คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 16 : The Destination__Chapter 14: All I want is you


     อัพเดท 23 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 16 : The Destination__Chapter 14: All I want is you , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 759 , โพส : 4 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 14

All I want is you

ฉันนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเป็นรอบที่ร้อยเห็นจะได้ เพราะตั้งแต่ฉันกลับมาจากบ้านของซีเธอร์แล้วจะข่มตานอนเรื่องงานหมั้นที่ถูกยกเลิกก็ลอยเข้าหัวอยู่ตลอดเวลา

ฉันตัดสินใจเดินลงไปดื่มน้ำข้างล่างแล้วตั้งใจจะไปยืมหนังจากห้องพี่เบสิคมาดูแก้ฟุ้งซ่านแต่ทว่าระหว่างทางเดินกลับจากห้องนั้นฉันก็ต้องสะดุดกับอะไรบางอย่างในห้องสมุดที่เป็นประตูแก้วโปร่งใสฉันเคยเก็บความทรงจำไว้ที่นั่น ฉันไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปในนั้นแล้วหยิบสิ่งหนึ่งติดตัวกลับมาด้วย มันก็แค่อัลบั้มรูปเก่าๆธรรมดาๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายในอดีตระหว่างฉัน ซีเธอร์ และไคล์

ฉันเปิดดูรูปในนั้นไปเรื่อยๆ บางรูปก็ซ้ำกับของที่ซีเธอร์มีที่ฉันเคยดูเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา

“ถ้านายไม่หายไปตอนนั้น ตอนนี้เราคงเข้าใจกันมากกว่านี้ จริงมั้ยซีเธอร์” ฉันพูดกับรูปภาพในอัลบั้มเงียบๆคนเดียว

ตอนนี้จะหาว่าฉันบ้า ว่าฉันหลายใจ หรือว่าอะไรก็ช่างก็ไม่ว่าหรอกนะ ในเมื่อตัวฉันเองก็ยังสับสนกับตัวเองเลย ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรถึงได้มานั่งดูรูปภาพเก่าๆให้เจ็บปวดเล่น ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นไปได้มากได้ขนาดนี้ ทั้งที่ฉันเพิ่งพยายามที่จะเปิดใจรับเขาแท้ๆ แต่พอฉันเริ่มเปิดใจ พอฉันและเขาเริ่มที่จะเข้าใจกัน เรื่องราวทุกอย่างกลับไม่เต็มใจให้ฉันเข้าไปหา เข้าไปพบเจอ เข้าไปเผชิญกับมันไคล์ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดีนะ

 

6 เดือนผ่านไป

หกเดือนที่ผ่านมา ฉันก็ใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบๆ เรียบๆ ตามสบายสไตล์ของฉัน แค่วันวันหนึ่งต้องเรียนไม่ต่ำกว่าแปดชั่วโมงฉันก็ปวดหัวพอแล้ว ไม่ต้องไปถามเรื่องของคนอื่นหรอก

โอเค! ไม่ต้องมองหน้าฉันแบบนั้น เล่าก็เล่า

หวานไม่ได้ต่างจากฉันเท่าไหร่ ฉันเจอกับหล่อนทุกวันหลังเลิกเรียนรวมถึงบางคลาสที่ฉันกับหวานเรียนตรงกัน จนแทบจะอ้วกใส่กันอยู่รอมร่อ เมื่อไหร่ที่ว่างสิ่งแรกที่มันจะลากฉันไปทำคือ นั่งร้านของโมซาร์ท

อัยย์ก็ไปเรียนแฟชั่นดีไซน์ที่อิตาลี ล่าสุดฉันเพิ่งคุยกับหล่อนทางสไกป์เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา บอกอยากกลับบ้าน ก็ช่วยไม่ได้ อยากไปเรียนไกลๆทำไม

เอวาไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกับฉันและหวาน ถ้าเราว่างพร้อมกันสิ่งแรกที่เอวาจะไม่ทำคือไปนั่งที่ร้านของโมซาร์ท นอกนั้นชวนไปไหนมันไปหมด

มีนาและโมซาร์ท พวกเขาเรียนคณะเดียวกับฉัน จากเมื่อก่อนที่เราเคยห่างกัน ตอนนี้กลายเป็นว่าเราสนิทกันที่สุดและกลายเป็นกลุ่มที่หลายๆคนอิจฉาที่สุดในคณะเหมือนกัน แม้ว่าในบางวิชาที่พวกเราจะไม่ได้ลงเรียนเหมือนกันแต่เวลาต้องมาเรียนรวมที่คณะก็ทำให้หลายคนมองตามกลุ่มเราโดยเฉพาะโมซาร์ทแทบจะไม่กระพริบตา

ก็โมซาร์ทน่ะ ไม่ได้มีดีแค่มันสมองอย่างเดียวนี่นา หน้าตาที่มีดีกรีเป็นถึงเดือนคณะก็รับประกันคุณภาพของผู้ชายคนนี้ได้ดีเลยทีเดียว ส่วนมีนาตอนนี้เธอไม่ได้มีปัญหากับ สิ่งนั้นเหมือนเมื่อก่อนแล้วคิดว่าน่าจะได้ของดีพกติดตัวมาล่ะมั้ง

“พีนัท คืนนี้ว่างป่ะเราไปลอยกระทงด้วยกันมั้ย” โมซาร์ทถามขึ้นในขณะที่ฉันกำลังเก็บชีทที่เรียนวันนี้

“ได้ข่าวว่าพรุ่งนี้มีสอบนี่คะคุณโมซาร์ท ไม่คิดจะกลับไปอ่านหนังสือรึไง” ฉันแดกดันเข้าให้

“เออ อาจารย์แม่งใจร้ายว่ะ วันนี้วันลอยกระทงทั้งที แทนที่จะให้เราได้ลอยสิ่งที่ไม่ดีออกไปกลายเป็นว่าเสือกรับสิ่งซวยๆเข้ามาในวันนี้ซะงั้น แต่ว่าน่านะพีนัทไปนะ” โมซาร์ทยังไม่วายรบเร้าฉัน ฉันรู้หรอกน่าว่าจริงๆหมอนี่ต้องการอะไรน่ะ

“โมซาร์ทให้ฉันไปเป็นเพื่อนนายมั้ยล่ะ” มีนาเสนอ

“ขอโทษนะมีน แต่ฉันต้องการพีนัทว่ะ”

“แล้วทำไมต้องเป็นพีล่ะ เอ๊ะ! หรือว่านายเชื่อเรื่องที่รุ่นพี่เล่าในฟัง” เรื่องที่ว่านั่นมันคือตำนานของสระน้ำในมหาลัยของฉันนี่แหละ มันเป็นความเชื่อที่ว่าถ้าหญิงชายคู่หนึ่งไปลอยกระทงด้วยกันต่อมาจะได้เป็นแฟนกัน แต่ถ้าเป็นแฟนกันอยู่แล้วไปลอยกระทงในนั้นก็จะเลิกกัน มันดูค่อนข้างประหลาดนะว่ามั้ย โมซาร์ทนี่ดูเหมือนจะเชื่อเรื่องนี้ไปเต็มเปาจึงคิดแผนนี่ขึ้นมา ส่วนฉันน่ะหรอ เชื่อแค่ 30 เปอร์เซ็นต์แค่นั้นแหละ

 มีนามองโมซาร์ทอย่างจับผิด นั่นทำให้คนที่ถูกจับได้ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

“ฉันไม่ได้บอกนี่น่าว่าฉันจะไม่ไป” โมซาร์ทร้องเยสในทันที ส่วนมีนาก็มองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา “ฉันจะมาแค่สิบนาทีนะ หลังจากนั้นนายจัดการเอาเอง อ้อ! แล้วช่วยเคลียร์อย่าให้มันโกรธฉันได้ด้วยล่ะ”

“โอเคคร้าบบ!

