The Killer Gear ว้ากเกอร์หน้าใสป่วนหัวใจยัยปีหนึ่ง (นิยายเซ็ทพี่ว๊ากหล่อบอกต่อด้วย)

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 27 ถ้าคิดว่าคุณแน่..ลองเจอกับแม่ผมมั้ย? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    9 ก.พ. 59

 

10 ทรงผมที่เหมาะกับสาววัย 30s-40sทรงผม, ญี่ปุ่น

ไม่ได้โหด แต่ใครเรียกฉันนอกจากพี่สาว..จะเตะให้ปากแตกเลย!!!
By : หม่าม๊า.



ป้าวรรณมาได้ไง?



แล้วป้าวรรณเป็นใคร?



เป็นแม่ใช่ไหม?



แล้ว..ทำไมเรียกพี่รามด้วยสรรพนามที่โคตรแบ๊วแบบนั้น?



อะไรคือ 'รามมี่'?



ตอนนี้ในหัวฉันมีคำถามล้านแปดที่ก่อตัวกันขึ้นมาเพื่อกระตุ้น
เซลล์ที่ใกล้จะตายแล้วคนส่วนใหญ่มักเรียกกันว่า 'สมอง' ปลุกให้
มันตื่นขึ้นมาทำงานสักที ให้มารับรู้เรื่องชาวบ้านเขาบ้าง
(เรียกว่าเสร่อรึเปล่า?)  



ก็มันคาใจอ่ะ ด้วยคำบอกเล่าจากคนรอบตัวพี่ราม แล้วยังสังเกตุ
ได้จากการเป็นแฟนกับเขา ทำให้กล้าพูดได้ว่าพี่รามพอใจและรู้สึกยินดี
กับการมีของอำนวยความสะดวกสบายแบบนี้มากกว่า


ไม่ว่าจะเป็นรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบต์คันดำสุดหรูราคาเฉียด
สองแสนที่ตัวฉันเองก็เคยสัมผัสเคยลองนั่งมาแล้ว หรือจะเป็นคอนโด
ใจกลางเมืองที่รวบรวมทุกอย่างไว้หมด ทั้งฟิตเนต ห้องอาหารห้าดาว
สระว่ายน้ำ หรือแม้กระทั่งบาร์ส่วนตัวสุดชิค ที่พี่แกเลือกซื้อมาไว้นอน
ช่วงไปเรียน แทนการอยู่บ้านที่ไม่ได้ไกลจาก มอ. เท่าไหร่เลย
(อีพี่อินดี้ แหม)



แต่ป้าวรรณที่ฉันเพิ่งเจอ และเก็บกระเป๋าเงินคืนให้เมื่อครึ่งชั่วโมง
ที่แล้ว เท่าที่ดูและประเมินจากอาการวิตกกังวลจนลนลาน ตอนที่รู้ว่าทำ
กระเป๋าเงินหาย คิดว่าคงมีฐานะที่ไม่แตกต่างจากฉันและกลุ่มคนส่วนใหญ่
ในสังคมนักหรอก ที่มีแค่พอกินพอใช้ ไม่ได้ร่ำรวยหรูหราฟู่ฟ่าซะจนโอเว่อร์
เกินไป พอลองคิดดูทำไมมันแปลกๆจัง ในเรื่องของความเป็นไปได้ที่สองคนนี้
จะป็นแม่ลูกกัน 
 
มันทะแม่งๆ ชอบกล....

แม่เป็นคนมีรายได้น้อย แทบไม่พอกับค่าใช้จ่าย ในขณะที่ลูกใช้เงิน
เหมือนใบไม้ ซื้อได้ทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ อะไรกันวะเนี่ย? 
งงหนักมาก คิดและวิเคราะห์ด้วยหลักวิชาการสิถุง คิดๆ..


1...



2...



3....
 



ไม่อ่ะคิดไม่ออก (เห้ย! สาบานว่าพยายามคิดแล้ว?)




เรื่องเรียนหนูตั้งใจแบบนี้มั้ยคะลูก เหอะๆ



ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน ตอนนี้ป้าวรรณกำลังเดินตรงเข้ามาหาพี่รามที่ยืน
หน้าซีดเป็นไก่ต้มน้ำปลา(?) อยู่ใกล้ๆฉันแล้วก็...



พลั่ว!



"โอ๊ยยยยย! หม่าม๊า!!!"

