คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 14 : The Destination__Chapter 12: He’s back. Don’t worry we’re just friends.


     อัพเดท 5 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 29 Overall : 9,568
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 14 : The Destination__Chapter 12: He’s back. Don’t worry we’re just friends. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 825 , โพส : 4 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 12

He’s back. Don’t worry we’re just friends

“เธอคงรักแกมากนะ” เสียงของชายหนุ่มที่นั่งเฝ้าเธอพูดขึ้นเป็นประโยคแรกตั้งแต่เขาเข้ามาในห้อง นั่นทำให้หญิงสาวอีกคนที่อยู่ในห้องเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่อ่านอยู่

“เห็นเขาด้วยหรอ”

“เธอก็เห็นมันงั้นหรอ ตลกเหอะ!

“ไม่ตลกนะไอ้บ้า! มันไม่สนุกสักนิดที่เห็นสิ่งที่ไม่ควรจะเห็นแบบนี้น่ะ” อันที่จริงมีนาตั้งใจจะเก็บเรื่องที่เธอมองเห็นสิ่งที่เธอไม่ควรจะเห็นไว้เป็นความลับ แต่ในเมื่อมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์อย่างซีเธอร์ แถมเป็นเพื่อนชายคนสนิทแล้วด้วย เธอเลยตัดสินใจพูดในสิ่งที่เธอเป็นมานาน

“นานแค่ไหนแล้ว? ฉันหมายถึง เธอเห็นอะไรพวกนี้มานานแค่ไหนแล้ว ทำไมเธอไม่เคยบอกฉันวะ”

“สามปีก่อน ตอนฉันประสบอุบัติเหตุน่ะ นายรู้มั้ย ตอนที่ฉันรู้ฉันแทบเป็นบ้า ช่วงนั้นฉันต้องไปพบจิตแพทย์วันเว้นวันก็ว่าได้ แล้วอีกอย่างนายเคยถามฉันหรอ? ดังนั้นฉันไม่จำเป็นต้องบอกนาย อีกอย่างถ้าฉันจำไม่ผิดช่วงนั้นนายกำลังจ้อง

“เฮ้! เยอะไปละ ไหนบอกว่าถ้ารู้แล้วจะไม่พูดไง” ซีเธอร์แย้งเพื่อนสนิทอย่างฉุนๆ

“ฉันแค่กำลังทวนความทรงจำให้นายเฉยๆ”

“พวกนายจะพูดกันอีกนานป่ะ? เดี๋ยวพีนัทก็ตื่นหรอก” ร่างที่มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่เห็นพูดขึ้น หลังจากที่เขาไปเหวี่ยงใส่ตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

“เออ พูดเรื่องเมื่อวานกันหน่อยซี เอิงบอกฉันว่านายถึงขั้นขึ้นเสียงใส่หน้าพีนัทเลยงั้นหรอ น้องคีนไม่ได้เล่าให้นายฟังงั้นหรอ”  ซีเธอร์เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร มีนาจึงใช้จังหวะนี้พูดต่อเพื่อไม่ให้เป็นการเว้นช่องว่างไว้ให้เขาเถียงได้ ถ้าหมอนี่เถียงขึ้นมาเมื่อไหร่ เธอมีหวังไม่ได้พูดแน่ “นายมาทีหลังซี ฉันพูดไว้เผื่อนายยังไม่รู้ว่าพีนัทเป็นคนที่ลงไปช่วยน้องคีน พีวิ่งกระหืดกระหอบมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วเธอก็ลงน้ำไปช่วยคีนไว้โดยไม่ลังเล”

“พีนัทว่ายน้ำไม่เป็น ฉันบอกไว้เผื่อแกยังไม่รู้” ไคล์พูดขึ้นบ้าง

“ทำไมพวกนายต้องพูดเหมือนฉันไม่รู้อะไรเลยวะ” ซีเธอร์เอามือยีหัวอย่างไม่เข้าใจตัวเอง “แล้วยัยนี่ไปช่วยไว้ได้ยังไงถ้าตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น มีหวังเป็นอันตรายไปกว่าเก่า”

“ก็เพราะไม่เป็นไงน้ำถึงได้เข้าปากเข้าจมูกเธอมากขนาดที่เธอเป็นหวัดได้น่ะ ไอ้ลำพังแต่เครื่องเล่นในสวนน้ำน่ะ แค่ยืนในสระน้ำยังถึงเลยซีเธอร์”

            ซีเธอร์เงียบไม่ได้ตอบกลับอะไรทั้งสองคน (?) เขาเพียงแต่ลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งอยู่แล้วไปยืนอยู่ที่เตียงของพีนัทแทนโดยมีไคล์ยืนอยู่ข้างๆ

