คัดลอกลิงก์เเล้ว

[1D fiction] Jealous Boyfriend - Larry

เมื่อแฮรี่ สไตล์พ่อเสือสาวที่เอาแต่ยอมฝ่ายเดียวเกิดผิดนักครั้งใหญ่กับแฟน(หนุ่ม)ปากร้าย ลูอิส ทอมลินสันผู้ที่พร้อมลุกขึ้นมาวิวาทะทุกเมื่อ แล้วอะไรทำให้พ่อหัวหยิกสยบให้กับเขาได้กันนะ ? ....

ยอดวิวรวม

622

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


622

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


22
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ต.ค. 58 / 17:21 น.
นิยาย [1D fiction] Jealous Boyfriend - Larry [1D fiction] Jealous Boyfriend - Larry | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
JEALOUS BOYFRIEND'
I still get jealous


▁ ▂ ▃ ▄ ▅ ▆ ▇ █ ▉ ▊ ▋ ▌ ▍ 


"เคยรู้สึกหลงรักคนใจร้ายไหมครับ ?"

คุณไม่เคยเหรอ ? รึเคยกันนะ ? 

ฮ่ะ ๆ

ตอนนี้ผมเป็นอยู่นะ .. จะว่าผมเป็นมาโซคิสม์อ่อน ๆ ก็ได้นะ

ผมชอบเวลาที่จะมองใบหน้าเรียว ๆ เม้มปากอมชมพูแน่นตอนโกรธ

ผมชอบดวงตาสีฟ้าแสนเย็นชาที่ถูกตวัดใส่อย่างเง้างอนเหมือนเด็ก ๆ

ผมชอบมือเรียวที่พยายามโถมเข้ามาเพื่อจะทำร้ายผม


.. พลังความรักนี่รุนแรงจริง ๆ ..




เหมือนจะมีบางคนยังไม่รู้ตัวสินะว่ากำลังทำให้ผมเป็นเหมือนผู้หญิงที่เอาแต่ใจขนาดนี้ 

'ได้เรามาลองกันสักตั้งไหม ? มิสเตอร์สไตล์ '

'Cause you're too sexy, beautiful
And everybody wants to taste
That's why (that's why)
I still get jealous


.
.
 


Larry Stylinson
One direction Fanfic

Writer : รอยยิ้มของลูอี
Twitter : @RinthLynn





เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ต.ค. 58 / 17:21


Jealous Boyfriend - Larry Stylinson

-------------

 

 

'กำลังจะไปแล้ว บลูแบร์อย่าเพิ่งโกรธสิครับ'

 

เสียงออดอ้อนของเด็กอ่อนกว่าจากปลายสายโทรเข้ามือถือของลูอิสมาสักระยะแล้ว ตอนนี้ก็ราว ๆ จะห้าทุ่ม ณ ผับแห่งหนึ่งในตัวเมืองลิเวอร์พลู แต่แปลกที่วันนี้คนน้อยกว่าปกติ คงเพราะพรุ่งนี้ต้องดีดตัวเองจากเตียงไปทำงานแต่เช้าตรู่ล่ะมั้ง บริเวณมุมอับของร้านที่ปราศจากผู้คนมีแค่เขากับไอ้เด็กบ้าในสายที่ผิดนัดมาราว ๆ ชั่วโมงจนตอนนี้เขาเองก็เอือมระอากับนิสัยแย่ ๆ แบบนี้เต็มที

 

"ฉันให้ 1 นาที"

'ขอ 3 นา----'

 

ยังไม่ทันปลายสายพูดจบ มือเล็กก็ตัดสินใจกดวางสายที่คอลเคล้าเสียงหอบเหมือนวิ่งอยู่ทิ้งไปดื้อๆ เมื่อเห็นว่าอาหารมื้อหลักมาเสิร์ฟ อย่างน้อยการอิ่มก่อนด่าก็น่าจะดี หรือไม่ก็กินเสร็จก็เช็คบิลบิดตูดออกจากร้านไปเสียพ้น ๆ ดีกว่าเจอหน้าไอ่เด็กผิดสัจจะนั่น

 

ทันทีที่สเต็กคำแรกกำลังจะเข้าปาก โสตประสาทก็พลันทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักลงอย่างหัวเสียเพราะเสียงแขกไม่ได้รับเชิญโผลเข้ามาในร้านอย่างหน้าตาตื่น และแน่นอนไม่ใช่ใครไหนอื่นเลย

 

"โอ้ .. คุณแฮรี่หรือครับได้จองไว้ไหมครับ?"

