คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 13 : The Destination__Chapter 11: Sorry, it’s my fault.


     อัพเดท 2 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 23 Overall : 9,562
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 13 : The Destination__Chapter 11: Sorry, it’s my fault. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 836 , โพส : 6 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 11

Sorry, it’s my fault.

สายตาซุบซิบของเพื่อนๆ ณ ขณะนี้คงไม่เกิดขึ้น หากเมื่อคืนฉันไม่ออกมาจากปาร์ตี้กลางคัน ก็ตั้งแต่ฉันถีบซีเธอร์ตกน้ำนั่นแหละ ฉันก็เดินออกจากงานและไม่กลับเข้าไปอีกเลย

แน่นอน! เรื่องก๊อซซิปมันต้องเกิดขึ้น และยัยหวานก็บอกว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ ทั้งที่ว่าฉันเขินอายจนต้องกลับห้องก่อน ไม่ก็ฉันนัดซีเธอร์มาต่อที่ห้อง โอพระเจ้า! ให้ตายคนยี่สิบกว่าคนคิดกันได้ขนาดนี้เลยเรอะ =_=

“หวาน ตอนขามามีนมากับใคร” ฉันตะโกนถามยัยหวานที่ตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ

“รู้สึกว่าจะเป็นอารอนนะ”

“เออ ขอบใจมาก ว่าแต่แก อารอนนี่อยู่ห้องไหนวะ”

แอ๊ด!

“เป็นบ้าอะไรพีนัท แกจะไปหาอารอนทำไมยะ เมื่อคืนเรื่องซีเธอร์ยังไม่พออีกเรอะ” หวานเปิดประตูห้องน้ำออกมา พร้อมแปรงสีฟันที่อยู่ในปากของมัน

“ก็แค่ไม่อยากเจอหน้าหมอนั่นน่ะ”

“แต่ยิ่งแกหนี ข่าวนั่นมันก็ยิ่งแรงขึ้นนะพี ทางที่ดีแกทำตัวให้ปกติที่สุดอ่ะดีแล้ว” ที่หวานพูดมันก็ถูก แต่ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าเขาจริงๆ ฉันไม่พร้อมที่จะเจอหน้ากับคนที่เล่นตลกกับความรู้สึกฉันแบบนี้

“น้องคีนติดมีนนะ แกจะแยกเขาสองคนได้ยังไง แล้วถ้าจะให้เด็กนั่นไปกับมีน แต่ถึงยังไงเขาก็อยู่ในความรับผิดชอบของซีเธอร์อยู่ดี”

“รู้ได้ยังไงว่าติดยะ แค่เมื่อคืนยัยนั่นขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนน้องคีนเท่านั้นเอง แกอย่าไปคิดมาก เอ้อจริงสิ แป๊บนะ” หวานหายเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบเพื่อไปล้างปาก แล้วกลับมาอีกครั้ง “แกว่าแปลกป่ะล่ะเมื่อคืนน่ะ เซมเรียกฉันไปช่วยนับสลากเพื่อที่จะได้เล่นเกมกันต่อคืนนี้”

“แปลกตรงไหน”

“ยังไม่ถึงไคลแม็กซ์เว้ย มันแปลกก็ตรงที่พวกแกตอบคำถามนั่นไปเจ็ดคำถาม แล้วมันสมควรจะเหลือสลากยี่สิบสามอัน แต่ปรากฏว่ามันเหลือยี่สิบสี่อัน”

“ไม่นะ บางทีอาจจะมีคนใส่ไปในจังหวะที่เราไม่เห็นก็ได้”

“นั่นแหละ ที่สำคัญมันคือทำไมคนที่อยู่ล่างเวทีอย่างพวกเราไม่มีใครเห็นแม้แต่คนเดียวมันเหมือนกับว่ามีใครอีกคนอยากขึ้นมาเล่นด้วยงั้นแหละ” ฉันว่ายัยนี่ดูหนังผีจนหลอนไปแล้วแน่ๆ

 

ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่บนรถของซีเธอร์กันล่ะ โดยมีคีนซึ่งยัยหวานไปแย่งมาจากมีนาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้นั่งอยู่ด้วย ต้องขอบคุณคีนที่อยากนั่งหน้ากับพี่ชาย ทำให้ฉันมานั่งข้างยัยหวาน

บรรยากาศบนรถมีแค่เสียงคีนและยัยหวานเท่านั้นที่เล่นกันตลอดทางแม้จะไม่ได้นั่งข้างกัน