“เอ้อซี ฉันมีเรื่องอีกอย่างอยากบอกนาย ฉันว่าเราเลิกกันเถอะ” มีนาพูดขึ้นทำลายความความเงียบที่ดำเนินมาได้เกือบห้านาทีแล้ว นั่นทำเอาซีเธอร์แทบจะทรุดลงไปกับพื้นเพราะคำพูดของเพื่อนสาว

“อะไรดลใจให้เธอพูดออกมาวะมีน เราจะเลิกกันได้ยังไง ในเมื่อเราไม่เคยคบกัน”

“ฉันหมายถึง เราเลิกทำที่เราทำกันอยู่ตอนนี้เหอะ เพราะดูเหมือนเพื่อนของพีนัทเกลียดขี้หน้าฉัน ส่วนเพื่อนของฉันก็เกลียดพีนัทไปแล้ว เรากำลังทำให้เรื่องมันบานปลายนะซี” ซีเธอร์พยักหน้าเห็นด้วยกับมีนา หากเพียงอีกคน(?) ที่เป็นผู้ร่วมวงสนทนากลับงงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนต้องเอ่ยปากถามเจ้าตัว

“แกไม่ต้องรู้หรอกน่าไคล์ รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ฉันคือว่าที่คู่หมั้นของแฟนเก่า แก” ซีเธอร์จงใจจะย้ำคำว่าแฟนเก่าใส่หน้าไคล์ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ใช่เคยเป็นแฟนเก่าของเขาเลย

“ไอ้ซี! มันจะมากไปนะเว้ย ฉันขอให้แกช่วยดูแลพีนัทให้ดีๆแทนฉัน แต่แกกลับทำเธอเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้เจอ แบบนี้ฉันจะไว้ใจเพื่อนอย่างแกได้อีกรึไง” ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นวันนั้น วันนี้เขาคงได้อยู่กับเธอ คอยดูแลเธอให้ยิ้มอยู่ได้ทุกวัน

            “ก็ฉันไม่ได้ขอร้องให้แกมาฝากฝังยัยนี่ไว้กับฉันนี่หว่า แล้วอีกอย่างเป็นเพราะตัวแกแล้วก็ยัยนี่เองที่ยังอาลัยอาวรณ์จนแกไม่ได้ไปสู่สุขคติสักที”

            “พอๆ พอได้แล้วทั้งสองคนน่ะแหละ! เดี๋ยวพีนัทก็ตื่นหรอก หรืออยากให้เขารู้ความจริงกันล่ะ” มีนานั่งฟังอยู่เริ่มหมดความอดทนกับความไม่ยอมกันและกันของเพื่อนรักทั้งสอง

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากให้พีรู้สักหน่อย ไอ้ซีต่างหากที่เอาแต่ปิดบังความจริงไว้น่ะ”

“ฉันทำก็เพราะแกและพีนัทน่ะแหละ พีนัทจะได้เลิกคิดถึงแก เลิกอาลัยอาวรณ์แก แล้วแกก็จะได้ไปอย่างสงบสุข” ทั้งสองสะบัดหน้าออกจากกันราวกับเด็กๆโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนที่อยู่บนเตียงได้รับรู้เรื่องราว และเริ่มประติดประต่อเรื่องราวได้เองทั้งหมดทุกอย่างแล้ว แต่เธอได้เพียงแค่นอนอยู่อย่างนั้นและพอตื่นขึ้นมาเธอก็ต้องทำราวกับไม่ได้รับรู้คำพูดใดๆของทั้งสาม

------------------------------------------

            [Peanut’s Part]

ฉันกลับมาจากที่ภูเก็ตได้ประมาณอาทิตย์หนึ่งแล้ว นับจากเหตุการณ์ช็อคโลกสำหรับฉันวันนั้น ฉันก็ไม่ได้คุยกับซีเธอร์หรือมีนาอีกเลย

ไม่ให้ฉันช็อคได้ยังไงล่ะในเมื่อฉันเพิ่งจะรู้ว่าทั้งซีเธอร์และมีนาต่างก็มองเห็นในสิ่งที่คนทั่วไปเขาไม่เห็นกัน เรื่องของไคล์ที่ฉันคาดว่าไคล์น่าจะขอให้ซีเธอร์มาช่วยดูแลฉันแทนเขา และเรื่องที่ซีเธอร์แกล้งควงมีนาเพื่อใช้เป็นข้ออ้างที่จะปฏิเสธคู่หมั้นอย่างฉัน (แม้ว่ามันจะไม่สำเร็จก็เถอะ)

สำหรับคนอื่นๆ อาจจะรู้เรื่องนี้ข่าวมันรั่วมาจากฝั่งเพื่อนของมีนาว่าทั้งสองคนเลิกกันแล้ว(หวานเพิ่งโทรมาหาฉันเมื่อวานเรื่องนี้) แต่ฉันรู้เรื่องตั้งแต่นอนซมเพราะพิษไข้ตอนที่อยู่ที่ภูเก็ตนั่นล่ะ