"บลูแบร์--- เอ้ย ! เอ่อ ลูอิส สไ-- ไม่สิ ลูอิส ทอมลินสันครับ”

“ 48 มุมขวาสุดครับ”

“ อ้อ ขอบคุณมากครับ ! "

 

 

หึ... ไม่ใช่ว่าผมโกรธที่ไอ่หมอนี่มันมาสายเอาป่านนี้หรอกนะ(จริง ๆ ก็นิดนึง) แต่พอได้ยินคำต้องห้ามนั่นผุดออกมาจากปากไอ้หยิกนั่นแล้วส้อมในมือมันชักจะบินไปเฉย ๆ

 

ทันทีที่ร่างสูง ๆ ราวกับเสาไฟฟ้านั่นเงยหน้าขึ้นจากความเลิกลั่ก เสียงของคนในร้านก็เริ่มแตกรังเบาๆ เหมือนกับกำลังนินทาซุปตาร์ที่กำลังจะเดินมาทางมุมขวาสุดของร้าน แหงล่ะแฮรี่คนดังเชียวนะ

 

ร่างเปรตนั่นกำลังทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วหอบหายใจเหมือนกับไปฟัดกับหมามาก่อนที่จะเข้ามาในร้านแล้วนั่งทำหน้าสลอนอยู่ข้างหน้า

 

"ฮา ... บลูแบร์..ขอโท---"

"ฉันฟังมารอบที่ล้านแปดแล้ว"

 

ลูอิสแทรกก่อนยกมีดที่ปักเนื้อสเต็กคาไว้มากินแล้วเบนสายตามองไปทางถนนนอกหน้าต่างเหมือนกับไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น

 

"คราวนี้ฉันสุดวิสัยจริง ๆ ขอร้องล่ะฟังก่อน.."

 

แฮรี่มองมาด้วยสายตาออดอ้อนราวกับลูกหมา มันไม่ง่ายเลยที่จะไม่ถูกดวงตาสีเขียวใสนั่นสะกดเอาไว้ถึงแม้จะเบนสายตาหลบไปโฟกัสจุดอื่นแล้ว มือใหญ่ที่สลักลายไม้กางเขนไว้ถูกเลื่อนมากุมเบา ๆ บนมืออีกข้างของคนที่หลบสายตา

 

"ฉันขอโทษ บลูแบร์ ..ให้ตายเหอะฉันไม่รู้จะหาอะไรมาอ้างแล้วคราวนี้ มันเกิดขึ้นจริง ๆ ตอนนี้ฉันเดินมาตัวเปล่า ๆ มาหานาย วิ่งจากป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนนั่นมาถึงนี่เพราะโจรวิ่งเอากระเป๋าตังค์ไป แล้วจากนั้น --"

"จากนั้นก็เจอยายแก่คนนึง นายก็ช่วยหล่อน สักพักจะถึงแล้วนะ อีกนิด"

"ใช่  ๆ อีกนิด"

"อีกนิดนายก็จะเจอพวกอันธพาลใช่ไหม แล้วมันก็รีดไถนายซ้ำ พอนายบอกไม่มีมันก็จะไล่ฆ่านาย"

"เดี๋ยว ๆ -- บลูแบร์"

"พอนายวิ่งพ้นมาแล้วก็รีบบึ่งมาหาฉัน ..มุขนี้เก่าแล้วแฮช รอบที่ 5 ได้แล้วมั้ง"

"ฉันแต่งต่อไปนิดเดียวเอง แต่ก่อนหน้านั้นจริงนะ คือหมดตูดอ่ะ"

"แล้วมาให้ฉันเลี้ยงข้าวงั้นเหรอ มิสเตอร์สไตลส์?"

 

รอยยิ้มหวานป่นโทสะถูกกระชากกลับมาหาคู่สนทนา เล็บแหลมตวัดมือที่กุมแล้วจิกลงไปอย่างเหลืออด เจ้าของมือที่ถูกทารุณร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวดแล้วกระชากมือกลับพร้อมเบ้ปากเหมือนเด็ก ๆ

 

ลูอิส ทอมลินสันผู้มีรอยยิ้มหวานฉาบบนในหน้าตลอดเวลาตอนนี้เหมือนถูกซาตานเข้าสิงร่าง ร่างเล็กลุกขึ้นยืน คว้าแก้วชามาสาดใส่คนด้านหน้าก่อนจะตามด้วยสปาเก็ตตี้ชุดใหญ่อีกชุด สลัดผักกับซุปไก่ตบท้าย พร้อมกับเรียกพนักงานแล้วสั่งเมนูเพิ่มสองถึงสามเมนู

 