อ้อ! ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปหาดราไวย์เพื่อที่จะขึ้นเรือไปเที่ยวยังเกาะต่างๆ นี่คือข้อมูลทั่วไปที่ฉันรู้ นอกนั้นเมื่อไปถึงแล้วก็จะได้รู้พร้อมกันนี่แหละ ใช้เวลาไม่นานมากซีเธอร์ก็ขับรถพาพวกเรามาถึงจุดหมายก่อนใครเพื่อน(อีกแล้ว)

“ฮยอง คีนหิววววว”

“งั้นเข้าไปหาอะไรอร่อยๆกินกันเนอะ แล้วพวกเธอสองคนล่ะ” จอดรถลงปุ๊บเด็กคีนก็แผลงฤทธิ์ปั๊บ ส่วนซีเธอร์ก็หันมาถามฉันและหวาน

 “นูน่าไปด้วยนะน้องคีน *O*” หวาน

“ฉันขอบาย” พูดจบฉันก็เดินออกไปจากรถทันที ตอนมาคราวที่แล้วฉันยังไม่ได้มาที่หาดราไวย์เลย ตอนนี้ฉันต้องหาร้านขายโปสการ์ดของที่นี่ซะแล้ว

แต่ก่อนอื่นฉันคงต้องเดินสำรวจพื้นที่นี้ก่อนอ่ะนะ

เท่าที่ฉันลองสำรวจคร่าวๆแล้ว หาดนี่เป็นหาดสำหรับขึ้นเรือไปยังเกาะต่างๆจริงๆ เพราะเห็นจากเรือที่เทียบท่าหลายลำแล้วเดาได้เลยว่าคงไม่มีใครบ้าที่จะลงไปเล่นน้ำหรือทำกิจกรรมอย่างอื่นหรอก

“พีนัท เฮ้! พีนัท!!” เสียงดังด้านหลังทำให้ฉันหันไปกลับมอง “ยัยหูตึง รออยู่ตรงนั้นนะ” ซีเธอร์ตะโกนเรียกฉันจากอีกฝั่ง เขาตามมาทำไมน่ะ

“ไม่ไปหาอะไรทานก่อนเรอะ”

“แล้วเธอล่ะ เห็นหวานบอกว่าเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าไม่ใช่รึไง” ยัยหวานนี่รู้มากจริงๆ

“เรื่องของฉันเหอะน่า นายน่ะไปอยู่กับคีนได้แล้ว ไว้ใจยัยหวานมากขนาดนั้นเลยรึไง”

“ไว้ใจให้อยู่กับหวานมากกว่าให้อยู่กับเธอนะ ใครจะรู้ล่ะ วันดีคืนดีเธออาจจะบีบคอลูกพี่ลูกน้องที่แสนน่ารักของฉันก็ได้”

“ฉันจะบีบคอนายก่อนพี่สิ”

“โอ้วแฮะ ทำหน้ายักษ์แบบนี้ได้แสดงว่าหายโกรธฉันแล้วสินะ” เอ๋? ที่มานี่เพราะต้องการให้ฉันหายโกรธงั้นหรอ แต่ฉันไม่ได้โกรธเขาสักหน่อย แค่ไม่ชอบการกระทำที่เขาทำแค่นั้นเอง

“ฉันไม่ได้โกรธนายสักหน่อย”

“อ้าว งั้นหรอ ก็เห็นเธอไม่คุยกับฉันนี่นา” อะไรหมอนี่ ชอบคิดเป็นเด็กๆไปได้

“นายเห็นฉันเป็นพวกชอบคุยรึไง” พูดจบฉันก็เดินหนีซีเธอร์ทันที เถียงหมอนี่ต่อก็ไร้ประโยชน์มีแต่จะทำให้ไมเกรนขึ้นเปล่าๆ

-------------------------------

วันนี้เรามีคิวเที่ยวกันที่ Splash Jungle คีนดูเหมือนจะตื่นเต้นที่สุดกับการมาเล่นสวนน้ำครั้งนี้น่ะนะ อาจเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยได้เล่นกันเลยล่ะมั้ง มีแต่เที่ยวตะลอนไปมา จึงทำให้คนที่เด็กที่สุดในทริปเบื่อ วันนี้ซีเธอร์เลยจัดเต็มที่ Splash Jungle แห่งนี้นั่นเอง