“อ๋อ เรื่องนั้นนี่เอง แผนสูงเหมือนกันนะนายเนี่ย”

“สูงจนเธอคาดไม่ถึงเลยใช่มั้ยล่ะ ไม่แน่อาจจะมีเซอร์ไพรซ์แถมท้ายด้วยใครจะไปรู้” มีนามองหน้าโมซาร์ทแล้วอยู่ๆทั้งสองก็หัวเราะออกมาจนคนที่เดินผ่านไปมาหันมามอง ฉันทนความอายไม่ไหวเลยเดินนำจากสองคนที่คาดว่าน่าจะเรียนหนักจนจิตฟั่นเฟือนประมาณห้าเมตร แต่แล้วด้วยความที่ฉันเร่งรีบทำให้เลยเดินไม่ทันดูคนที่เดินสวนมาเป็นผลให้เกิดการชนอย่างจัง

“เอ่อขอโทษๆ ไม่เป็นไรใช่มั้ย” ฉันขอโทษผู้เสียหายสั้นๆแล้วก้มลงเก็บของเก็บชีทที่ร่วงลงพื้น มันเป็นครั้งแรกที่เราเจอกันในรอบหลายเดือนหลังจากเรื่องงานหมั้นจบลงไปอย่างงงๆ

“อ้าว ลมอะไรหอบเดือนบริหารฯ มาที่ตึกคณะแพทย์ได้ล่ะนี่” เสียงของมีนาดังขึ้น

“ลมที่ขื่อมีนาล่ะมั้ง” ซีเธอร์ตอบกลับพร้อมเดินเข้าไปแทรกระหว่างมีนาและโมซาร์ท

“ปากเน่านักนะซีเธอร์ อ้าวพีรีบไปไหนน่ะ”

“ฉันนัดหวานไว้น่ะ แล้วเจอกันสองทุ่มนะโมซาร์ท”

“เออๆ เดินระวังด้วย อย่าไปชนใครเขาอีกล่ะ” เสียงโมซาร์ทไล่ตามหลังฉันมาแต่ฉันก็ไม่ได้หันไปให้ความสนใจกับด้านหลัง ขอเพียงแค่รีบเดินไปจากจุดที่เขาอยู่ก็ให้เร็วที่สุดก็พอ

“น้องพีนัท!!” เสียงเรียกด้านหลังทำให้ฉันจำใจหันไปอีกครั้ง

“คะ พี่ปริ๊นซ์” พี่ปริ๊นซ์ที่ว่าเขาคือพี่รหัสของฉันเอง กระซิบว่าพี่แกหล่อ! การเรียนเยี่ยม กิจกรรมเด่น หน้าตานี่ที่หนึ่ง! ภูมิใจนำเสนอพี่รหัสตัวเองมากค่ะ!!

“คืนนี้ว่างรึเปล่า พี่จะชวนเราไปลอยกระทง”

“คืนนี้ว่างค่ะ แต่คงไปไม่ได้หรอกค่ะเพราะพีมีนัดกับเพื่อนไว้แล้ว”

“หนุ่มที่ไหนมาตัดหน้าพี่เนี่ย”

“ฮ่ะๆ พี่ปริ๊นซ์อย่าพูดให้พีขนลุกเล่นดิ พีมาเป็นตัวล่อให้เพื่อนเฉยๆหรอกค่ะ ไว้ปีอื่นแล้วกันนะคะ ^^

“เสียดายชะมัดๆ ฮ่ะๆ แล้วน้องพีกลับยังไงเนี่ย เอารถมารึเปล่าให้พี่ไปส่งมั้ย”

“ไม่

“ไม่รบกวนพี่หรอก เดี๋ยวผมไปส่งเธอเอง” ฉันกำลังจะตอบว่า ไม่เป็นไรแต่อีกเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นเสียก่อน จะใครเสียอีกที่มารยาทดีขนาดนี้น่ะ