ตอนนี้กลายเป็นว่าฉันแย่งแฟนของเพื่อนมาได้สำเร็จแล้ว ทำให้ฉันพลอยโดนเพื่อนจากกลุ่มมีนาแอนตี้ไปโดยอัตโนมัติ แต่ว่าคิดหรอว่าคนอย่างพีนัทคนนี้จะสน สิ่งที่ฉันสนตอนนี้มีแค่อย่างเดียวคือไคล์

Rrr~

เขาโทรมางั้นหรอ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละ ว่าตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาตั้งแต่กลับจากภูเก็ต ฉันได้แต่รอสายเขาคนนี้คนเดียว ฉันรู้อยู่แล้วว่าสักวันเขาต้องติดต่อฉันแน่ และในที่สุดเขาก็โทรมาจริงๆซีเธอร์

“ว่าไง”

(ก็ไม่ได้ว่าไง แค่จะโทรมาชวนออกไปหาอะไรกินเล่นๆกลางดึก) ฉันเงยหน้ามองนาฬิกาแล้วพบว่านี่ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว ไอ้ของกินเล่นๆที่ว่าเนี่ย ร้านไหนเขาจะเปิดให้นายไปนั่งกินเล่นๆตอนห้าทุ่มวะเนี่ย -_-

“ประสาท ใครเขาออกไปหาอะไรกินตอนห้าทุ่มยะ เป็นกระหังรึไง”

(ไร้สาระน่าพีนัท ไปกัน!!)

“ไม่!!!” ถ้าเป็นเวลาอื่นที่เร็วกว่านี้หน่อยอย่างน้อยๆก็สักหนึ่งทุ่มฉันพอออกไปกับหมอนี่ได้นะ แต่ห้าทุ่มนี่ เขาบ้าจนไม่ไหวจะเคลียร์ละ

(เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธฉันหรอ ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านเธอแล้ว ไม่เชื่อก็ดูทางหน้าต่างสิ) ฉันละจากหนังสือที่อยู่ในมือทันทีแล้วเดินไปดูที่หน้าต่าง แล้วก็พบออร์ดี้คันคุ้นตาที่ซีเธอร์ชอบขับโฉบไปเฉี่ยวมา จริงๆด้วย! หมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“มันดึกแล้วค่อยพรุ่งนี้เหอะ”

(ฉันขออนุญาตแม่เธอแล้วนะ และท่านก็อนุญาตแล้วด้วย รีบลงมาเดี๋ยวนี้) เอ่อ เขาไปพูดท่าไหนล่ะเนี่ย แม่ฉันถึงกล้าอนุญาตให้ลูกสาวคนเดียวออกมากับผู้ชายตอนห้าทุ่มเนี่ย

“รู้แล้วย่ะ!

 

 

“นายจะบ้าหรอซีเธอร์ ร้านที่ไหนเขาจะเปิดให้นายเข้าไปกินตอนห้าทุ่มกันยะ” ฉันลงจากห้องมาด้วยชุดธรรมดาๆ แค่ฉันใส่เสื้อคอกลมกับกางเกงขาสั้นทำไมหมอนี่ต้องมองฉันจากหัวจรดปลายเท้าเลยเนี่ย

“แน่ใจหรอว่าจะไปชุดนี้ .__.

“ไม่แน่ใจฉันไม่ลงมาหรอก ว่าแต่นายจะไปไหนเนี่ย”

“ขึ้นรถมาสิ แล้วจะพาไป” ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ได้ทำตามที่เขาบอก “จะยืนค้างอยู่อีกนานมั้ยนั่น หรือว่าต้องให้ฉันลงไปเปิดประตูให้”

“ฉันไม่ไว้ใจนาย -_-

“เออน่า ถ้าเธอหายไปแม่เธอคงพาตำรวจไปจับฉันถึงบ้านแน่ ไว้ใจได้ฉันไม่พาเธอไปทำไม่ดีไม่ร้ายหรอกน่า” เมื่อซีเธอร์พูดเช่นนั้น ฉันจึงวางใจเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถของเขา

 

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ซีเธอร์ก็ไขข้อข้องใจโดยเวียนไปรับอีกคนหนึ่งขึ้นรถมา บอกตรงๆว่าตอนนี้ฉันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกที่มีมีนาขึ้นรถมาด้วย ตั้งแต่ฉันรู้เรื่องของทั้งสองคนนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกผิดจนบอกไม่ถูก ก็เพราะฉันดันตั้งทิฐิกับมีนาเมื่อตอนที่ซีเธอร์ตั้งใจพาเธอมาฉีกหน้าคู่หมั้นอย่างฉัน

