คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 15 : The Destination__Chapter 13: No one can stop the farewell


     อัพเดท 23 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 15 : The Destination__Chapter 13: No one can stop the farewell , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 826 , โพส : 3 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 13

No one can stop the farewell

เมื่อคืนฉันคุยกับไคล์นานมากจนกระมั่งมีนาต้องเตือนให้ไคล์รีบออกจากร่างซีเธอร์ ไม่อย่างนั้นเขาอาจเป็นอันตรายได้ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะอันตรายที่มีนาพูดถึง แต่พอไคล์ออกไปซีเธอร์ก็บ่นนิดหน่อยก่อนจะสลบไปเลย

และเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องขับรถกลับไปส่งมีนาที่บ้าน ส่วนเจ้าของรถคันนี้ ฉันไม่สามารถไปส่งเขาได้ที่บ้านเพราะถ้าไปส่งเขาแล้วฉันล่ะจะกลับบ้านยังไง ฉันจึงต้องส่งข้อความไปบอกพี่แปงว่าซีเธอร์มานอนบ้านฉัน (ไม่รู้หรอกว่าพี่แกจะคิดยังไง แต่คงคิดไปไกลน่าดูเมื่อดูจากข้อความที่เธอตอบกลับมา)

ตอนแรกกะจะให้เขานอนในรถ แต่ก็ดูเหมือนจะใจดำกับเจ้าตัวไปหน่อย ฉันจึงต้องไปรบกวนพี่เบสิคให้มาช่วยพาซีเธอร์ขึ้นไปบนห้องนอนของพี่ชายฉันและขอให้ซีเธอร์นอนในห้องนั้นด้วย

แน่นอนว่าฉันไม่สามารถตื่นตามปกติอย่างที่เคยตื่นได้เพราะกว่าที่ฉันจะได้นอนก็ราวๆเกือบตีสามเข้าไปแล้ว

ฉันเดินลงมาจากห้องเพื่อจะมาหาอะไรกินในครัวตามปกติซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะมีแค่ฉันกับป้าอุ่นเท่านั้นที่อยู่ในบ้าน แต่ที่ผิดปกติคือวันนี้ทำไมพี่ชายฉันไม่ต้องออกไปไหนหรอ ถึงได้มานอนดูโทรทัศน์อย่างสบายใจที่ห้องนั่งเล่นน่ะ ฉันเปลี่ยนจุดหมายทันทีที่เห็นพี่เบสิคอยู่ในห้องนั่งเล่น

“พี่ชายยยยย” ฉันลากเสียงยาวแบบที่ไม่เคยทำกับใครที่ไหน มีเพียงคนเดียวที่ได้เห็นฉันในอิริยาบถแบบนี้ นั่นก็คือพี่ชายที่น่ารักของฉันคนนี้ไงล่ะ อ้อ! แน่นอนฉันมีจุดประสงค์

“มาแบบนี้จะเอาอะไรอีกล่ะเรา”

“แหม น้องจะทำตัวน่ารักๆแบบนี้กับพี่ชายไม่ได้รึไงกันคะ”

“อันนี้สำหรับพีเขาไม่เรียกว่า น่ารักแต่เขาเรียกว่า มีเลศนัยต่างหาก”

“พีเบื่อจริงๆคนรู้ทัน ถ้าอย่างนั้นเราไปหาอะไรกินข้างนอกกันดีกว่านะคะ ไหนๆพี่ชายก็อยู่บ้านทั้งวันอยู่แล้วนี่” ฉันพูดกับพี่เบสิคพลางมองไปรอบๆบ้าน รู้สึกเมื่อคืนฉันจะพาแขกมานี่ “แล้วคนที่พีพามาเมื่อคืนล่ะคะ ยังไม่ตื่นหรอ”

“ซีน่ะหรอ? มันเพิ่งออกไปตะกี้เองว่าแต่เราจะไปกินอะไรกันดีล่ะ ตอนนี้ก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว พีต้องรีบกลับมาก่อนบ่ายสองโมงเพราะซีมันฝากบอกพีว่า เดี๋ยวมันจะมารับเราน่ะ” หมอนั่นขยันพาฉันออกไปนอกบ้านจริงๆเลยนะ