“นี่เดือนบริหารฯนี่ มาทำอะไรถึงตึกนี่วะครับซีเธอร์” ไม่แปลกหรอกที่พี่ปริ๊นซ์กับซีเธอร์จะพูดคุยกันด้วยความสนิทสนม(?) เพราะว่าทั้งสองคนนี้เป็นตัวแทนนักกีฬาบาสเก็ตบอลของมหาลัยยังไงล่ะ

“ผมจะมาทำอะไรมันไม่ใช่เรื่องของพี่หรอกน่า แต่ตอนนี้ต้องขอตัวยัยนี่ไปก่อน”

“เอ่อ แล้วเจอกันนะคะพี่ปริ๊นซ์”

“ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น รีบโทรมาหาพี่นะ”

“ทำไมต้องโทรหาพี่วะ สู้โทร 191 เร็วกว่าเหอะ” ไอ้หมอนี่นี่! กวนส้นเท้าพี่ปริ๊นซ์เสร็จซีเธอร์ก็ลากแขนฉันเดินไปทันที

ซีเธอร์ขับรถมาส่งฉันทั้งๆที่วันนี้ฉันมีนัดกับหวานตอนเลิกคลาสจริงๆ ป่านนี้ยัยนั่นคงสาปแช่งฉันไปถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะ คิดได้อย่างนั้นฉันจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งข้อความไปขอโทษหวาน แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคิดมันโทรกลับมา ฉันกำลังจะกดรับแต่คนข้างๆกลับคว้ามันเก็บใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง

ฉันมองหน้าซีเธอร์อย่างไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ไม่อยากจะพูดเพราะเดาว่าถ้าพูดไปมีหวังฉันกับเขาได้ขึ้นเสียงใส่กันอีกแน่ รอให้ถึงบ้านแล้วค่อยขอจากเขาก็ยังไม่สายหรอก

แต่เชื่อมั้ย พอถึงบ้านแล้วเมื่อฉันขอโทรศัพท์คืนจากเขา เขาก็ยังทำหูทวนลม ฉันพูดกับเขากี่ครั้งๆผลตอบกลับมาคือความเงียบจนฉันโมโหเดินเข้าบ้านโดยไม่สนใจคนในรถเลย ไม่ให้ฉันก็ไม่เอา!

เสียงรถวิ่งออกจากไปด้วยความเร็วทำให้ฉันนึกอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ เวรล่ะ! แล้วฉันจะติดต่อเอวาให้โมซาร์ทได้ยังไงล่ะเนี่ย ใช่!ฟังไม่ผิดหรอก ฉันไปเพื่อที่จะเป็นเหยื่อล่อเอวาให้ไอ้เพื่อนบ้าอย่างโมซาร์ทน่ะแหละ ว่าสเป็คหมอนี่แปลกๆป่ะดันชอบคนที่ไม่ชอบเขาเสียได้

ไม่ใช่ๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะเล่าอะไรให้คุณฟังหรอกนะ ฉันต้องรีบตามโทรศัพท์ของฉันคืนมา ฉันวิ่งออกจากประตูบ้านทันที ไอ้บ้าเอ๊ย! นายจะขับเร็วท้านรกไปไหน เหนื่อยนะเว้ย!! ตอนนี้ฉันกับรถของซีเธอร์ห่างกับประมาณเกือบห้าร้อยเมตรเห็นจะได้ โชคดีที่นี่เป็นแค่ซอยเล็กๆไม่ใช่ถนนใหญ่ฉันเลยวิ่งได้โดยไม่เกรงใจใคร แต่โชคร้ายเหมือนกันที่วันนี้ฉันใส่รองเท้าที่มันไม่อำนวยในการวิ่ง เมื่อเห็นว่าซีเธอร์เริ่มออกห่างไปเรื่อยๆ ฉันจึงหยุดถอดรองเท้าทั้งสองข้างแล้วตามมันไปทันที

 

ปั๊ก!!!