ใช่ ฉันรู้ว่าฉันควรจะวางมันลงบ้างในบางเรื่องที่ไม่จำเป็น แต่ในเมื่อศักดิ์ศรีมันค้ำคอบวกกับฉันเป็นพวกไม่ชอบเริ่มก่อน ฉันเลยไม่คิดที่จะพูดเรื่องที่รู้ออกมา ฉันจะพูดเมื่อมันถึงเวลา เมื่อคนที่เขารู้เรื่องนั้นพร้อมที่จะให้คนอื่นรู้จริงๆ

ลางสังหรณ์บอกฉันว่าเรื่องนี้มันต้องทำเฉพาะกลางคืนเท่านั้นแล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อซีเธอร์ขับรถออกมานอกเมือง และเลี้ยวเข้าไปในซอยที่ข้างทางมีแต่ป่า ว่าแต่นี่เป็นทางไปสุสานที่ฝังไคล์นี่นา

“นี่ซีเธอร์ นายพาฉันมาที่สุสานนี่ทำไม” เมื่อรถมาจอดยังจุดปลายทางแล้ว ฉันจึงถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยมานานแล้ว

“ล่าท้าผี”

“ฮะ!?” ฉันไม่รู้ว่าหมอนี่อำฉันเล่นหรือว่าอะไรนะ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าที่นี่มันไม่ปลอดภัยอย่างมาก ฉันมองซ้ายมองขวาลังเลว่าจะลงไปดีมั้ยในขณะที่ซีเธอร์และมีนาเดินลงไปอย่างไม่กลัวอะไรทั้งนั้น  

“นายก็อย่าแกล้งพีนัทแบบนั้นสิซี ลงมาเถอะพี ไม่มีอะไรหรอก” มีนาเดินเลยมาเปิดประตูให้ฉันตรงที่นั่งข้างคนขับแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

“หัวเราะอะไร” ฉันหันไปค้อนใส่ซีเธอร์เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆ จากคนตัวสูงข้างๆ

“เปล่านี่” ปากก็บอกปฏิเสธแต่ก็ยังหัวเราะต่อไป บ้าหรอ

“เข้าไปเหอะ เขารอพีอยู่นะ” มีนาพูดพร้อมเดินนำฉันและซีเธอร์เข้าไปในสุสาน อากาศหนาวมากจนฉันต้องเอามือขึ้นมากอดตัวเอง แม้ว่าฉันจะมาที่สุสานนี่บ่อย แต่ฉันก็ไม่เคยมาตอนกลางคืนนี่นา ใครจะไปรู้ว่าคนบ้าข้างๆนี่จะนึกคึกพาฉันมาสุสานกลางดึกอย่างนี้น่ะ พูดแล้วขนลุกเหอะ

“เป็นไงล่ะ ฉันถามเธอแล้วว่าแน่ใจหรอว่าจะมาชุดนี้น่ะ”

“นายบอกว่าจะพาไปของของกินนี่ นายไม่ได้บอกฉันสักหน่อยว่าจะพามาที่สุสานน่ะ”

“แล้วก่อนไปรับมีน ฉันไม่ได้พาเธอไปหาอะไรกินรึไง” ใช่! ก่อนหน้าที่ซีเธอร์จะไปรับมีนามาด้วย เขาก็ได้แวะเซเว่นแล้วลงไปหาอะไรกิน อ๋อถึงว่าสิว่าเขาถึงได้แสดงสีหน้าแบบชิลๆตอนที่ฉันถามเขาว่าร้านไหนจะเปิดให้ไปหาอะไรกิน ที่แท้ร้านที่ว่านั่นคือเซเว่นอีเลเว่นเปิด  24 ชั่วโมงนั่นเอง

“ทุเรศว่ะซี -_-” นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันพูดกับเขาแบบนี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

“นี่ เดินมาใกล้ๆฉันหน่อย เดินไกลๆแบบนั้นเกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวฉันจะช่วยเธอไม่ทัน” พูดจบซีเธอร์ก็จัดการดึงแขนฉันให้เข้ามาใกล้ ฉันพยายามจะเดินห่างออกไปอีกแต่คราวนี้เขากลับใช้มือหนากุมมือฉันไว้ตลอดเลย

“อะไรของนายเนี่ย”

“ก็บอกอยู่นี่ไงว่าถ้าเธอห่างฉัน เกิดฉันไม่เห็นแล้วเธอเป็นอะไรไป ใครจะรับผิดชอบ”

“เห็นอะไรของนาย” ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“เธอคิดว่าพวกฉันโง่นักรึไงพีนัท เราไม่ได้โง่ถึงขนาดดูไม่ออกนะว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว ตอนเธอไม่สบายที่ภูเก็ตน่ะ” ซีเธอร์ใช้มืออีกข้างผลักหัวฉันแต่อีกมือก็ไม่ยอมปล่อยมือของฉันอยู่ดี

“มากไปแล้วนะ ผลักหัวฉันทำไมยะ”

