้ง ถ้าพี่ปริ๊นซ์เป็นอย่างที่นายพูด นายคงเป็นผู้คุมวิญญาณฉันแล้วล่ะ” ก็เล่นติดตามตัวฉันอย่างนี้อ่ะนะ

“เปลี่ยนจากผู้คุมวิญญาณเป็นผู้กุมหัวใจเธอได้ป่ะล่ะ” โอ๊ย! เสี่ยวไปนะ “เฮ้! อย่าพานอกเรื่อง เรื่องนี้ฉันซีเรียสมากขอบอก หรือว่า” ซีเธอร์เว้นคำในช่องว่างให้ฉันได้คิดห้าวิ ก่อนที่สายตาของเขาจะกวาดทั่วร่างฉันจากหัวจรดปลายเท้า

“อะอะไร อย่ามาลามกนะ!!

“เธอสิคิดอกุศล ฉันแค่กำลังคิดว่าไอ้เครื่องเล็กๆที่ว่ามันอยู่ที่ตัวเธอรึเปล่า มานี่สิ!” ซีเธอร์ดึงมือฉันเข้าไปหาตัวอย่างแรงจนฉันเซไปกระแทกหน้าอกเขาดังปั๊ก!

หน็อย! มาว่าฉันคิดอกุศลแต่ทำไมกับฉันแบบนี้อ่ะนะ

“ไหนดูสิมันซ่อนอยู่ที่ไหน” ซีเธอรืเริ่มใช้มือสำรวจเริ่มจากหลังแล้วลงไปเรื่อยๆแต่ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือไปต่ำกว่านั้นฉันก็ส่งเสียงห้ามเขาไว้ก่อน

“นี่ในมอนะ”

“แสดงว่าไม่ใช่ในมอทำได้? งั้นเรารีบออกไปกันเถอะ ^^

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายถึงทุกที่อ่ะแหละนายควรจะให้เกียรติทั้งสถานที่และบุคคล”

“ล้อเธอเล่นนิดหน่อยน่า! ฉันแค่อยากกอดเธอแค่นั้นแหละ”

“ล้อเล่นแบบนี้บ่อยๆนายได้มีเรื่องกับฉันแน่ รีบเก็บของให้ฉันเลยนะ ไหนบอกว่าหิวข้าวไง” ซีเธอร์ทำตามอย่างว่าง่าย

 

“ฉันมีเรียนตอนบ่ายสอง ตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ ทำอะไรกันดี” เพราะซีเธอร์มีเรียนต่อ เขาจึงใช้รถของฉันขับออกมาแล้วตอนกลับเขาบอกว่าเขาจะกลับเอง

“ไปร้านหนังสือ”

“จะกินหนังสือแทนข้าวเลยดีมั้ยครับ” ซีเธอร์ถามขณะเขากำลังเลี้ยวรถเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“ก็ดีนะ ฉันยังไม่หิวเลย”

“ฉันประชด” รู้หรอกจ้ะว่านายประชด

“ฉันก็ประชดนาย”

“เธอนี่นับวันชักจะเอาใหญ่แล้วนะพีนัท เดี๋ยวนี้พออยู่กับไอ้โมซาร์ทกับมีน นิสัยเริ่มจะแอดวานซ์ขึ้นทุกที น่าจะจับจุ๊บให้หายแสบเลยดีมั้ยเนี่ย”

“มันเกี่ยวอะไรกันไม่ทราบ ลงไปได้แล้วฉันหิวแล้ว” ที่จริงฉันขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับหมอนี่ต่างหากเดี๋ยวจะโดนแบบที่เขาพูดจริง ฉันไม่เล่นด้วยหรอกนะ!