“เขาไม่ได้บอกหรอคะว่าจะพาพีไปไหน”

            “ไม่นะ แต่พี่สงสัยจริงๆเลย ว่าเมื่อคืนทำไมพีถึงออกไปกับมันกลางดึก แล้วกลับมาเกือบตีสาม แต่ที่สงสัยมากกว่านั้นคือ มันพูดยังไงให้แม่ยอม” ฉันได้แต่ยิ้มให้กับความสงสัยของพี่เบสิค เพราะฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกับที่พี่ชายไม่เข้าใจน่ะแหละ

           

พี่เบสิคพาฉันออกมาทานอาหารนอกบ้านตามความต้องการของฉัน พอใกล้จะบ่ายสองโมงก็กลับมาส่งฉันที่บ้านและขับรถออกไปเลย เหอะๆ ตกลงว่าไอ้บ้าซีเธอร์ที่บอกว่าจะมารับฉันไปไหนเนี่ยจะมาหรือไม่มากันแน่นะ ฉันรอเขามาชั่วโมงกว่าแล้วนะ

เสียงรถวิ่งเข้ามาในบ้านพร้อมกับป้าอุ่นที่เดินเข้ามาหาฉัน

“คุณหนูคะ คุณซีเธอร์ให้ป้ามาเรียนคุณหนูว่าคุณเขามารับแล้วค่ะ” ฉันกล่าวขอบคุณป้าอุ่นแล้วเดินออกจากบ้านไป

“ขอโทษที กลับจากบ้านเธอปุ๊บก็หลับต่อที่บ้านเลย เพิ่งตื่นเนี่ยแหละ” อะไรมันจะหลับได้ยาวขนาดนั้น

“ไม่เป็นไร ว่าแต่นายจะพาฉันไปไหน”

“ไม่รู้สิ เธออยากไปไหนล่ะ”

“อะไรนะ? นี่นายเป็นอะไรไปเนี่ย” ฉันเอามือข้างหนึ่งไปจับหน้าผากของเขาและอีกข้างหนึ่งจับหน้าผากตัวเองเพื่อเทียบอุณหภูมิ แต่ซีเธอร์ปัดมือฉันออกเสียก่อนที่สมองฉันจะทันประมวลผล

“เอามือออกไปเลยถ้าไม่อยากรถคว่ำตายทั้งคู่”

“เอ่อพีฉันขอโทษ”

“หืม? ขอโทษทำไม อะไรของนายอีกเนี่ย” จริงๆนะ สาบานเลยว่าที่ฉันเงียบฉันแค่กำลังคิดหาวิธีที่จะเค้นความจริงออกจากปากคนข้างๆให้ได้ว่าตกลงเขาเป็นอะไร แต่ดูเหมือนว่าอีกคนกลับคิดไปอีกแบบแฮะ

“ก็นึกว่าฉันจะพูดทำร้ายจิตใจเธอไปอีก”

“เปล่าสักหน่อย นี่นายแคร์ฉันด้วยรึไง”

“ไม่ใช่เว้ย! แค่ฉันอยากจะขอโทษเรื่องทั้งหมดตอนที่อยู่ภูเก็ตน่ะ รวมถึงขอบคุณเรื่องของคีนด้วย”

“อ้อ แบบนี้เขาเรียกว่า ง้อ รึเปล่า”

“แล้วเธอ งอนหรอ ฉันถึงต้องลงทุนง้อเธอน่ะ”

“เปล่า”

“เห็นมั้ยล่ะ ฉันอยากขอโทษก็เลยจะพาเธอไปเที่ยวชดเชยที่ทำให้เธอต้องนอนซมเกือบอาทิตย์ไง แล้วตกลงว่าจะไปไหน”