ทางเข้ามันเต็มไปด้วยต้นไม้ อยากจะถามเหลือเกินว่าสวนน้ำที่ว่ามันอยู่ในป่ารึไงน่ะ

“ดูจากรอบๆแล้ว นี่นายพาพวกเรามาน้ำตกเรอะซีเธอร์” ไม่ใช่แค่ฉันหรอกที่คิดแบบนั้น หวานเองก็เช่นเดียวกัน

“ฉันก็ไม่เคยมา ถามพนักงานที่โรงแรมมานี่แหละ”

 

“โว้ ไม่นึกเลยว่าทางเข้ามันจะอยู่ในป่า แต่ข้างในมันช่างว้าว นี่มันสวรรค์ของแท้เลยนะเนี่ย” ข้างในนี่ค่อนข้างใหญ่จริงๆ ผิดกับทางเข้าที่แสนจะวังเวง

“เดี๋ยวรอข้างนอกก่อนนะ ฉันจะไปติดต่อให้” ซีเธอร์เข้าไปติดต่อที่เคาน์เตอร์แล้วกลับมาพร้อมถุงพลาสติกที่บรรจุอะไรก็ไม่รู้คล้ายนาฬิกามาสองใบ

อ่านจากกฎที่ติดไว้บนผนังแล้ว เยอะมาก! เช่นห้ามใส่พวกกางเกงยีนส์ ห้ามกางเกงหรือเสื้อที่มีกระดุม และห้าม บลาๆ นี่ยังดีนะ ที่ก่อนมาพนักงานได้บอกกฎของที่นี่ไว้เรียบร้อยแล้ว     

รอคนที่เหลือเพียงไม่นานพวกเราก็ได้เข้าไปด้านในส่วนที่เป็นสวนน้ำกันแล้ว ทุกคนที่เข้ามาต้องใส่อะไรก็ไม่รู้ที่คล้ายกับนาฬิกาข้อมือและห้ามให้หาย เพื่อเวลาที่ต้องการจะซื้ออะไร เราสามารถจ่ายเงินกับเจ้าสิ่งนี้และพอออกมาพนักงานก็จะเช็คราคากับเจ้าเครื่องตัวนี้อีกเช่นเดียวกัน เรื่องมากเป็นบ้า

เป้าหมายของฉันครั้งนี้คือ เจ้าสไลด์เดอร์ยักษ์ด้วยความสูงประมาณสามถึงสี่ชั้นและ

บูมเบอแรงที่มองคนเล่นกี่ทีๆก็หวาดเสียวไปด้วย

 

นี่ก็เริ่มที่จะเย็น ฉันและหวานจัดการเครื่องเล่นทุกอย่างที่อยู่ในนี้อย่างละสามรอบเป็นอย่างต่ำโดยเฉพาะบูมเบอแรงที่บอกไว้ตั้งแต่แรกอ่ะแหละ เล่นซะหวานกรี๊ดกันจนตอนนี้มันแทบจะไม่มีเสียงไปเลย

หวานชวนฉันไปพักไปลานน้ำสำหรับเด็กเพื่อที่จะดูเด็กๆที่มาเล่นกัน ฉันกวาดสายตามองหาคีน ซึ่งไม่ยากเท่าไหร่ที่จะมองหาเขา เพราะคีนเป็นเด็กคนเดียวในนั้นที่มีสัญชาติเอเชีย ซึ่งส่วนใหญ่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของที่นี่ก็มีแต่ฝรั่งทั้งนั้น

ฉันบอกว่าไม่ยากเท่าไหร่ แต่ทำไมฉันถึงหาคีนไม่เจอนะ

“หวานแกเห็นคีนบ้างมะ”

“ไม่นะ ไม่ได้อยู่กับซีหรอ แต่เท่าที่ฉันจำได้ฉันกับแกพาคีนมาส่งไว้ที่นี่แล้วไปเล่นกันนี่นา แล้วคีนหายไปไหนล่ะ ...ฮ!? พีนัทคีนหายไป หายไปไหนอ่ะ =[]=!!” ถ้าเพื่อนฉันมันจะความรู้สึกช้าแบบนี้อ่ะนะ

“หาดิหวาน ช่วยๆกันมองหา” ฉันและหวานลงไปลุยกลางลานน้ำสำหรับเด็ก เพื่อที่จะมองหาคีน แต่ก็หาไม่เจอ จะบ้าเรอะเด็กมันไม่น่าจะหายไปไหนได้สิ ในเมื่อเราส่งคีนไว้ที่นี่นี่นา