ป๊าบ!  


ป๊าบ! 


ป๊าบ!


"หม่าม๊าหรอๆ นี่ๆ ตีให้ตายเลย บอกให้เรียกว่าอะไร ห๊ะ?  
นี่แหน่ะๆสอนไม่จำ"


"โอ๊ะ โอ๊ยๆ พอแล้วครับๆ พอแล้ว ยอมแล้วครับๆ ผมยอม
แล้ว อูยยยยย" พี่รามยกแขนทั้งสองข้างโบกมือโบกไม้เป็นพัลวัน
บ่งบอกว่ายอมแพ้แล้วจริงๆ

ป้าวรรณหยุดตีแต่ก็ยังคงยกมือค้างไว้เป็นเชิงขู่ ประมาณว่า
'ถ้าทำไม่ถูกใจ ได้เละคามือฉันแน่ คอยดูเส่!' นั่นแหล่ะ ฟิวส์แบบ
นั้นเลย



"ไหน ให้โอกาสพูดอีกทีค่ะรามมี่"



"สวัสดีครับ พี่สาวคนสวยและรวยมาก มีอะไรให้รามมี่องครักษ์
หน้าเหมือนปลาร้าค้างปีคนนี้รับใช้ เชิญบัญชาได้ตามต้องการขอรับ"


โอ้วววววว มายกอดดดด เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียร์เตอร์มากค่ะ 
อึ้งสุดอะไรสุดกับการเห็นพี่รามคุกเข่าแล้วชันขึ้นมาข้างเดียวคล้ายทหาร
องครักษ์แบบละครพื้นบ้านฉายตอนเช้าแบบเรื่องสังข์ทอง แก้วหน้าม้า 
หรือบลาๆเมื่อก่อนเลย 


แล้วไหนจะประโยคเลอค่าที่เว่อร์วังอลังการเมื่อสักครู่
นี้อีก

ฉันว่าฉันเจอแล้วล่ะ....


คนนี้นี่เองที่สามารถฆ่าพี่รามด้วยมือเปล่าได้ คนที่ปราบพี่ราม
ได้เพียงแค่จิกตาเบาๆ หน้าพี่รามงี้จ๋อยสนิทเลย แบบนี้สินะ ที่เขาเรียกว่า



'เห็นหน้านิ่งๆ แต่พร้อมจะยิงทิ้งได้ทุกเมื่อ' ยิ้มแต่...เชือดนิ่มชัดๆ
(ตำราไหน?)



รอให้ใครตัดริบบิ้นล่ะคะ!


เอ้า กราบค่ากราบ ข้าน้อยขอคารวะ ท่านอาจารย์โปรดรับข้า
เป็นศิษย์ด้วยเถิด หุหุ


"ตัวเอง ๆ"


ขณะที่กำลังแอบคิดสะใจในความเกรียนยกกำลังสองของแม่
พี่ราม  แรงสะกิดจากต้นแขนทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ แล้วหันกลับมา
สนใจผู้สะกิด


"เรียกหนูหรอคะป้าวรรณ?"
"อุ้ยตายจริง เค้าลืมบอกตัวเองเลยอ่า จริงๆแล้วเค้าชื่อ รุสนา ชื่อเล่นโรส
อายุเพิ่งสิบเก้าปีบริบูรณ์เมื่อวานนี้เอง ไอ้ป้าวงป้าวรรณหญิงแก่ผู้น่าสงสาร
ฐานะยากจน ทำเงินค่าเทอมลูกหล่นอะไรนั่น เป็นเพียงแค่การถ่ายบทละครค่ะ 
เค้าเป็นดาราช่อง1213 ตัวเองไม่เคยดูละครที่เค้าเล่นเลยหรอ ไม่อยากจะคุย
เลยนะเนี่ย ว่าเค้าได้รางวัลดาราตุ๊กตาทองสองปีซ้อนแน่ะ ตัวเองอย่างอนเค้าน๊า 
ค้าขอโทษที่โกหก ดีกันๆ เกี่ยวก้อยเนอะๆ" 



เอ่อ จะพูดยังไงดี?


เค้า-ตัวเอง คือป้าวรรณ ไม่ใช่สิ น้าโรส ใช้สรรพนามแทนตัวเองกับฉัน
แบบโกงอายุ โกงความเหมาะสมเกินไปเปล่าเนี่ย? 