"อยากได้อะไรเพิ่มไหม ! ? .. อยากได้อะไรอีกงั้นเหรอ ? "

"อา ..บลูแบร์ ขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันรักนายนะ .. ได้โปรด"

"รักเหรอ .. รักภาษาอะไรวะ !? รักแล้วไปกกกับคนอื่นน่ะนะ นายคิดว่าฉันเป็นอะไร !? ของตายเหรอ !!? ไอ่คนมักมากเอ้ย ! "

"บลู---"

 

สเต็กเนื้อชิ้นใหญ่ถูกโยนใส่หน้าคนที่สูงกว่าอย่างแม่นยำก่อนที่เท้าเล็กจะเคลื่อนตัวออกจากที่นั่งไปเช็คบิลค่าอาหารและค่าความเสียหายทั้งหมด แล้วเดินออกจากร้านไป

 

แฮรี่ยกมือขึ้นปาดน้ำชาที่ไหลอาบหน้า พร้อมกับแกะสารพัดวัตถุดิบที่ประดับบนผมหยิกชุ่มน้ำออก ก่อนจะวิ่งตามคู่กรณีออกไปตามคำแนะนำของพนักงานที่คอยสังเกตุการณ์อย่างเห็นอกเห็นใจ

 

สองขาที่เพิ่งพักจากการวิ่งมาไม่นานก็ต้องฝืนวิ่งเพื่อจะไปกุมมือเล็กข้างหน้ามายื้อไว้ในอ้อมกอด แขนยาวคว้าร่างเล็กเข้าหาตัวก่อนเซพิงเสาไฟฟ้าริมถนน ร่างในพันธนาการดิ้นไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งถีบทั้งต่อย ทั้งกัดจนเลือดซิบแต่คนตัวใหญ่กว่าก็ไม่ยอมปล่อย

 

แผ่นหลังของร่างในอาณัติแนบชิดกันกับร่างสูงจนรู้สึกถึงแรงไหวสั่นของแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ เสียงคลอสะอื้นเบา ๆ ในลำคอถูกกดต่ำแล้วเปล่งออกมาเพื่อยื้อบางเบาเหมือนลมพัด

 

"บลูแบร์ ..อย่าไปนะ "

"....."

"ได้โปรด อย่าไปไหนเลยนะ ..ฉันรักนายคนเดียวรู้ไหม"

 

อ้อมกอดอบอุ่มถูกลดลงมารั้งที่เอวของร่างเล็กหลวม ๆ ใบหน้าซบลงบนไหล่กว้างแล้วสะอื้นเบา ๆ เหมือนเด็ก ๆ ที่กำลังจะถูกทิ้ง

 

"ปล่อยสิ ฉันจะไม่ไปไหน .."

"สัญญาสิ .."

"..."

"สัญญามาก่อนว่าจะไม่วิ่งหายไปไหนอีก"

 

ลูอิสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เปล่งเสียงที่เหมือนกับจะกระซิบออกมา

 

"อ่า ๆ สัญญา ปล่อยได้แล้ว"

 

มือใหญ่กระชับกอดแน่นขึ้นเหมือนจะรั้งไว้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะยอมปล่อยอีกฝ่ายเป็นอิสระ ลูอิสสบโอกาสนั้นผลักแฮรี่ติดกับเสาไฟก่อนวิ่งหนีหายไปในความมืด โดยทิ้งให้แฮรี่ยืนค้างอยู่ที่ตรงนั้นคนเดียว


ไอ้คน... ซื่อบื้อเอ๊ย !’

 

-----------------------------

 

 

 

 

 

 

...นี่มันบ้ามาก...’

 

... มันก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีนักหรอกที่วิ่งหนีออกมาแบบนี้ แต่ถ้ายังยืนอยู่ตรงนั้นนานกว่านี้ เขาต้องชกแฮรี่ไปสักหมัดสองหมัดแล้วแน่ ๆ

 

ลูอิสพยายามรวบรวมสติกลับมาเป็นคนเดิมก่อนจะหันมองหอนาฬิกาที่ใกล้เคาวท์ดาวน์ช่วงเที่ยงคืนแล้ว แววตาสีฟ้าขุ่นเหลือบไปเห็นป้ายขนาดใหญ่บอกวันสำคัญของสหรัฐอเมริกา

 

'14 กรกฎาคม 2015 '

 

พลันความคิดที่แล่นเข้ามาก็บังคับมือเรียวปัดป่ายหยิบมือถือจากกระเป๋าเป้ขึ้นเช็คดูปฏิทินวันสำคัญ อีกไม่กี่นาทีนี้จะเป็นประกาศอิสรภาพของอเมริกา

 

..เขาเกี่ยวอะไร ?