“ไม่รู้สิ แล้วแต่นายเหอะ” ฉันตอบกลับไปแบบนั้น ส่วนซีเธอร์ก็รับคำอย่างว่าง่าย

ซีเธอร์บอกฉันว่าเขาจะไม่พาฉันไปทานข้าวหรือทานไอศกรีม ไม่ไปเดินช้อปปิ้งที่ห้าง ไม่ดูหนังและบลาๆๆๆๆๆๆ เพราะเขารู้ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบอะไรหยุมหยิมแบบนี้ แล้วอีกอย่างเย็นนี้คุณป้าก็บอกให้ลูกชายตัวดีพาฉันไปทานข้าวที่บ้านท่านแถมเขายังแอบกระซิบมาว่าคุณป้ามีข่าวดีจะบอกฉันอีกด้วย

เอาล่ะในที่สุดเราก็มาถึงที่หมายให้เดาว่าที่นี่คือที่ไหน?

ทะเล?

น้ำตก?

สวนสนุก?

ผิดทั้งหมด!!! เลิกเดาเหอะ ตอนแรกฉันก็เดาสถานที่เหล่านี้ไว้น่ะแหละเพราะไม่คิดว่าคนอย่างซีเธอร์เขาคิดจะพาฉันมาที่นี่

ที่นี่ก็คือ วัด!!! อ่านไม่ผิดหรอก วัดค่ะ ไม่ใช่วัดความสูง วัดความยาวนะ วัดน่ะวัด

T-E-M-P-L-E = TEMPLE แปลว่าวัด ที่พระอยู่อ่ะแหละ

 “นายพาฉันมาที่นี่หมายความว่ายังไง” ฉันถามขึ้นหลังจากที่เงียบเพราะช็อคอยู่นาน

“พามานั่งเล่น เดินเล่นมั้ง” กวนอีกแล้วไอ้บ้านี่

“เอาจริงๆ -_-

“มาวัดเธอคิดว่าฉันจะมาทำไมวะ คิดสิคิดสงสารฉันจังเลยว่ะมีว่าที่คู่หมั้นเป็นว่าที่คุณหมอทั้งทีเรื่องง่ายๆแค่นี้คิดไม่ออก ช่างเหอะ! รู้ไว้แค่ฉันไม่พาเธอมาทำมิดีมิร้ายในวัดก็พอ” ด่าฉันจบ หมอนี่ก็โยนผ้าพันคอจากหลังรถมาให้ฉัน “เอาเข้าไปด้วย”

ซีเธอร์เดินนำฉันเข้าไปในโบสถ์โดยไม่รอฉันซักคำ พอฉันเดินตามเข้าไปในโบสถ์ก็เห็นเขานั่งไหว้พระอยู่พร้อมทั้งมีพระสงฆ์รูปหนึ่งยืนอยู่ข้างๆเขา

ฉันไม่ได้พูดอะไรหลังจากที่เดินตามซีเธอร์เข้าไปไว้พระในโบสถ์ ถึงว่าล่ะซีเธอร์ถึงโยนผ้าพันคอมาให้ฉันน่ะ เพราะวันนี้ฉันใส่กางเกงขาสั้นแค่เข่ามาเอง ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าหมอนี่คิดพิเรนท์พาฉันมาวัดน่ะ

“นี่หลวงพี่ที่เคยเป็นพระอาจารย์ของฉัน หลวงพี่ครับนี่เพื่อนผมครับ” ฉันก้มกราบพระอาจารย์ของซีเธอร์ไม่รู้ผิดถูกแหละก็ฉันเข้าวัดไม่บ่อยนี่น่า

“เจริญพรโยม”

“หลวงพี่ผมมีเรื่องจะปรึกษาหลวงพี่ครับ”

“ใช่เรื่องของสีกาคนนี้หรือเปล่าโยมซีเธอร์”

“ครับ”

“งั้นเราออกไปคุยกันด้านนอกเถอะ” หลวงพี่เดินนำพวกเราออกไปนอกโบสถ์ ฉันเลยใช้โอกาสนี้ถามซีเธอร์เรื่องเมื่อกี้