“เอาจริงๆดิ”

“นายไปส่งฉันที่บ้านเหอะ แล้วหลังจากนั้นก็แล้วแต่นายสิว่าจะไปไหน” พอฉันพูดแบบนั้นซีเธอร์ก็ทำปากบู้เหมือนเด็กเอาแต่ใจ

“อยากไปกับเธอนี่”

“ฉันอยากกลับบ้าน นายอยากจะไปอยู่ที่บ้านฉันรึไง”

“ก็ดีนะ *O*” ไม่น่าเปิดทางให้เขาเลย  

“งั้นก็แล้วแต่นายเหอะ ฉันเคยห้ามนายได้รึไง” ซีเธอร์ร้องเยสทันทีที่ฉันอนุญาต ทำตัวเป็นเด็กอีกแล้ว -_-* สาบานได้ว่าฉันไม่เคยเห็นผู้ชายตระกูลไหนทำตัวเหมือนเด็กได้น่าตีเหมือนครอบครัวนี้มาก่อน

 

หลังจากที่มื้อเที่ยงที่เต็มไปด้วยความอึดอัดจากสายตาของซีเธอร์ที่มองฉันเหมือนสงสัยต้องการรู้อะไรสักอย่างผ่านไป แทนที่เขาจะพาฉันกลับบ้านเขากลับพาไปที่บ้านของตัวเองเพื่ออะไร?

“ฉันบอกจะกลับบ้านไม่ใช่เรอะ?”

“น่า ฉันเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ เข้าบ้านกันเร็วสิ” ซีเธอร์อ้อมมาเปิดประตูรถให้ฉันและเร่งให้ฉันรีบลงมา จะรีบไปไหนนักหนา

“อ้าวซี ขับรถใครมาล่ะลูกตายจริง หนูพี><!” คุณป้าที่ออกมารับลูกชายหน้าบ้านถึงกับตกใจเมื่อเห็นหน้าฉัน

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“เด็กคนนี้น่าจะตีซะให้เจ็บ บอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกแม่ว่าแม่น่ะ” คุณป้าพูดยิ้มๆ

“แต่

“ไม่มีแต่จ้ะ เข้าไปข้างในกันดีกว่าเนอะ แม่คิดถึงหนูพีที่สุดเลย” ฉันยิ้มตอบท่านเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับซีเธอร์ “ว่าแต่ทั้งสองคนทานอะไรกันมารึยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับแม่ เดี๋ยวผมมีเรียนต่อแต่ก่อนหน้านั้นผมจะพาพีนัทไปหาคนด้านบน ไปกันเถอะ”

            ซีเธอร์พาฉันขึ้นมาด้านบนแล้วมุ่งหน้าไปห้องๆหนึ่ง ตอนแรกฉันเข้าใจว่าเขาจะพามาให้ฉันดูอะไรในห้องเขา แต่ไม่ใช่ ฉันจำได้นี่ไม่ใช่ห้องของซีเธอร์

            ก๊อกๆ

            ซีเธอร์เคาะประตูสองสามครั้ง แล้วเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอให้เจ้าของห้องตอบอนุญาต

             “เซอร์ไพรซ์!!!” ซีเธอร์พูดเสียงดังจนฉันตกใจ แต่ที่ทำให้ฉันฉันอึ้งไปกว่านั้นคือคนที่อยู่ในห้องต่างหากล่ะ

“นูน่า!!!

“คีน!” ฉันเรียกชื่อเจ้าของห้องอย่างอึ้งๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าเด็กนี่ยังไม่กลับบ้านที่เกาหลีไปน่ะ

คีนผละออกจากโรบอทที่กำลังเล่นอยู่วิ่งเข้ามาหาฉันและซีเธอร์ทันที

“คิดถึงนูน่าจังเลยคับ” แหมตอนเด็กปากยังหวานขนาดนี้ โตไปไม่เจ้าชู้รึไงเนี่ย

“เห็นมั้ยในที่สุดฮยองก็ทำตามที่สัญญาไว้จนได้” คีนหันไปทางซีเธอร์ที่พูดขึ้นก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนเป็นชาย

“กว่าฮยองจะทำได้ตั้งหลายเดือนแน่ะ”

“ของแบบนี้มันต้องรอโอกาสกันมั่งสิเด็กน้อย” ซีเธอร์ลูบหัวคีนอย่างเอ็นดู คีนเองก็ยิ้มให้กับพี่ชายอย่างพอใจ

“นูน่า คีนขอโทษเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน” เด็กน้อยพูดหน้าเศร้าโดยไม่กล้าสบตาฉัน

“เรื่องมันนานมาแล้วนี่คีน นูน่าไม่สิพี่ไม่ได้โทษเราหรอก” คีนหัวเราะคิกคักกับสรรพนามที่ฉันใช้เรียกตัวเอง ก็ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรดีนี่นา “เอว่าแต่ฉันมาครั้งก่อน ฉันยังไม่ได้เจอคีนเลยนี่น่า”