 

ก็ไม่เกี่ยวหรอก แต่สมองมันดันเตือนขึ้นมาว่าไอ้คนที่เขาเพิ่งจะทิ้งไปไม่กี่นาทีที่แล้วดันกลัวพลุจนขึ้นสมองน่ะสิ แล้วก็เหลือเวลาไม่กี่นาทีที่เขาจะกลับไปจุดเดิมที่วิ่งมา

 

เหลือแต่ไอ้เด็กบ้านั่นจะเดินหนีไปไหน

 

ไม่มีเวลาคิดแล้ว ..ลูอิสหยิบเป้ขึ้นสะพายก่อนจะวิ่งกลับไปจุดที่เขาได้ทิ้งใครคนนึงเอาไว้

 

"ให้ตายเหอะ .. ทำไมต้องกลับไปด้วยวะ!"

23.58

 

เม็ดฝนห่าใหญ่เทลงมาเต็มบริเวณ พื้นที่ชุ่มแฉะไปด้วยน้ำฝนพาให้ลื่นหัวฟาดฟุตบาทตายทำให้ร่างเล็กต้องค่อย ๆ ขยับรองเท้าไนกี้หลบอย่างปลอดภัย แล้ววิ่งสุดฝีเท้าเพื่อไปให้ทันเวลา

 

23.59

 

ลูอิสกลับมายืนที่จุดเดิมที่ทิ้งบางคนเอาไว้ แต่ไม่มีวี่แววของร่างเปรตที่เคยยืนอยู่เลย มือเรียวเสยผมที่เปียกชุ่มอย่างหัวเสียแล้วคิดว่าจะไปไหนต่อจากนี้

 

อีกแค่ไม่กี่นาที แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ไม่สิไม่กี่วินาที เขาจะหาไอ้เด็กบ้านั่นได้ยังไง

 

10

 

ให้ตายเหอะแฮรี่ .. นายอยู่ไหน

 

9


พอได้แล้วเลิกเล่นสักที !

 

8


ฉันขอโทษ ! ออกมาได้แล้ว

 

7

 

แฮรี่ !! นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ ออกมาสักที !

 

6

 

ฉันไม่ขำ !! เลิกเล่นบ้า ๆ ได้แล้ว

 

5

 

ไอ้เวรเอ้ย !!

 

4


ฉันผิดเองที่เทอาหารใส่นาย นั่นเพราะนายเริ่มก่อนนะ !!

 

3


เออ ฉันขอโทษที่ตัดสายนาย !!!

 

 

2


ฉันขอโทษที่ด่านาย !  ฉันขอโทษที่วิ่งหนีนายด้วย เวรเอ้ย !!

 

1

 


...ฉันขอโทษที่หึงนาย ...

 

00.00

 

ปุ้ง ! ! !

 

.

.

 

 

 

 

อ้อมแขนแกร่งพุ่งมาจากด้านหลังเข้ากอดลูอิสทำให้เซเพราะถูกโถมน้ำหนักใส่ ลูอิสตวัดตัวกลับไปมองร่างสูงที่กำลังก้มหน้างุดไม่ยอมสบตากำลังกอดเอวของเขาอยู่แน่น มือเปียกชุ่มคว้านหาเฮดโฟนในเป้แล้วสวมให้คนที่กำลังสั่นอยู่เพื่อเรียกสติ

 

'I don’t like the way he’s looking at you'

 

แฮรี่เงยหน้ามองร่างในอ้อมกอด ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกให้รู้ว่าแววตาสีเขียวนี่เพิ่งร้องไห้ไปหมาดๆ แม้จะมืดแค่ไหนก็รู้ว่าเขามองไม่ผิดแน่

 

'And I’m puffing my chest

I’m getting ready to face you'

 

ลูอิสสบตามองดวงตาสีเขียวที่ทอดมองมา มีความรูัสึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงคำพูดที่พูดไปก่อนหน้านี้ มือเรียวยกขึ้นกระชับใบหน้าของร่างตรงหน้าแผ่วเบาเหมือนกลัวจะหายไปอีกครั้ง

 

'Can call me obsessed

It’s not your fault that they hover'

 

แฮรี่โน้มใบหน้าเข้าไปหาคนที่กำลังประหม่าอยู่ด้านหน้า สบดวงตาสีฟ้าใสที่กำลังหนักอึ้งเพราะเม็ดฝนที่เกาะบนแพขนตา ก่อนที่มันจะปิดสนิทลง

 

'It’s my right to be hellish'

 