“นี่ ทำไมต้องเรื่องของฉันล่ะ”

“เดี๋ยวก็รู้เองน่า” ซีเธอร์ตอบปัดๆ หลวงพี่เดินนำพวกเราก่อนจะมาหยุดที่ศาลาริมน้ำแห่งหนึ่งในวัด

“สีกา สีการู้มั้ยคนเราทุกคนมีเริ่มก็ต้องมีจบ มีพบก็ต้องมีลา ยิ่งสำหรับความรักด้วยแล้วแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่สวยงามเพียงใดจุดจบของมันก็คือการพลัดพราก ไม่จากกันตอนเป็น ก็ต้องจากกันตอนตาย”

“ดังนั้นสิ่งที่โยมจะทำได้ดีที่สุดในตอนนี้คือต้องทำใจให้ปล่อยวาง ไม่ยึดติดกับเขาเพราะไม่มีมนุษย์คนไหนแม้แต่พระพุทธเจ้าเองจะหยุดยั้งการพลัดพรากได้” ฉันนั่งฟังในสิ่งที่หลวงพี่พูดและคิดตามถึงความจริงทั้งหมด

“งั้นก็หมายความว่าถ้าเธอปล่อยวางจากเขาคนนั้นได้แล้ว ก็หมายความว่ามันจะไปสู่สุขคติได้ใช่มั้ย” ซีเธอร์ถามแต่หลวงพี่กลับส่ายหน้าเบาๆ

“มันก็ขึ้นอยู่กับห่วงที่เขามี บางทีเขาอาจปลดห่วงจากสีกาคนนี้ได้แล้ว แต่ห่วงของเขาอาจจะมีอย่างอื่นอีกก็ได้”

“ไคล์บอกว่าเขายังมีห่วงอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือนาย เขาบอกว่าเขายังไม่ได้แก้เผ็ดนายเลย”

“นั่นหมายความว่าโยมซีเธอร์ไปทำอะไรให้เขาเคืองหรือเปล่าลองนึกดูให้ดีๆว่าโยมมีอะไรติดค้างเขาไว้ แต่ที่อาตมาเห็นมีเพียงความห่วงใยในสายตาของเขาหาได้มีความโกรธแค้นอยู่ในนั้น”

” ซีเธอร์เงียบไปเหมือนพยายามจะคิดย้อนกลับไป

“แล้วอาตมาเตือนโยมไว้อีกอย่างนะ ครั้งก่อนมันคือความผิดพลาดที่เขาเข้าสิงร่างโยมได้ แต่ครั้งนี้โยมยอมให้เขาสิ่งร่างโยม มันเป็นครั้งที่สองแล้วที่วิญญาณเข้ามาสิงร่างโยม ต่อไปถ้าโยมยังทำแบบอีกนี้สองถึงสามครั้ง โยมจะสูญเสียร่างของตัวเองไปจริงๆ เพราะโยมก็เหมือนเป็นตัวสื่อกับวิญญาณทั้งหลายดีๆนี่เอง”

“หลวงพี่อย่าขู่ผมแบบนั้นดิ ผมก็กลัวเป็นนะ”

“อาตมาไม่ได้ขู่ อาตมาแค่เตือนโยมไว้เฉยๆ แล้วอย่าลืมพกสิ่งที่อาตมาเคยให้โยมเมื่อเจ็ดปีก่อนไว้ตลอดเวลาล่ะ”

“ครับ”

“งั้นตามสบายแล้วกัน อาตมาขอตัวไปทำวัดก่อนแล้วกัน” ว่าจบหลวงพี่ก็เดินออกไปจากศาลาทันที ดูเหมือนว่าการมาวัดกับซีเธอร์ครั้งนี้ทำให้ฉันคิดอะไรได้หลายอย่างรวมถึงเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนด้วย