“อยากทำอ่ะ ใครจะทำไมโอ๊ย! ทำบ้าอะไรของแกวะ” หัวของซีเธอร์ถูกผลักไปข้างหน้าอย่างแรงจนฉันเซตามไปด้วย(แรงไปนะ) นั่นทำให้เจ้าตัวหันไปโวยอีกข้างหนึ่งของตัวเอง

“เลิกทะเลาะกันได้แล้วน่า รีบเดินเหอะ แถวนี้ไม่ใช่ที่ของไคล์นะ ขืนชักช้าเราได้มีเรื่องกับสิ่งที่มองไม่เห็นจริงๆแน่” มีนาหันมาเตือน

“นี่ตกลงว่าเรื่องที่พูดกันวันนั้นเป็นเรื่องจริงหรอ” มีนาไม่ได้ตอบอะไร ดูเหมือนเธอรีบเดินให้ถึงที่ฝังไคล์เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้จนไม่ได้ยินคำถามของฉัน

“เราไม่เคยพูดโกหกนี่” รู้สึกว่าฉันจะถามคนด้านหน้านะ แต่ทำไมคนข้างๆฉันมันดันตอบขึ้นแทนล่ะ สอดตลอด-_-

“นายเคยโกหกฉัน โกหกพ่อแม่นายและพ่อแม่ฉัน”

“ได้ยินหมดเลยนี่หว่า แต่ขอโทษเหอะ แม่ฉันรู้เรื่องนั้นได้สักพักแล้วเว้ย : p” ฉันเดาว่าคุณป้าคงให้คนไปสืบเรื่องของมีนามาล่ะมั้ง แต่ฉันว่ามันแปลกไปนะ “อย่ามั่วแต่คิ้วชนกันอยู่เลย รีบไปเหอะ!” แล้วซีเธอร์ก็ลากฉันเดินจ้ำไปที่ฝังของไคล์อย่างรวดเร็วจนฉันแทบจะวิ่งเลยก็ว่าได้

“โอเค ฉันว่าเรามาเคลียร์กันให้จบๆดีกว่าซี มีน” เมื่อมาถึงที่ฝั่งศพของไคล์แล้วซีเธอร์ก็ขอช่วยให้ฉันจุดเทียนเล่มใหญ่ เพื่อที่จะมองเห็นได้สะดวกขึ้นแล้วเราก็นั่งลงตรงหน้าหลุมฝังไคล์ แต่ก่อนที่ทั้งซีเธอร์และมีนาจะได้เริ่มต้นพูด ฉันก็ขัดทั้งสองขึ้นเสียก่อน

“เรื่องอะไรล่ะ เธอก็ได้ยินมันไปหมดแล้วนี่” เจ้าตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างซีเธอร์พูดอย่างไม่สะทกสะท้านใดๆ “อย่าเสียเวลาเลย ฉันเริ่มง่วงแล้วว่ะ”

มีนาพยักหน้าเห็นด้วย แต่ฉันนี่สิงงแตกค่ะ พวกเขากำลังจะทำอะไรล่ะเนี่ย

ซีเธอร์พูดจบก็มีลมที่ไหนไม่รู้ผ่านพัดมา(สุสานนี้เป็นทางลมผ่านรึไงน่ะ) หนาวคำนี้ฉันพูดเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้เมื่อย่างมาที่สุสานแห่งนี้ ลมยิ่งพัดแรงขึ้นแต่กลับแปลกที่เปลวเทียนที่จุดไว้กลับไหวตามลมเพียงเล็กน้อย ทั้งๆที่มันควรจะดับตั้งแต่ลมพัดครั้งแรกแล้ว

“เฮ้ ทำอะไรของนายอีกน่ะ” ฉันหันไปเพื่อจะด่าคนที่อยู่ด้านหลังเมื่ออยู่ๆ เขาเอามือมาลูบหัวฉันเบาๆ ฉันฉันขนลุก

“จำกันไม่ได้แล้วหรอ ^^” แววตาแบบนี้ น้ำเสียงแบบนี้!!! งั้นก็แสดงว่าที่มีนา ซีเธอร์พูดกันในห้องของฉันวันนั้นทั้งหมดมันก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ รวมถึงคนตรงหน้าฉันตอนนี้ด้วย

“ไคล์” ชื่อของเขาหลุดออกจากปากฉันเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผ่านมา เพราะฉันกลัวว่าหากฉันเอ่ยชื่อเขาขึ้นมา มันจะทำให้เขาไม่สามารถไปไหนได้

“พอเรื่องแบบนี้มาเร็วจังนะ” มีนามองไปรอบๆ แล้วลากสายตากลับมาหาไคล์ (ในร่างซีเธอร์) “งั้นฉันไม่กวนดีกว่า แต่อย่าให้นานไปนะไคล์” มีนากำลังจะลุกขึ้นไปไหนไม่รู้ แต่ฉันกลับรั้งมือเธอไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรหรอก มีนนั่งเหอะ”