“หวาน ขึ้นไปหาด้านบนเถอะ ข้างบนมันมองเห็นรอบๆเลย” หวานพยักหน้าแล้ววิ่งนำหน้าฉันไปที่หอสไลด์เดอร์

“เป็นไงเจอมั้ย” ฉันอยู่ที่ชั้นสอง ส่วนหวานอยู่ที่ชั้นสามตะโกนหากัน ไอ้อายมันก็อายอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญมากกว่าคือคีนต่างหากล่ะ

“ไม่เจอว่ะพี เฮ้ย! เจอแล้ว อยู่ที่ยักษ์อ่ะพี ที่เขานั่งห่วงลอยตัวกันอ่ะ ชิบหาย! ห่วงน้องคีนหลุดออกจากตัวน้องแล้ว ฉันเห็นมีนด้วยว่ะ พีนัทไปกันเหอะ! เอ๊ะ พีนัท” ไม่รอให้หวานพูดจบ ฉันวิ่งลงไปด้านล่างทันที มีนาก็อยู่ตรงนั้น ทำไมถึงไม่ช่วยคีน หรือมองไม่เห็นกันนะ

“พีนัท! ช่วยน้องคีนด้วย” เมื่อฉันไปถึงมีนาเข้ามาจับแขนฉันทันที เห็นตัวเธอแห้งอย่างนี้ ฉันเดาได้ล่ะว่าเธอลงไปช่วยคีนไม่ได้เพราะอะไร “ฉันให้เอิงเอยไปตามซีมาแล้ว”

ถ้าไอ้บ้าซีเธอร์มาฉันกับหวานต้องเดือนร้อนแน่ๆ

“พีนัท นั่นจะทำอะไรน่ะ น้ำมันเชี่ยวมากนะ”

“ไม่เห็นรึไง ห่วงยางหลุดออกจากตัวคีนแล้วนะ รอไอ้บ้านั่นเมื่อไหร่จะมาก็ไม่รู้ ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้เหอะ!” ฉันไม่รอให้มีนาค้านกลับ รีบคว้าห่วงยางแล้วลงไปหาคีนทันที ต้องยอมรับว่าระดับน้ำมันลึกบางส่วนและตื้นบางส่วน แต่สำหรับเด็กอย่างคีนแล้ว ยังไงก็ยืนให้พ้นน้ำไม่ได้หรอก

ในที่สุดฉันก็เห็นเด็กนั่นแล้ว เขาพยายามที่จะตะเกียกตะกายไปที่ขอบสระ ฉันจับห่วงแล้วตีขาให้เร็วเพื่อไปหาคีนให้เร็วที่สุด

“นูน่า!” ใบหน้าเด็กน้อยส่อแววดีใจที่เห็นฉันมาในที่สุดแม้ดวงตากลมโตและจมูกโด่งเป็นสันนั้นจะแดงไม่รู้ว่าเพราะน้ำเข้าตาและจมูก หรือ ร้องไห้กันแน่

ฉันพาคีนมาถึงขอบสระและส่งให้มีนาอย่างปลอดภัย เธอพาคีนเดินกลับไปทางห้องน้ำเพื่อที่จะให้คีนได้อาบน้ำทำความสะอาด

เหอะ! ยัยเอิงเอยไปตามไอ้บ้าซีเธอร์ถึงไหนกันเนี่ย สวนน้ำที่นี่ก็ใช่ว่าจะกว้างมากนักนะ

“ไปกันเถอะหวาน เราก็สมควรไปอาบน้ำได้แล้ว” หวานพยักหน้า แต่ยังไม่ทันที่เราจะได้เดินกลับฉันก็เห็นซีเธอร์วิ่งหน้าตาตื่นมาทางนี้พร้อมกับเอิงเอย

“คีนล่ะ คีนอยู่ไหน!” ซีเธอร์ตะโกนใส่หน้าฉันพร้อมใช้มือหนาจับแขนทั้งสองของฉันและเขย่าอย่างบ้าคลั่ง อันที่จริงฉันควรจะตกใจแต่มันไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่หมอนี่ตะโกนใส่หน้าฉันน่ะ

“ตอบมาสิพีนัท! ฉันถามว่าน้องชายฉันอยู่ไหน”