อีกอย่างนะถ้าน้าอายุสิบเก้า หนูไม่สามขวบเลยหรอคะ? เฮ้ออออ
ตุ๊กตาทองปีนี้ต้องได้น้าอีกแน่นอนค่ะ หนูฟันเฟิร์ม!!!


"เอ่อ คือ หนูไม่ได้งอน หรือว่าโกรธอะไรป้าวรรณ เอ้ย น้าโรสเลย
ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว"
"งื้ออออ แต่เค้าไม่เข้าใจอ่ะ เรียกเค้าว่าเพื่อนโรสนะ แล้วแทนตัวเอง
ว่าเค้า มาเรียกน้า เน้ออะไร อายุห่างกันแค่สอง-สามปีเอง โอเคตามนี้นะคะ
เรียกน้า เรียกป้ารับไม่ได้อ่ะ บ่องตง!"



โอ๊ย ปวดหัวหนักมาก !


จ้าาาา เอาที่น้าสบายใจเลย หนูเพลีย...



น้าโรสเริ่มทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วล่ะ เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมเรียก
ในแบบที่ต้องการสักที เจริญเถอะฉัน มีเพื่อนรุ่นเดียวกับแม่ เป็นอะไรที่เหนือ
ความคาดหมายสุดๆ -..-!

ยอมใจ!


"โอเคค่ะเพื่อนโรส แหะๆ แบบนี้ใช่มั้ยคะ"


"มันใช่อ่ะตัวเอง >\\< น่ารักที่สุดเลย ที่รักของเค้า"

"เดี้ยวนะครับ คุณพี่สาวคนสวย นั่นแฟนผมครับ จะมาที่รง ที่รัก
ของเค้าอะไรล่ะครับ" พี่รามลุกขึ้นโวยวายทันที

"มีปัญหาอะไรหรอ ขี้ข้า.."


"ก็ม๊าจะตีเนียนยึดง่วงไว้เป็นที่รักตัวเองเฉยเลย คนของผมนะ"



"ก็ใช่...แล้วไง? คือพี่ต้องแคร์มั้ยคะ รามมี่ "




"แต่..."



"เป็นทาส ต้องห้ามเสร่อ รู้มั้ยคะ พี่สาวคนสวยไม่ปลื้ม โอเค๊?"



สองแม่ลูกใกล้จะเปิดสังเวียนชกมวยกันกลางห้างฯเต็มทีแล้วล่ะค่ะ 
ฉันเห็นความสนุกสนานในแววตาของน้าโรส ในขณะที่พี่รามมีแต่ความ
หงุดหงิดขัดใจ


"รามจะฟ้องป๊าแน่ ว่าหม่าม๊าป่วนราม!"


"อุ้ยกลัวจัง โฮะๆ อย่าโชว์โง่ค่ะอิหนู คิดสิคะ ว่าป๊าคุณน้องกับ
พี่สาว  ใครมีอิทธิพลในบ้านมากกว่ากัน ตื่นนะคะลูก ตื่นๆ" น้าโรส
จีบปากจีบคอพูดไปหัวเราะไปแบบที่ฉันมองเห็นภาพทับซ้อนของแม่มด
เทเรซ่าเลย


"...ลืมหรือไงคะ ว่าป่าป๊าของรามมี่ ก็ทำหน้าที่เป็นขี้ข้าพี่สาวคน
สวยคนนี้เหมือนกัน ฮิๆ"


หนูเตือนด้วยความหวังดี ป๊าพี่ยังไม่รอด พี่ก็ไม่น่าจะรอดเช่นกัน เชื่อ
เมนเทอร์ถุงนอนนะคะ โอ้เย -..-!


"ไปกันเถอะค่ะ ถุงถิง ผู้หญิงมีไข่..ฮี่ๆ" ฮะ ห๊ะ! ถุงถิงผู้หญิงมีไข่?
เรียกซะเสียศูนย์เลย ถึงกับเซ T^T


"เอ่อ เดี้ยวค่ะ น้า เอ้ย เพื่อนโรส คือเค้าชื่อถุงนอนไม่ใช่ถุงถิงผู้หญิง
มีไข่อะไรนั่นนะคะ"