“ครั้งก่อนของเธอคือเมื่อหลายเดือนน่ะสิ ตอนนี้คีนย้ายมาอยู่กับครอบครัวฉันโดยสมบูรณ์แบบแล้ว”

“ช่ายยย คีนจะมาอยู่กับฮยองกับนูน่านูน่า คราวหลังนูน่าเรียกตัวเองว่า นูน่า นะคับ คีนว่าน่ารักดีออก” 

ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับ ทำให้เด็กน้อยตรงหน้าหันไปไฮไฟว์กับพี่ชายตัวเองก่อนจะเงยหน้าไปกระซิบอะไรซักอย่างใส่หูซีเธอร์ที่กำลังนั่งยองๆฟังเขาอยู่

“อ่า อันนี้ฮยองไม่รับปากนะ ต้องถามเจ้าตัวเขาเอง” ซีเธอร์บุ้ยหน้ามาทางฉันที่ยืนงงกับการกระทำของสองแซบ

“นูน่าคับ วันเสาร์นี้นูน่าว่างรึป่าว” ไม่ทันจบคำพูดของซีเธอร์ คีนก็เดินตรงเข้ามาถามฉันเล่นเอาซีเธอร์เข่าอ่อนนั่งลงกับพื้นเพราะความใจเร็วของลูกพี่ลูกน้องตัวเอง

“ไม่แน่ใจนะ ทำไมหรอ”

“คีนอยากไปภูเก็ตอีกอ่ะ”

“เอ่อ ไม่ไหวนะ ถึงจะว่างแต่นูน่าก็ไปไม่ไหวหรอก ทำไมคีนไม่รอช่วงปิดยาวล่ะ”

“ฮยองบอกว่า

“อะไรเล่าคีน อย่ามาอ้างชื่อฮยองดิ” ซีเธอร์ขัดคีนขึ้นกลางคัน ทำให้ฉันไม่สามารถจับศัพท์ที่คีนต้องการจะสื่อได้

“ฮยองขี้โกงจัง” คีนทำแก้มป่องแล้วเดินหนีซีเธอร์ไปเล่นกับโรบอทต่อ

“ว่าแต่คีนไม่เรียนหรอ”

“ไม่คับ โรงเรียนคีนยังไม่เปิดนูน่าคับ?” คีนที่กำลังนั่งเล่นโรบอทอยู่ที่พื้นเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันและฉันก็ขานรับไปอย่างงงๆ “นูน่าเป็นอะไรกับฮยองหรอ”

“เอ่อ” ฉันหันไปทางซีเธอร์เพื่อจะขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าซีเธอร์ก็ต้องการจะรู้เรื่องนี้เหมือนกัน เซ้นส์ของฉันบอกว่าอาจเป็นไปได้ว่าสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ในขณะที่เราทานมื้อเที่ยงกันอยู่คือเรื่องนี้

“นูน่าคับ

“หืม?”

“ตอบคีนสิ”

“ทำไมคีนถึงถามแบบนั้นล่ะ” หวังว่าคำตอบที่ฉันได้รับมาคงไม่ใช่เพราะซีเธอร์ให้ถามมาหรอกนะ

“ฮยองรักนูน่านะ คีน

“ปะเปล่าหรอกคีน เราเป็นแค่เพื่อนกัน แล้วอีกอย่างคีนยังเด็กเกินกว่าที่จะรู้เรื่องรักๆใคร่ๆของผู้ใหญ่ด้วย” ฉันพูดลิ้นรัวจนแทบจะพันกัน ซีเธอร์ที่เป็นผู้ถูกกล่าวถึงก็อยู่ในสถานการณ์ เขาหน้าถอดสีเมื่อฉันตอบคำถามของคีนไปแบบนั้น

” ความเงียบเข้าครอบงำห้องทั้งห้องไว้ ฉันอึดอัดจนทนไม่ไหวเลยขอตัวกลับบ้าน

“เดี๋ยวพี” ซีเธอร์วิ่งเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ในขณะที่ฉันกำลังเดินไปที่รถ ให้ตายทำไมมือฉันถึงสั่นได้ขนาดนี้