“เฮ้! ใจเย็นๆสิ มีนพาน้องคีนไปอาบน้ำแล้ว” หวานเป็นคนที่ขวางซีเธอร์ และพยายามแยกตัวฉันฉันออกจากซีเธอร์ ส่วนเอิงเอยก็กันซีเธอร์ไว้ไม่ให้เขามาหาเรื่องฉัน

“พวกเธอดูแลน้องฉันประสาอะไรหา ฉันคิดผิดจริงๆที่ปล่อยคีนไว้กับพวกเธอ”

“เฮ้ ซี อย่าพูดจาหมาไม่รับประทานแบบนั้นดิ นายควรขอบคุณพี

“พี่เจ้าหน้าที่นะซี พี่เขาอุตส่าห์ลงไปช่วยคีนแน่ะ” ฉันไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆ ในเมื่อมันเป็นความผิดของพวกฉันเองที่ละเลยคีน “แล้วก็ต่อไปเราสองคนจะไม่ไปยุ่งกับคีนอีก”

“ก็สมควรพวกเธอไม่ควรเข้ามายุ่งกับน้องชายฉันตั้งแต่แรกแล้วรู้ไว้ซะ!

“พูดแบบนี้มาต่อยกันเลยเหอะไอ้บ้าซีเธอร์” หวานแทบจะพุ่งเข้าไปมีเรื่องกับซีเธอร์แทนฉัน แต่ฉันรั้งมันไว้ก่อน

“นายควรรู้ไว้ซะนะซีเธอร์ คนที่ผิดที่สุดเรื่องนี้ไม่ใช่ฉันและหวาน แต่เป็นนายต่างหาก เป็นนายที่ปล่อยญาติของตัวเองไว้กับใครไม่รู้อย่างพวกฉัน โดยที่ตัวนายเองไม่ได้สนใจใยดีอะไรเขาเลย ที่ฉันพูดน่ะเผื่อนายยังไม่รู้” แล้วฉันก็ลากยัยหวานไปที่ห้องน้ำทันที

 

 “หวานคืนนี้ฉันไม่ไปปาร์ตี้นะ ปวดหัวมาก” ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าหวานออกมาจากห้องน้ำแล้ว ส่วนฉันนอนขลุกอยู่บนเตียงขี้เกียจไปอาบน้ำจัง

“ไม่ใช่ว่าพอฉันออกไปแกจะแอบร้องไห้หรอกนะ”

“จะบ้ารึไง ทำไมฉันต้องร้องไห้ด้วย”

“ก็เห็นแกตาแดงๆ จมูกแดงๆ นึกว่าร้องไห้เสียอีก”

“บ้าเรอะ! ตอนเล่นน้ำอ่ะแหละ น้ำเข้าทั้งตา หู จมูก ปากเลยเนี่ย”

“ไม่ใช่ว่าตอนลงไปช่วยคีน ที่ผ่านไอ้ยักษ์ที่เทน้ำลงมาหรอกเรอะ” ฉันพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้

“จะเอายาแก้หวัดป่ะ เดี๋ยวไปหามาให้” ฉันส่ายหน้าเบาๆ เดี๋ยวถ้ายัยหวานออกไปหาให้ตอนนี้เดี๋ยวเรื่องมันจะยาวอีก “เออ ดื้อ! เป็นหวัดแล้วฉันจะสมน้ำหน้า”

หวานบ่นต่ออีกหลายประโยคแต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ ได้แต่ตอบเออออไปกับมันเพื่อให้มันได้ตัดบทสนทนาสักที เบื่อจะฟังมันสวด

 

 

วันต่อมา

“พีนัทๆ ตื่นได้แล้ว ตายทำไมแกถึงตัวร้อนแบบนี้ล่ะ”

“ฉันบอกแล้วว่าแกต้องไม่สบาย ใช่ว่าแกเป็นคนแข็งแรงสักหน่อย เฮ้อ~เรื่องนี้ยัยนั่นต้องรับผิดชอบ” ว่าจบสาวใจร้อนก็เดินออกไปนอกห้องตัวเองทันที และจัดการเคาะประตูห้องที่อยู่ถัดจากห้องของสาวเจ้าไปสองห้อง

“อ้าว หวานมีอะไรเหรอ” ว่าที่คุณหมอคนสวยออกมารับแขกผู้ใจร้อนดั่งไฟ แต่ก็ร้อนสู้อุณหภูมิร่างกายของเพื่อนสาวที่อยู่ในห้องของเธอตอนนี้ไม่ได้หรอก