“ให้อาหารปลากันมั้ย” ฉันหันไปชวนซีเธอร์

“เอาสิ” ซีเธอร์เดินไปซื้อขนมปังเพื่อที่จะให้อาหารปลา แล้วยื่นมาให้ฉันหนึ่งถุงส่วนเขาก็เอาไปหนึ่งถุง

“นายเชื่อมั้ย ฉันไม่รู้เลยว่านานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้เข้าวัดแบบนี้”

“ทำไมต้องไปจำเรื่องในอดีตด้วย”

“บางทีอดีตมันก็สวยงามจนยากจะลืม”

“อดีตที่สวยงามที่เธอจำบางทีเหมือนก็เหมือนดอกกุหลาบน่ะแหละ สวยงามแต่มันก็ทำร้ายเธอให้เจ็บได้เหมือนกัน เลือกสิพีนัท เลือกที่จะจัดการกับความทรงจำเหล่านั้นไม่ให้มันมาทำร้ายตัวเธอเอง”

“ถ้าอย่างนั้นนายจะรู้ตัวมั้ยว่านายก็เหมือนดอกกุหลาบดอกหนึ่งที่ฉันถืออยู่”

“ฉันไปเป็นความทรงจำของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่”

“นานมาแล้วล่ะ นายจำวันแรกที่ฉันเข้าไปทักนายแล้วนายเฉยชาใส่ฉันได้มั้ย นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวด”

“เราเคยรู้จำกันมาก่อนหน้านี้หรอ” ฉันพยักเบาๆ แล้วเล่าเรื่องราวในอดีตของฉัน เขา และไคล์ให้ซีเธอร์ฟัง เจ้าตัวดูเหมือนจะอึ้งๆกับเรื่องเล่าของฉัน ส่วนซีเธอร์เองนั้นก็อธิบายสาเหตุที่เขาจำฉันไม่ได้ให้ฉันฟัง

“มันยากจะเชื่อใช่มั้ยล่ะ” ซีเธอร์ถามเมื่อเขาเรื่องเล่าจบ

“ถ้าฉันไม่เจอเรื่องไคล์จริงๆ ฉันจะไม่มีวันเชื่อนายเลย” ซีเธอร์หัวเราะออกมาหน่อยๆแล้วโยนขนมปังทั้งก้อนลงไปในสระ

“ขอโทษนะ”

“หืม? อะไรอีกล่ะคราวนี้ วันนี้นายพูดขอโทษบ่อยเกินไปนะ”

“เรื่องตอนนั้นไงที่ฉันจำเธอไม่ได้ จนถึงตอนนี้ไม่ว่าจะพยายามนึกยังไงก็ยังจำเรื่องตอนนั้นไม่ได้อยู่ดี”

“นายเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่หรอ ว่าให้จัดการกับอดีตน่ะ ฉันก็จะคิดเสียว่าเราเพิ่งจะรู้จักกันไง” ฉันโยนขนมปังก้อนสุดท้ายลงในสระ ก่อนจะหันไปพูดไปซีเธอร์ “งั้นเรากลับกันเหอะ เดี๋ยวแม่นายจะรอ”

“โอเค นี่ฉันมีของอย่างหนึ่งอยากให้เธอดูด้วยแต่มันอยู่ที่บ้าน เดี๋ยวไว้จะเอาให้ดู”

 

“หนูพี ลูกสาวแม่มาแล้ว^^” คุณป้าวิ่งมาหาฉันถึงหน้าบ้านตั้งแต่ฉันเพิ่งจะลงจากรถ

“สวัสดีค่ะคุณแม่”

“แม่ครับ อาหารพร้อมยัง” ลูกชายตัวดีของคุณป้าเดินเข้าบ้านมาแล้วทำหน้าบูดทันทีเมื่อเห็นคุณแม่ของตัวเองกอดฉันอยู่

“ยังเลยซีลูก หนูพีไปนั่งรอในสวนพลางมั้ยลูก พี่แปงก็อยู่ที่นั่น”

“ไม่ต้องหรอกแม่ เดี๋ยวผมจะพายัยนี่ขึ้นไปบนห้องหน่อย”