มีนาไม่ได้ตอบอะไรฉัน เพียงแต่มองไปยังไคล์ “นั่งเหอะน่า”

คำพูดของไคล์ทำให้มีนายอมนั่งลงได้ แต่เธอก็ยังมารยาทดีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสียบหูฟังแล้วฟังเพลงในโทรศัพท์ตามประสามีนา

ฉันเงียบไม่ได้พูดอะไรกับคนตรงหน้า จนอีกฝ่ายต้องเปิดปากพูดขึ้นก่อนแทน

“ไม่คิดถึงฉันหรอ”

“โกรธหรอ”

“พูดหน่อยสิ ฉันมีเวลาไม่มากนะ”

“ก็ได้ ถ้าพีไม่พูด ฉันก็จะไปแล้ว” ฉันไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จับแขนเขาไว้แน่น แน่นจนกลายเป็นจิกแขนเขาแทนเพื่อข่มความรู้สึกของตัวเองไม่ให้น้ำตาออกมา “พี คนที่เจ็บน่ะไม่ใช่ฉันนะ เจ้าของร่างนี้ต่างหากที่ได้รับผลนั้น”

“ไคล์ไคล์” เสียงของฉันขาดเป็นห้วงๆด้วยก้อนสะอึกที่ขึ้นมาจุกอยู่ “ไคล์ ไม่ไปไม่ได้หรอ” ฉันพูดจบแค่น้ำตาเจ้ากรรมที่อุตส่าห์สะกดมันไว้ตั้งนานก็ทะลักออกมาราวกับเขื่อนที่ร้าวและแตกออกมาในที่สุด “ไม่ไปไม่ได้หรอไคล์ ฮึก อยู่กับฉันไม่ได้หรอ”

“พี” ไคล์ดึงร่างฉันเข้าไปกอดแล้วใช้มือหนาลูบผมฉันเบาๆ เหมือนที่เขาเคยปลอบฉันเมื่อก่อน เขาไม่เคยเปลี่ยนเลย ความรู้สึกที่เขาส่งผ่านมาทางมือหนาฉันเข้าใจว่าล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่เขาอยากจะบอกฉัน ทั้งขอโทษ เสียใจ ปลอบใจ แต่ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกถึงคำว่า คิดถึงจากเขา “มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกพี พีต้องยอมรับความจริงนี้ให้ได้ว่าฉันจากไปแล้ว ฉันไปสบายแล้ว ไม่มีอะไรที่พีต้องเป็นห่วง แล้วฉันก็ไม่อยากเป็นห่วงพีฉันถึงไม่อยากให้พีนัทคนสวยของฉันเป็นแบบนี้ไง”

“พี ต่อไปฉันน่ะตามดูแลพีไม่ได้ตลอดหรอกนะ เพราะฉะนั้นพีจึงต้องหาคนที่จะดูแลพีได้ตลอดชีวิต คนที่เคียงคู่กับพีไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ไม่ใช่ว่าจะจมอยู่กับฉันแบบนี้ถ้าพียังเป็นอยู่แบบนี้เราทั้งคู่ก็จะไม่มีความสุข หรือพีไม่อยากให้ฉันมีความสุข”

” ฉันไม่ได้ตอบไคล์เพียงแต่ส่ายหน้าในอ้อมกอดของเขา ปล่อยให้เขาลูบผมฉันต่อไปจนฉันเลิกฟูมฟาย

“พีสัญญาได้มั้ยว่าต่อไปนี้พีจะมีความสุข” ไคล์ดันฉันออกจากอ้อมแขนเพื่อที่จะจ้องตาฉันได้ชัดๆ “ตอนนี้เราไม่ใช่แฟนกันแล้ว เราเป็นแค่เพื่อนกัน เข้าใจมั้ยพีนัท” ฉันพยักหน้าให้ไคล์อย่างว่าง่าย

“ถ้าฉันสัญญา ไคล์ก็จะไปได้อย่างสงบใช่มั้ย ถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะสัญญา แต่เรื่องแบบนี้มันก็ต้องใช้เวลากันบ้างนะไคล์”

“ฉันเชื่อว่าพีทำมันได้แน่ พีนัทคนสวยไม่เคยผิดสัญญากับฉันอยู่แล้ว ต่อไปพีต้องหัดเปิดใจรับคนใหม่ๆที่จะเข้ามาในชีวิตบ้าง เพื่อนอย่างฉันจะคอยดูอยู่ เพราะห่วงของฉันยังอยู่ที่ไอ้เพื่อนนี่อีกคน ฉันยังแก้เผ็ดมันไม่สำเร็จ”

“แก้เผ็ดอะไร”

“ความลับ J” 

 