“ไงว่าที่คุณหมอ ฉันมาตามเธอไปรักษาคนไข้ที่ช่วยคีนไว้เมื่อวาน”

            “พีเป็นอะไรเหรอ”

            “เธอไม่รู้จริงๆหรือเธอแกล้งโง่กันแน่เนี่ย!” หวานขึ้นเสียงอย่างเหลืออด เธอเบื่อเหลือเกินกับคนที่แกล้งโง่ ช่างซักแบบไร้เดียงสาเหมือนยัยคนตรงหน้าเนี่ย

            แอ๊ด!

ปั๊ก!

“ไอ้บ้า ดันมาได้นะคนกำลังจะไปเปิดประตูอยู่เนี่ย” เสียงเปิดประตูและตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายจากห้องตรงข้ามของคนไข้ที่ว่า ทำให้ทั้งสองเบี่ยงความสนใจไปที่นั่นทันที

ไอ้บ้านี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ พูดคนเดียวเรอะนั่น หวานคิดในใจ

“เป็นอะไรมากรึเปล่าซี”

“เอ่อ ไม่มีอะไร เข้าไปสิเปิดให้แล้ว”

“นายพูดกับฉันหรอ” หวานได้แค่ยืนมองเหตุการณ์ของทั้งคู่อย่างเซ็งๆ เธอไม่ใช่คู่หมั้นอย่างพีนัทที่มีสิทธิกีดกันทั้งคู่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ยัยเพื่อนบ้านั่นกลับไม่ใช้สิทธิที่ตัวเองมี ปล่อยให้ยัยอินโนเซ็นต์อย่างมีนาคว้าซีเธอร์ไป

“โทษที ไม่มีอะไรหรอก ไปเหอะ”

“อ่าๆ แต่ที่หัวไม่เป็นอะไรแน่นะ”

“ไม่เป็นอะไรแน่นอน” ซีเธอร์ตัดบทด้วยการปิดประตูใส่หน้ามีนา นั่นทำให้ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์อย่างหวานงงไปใหญ่ บ้ารึเปล่า? ปิดประตูใส่หน้าแฟนตัวเองเนี่ยนะ แถมยัยนั่นกลับไม่ว่าอะไรสักคำ

“ว่าไงหวาน ตกลงว่าพีเป็นอะไร ไม่สบายหรอ” มีนาเดินกลับมาที่ห้องตัวเองอีกครั้ง

“อืม”

“งั้นรอแป๊บนะ ฉันจะไปหายาที่ห้องเซมให้”

“จัดการมาให้เรียบร้อยละกัน ฉันจะเข้าไปดูอาการพีนัทในห้องนะ” ยังไม่ทันที่หวานจะเดินไปถึงห้องของตัวเอง ประตูห้องตรงข้ามก็ถูกเปิดมาอีกครั้ง และตามด้วยร่างขององศาที่วิ่งออกจากห้องและคว้ามือเธอไปด้วย

“ทำบ้าอะไรของนายน่ะองศา ลากฉันออกมาทำไมเนี่ย” หวานพยายามยื้อสุดตัวเพื่อไม่ให้องศาพาเธอออกไป “เพื่อนฉันไม่สบายนอนซมอยู่ในห้องนะ”

“ก็เพราะแบบนั้นไง ฉันถึงลากเธอออกมาน่ะ”

“แล้วนายรู้ได้ยังไงยะ คงไม่ใช่แอบฟังฉันกับมีนพูดกันหรอกนะ”

“ไม่รู้เว้ย อยู่ดีๆ ไอ้ซีก็สั่งฉันให้รีบออกไปซื้อยาให้พีนัทเฉยเลย ฉันที่ไม่รู้อาการอะไรของยัยนั่นเลย จึงต้องลากเธอออกมานี่แหละ”

 

 

“ไคล์ขอโทษ” คำขอโทษนั้นทำให้ผู้มาเยือนตรงหน้าถึงกับขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังเอ่ยชื่อใครอีกคนให้เขาได้ยินอยู่ดี
 

 

 