“ซีจะพาหนูพีไปบนห้องเราทำไมลูก” ซีเธอร์ไม่ได้ตอบคุณป้า

“เอาน่าแม่ ผมไม่ทำอะไรลูกสาวคนที่สองของแม่หรอก”

ซีเธอร์เดินนำขึ้นไปบนห้องของตัวเอง พอเปิดประตูห้องเท่านั้นแหละ ฉันถึงกับตะลึงกับสภาพห้อง นี่มันห้องนอนหรือป่าดงดิบ!? ทำไมมันถึงได้รกและมืดขนาดนี้

“รกหน่อยนะ ยังไม่ได้ให้แม่บ้านมาเก็บห้องตั้งแต่สอบเสร็จ”

“ไม่หน่อยแล้วเหอะ” เขายังมีสำนึกดีนะที่ไม่มีพวกกางเกงในเพ่นพ่านในห้อง

“ไปนั่งพลางสิ เดี๋ยวไปหยิบของนั่นมาให้ดู” ซีเธอร์เดินเข้าไปที่โต๊ะการหนังสือของตัวเองแล้วค้นอะไรสักอย่างในนั้น ส่วนฉันก็เดินหาที่นั่งบนพื้นนี่เต็มไปด้วยแผ่นซีดีเกม ไม่ก็หนังสือการ์ตูนจนแทบจะไม่มีที่เดิน ฉันจึงต้องไปนั่งบนเตียงของเจ้าของห้อง

“นี่ไง ตอนแรกฉันเจอแค่รูปถ่ายใบเดียว แต่ไม่นึกว่าแม่จะเอามาทำเป็นอัลบั้มแบบนี้” ซีเธอร์ยื่นอัลบั้มรูปภาพเล็กๆมาให้ฉัน ฉันรับมันมาอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งซีเธอร์บอกให้ฉันเปิดดู “ยัยเด็กขี้แยคนนี้ใช่เธอรึเปล่า”

ซีเธอร์ชี้ไปยังภาพแรกของอัลบั้ม มันเป็นภาพของเด็กชายหญิงธรรมดาๆที่ถ่ายด้วยกันที่สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังร้องไห้ซึ่งฉันคิดว่าเธอน่าจะได้แผลจากการหกล้มข้างๆมีไอศกรีมโคนตกอยู่ และเด็กชายก็ส่งยื่นมือเข้าไปหาเธอ

น่าอายชะมัด

“มะ ไม่ใช่ฉันสักหน่อย” ฉันตอบโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าคนถาม

“เหรอออออ” ลากเสียงซะน่าตบ จากนั้นฉันก็เปิดภาพต่อไปเรื่อยๆ ให้ตาย!ทำไมในอัลบั้มนี่ถึงมีแต่รูปยัยเด็กขี้แยคนนี้นะ ฉันรีบเปิดผ่านอย่างเร็วๆเพื่อไม่ให้ซีเธอร์ซักมาก แต่ก็ต้องหยุดเมื่อเจอภาพๆหนึ่ง เป็นภาพในชุดนักเรียนของเด็กผู้ชายสองคนและเด็กผู้หญิงอีกหนึ่งคน

“ว่ามั้ยว่าเด็กคนนี้หน้าเหมือนยัยเด็กขี้แยหน้าก่อนๆเลย”

“งั้นหรอ ฉันไม่เห็นว่าจะเหมือนตรงไหนเลยนี่” ฉันโกหกคำโต เห็นชัดๆเลยว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

“นี่มีชื่ออยู่ด้วยล่ะ ภัณฑิรา ตันติจริยวงศ์ ว่ามั้ยชื่อนี้คุ้นๆ” ซีเธอร์ยังคงไล่ต้อนฉันให้จนมุม

“เออๆ ยอมรับก็ได้ พอใจป่ะล่ะ ถามอย่างกับว่าเพิ่งได้ดูอัลบั้มนี้เป็นครั้งแรกงั้นแหละ”