บทที่ 12 มาเสิร์ฟแล้ว จะบอกว่าเหลืออีกไม่กี่ตอนแล้วจริงๆนะคะ
บทนี้พี่ไคล์โผล่ ว๊าก! มีความลับอะไรของเขาน่ะ
อีซีมันกวนว่ะ เจอเหมือนกันตอนไปเที่ยว 
เพื่อนค่ะเพื่อนมาเคาะห้อง บอกไปหาอะไรกินกัน 
ตอนนั้น 4 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ก็ยอมลงไปเซเว่นแถวโรงแรมเป็นเพื่อนมัน โฮ่ เพื่อนฉัน


นั่งดูปฏิทิน อาทิตย์หน้าสอบมิดเทอม หน้านู้นไปเที่ยว หน้าหน้านู้นไปค่าย 
OMG 

 





:) Shalunla


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 14 : The Destination__Chapter 12: He’s back. Don’t worry we’re just friends. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 825 , โพส : 4 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 4 : ความคิดเห็นที่ 162
อะไรอ่ะ แก้เผ็ดอะไรเจ้ อย่าทิ้งให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ดิ
แล้วซีเธอร์ นายไม่ควรชวนผู้หญิงออกไปกินอะไรข้างนอกน่ะยะ รู้มั้ยว่ามันจะทำให้อ้วนน่ะ
(แต่ยัยนั้นดันไปซะงัั้น)
อะอ้าววว! แต่ดันไปสุสานซะงั้น
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ สรุปว่าทุกคนเห็นไคล์กันหมดแล้วยังงั้นหรอ?
อ๊ากกก สสรุปว่าเรื่องนี้มัน????มันเป็นนิยายสยองขวัญใช่ม้ยเจ้TT
ผวะ!@#$%^&* โดนถีบ

อ่ะงั้นอ่านตอนต่อไปเลยแล้วกัน

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 202.27.11.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 11:49
# 3 : ความคิดเห็นที่ 161
โว้ววววว
เรื่องนี้มันแฟนตาซีเยอะไปม้ายยยยยยย
มีเห็นผงเห็นผีแบบนี้ ไม่ใช่แฟนตาซีให่้เรียกอะไรกันTT

แล้วนี้จริงๆแล้วไคล์อยู่ข้างๆพีนัทตลอดเลยหรอ?TT
พีนัทจ่ะ เวลาเธอเข้าห้องน้ำล่ะ เธรู้สึกแปลกบ้างมั้ย
แบบว่ามีวิญญาณของพี่ไคล์อยู่ข้างๆอะไรทำนองนี้อะTT
55555 แต่อ่านมากี่ตอนๆ ก็หมั่นไส้แม่นางซีเธอร์ !!!!

แบบว่าทั้งคำพูดแล้วโมเม้นของเฮียแกนั้นชั่งหน้าตบจริงๆ- -*
แต่ก็หล่อนะ55555 ชอบๆ
อ้าวววววสรุปแล้วมันเองหรอกหรอ ที่เป็นตัวปลอม โด่ววว-3-
แต่อ่านไปอ่านมา เหมือนง่าซีเธอร์เนี่ยะจะชอบพีนัทนะ
แต่เพราะว่ามีไคล์อยู่ลยคิดแบบนั้นไม่ได่ใช่มั้ยล่ะ

แต่นี้ไคล์จะไปเกิดแล้ว มีนก็เลิกแล้วงี้ก็ว่างอะดิ(พีนัมเสียบเลยๆ><)
ผวะ!@#$%^&*โดนพีนัทถีบติดฝาบ้าน

แล้วที่บอกว่าซีเธอร์เป็นกระหังเนี่ยะจริงป่ะ?5555
กระหังต้องมีหางเป็นสากกระเบือนะ ดูซิซีเธอร์มันมีหรอืเปล่า5555+
ห๊ะ# มาล่าท้าผี!
บ้าเรอะ!แกทำงี้ได้ไง ไม่มีพี่ป่องมันก้ไม่ได้เรียกว่าล้าซิจริงมั้ย5555+
เพราะในนั้นอาจจะมีวิญญาณอยู่ ก็เป็นได้ (เอาเสียงแบบคนอวดผี)555
และแล้วเราก็เจอไง เราเลยเจอจงอิน(ไคล์)55555+
อ่านแล้วมันเป็นโมเม้นที่อบอุ่นมากเลยนะอ๋องชอบจัง
ชอบฉากแบบนี้ แต่อ๋องสงสัยว่า วิญญาณอย่างไคล์ เป็นดวงวิญญาณเนี่ยะ
สามารถกอดคนได้ด้วยหรอ? เอออันนี้ช่างมันเถอะ