“ว่าไง”

“ตกลงเราสองคนอยู่ในสถานะไหนกันแน่”

“ตอบสิเพื่อน? แฟน? คนรู้จัก? หรืออะไร เธอบอกฉันมาซิ!!” ซีเธอร์เขย่าตัวฉันแรงๆ ให้ฉันตอบคำถามเขา แต่ฉันยังยืนนิ่งมองหน้าคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำแสดงถึงความรู้สึกหลากหลายที่ทั้งโศกเศร้า เสียใจและทรมาน

“ขอโทษ แต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อนเถอะนะ”

“แล้วไคล์ล่ะถามหน่อยสิ ตอนนี้ในใจเธอยังมีมันอยู่อีกรึเปล่า?”

“ไม่ ไคล์เป็นแค่เพื่อนสำหรับฉันไปแล้ว เพื่อนที่ดีที่สุดที่จากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ”

“จำที่ฉันเคยบอกเธอได้มั้ยล่ะ ห่วงของไอ้ไคล์อีกเธอคือฉัน แต่ฉันถือว่าฉันได้บอกความรู้สึกของฉันทั้งหมดให้เธอได้รู้แล้ว แน่นอนว่าถ้าเราไม่จบเรื่องนี้ด้วยกัน ไอ้ไคล์ไม่มีวันได้ไปอย่างมีความสุขแน่” ซีเธอร์ย้ำ

“นายอย่าเอาเรื่องไคล์มาอ้างซีเธอร์” คนตรงหน้ายิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเมื่อฉันพูดชื่อไคล์ขึ้นมา “จนป่านนี้ ฉันยังไม่รู้เลยว่า ไคล์ยังวนเวียนอยู่รึเปล่า เขาอาจจะหมดห่วงไปนานแล้วก็ได้ สิ่งที่นายพูดขึ้นมาไม่แน่ว่ามันอาจจะเป็นเพราะความรู้สึกที่อยากจะแกล้งฉัน อยากจะเอาชนะฉันอยู่อีกก็ได้ ในเมื่อตัวนายเองก็ไม่มีหลักฐาน”

แววตาของซีเธอร์หม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อฉันพูดประโยคนั้นออกไป สารภาพเลยว่าฉันไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่การกระทำตอนนี้ของเขามันทำให้ฉันคิดมาก

“ไม่นึกเลยนะว่าคนอย่างเธอจะคิดได้แค่นี้พีนัท เหอะ! อุตส่าห์วางแผนตั้งนานสุดท้ายก็จบง่ายๆแบบนี้ งั้นเราก็พอกันแค่นี้เถอะ

ซีเธอร์ปล่อยมือฉันออกเผยให้เห็นรอยแดงที่อยู่บนแขนถามว่าเจ็บมั้ยเจ็บ แต่นั่นมันไม่เท่าความเจ็บที่เกิดขึ้นในใจฉันตอนนี้หรอก ทั้งเจ็บใจที่โดนเขาหลอกหลายๆเรื่องที่ผ่านมา แต่ฉันมันก็โง่เองที่หลงเชื่อ หลงในคำพูดแค่ไม่กี่คำในวันๆเดียว 
 



ไร้ซึ่งทอล์กใดๆ 

:)  Shalunla


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 18 : The Destination__Chapter 16 : Thanks , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 809 , โพส : 3 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 183
ไม่น้าาาาาาาาาาาาาาาา
Name : nuinie0413 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuinie0413 [ IP : 27.55.131.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2556 / 13:54
# 2 : ความคิดเห็นที่ 168

สตาร์บ้านAPPLE POISON

Tumblr_lxod1t0up21r3w6i0o1_500_large



เออคือว่า...
ตอนนี้ตอนแรกเป้นรักหวานแหวว แต่ไงเป็นรักดร่าม่าได้ล่ะนี้TT
เออ แต่เรื่องควิซนี้มันเป็นอะไรที่เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย...ฉันทำอะไรให้(ครู)เคืองขุ่น
555555 โมซาทร์ก็อารมณ์เดียวกับผู้ชายห้องอ๋องอ่ะ แต่ดีที่นายนั้นมันหัวดูอยู่แล้ว
อ๋องเลยคิดว่าไม่หน้าจะตก(หราาาา)