“ใช่น่ะสิ ฉันเคยดูมันแค่ครั้งเดียวหลังจากที่ฉันหายดีแล้วและเพราะฉันจำอะไรไม่ได้เลย ฉันเลยไม่คิดที่จะรื้อมันขึ้นมาอีก”

หลังจากเราทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว คุณป้าก็เรียกทั้งฉันและซีเธอร์ไปคุยในห้องนั่งเล่น ฉันคิดว่าน่าจะเป็นข่าวดีที่ซีเธอร์บอกฉันไว้น่ะแหละ

“หนูพี หนูจะรู้มั้ยว่าแม่น่ะเอ็นดูหนูเหมือนเป็นลูกสาวอีกคนหนึ่งจริงๆนะ”

“ค่ะ”

“แม้ว่าแม่อยากให้หนูเข้ามาอยู่บ้านนี้ขนาดไหน แต่ต่อไปนี้ดูเหมือนว่าแม่จะสิ้นหวังแล้ว ในเมื่อลูกชายตัวดีคนนี้มันดื้อไม่ยอมหมั้น” อ้อ! ที่แท้ก็เรื่องหมั้นนั่นเอง คงไม่ใช่ว่าเลื่อนงานหมั้นให้เร็วขึ้นหรอกนะ เพราะมันเหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์กว่าๆแค่นั้นเอง

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยแม่”

“เรื่องนี้แม่ได้ปรึกษากับพ่อของซี รวมถึงพ่อแม่ของหนูพีแล้วด้วย ว่าเราตกลงยอมให้หนูพีและซีเป็นอิสระจากกัน”

“ฮะ? / คะ?” ทั้งฉันและซีเธอร์อุทานออกมาพร้อมกัน

“อะไรกันแม่ ไหนบอกว่างานถูกกำหนดขึ้นมาแล้ว สื่อมวลชนและคนในสังคมส่วนใหญ่ก็รับรู้ไง แล้วทำไมแม่ถึงมายกเลิกกลางคันแบบนี้ล่ะ”

“ทางเราปล่อยข่าวไปบอกว่าเราสองคนต่างก็ยังไม่พร้อม เราอาจต้องรอให้ทั้งคู่เรียนจบ แต่กว่าหนูพีจะเรียนจบก็ตั้งหกปีแล้ว เวลานั้นคงไม่มีใครมาขุดคุ้ยเรื่องนี้แล้วล่ะ”

“พวกพ่อกับแม่น่าจะคิดเรื่องนี้กันตั้งแต่ก่อนปล่อยข่าวออกไปแล้ว -_-

“เอ๊ะ!? ตาซีนี่ ตอนแรกที่แม่จะจับเราหมั้น แม่นึกว่าเรา

“เอ้อ แม่!! ผมว่านี่ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งพีนัทเลยดีกว่า” ยังไม่ทันที่คุณป้าจะพูดจบซีเธอร์ก็ขัดขึ้นอีกแล้ว บาปหนักจริงๆหมอนี่

ซีเธอร์พาฉันออกมาด้านนอกแล้วบอกให้ฉันเดินไปรอที่รถส่วนเขาจะเข้าไปเอากุญแจรถบนห้อง

“นี่ยินดีด้วยนะ นายเป็นอิสระแล้ว”

“อืม” ซีเธอร์ตอบกลับสั้นๆ และเราก็เงียบกันไปตลอดทางจนถึงบ้านฉันมันช่างเป็นความเงียบที่ทำให้ฉันรู้สึกใจหายแปลกๆยังไงไม่รู้สิ
 






ฮาโหล มาแล้วว ใครคิดถึงหนูมั่ง?
ไปเที่ยวมา เดือนนี้กิ๊ฟท์ชักไม่รู้จักกับคำว่าวันหยุดแล้วสิ
ไม่เคยได้อยู่บ้านเลยสักอาทิตย์ นี่เพิ่งกลับจากไปเที่ยว
เดี๋ยวศุกร์นี้ไปพรีเซนต์โครงงานค่ายอีก
เลยจัดไปอีกตอนซะเลย ...อย่างเบื่อกันนะคะ :) 