"อุ๊ต๊ะ โทษค่ะๆ เค้าจำผิด ไปๆ เราไปกินไอ'ติมกันดีกว่า เพื่อนโรส
คนสวยคนนี้จะเลี้ยงเอง" น้าโรสทำท่าตบกระเป๋าสตางค์แบบถือสองสามที
ก็อันที่ใช้เล่นละครดราม่านั่นแหล่ะ เป็นเชิงโชว์ว่ากระเป๋าหนัก


"ไม่ดีกว่าค่ะ เค้าเกรงใจ" เกรงใจจริงๆนะ รู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงจะพา
เลี้ยงไอศกรีมซะแล้ว ใจดีเกิ๊นนนน


"พี่สาวคนสวยคร้าบ ผมก็อยากกินไอ'ติมเหมือนกันนะ คืออากาศมัน
ร๊อนร้อนเลยอ่ะครับ ถ้าได้ไอติมสักถ้วยนะ โอ๊ย ฟิน นะครับ นะ"


ฉันก็เคยเจอพี่รามอ้อนนะ แต่เวลาเขาอ้อนแม่ตัวเองมันดูมุ๊งมิ๊งเหมือน
ลูกแมวเชื่องๆตัวนิดๆมากเลย มันมีออร่าของสัตว์โลกผู้น่ารักจนสลัดคราบ
นายรามสูรจอมว้ากโคตรเกรียนไปซะสิ้นซากเลย

แต่ก็นะ...

ถึงออร่าสัตว์โลกผู้น่ารัก ที่พี่รามพยายามแสดงออกมาจะมาก
มายรุนแรงแค่ไหนก็ตาม น้าโรสก็ยังคง...

เป็นน้าโรสอยู่วันยันค่ำแหล่ะนะ!

"คือพี่โรสไม่เข้าใจอ่ะ ทำไมพี่โรสต้องใจดีแบบนั้นด้วยหรอ 
การลงทุนมันมีความเสี่ยงนะ แบบพี่โรสก็ต้องศึกษารายละเอียดให้
ดีก่อนป่ะ มันต้องมีผลประโยชน์ร่วมกัน จะแลกกับอะไรดีล่ะ รามมี่?"


ได้ข่าวว่าไอศกรีมแค่หนึ่งถ้วยเองหรือเปล่าคะ? ต้องถึงขั้นมีผล
ประโยชน์ร่วมกันในรูปแบบการทำธุรกิจเลยหรอ?


"พี่สาว ไอ'ติมครับ ไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์ รามว่าหม่าม๊าเลิกเล่น
เถอะครับ รามปวดหัวแล้วเนี่ย!!!" พี่รามโอดครวญอย่างเหนื่อยใจ


น้าโรสกระตุกยิ้มนิดนึงแต่ก็ยังไม่ยอมหยุดเล่น "อะไรอ่ะ นี่พี่พูด
จีจีนะ คือแบบมันต้องมีอะไรมาแลกกันสิ"


"แล้วทำไมไอ้ง่วงม๊าเลี้ยงฟรีอ่ะ ไม่แฟร์เลย รามเป็นลูกม๊านะ!" โยน
ขี้มาให้ฉันซะงั้น


คือหนูผิดอะไรคะ? ใช่เส่ คนไม่ใช่ แค่ยืนหายใจก็ผิด งื้อออออ  
T^T


"คือก็ต้องดูด้วยนะว่าถุงถิงเป็นเพื่อนพี่ ส่วนรามไม่ใช่อ่ะ พูดถึง
เรื่องนี้แล้วพี่ก็มีความจริงบางอย่างจะบอกรามมี่ มันถึงเวลาที่รามมี่ต้องรู้
สักที..." เรียกชื่อหนูผิดอีกแล้วอ่า โอเคค่ะ แล้วแต่น้าชอบ

ทำถูกแล้วววววว.....พี่ปั๊ปก็มา


"ความจริงอะไรครับ?"


พี่รามรวมถึงฉันเองกำลังจดจ่ออยู่กับการตั้งใจฟังในสิ่งที่น้าโรสกำลัง
พยายามจะบอก เพราะสีหน้าจริงจังมาก นางซีเรียสสุดๆ


"จริงๆแล้วรามมี่ไม่ใช่ลูกพี่อ่ะ..." หน้าโรสก้มหน้าลงกับพื้น เพื่อหลบ
สายตาที่มีแต่ความสับสนและมีแต่คำถามมากมายในดวงตายาวรีดังพญาเหยี่ยว
คู่สวยคู่นั้นอย่างจงใจ