(1 January , 2013)
มาแล้ว สวัสดีปีใหม่ 2556 ค่ะรีดเดอร์
จะบอกว่าตอนเขียนตอนนี้อยากจะไป Splash Jungle อีกรอบ 
มันสนุกมากจริงๆ เล่นซะเสียงหายเลยโดยเฉพาะบูมเบอแรง เสียวไส้จริงๆ
ขอบคุณคนถ่ายมาด้วยนะ แนนกับเนม เพื่อนกิ๊ฟท์เอง แล้วก็ภาพในปู่เกิ้ลอีกสองรูป

ไปละ
HAPPY NEW YEAR จ้ะ 
 


 




:)  Shalunla


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 13 : The Destination__Chapter 11: Sorry, it’s my fault. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 836 , โพส : 6 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 173
อยากไปบ้างจังเลย ><'
ตอนนี้สงสารพีนัทมาก
ซีนี่ก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย มาถึงก็โวยวาย ไม่ถงไม่ถามสักคำ
แบนค่ะแบน 555
หมั่นไส้มีนาอย่างบอกไม่ถูก กิกิ
Name : Justsmile Ql < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Justsmile Ql [ IP : 171.97.16.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2556 / 13:14
# 5 : ความคิดเห็นที่ 142

องศาสู้ๆ องศาสู้ตายไว้ลายสู้ๆ><
งานนี้ถ้าพีนัทเป้นอะไรไป องศาตายแง่ม55555
เนื่องจากไปซื้อยาไม่ทัน-*-



บทนี้อ๋องว่าความรู้สึกของซีเธอร์ดูชัดเจนแล้วนะ
แล้วเหมือนว่า พีนัทเองก็เริ่มรุ้สึกเหมือนกันกับซีเธอร์(ไม่งั้นไม่ขอโทษไคล์หรอก)
แล้วฉากดราม่าอย่างงั้น อ๋องไม่ชอบเลยอ่ะ
นางเอกงี่เง่าตลอด ทำไมอ่ะ ยัยพีนัท เธอเป็นคนช่วยเด็กนั้นเธอต้องได้รับสิทธิ์ประโยชน์ดิ
จะงี่เง่าประชดให้ได้อะไรขึ้นมา



เธอมันเป็นนางเอกที่น่ารำคาญชะมัด(ทำอย่างกันตัวเองเป็นพระเอก-*-)
และอ๋องก็พบว่า...

ทุกการกระทำของซีเธอร์ที่มีกับมีนมันแตกต่างกับที่ซีเธอร์ทำกับพีนัทเลยล่ะ
ซีเธอร์ดูแลพีนัท คอยเล่น กวนส้น ทำทุกอน่างเพื่อเทคแคร์พีนัท
แต่สำหรับมีนเป็นแค่เพื่อสนิทที่ไว้เป็นเพื่อนเล่นกับน้องชายเท่านั้น



เริ่ดอ่ะเป็นไงข้อสรุป(ที่เน่าเละ555)
อ๋องได้ข้อคิดจากที่อ่านแค่นี้แหละ
แต่บทนี้องศาแมนมากค่ะ ตบมือแปะๆ


แต่...เอ๊ะ...อ่ะ....O[]O!!!!
ทำไมต้องไปกับยัยหวานด้วยล่ะ?
ไม่จริงอ่ะ ยัยหวานต้องไม่คู่กับองศา ต้องไม่คู่กันนะ
**แทนที่มันจะสงสัยว่าใครเข้ามา-*-


...เพราะอ๋องรับไม่ได้T[]T




แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มกราคม 2556 / 15:48

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.255.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2556 / 15:41
# 4 : ความคิดเห็นที่ 141
ไม่นึกว่า Splash Jungle มีจริงนะเนี่ย
นึกว่าเป็นฉากสมมติในนิยายเฉยๆ
ดูจากรูปแล้วน่าไปแฮะ น่าสนุกอะ ~

ซีเธอร์ แกก็ดราม่าเกินไปนะ
มันก็ถูกที่ว่าหวานกับพีนัทปล่อยคีนไว้คนเดียว
แต่พีนัทก็เป็นฝ่ายไปช่วยคีน น่าน้อยใจแทน
พีนัทอะไม่น่าประชดเลยว่าเจ้าหน้าที่ลงไปช่วย
ถ้ามีนาอยู่ด้วยก็ดี จะได้ช่วยเป็นพยาน
แต่หล่อนดันหายไปห้องน้ำกับคีนซะก่อน
อ่านแล้วโมโหซีเธอร์ ทำให้นึกถึงตัวละครในนิยายอีกเรื่องเลย
เหตุการณ์ประมาณนี้แหละ นางเอกดูแลน้องของเพื่อนพระเอก
แต่ผิดพลาดหรืออะไรสักอย่าง น้องเกือบตาย
แล้วเพื่อนพระเอกก็ดราม่าเว่อร์มาก แบบเกลียดนางเอกเข้าไส้เลย
หลายบทมากกว่าจะเข้าใจกันได้
อย่างน้อยก็ดีที่ซีเธอร์ไม่เว่อร์เท่าเรื่องนั้น 55+