 


:)  Shalunla


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 15 : The Destination__Chapter 13: No one can stop the farewell , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 826 , โพส : 3 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 163

เห็นด้วยกับเจ้ทั้งสอง สัตว์โลกย่อมเป้นไปตามกรรม
ตอนนี้ไคล์ใกล้ไปเกิดแล้ว และคนที่ต้องการแก้เผ็ดคือซีเธอรืจริงๆด้วย
แล้วจะแก้เรื่องอะไรล่ะ อยากรู้แล้วอ่ะ
ต้องอ่านตอนต่อไปสินะTT

แต่ดุเหมือนทั้งสองคนจะรักกันแล้วสินะ ดุแล้วคนที่รักสุดๆและใจหายที่สุดคงเป็นซีเธอร์
555555555555
แต่นายนั้นก้ไม่ได้อยากแต่งงานตั้งแรกอยู่แล้วหนิ หรือเป็นเพราะว่า
กลัวไคล?โกรธ ไม่ม้างงงงงง5555

อ๋องเจอคำผิดอยู่นะ แต่เห็นเจ้ตาณแก้ให้แล้วอ่ะ5555
อ๋องก้เลยไม่ได้จด55555 โทษทีนะคร้าบ งั้นอ่องไปอ่านตอนต่อไปล่ะ

 

 


PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 125.24.230.82 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 16:57
# 2 : ความคิดเห็นที่ 150
เฮ้ยยยย ใช่เลย!
เหมือนละครชีวิตเลยอะ
สุดท้ายทุกคนก็ต้องจากลากันอยู่ดี
 
อ่าวเฮ้ย! จู่ๆมายกเลิกการหมั้น
ซวยแล้วไง จะดีใจหรือเสียใจล่ะเนี่ย TOT!!!
แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะใจหายมากกว่านะ
ขนาดรีดเดอร์ยังวูบๆเลยว่ะ
 
ใจหายว่ะ โว้ยๆๆ ยกเลิกหมั้น แต่ว่าแต่งกันเลยได้มะ T..T

PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.37.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2556 / 15:11
# 1 : ความคิดเห็นที่ 148
สำหรับตอนนี้ชอบบทของหลวงพี่แฮะ
อ่านแล้วก็แบบ...ใช่ จริงด้วย อย่างนี้แหละ
ยังไงคนเราก็ต้องพบกับการลาจาก
ไม่จากเป็นก็ต้องจากตาย
เป็นเรื่องที่หยุดยั้งไม่ได้ ต้องทำใจยอมรับความจริง
ชอบจังเวลานิยายหยิบธรรมะเข้ามาแทรก
ทำให้รู้สึกว่านิยายมีแง่คิดและคุณค่าที่ดี :)

ฮะ! ยกเลิกการหมั้นแล้ว!
นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีวันนี้
ซีเธอร์คงไม่ดีใจเท่าไรหรอกมั้ง...
ไม่มีเหตุผลอยู่ใกล้ๆ พีนัทแล้วนี่
ส่วนพีนัทก็คงใจหายเหมือนกัน
เพราะทั้งคู่ก็ผูกพันกันในระดับนึงแล้ว
อยู่ดีๆ มาเลิกงานหมั้นแบบสายฟ้าแลบก็ตั้งตัวไม่ถูกเลย

สารภาพว่าแอบงงๆ กับช่วงที่พูดถึงอดีตของสามคนนั้นเล็กน้อย
หรือว่าเราจะพลาดอะไรไป ลืมอะไรไป T^T
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องขออภัยด้วยเน้อ

 
คำผิดจ้า ลองเช็กดูนะ
กระมั่ง = กระทั่ง ไว้พระ = ไหว้พระ
เหมือนก็เหมือน = มันก็เหมือน / ก็เหมือน หันไปพูดไป = หันไปพูดกับ
โต๊ะการหนังสือ = โต๊ะหนังสือ
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 124.120.133.71 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2556 / 18:29
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android