โว๊ะ! แม่นซะด้วย นึกเสียดายที่ปาเบาไปหน่อย ทำให้กระจกรถเขาไม่แตก

แน่นอนว่าคนที่รักรถอย่างซีเธอร์ไม่มีทางที่จะปล่อยให้ออร์ดี้ลูกรักเขาเป็นอะไรฟรีๆหรอก ซีเธอร์เหยียบเบรกเสียงดังแต่ก็ไม่ได้ออกจากรถ จนฉันวิ่งไปถึงเนี่ยแหละเขาถึงได้ออกมา

“ขอโทษ ค่าเสียหายเรียกเก็บที่ฉันได้เลยแต่เอาโทรศัพท์ของฉันคืนมาเถอะ” ฉันพูดพลางหอบพลาง เหนื่อยชะมัด! เกิดมาไม่เคยวิ่งไกลขนาดนี้มาก่อน

“รับได้ก็เอาไป” ซีเธอร์พูดจบก็ขว้าง (เน้นว่าขว้าง ไม่ใช่โยน) โทรศัพท์มาทางฉัน แต่แรงที่เขาขว้างมาบวกกับส่วนสูงของเขามันทำให้วัตถุที่ลอยพ้นตัวฉันไปตกอยู่ในแอ่งโคลนอย่างพอดีเป๊ะ!

แม่นไปนะ!!!!

“ไม่มากไปหน่อยรึไง นายเป็นคนเริ่มก่อนนะซีเธอร์!” ปกติฉันไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนขนาดนี้นะ แต่นี่มันมากไปแล้วจริงๆ ความอดทนของคนเราย่อมมีขีดจำกัดเสมอ

“ทำไม? จะใช้โทรศัพท์นี่โทรไปบอกไอ้พี่ปริ๊นซ์รึไง”

“ทำไมฉันต้องโทรหาเขาด้วยล่ะ โทรศัพท์ฉันมันจำเป็นต้องใช้มากกว่าที่จะโทรหาพี่รหัสของตัวเองเล่นๆเหอะ แล้วจะเอายังไงก็ว่ามาเลย ฉันรำคาญจะคุยกับนายเต็มทีละ”

“ค่าเสียหายน่ะหรอ? ไม่จำเป็น สิ่งที่ฉันต้องการคือความรับผิดชอบจากเธอ”

“แล้วที่ฉันบอกว่าให้มาเก็บที่ฉัน แค่นี้ยังไม่พออีกรึไง นายนี่ท่าจะพูดไม่รู้เรื่องนะ”

“ที่ฉันต้องการไม่ใช่เงิน”

“แต่เป็นตัวเธอ!” 



























:)  Shalunla


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 16 : The Destination__Chapter 14: All I want is you , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 759 , โพส : 4 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 4 : ความคิดเห็นที่ 164
ว๊ากกกกกก
ดิ้นด๊อกแด๊กกับประโยคสุดท้าย ให้ชดใช้ด้วยตัวฉันเรอะ!
เอาสิ เอาไปเลย เอาตัวฉันไปเลย(ไม่ใช่เฟ่ยยยย!)
55555555555+

ตอนนี้สนุกอ่ะ ชอบความเกนียนของนางเอกพีนัท
ชีคิดได้ไง ว่าเขวี้ยงรองเท้า แถมแม่นอีกด้วย
แบบว่านางชั่งถึกอะไรเยี่ยงนี้
วิ่งตามนถแบบไม่กลัวอิมเมจหลุด
ถ้ามาอยุ่บ้านอ๋อง ได้โดนคิงบ่นแน่ๆอ่ะ
55555+