แต่ตอนสุดท้ายซีเธอร์ก็เป็นห่วงพีนัทนะ โล่งใจๆ
องศาเลยงานเข้า ฮ่าๆๆ
ซีเธอร์ต้องไปปรับความเข้าใจกับพีนัทด้วยละ
เพราะแกก็พูดแรงเกินไปจริงๆ มันเสียความรู้สึกมาก

ไคล์ไม่โผล่มาตั้งนานแน่ะ หายไปไหนๆ มาเยี่ยมพีนัทเราหน่อย
คนที่มาเยี่ยมใช่ซีเธอร์เปล่าหว่า??

นิดหน่อยจ้า
แค่เมื่อคืนยัยนั่นแค่ขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนน้องคีนแค่เท่านั้นเอง = เมื่อคืนยัยนั่นแค่ขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนน้องคีนเท่านั้นเอง
("แค่" ซ้ำกันสามครั้ง พี่เลยลองตัดเหลือตัวเดียวดูน่ะ)

นีนา = มีนา ติดไปไว้ผนัง = ติดไว้บนผนัง (รึเปล่า??) บูมเบอแรง = บูมเมอแรง
ห๊ะ = ตื่นบางส่วน = ตื้นบางส่วน
แขกที่ผู้ใจร้อนดั่งไฟ = แขกผู้ใจร้อนดั่งไฟ / แขกที่ใจร้อนดั่งไฟ / แขกผู้ที่ใจร้อนดั่งไฟ


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มกราคม 2556 / 22:50
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 110.169.233.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2556 / 22:48
# 3 : ความคิดเห็นที่ 140
ตามจ้าาา
PS.  คุยกันบ้างเส่ =__=
Name : กระเป๋าลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเป๋าลิง [ IP : 110.49.225.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2556 / 21:19
# 2 : ความคิดเห็นที่ 137
อ่าวหรอ ฉันก็คิดว่าเธอนักซีเธอร์มาต่อที่ห้องซะอีก
5555555555 ล้อเล่นนะฮะเจ๊พีนัท > < 
 
ยัยหวานเธอพูดซะน่ากลัวเลยว่ะ 
เหมือมีใครสักคนต้องการร่วมเล่น
ซวยแล้ว...อยู่ดีๆรีดเดอร์ก็ขนลุก TwT!
 
ขอบคุณหวานมากๆที่ช่วยทำให้ซีเธอร์เทคแคร์พีนัทอยู่เสมอๆ 
กรี๊ดๆ อิจฉาจุงเบย >///<
 
ไรเตอร์คะ พิมพ์ตกนิดนึงนะตัว 'เอ๋? มาที่นี่เพราะต้องให้ฉันหาโกรธ' ลืมยอยักษ์นะเตง
กฏบ้าอะไรวะห้ามใส่กางเกงยีนส์ งั้นต้องห้ามผู้ชายไม่ให้ใส่เสื้อผ้าด้วยสิ =/////=
 
เด็กคีนทำเรื่อง ซวยแหงๆเลยเจ๊พี
แล้วยัยมีนานี่เป็นโรคกลัวน้ำเรอะ!
 
พิมพ์ผิดนะฮับ เคาะประตู...ถัดจากห้องของสาวเจ้าสองห้อง' เป็น 'เจ้าของห้อง' ป่าวเตง
 
องศา กรี๊ดดดดดดด!! นานๆทีพี่จะมีบท 555555 น่ารักอ้ะ > < !!!!!

กรี๊ดดดด เห็นรูปแล้วอยากไปบ้าง (ไปกับซีเธอร์นะ) ฮี่ๆๆๆ

PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.167.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2556 / 14:03
# 1 : ความคิดเห็นที่ 136
รีบอัพน่ะเค๊อะ
PS.  나는 실망이예요.
Name : I'm แพนโดร่า [€] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm แพนโดร่า [€] [ IP : 113.53.3.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มกราคม 2556 / 12:24
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android