แต่ที่บอกว่าจะแก้เผ็ดเนี่ยะใช่ซีเธอร์ป่ะ?
ถ้าใช้ก็เอามันให้เจ็บๆไปเลยนะ5555
 

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.100.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2556 / 21:52
# 2 : ความคิดเห็นที่ 144
มีนาก็เห็นสิ่งลึกลับเหมือนซีเธอร์เลย
สองคนนี้ เชื่อแล้วว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน
เห็นเรียกต่างฝ่ายว่า "แก" แปลว่าต้องสนิทกันพอสมควร
โล่งใจแทนพีนัท เธอไม่ได้ไปแย่งแฟนใครแล้วนะ
ชอบบทนี้ที่ทั้งสามดูเป็นกลุ่มเดียวกัน
ไปหาไคล์พร้อมกัน ดูกลมเกลียวดีอะ

ไคล์ทำซึ้งอีกแล้ว...
ก็ไม่รู้ว่าการที่ไคล์ยังสามารถติดต่อกับพีนัทได้อย่างนี้
มันยิ่งยากขึ้นกับการทำใจรึเปล่า
เพราะยิ่งติดต่อกัน ก็จะยิ่งยึดติดกัน และทำใจไม่ได้ที่จะต้องจาก
ตอนแรกเหมือนจะรู้สึกว่าพีนัทโชคดีที่ไคล์ยังมาหา
แต่คิดไปคิดมาก็ไม่เชิงโชคดีซะทีเดียว
สู้จากลากันครั้งเดียวแล้วไม่ต้องเจอกันอีกเลย น่าจะทำใจง่ายกว่านะ
ตอนสุดท้ายไคล์เบรกอารมณ์ซึ้ง
จะแก้เผ็ดอะไรเจ้าซีเธอร์น่ะ!? 55+

เอ่อ...ไปหาอะไรกินตอนห้าทุ่มเนี่ยนะ
ถ้าไปหาอะไรกินเฉยๆ นี่ไม่ไหวจริงๆ
ยังดีที่ซีเธอร์ไม่ได้พาพีนัทไปหาอะไรกินเฉยๆ
ห้าทุ่มนี่ควรเป็นเวลาพักผ่อนแล้วนะ ฮ่าๆ
คุณแม่พีนัทโดนกล่อมง่ายมาก ปล่อยลูกสาวให้ไปกับผู้ชายตอนห้าทุ่มซะงั้น


เห็นกิ๊ฟต์บอกเหลืออีกไม่กี่ตอน
เรื่องนี้ใกล้จบแล้วเหรอเนี่ย O_O


นิดหน่อยจ้า (รอบนี้มีคำที่ไม่แน่ใจเยอะอยู่ แหะๆ ลองเช็กดูนะ)
ไม่ใช่เคย = ไม่ได้เคย
แต่เธอได้เพียง = แต่เธอทำได้เพียง (เหมือนตกหล่นไปคำหนึ่งอะ)
แต่ว่าคิดหรอว่า = แต่คิดหรอว่า ("ว่า" มันซ้ำกันอ่า เลยลองตัดดู)
ของของกิน = หาของกิน ฝั่งศพ = ฝังศพ
ฉันฉันขนลุก = จนฉันขนลุก แค่น้ำตา = แต่น้ำตา


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 มกราคม 2556 / 22:06
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 58.11.134.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 22:05
# 1 : ความคิดเห็นที่ 143
เฮ้ยยยยยย พวกแกคุยกันน่ะเกรงใจฉันบ้าง
อิฉันก็ดันเข้ามาอ่านเกือบเที่ยงคืนอยู่แล้ว ฮือๆ ย่านนนน
 
เฮ้ยอิซีเธอร์ มาตบกับที่สักฉาดนึงมั้ยน้อง
ไคล์มันน่าสงสารพอแล้ว ยังจะไปด่าไปซ้ำเติมมันอีก
อิซีเลวววววววว T---T!!!
 
โอ้โถ บทนี้รีดเดอร์รักมีนามากๆ
คือแบบว่ารักมีนาจริงๆอะตอนนี้ ไอเลิฟยู๊ T^T!
 
รีดเดอร์ก็ขนลุกไม่แพ้พีนัทเหอะ
เล่นมาอ่านตอนเกือบเที่ยงคืน ฮือๆๆ ทำไมต้องเป็นตอนนี้ T-T
 
เฮ้ย... บรรยายตอนหลุมศพได้ดีมากๆเลย
รีดเดอร์ทั้งอ่านไปกลัวไปแล้วก็เกือบจะร้องไห้ตามเลยนะ
(พูดจริงๆนะเนี่ย ไม่กล้าเล่นมุกเลยอะ)
สงสารพีนัท แล้วก็สงสารไคล์มากๆด้วย
บทนี้ทำให้รู้ทุกอย่างเลย รักไคล์มากๆอะ
 
แหน่ะ! ตอนจบกะจะจบแบบเศร้าๆสักหน่อย
อิผีไคล์ดันมามีความลับอะไรกับเฮียซีอีก โฮกกกก = =!
หมดกันฟิลลิ่งของฉัน นานๆทีรีดเดอร์จะเศร้านะเนี่ยยยย

PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.228.23 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2556 / 23:55
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android