แล้วอ๋องว่านะเรื่องทั้งหมดเป็นแผนของยัยเพื่อนๆทั้งหลายชัวป๊าบๆ
งั้นไม่มองหน้ากันแล้วหัวเราะให้หรอกจริงมั้ย(ใช่#$@)
5555555555555+
เอ๋ แล้วอยู่ๆพี่ปริ้นก้โพล่มา เห้เพิ่งเห็นนะนี้
เฮียได้ค่าจ้างเท่าไรหรอบอกที5555

เอ้ยยยเพิ่งเห้นว่าเฮียปริ้นซ์คือ..โฮยา
ผู้ชายที่ชอบสีม่วงที่สุดในโลก5555+
คือว่าไปๆมาๆ คลั้งเฮียปริ้นคร้าบบบ!
ใครก้ได้เอาเอียปริ้นมาให้อ๋องที

เม้นตอนนี้จบจะไปปริ้นรูปเฮียปริ้นซืมานั่งปู่ยี่ปู่ยำเล่น555

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 202.27.11.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 17:19
# 3 : ความคิดเห็นที่ 151
โอ้มายก็อดดดดดดดดดดด!!!! >O
 
ทิ้งความซึนไปเลยค่ะบทนี้ 
กรี๊ดดดดดดดดๆๆๆๆ >////<
หลงรักซีเธอร์ขั้นโคม่าอีกครั้ง
ในที่สุดมันก็กล้าสักทีนะ 
เหอะ! กว่าจะกล้านี่มันยากลำบากเหลือเกิน T^T

PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.37.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2556 / 16:09
# 2 : ความคิดเห็นที่ 149
บทนี้ให้อารมณ์เหมือนบทจบเลย
ตั้งแต่ชื่อบทที่แสดงถึงความลงเอยของพระนาง
เนื้อหาก็มีการเร่งเวลาและสรุปความเป็นไปของแต่ละตัวละคร
ทำเอานึกเล่นๆ ว่ากิ๊ฟท์จะเซอร์ไพรส์จบแบบไม่ให้สัญญาณหน้าบทความซะแล้ว
แต่พอซีเธอร์โผล่มานี่แหละ ถึงได้รู้ว่ายังไม่จบแน่นอน
เพราะเหมือนซีเธอร์กับพีนัทจะอึนๆ ใส่กันแฮะ ไม่รู้รู้สึกไปเองรึเปล่า
(จุดนี้นี่แหละทำให้รู้ว่ายังไม่จบภายในบทนี้แน่นอน ฮะฮ่า)

แล้วจะไปแย่งมือถือพีนัทมาทำไมเล่าซีเธอร์ หาเรื่องจริง
เห็นไหมต้องแลกกับออดี้คันโปรดเป็นรอยเลย :P
ประโยคสุดท้าย!! ชัดเจนมากฮะ
ซีเธอร์นายยอดเยี่ยมมากที่พูดออกมาตรงๆ!
ก่อนหน้านั้นทำมาเป็นลีลา 5555

พีนัท โมซาร์ท เอวา
แก๊งหนุ่มสาวหน้าตาดีแห่งคณะแพทย์ฯ สินะ
อยากได้เพื่อนแบบโมซาร์ทจัง
><


คำผิดจ้า
กระพริบ = กะพริบ ขื่อ = ชื่
ห่างกับประมาณ = ห่างกันประมาณ
ว๊ะ = โ(ให้เสียงที่ถูกต้องโดยไม่ต้องใช้วรรณยุกต์ฮะ)


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 มกราคม 2556 / 23:19
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 110.168.110.104 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2556 / 23:18
# 1 : ความคิดเห็นที่ 147
กรี๊ด!!!
ซีเธอร์พูดว่าไรน่ะ
'แต่เป็นตัวเธอ'!!!
>///////<
PS.  좋아해.내 생각에 당신은 내 영혼합니다.
Name : ☠ⓥⓘ✖Я∪Š& < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ☠ⓥⓘ✖Я∪Š& [ IP : 113.53.19.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2556 / 06:24
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android