ริมฝีปากเอี่ยวประกบลงกับกลีบปากบาง เขารู้ว่านี่มันฉวยโอกาสความเป็นห่วงของอีกคน แต่ก็ปฏิเสธมันไม่ได้เลยที่จะมองใบหน้าเป็นห่วงนั่นโดยที่เขาไม่ทำอะไร

 

เขาต้องการแค่คนตรงหน้าคนนี้เท่านั้น ที่จะสามารถคอนโทรลหัวใจของเขา

 

ลูอิส เป็นคนเดียวที่มีอิทธิพลต่อทุกอย่างรอบตัวแฮรี่ ถึงแม้จะขี้หึงไปหน่อย แถบขี้บ่นด้วย

 

ก็ .... คนน่ารักมักจะใจร้าย

 

"I still get jealous"

 

 

..

.

 

 

 

 

"บลูแบร์ .."

"อะไร .. "

"จริง ๆ แล้วตั้งแต่เจอนายฉันว่าฉันแพ้ ..."

"แพ้อะไรของนาย "

"แพ้เจอรักทบ .. พบเจอรักแท้.."

 

ลูอิสก้มลงเม้มปากอมยิ้มก่อนที่จะบังคับมือเล็กต่อยแขนคนที่สูงกว่าแก้เขิน ร่างเปียกปอนทั้งคู่นั่งกุมมือกันอยู่บนจุดชมวิวสูงสุด เพื่อดูฉากอลังการและแสงสี

 

แฮรี่จ้องมองร่างเล็กข้างกายก่อนจะรวบรวมความกล้าเพื่อจะพูดบางสิ่งออกไป

 

ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ ที่เขาพูดมันอย่างพร่ำเพรื่อ .. ใช้มันเป็นข้อแก้ต่างให้ตัวเอง ครั้งนี้มันจะใช้เพื่อคน ๆ นึง ที่คิดว่าจะสามารถดูแลหัวใจของเขาไปได้ทั้งชีวิต

 

"บลูแบร์.."

"อะไรอีกเล่า .."

"ฉันรั----"

 

ปุ้ง ! ! ! ปัง ! !

 

เสียงพลุขัดจังหวะขึ้นทำเอาแฮรี่กระโดดโผลไปซุกกอดคนตัวเล็กกว่าทางด้านหลัง ทำให้คนที่ถูกเปลี่ยนสถานะเป็นโล่กำบังหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะเงยหน้าแล้วรั้งคออีกคนมาหอมแก้ม

 

"ฉันก็ชอบเหมือนกัน

 

 

 

...พลุน่ะ"

 

 

 

 End.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ รอยยิ้มของลูอี จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 181016
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 01:05
    โอ๊ยน่ารัก กุ๊งกิ๊งๆ แอบเสียดายอาหารที่ร้านอาหาร

    ไม่ได้มีใครวนกลับไปกินใช่มั้ย ฮ่าาาาาาาา

    จริงๆก็ไม่ได้ชอบแค่พลุหรอกม้างงงง ฮิฮิ

    สนุกมากค่าไรท์เตอร์
    #5
    0
  2. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 21:56
    แน่ใจเหรอบูแบร์ว่าชอบพลุอย่างเดียว? คริๆ
    น่ารักมากค่ะไรท์ ชอบมากเลย ลูดูแคร์แฮร์รี่มากๆ
    ถึงจะโกรธแต่ก็ยังกลับมาดูเพราะอีกคนกลัวพลุ
    มุกของแฮร์รี่ถึงจะเสี่ยวไปหน่อยแต่ก็โอเคอยู่นะ ๕๕๕
    ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆใหอ่านจ้า
    #4
    0
  3. วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 23:21
    โนซากิ?? 5555 แฮซตั้ลล้ากก
    #3
    1
    • 16 ตุลาคม 2558 / 04:30
      ลืมคิดเลยค่ะ แต่คล้ายกันเนอะแค่เรื่องนี้เขารับรู้ 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      #3-1
  4. #2 ขนมปัง
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 07:18
    เราว่าเปลี่ยนคำว่าร่างเปรตเป็นคำอื่นน่าจะดีกว่านะคะ



    น่ารักดีค่ะ ^^
    #2
    1
  5. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 02:37
    และดูแฮรี่กะล่อน แต่ก็นะ รักแล้วหนิ ลูก็ขี้หึง น่ารักทั้งคู่เลยจ้าา
    #1
    1
    • 1 ตุลาคม 2558 / 16:26
      ขอบคุณมากเลยค่ะ >\\\\\< จะคงความน่ารักของคู่นี้ไว้นะคะ 55
      #1-1