แต่ที่ยืนล้วงๆกันกลางสธารณะเนี่ยอ๋องรับไม่ได้
ไม่ใช่รับไม่ได้ที่ซีเธอร์มันทำนะ แต่รับไม่ได้ที่ พีนัทจะขัดทำไม- -*
555555555555


แล้วพี่ปริ้นซ์นี้มาแล้วหายไปง่ายๆยังงี้ได้ไงอ่ะ รู้สึกเหมือนคนไม่มีค่ายังไงไม่รู้อ่ะ
เอางี้พี่ปริ้นซืพี่ไม่ต้องห่วง พี่มาอยู่บ้านอ๋องนะ เพราะว่าบ้านอ๋องยอมรับเต็มที่
...แต่เด็กๆบ้านอ๋องจะยอมรับหรือเปล่านั้นมันอีกเรื่องหนึง5555

โอ๊ะ 0.0 ในที่สุดก็เจอน้องคีนสักที นุ๋น้อยที่น่ารักโพล่มาแล้ว แต่โพล่มานี้ไม่ใช่จะไร้เดียงสาเลยนะ
ดูที่คุณเธอตั้งคำถามซิ!... ถ้าเป็นอ๋องคงเงิบนอนน้ำลายหยดแน่ๆ แบบว่า ฟินจนขึ้นสวรรค์555

คำผิดอ๋องเจออยู่นะ แต่เห็นพี่ตาณแก้ให้แล้ว ก็เลยไม่ได้เขียนทับ
แบบว่าเห็นว่าเป็นคำเดียวกันเลยไม่ได้เขียนแก้ให้...ไม่ได้ขี้เกียจนะ แต่เจ๊ตาณแก้แล้ว555+


เพื่อเป็นการขอโทษที่ขี้เกียจเขียน(อ้าวยอมรับซะงั้น)
เลยเอาพระเอกมาฝาก ซีเธอร์ของเจ๊ไง

Tumblr_lkjpuejd8i1qb0k4i_large




แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มีนาคม 2556 / 16:25

PS.  ก็แบบว่าเก็บให้เราบ้างก็ดีนะ แต่ถ้าคุณไม่เก็บให้ก็ฝากไว้ได้ แต่เราอาจจะไม่เก็บให้!!!
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 202.27.11.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2556 / 16:22
# 1 : ความคิดเห็นที่ 166
พี่ปริ๊นซ์ ขอบอกตรงๆ เลยว่าพี่ "หน้าด้าน" ได้อีกกก
ตัวจริงเขามายืนข้างๆ ขนาดนั้น พูดจาเป็นนัยขนาดนั้น
พี่ยังจะเจ๋อไปชวนพีนัทกินข้าวอีก

"ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายถึงทุกที่อ่ะแหละนายควรจะให้เกียรติทั้งสถานที่และบุคคล"
ประโยคนี้โดน! มันดูซีเรียสและคมกริบ
สามารถทำให้อีกฝ่ายที่ล้อเล่นๆ เงิบได้เลย
มันก็จริงของพีนัทนั่นแหละ
ถึงจะเป็นที่อื่นที่ไม่ใช่มหา'ลัย ก็ไม่ควรประเจิดประเจ้ออยู่ดี

โอยยย อย่าเพิ่งท้อในความรักกันสิทั้งคู่
มาได้ไกลตั้งขนาดนี้แล้ว ต้องสู้ต่อไปน้า
ไคล์คงไม่อยากเห็นพวกเธอทุกข์ใจกันหรอก
จงคืนดีๆๆๆ!

 
คำผิด
ซมาร์ท = โมซาร์ท เช้าห้อง = เข้าห้อง ซีเธอรื = ซีเธอร์

ประโยค (ที่คิดว่า) แปลก ลองเช็กดูน้า
ฉันว่าฉันหมอนี่สามารถเข้าไปต่อยหน้าพี่ปริ๊นซ์ได้เขาคงทำไปนานแล้ว ("ฉัน" ตัวที่สอง = "ถ้า")
แลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนเป็นชาย (คนเป็นน้องชาย น่าจะเหมาะกว่าเปล่า?)
ห่วงของไ อ้ไคล์อีกเธอคือฉัน
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 124.122.191.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มีนาคม 2556 / 21:37
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android