"ทะ ทำไม หม่าม๊าพูด ละ เล่นใช่มั้ยครับ ใช่มั้ย?" น้ำเสียงตะกุกตะกัก
จากการเค้นออกมาด้วยความอย่างลำบาก เปล่งออกมาจากปากของผู้ชายที่
ไม่เคยมีคำว่ากลัวอะไร



บางทีฉันเองก็น่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกว่าไม่สมควรเข้ามามีส่วนรู้เห็น
ปัญหาในครอบครัวของพี่เขา เพราะเรื่องราวที่เกิดจากการพูดแซวหยอกกัน
เล่นแบบขำๆ  ในตอนแรกนั้น


แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เรื่องมันบานปลายจนตลกไม่ออก ซึ่งมันทำให้ตัว
ฉันเองก้าวขาไปไหนไม่ได้ มีเพียงน้ำใสๆที่คลอหน่วยตาทั้งสองข้างอย่างอด
ไม่ได้


รู้สึกสงสารและเป็นห่วงความรู้สึกของบุคคลตัวโตที่มีสถานะเพิ่งเป็น
แฟนของตัวเองได้เพียงแค่สองอาทิตย์เท่านั้น



"ไม่ล้อเล่นเลย หม่าม๊าเป็นคนใช้สวิงตักรามมี่ขึ้นมาจากคลองแสน
แสบข้างผักตบชวาและซากหมาเน่าเองกับมือเลยนะ แบบหมาเน่ามันพองอืด
ได้ที่แล้วอ่ะตอนนั้น ฮิๆ"

ใครจะคาดคิดว่าน้าโรสจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม
จนปากจะฉีกถึงหู แล้วพูดประโยคที่ใครได้ฟังก็ต้องคิดได้แน่นอนว่า
ทั้งหมดที่เล่ามาก็เพียงแค่เรื่องโกหก


พี่รามนี่เหวอแดกใบ้กินไปเรียบร้อยแล้วจ้า ก่อนจะได้สติแล้วตะโกน
ออกมาสุดเสียงอย่างคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า


"หม่าม๊า!!!!!"


ไม่น่าเลย.....


"ขาาาาาา ลูกรามมี่ขา อิอิ"


ไม่น่าเลยจริงๆ.......ไม่น่าเชื่อน้าโรสตั้งแต่แรก!!พี่พลาดมากกกกกค่ะ 
อีพี่รามมี่ (ได้ข่าวว่าฉันก็เชื่อจนบ่อน้ำตาแตกหรือเปล่าว๊า? ฮ่าๆ)




เหนือรามสูร ก็ยัง มีรุสนา นะคะ เหอะๆ


น้าทำหนูสติแตกแล้วล่ะ!!!

ความเกรียนของรามสูรนั้น ไม่ต้องสงสัย ว่าได้แต่ใดมา -..-!


"เชื่ออ่ะเด่ะๆ ฮี่ๆ นี่เป็นการสั่งสอนเล็กๆน้อยๆนะคะ จำไว้ว่าอย่ามา
เรียกถุงถิงเพื่อนพี่ว่าไอ้อีก เพื่อนพี่เป็นผู้หญิงต้องเรียกว่าน้อง หรือ ตัวเอง
หรืออย่างอื่นก็ว่าไป พี่สาวไม่ชอบเลยเวลาได้ยินใครเรียกผู้หญิงแบบนี้ เพราะ
มันเหมือนกับว่า มองเห็นผู้หญิงเป็นเพื่อนมากกว่าจะเป็นแฟน ถ้าอยากได้
เพื่อนก็ต้องเลิกเป็นแฟนซะดีกว่า "


เป็นชุดเลยจ้า จริงๆแล้วฉันเองก็คุ้นชินกับการโดนเรียก ไอ้-อีมาตั้ง
แต่เด็กๆแล้วนะ เพราะฉันเป็นลูกสาวคนเดียว เพื่อนที่เล่นด้วยกันก็เป็นลูก
พี่ลูกน้อง ก็ลูกของลุง ป้า น้า อา นั่นแหล่ะ แล้วก็มีเยอะมากเลยลูกพี่ลูกน้อง
ของฉัน เพราะคุณตาคุณยายมีลูกด้วยกันครบโหลพอดี แหม สร้างทีม
ฟุตบอลได้หนึ่งทีมแบบสบายๆเลย-..-

และส่วนใหญ่ก็จะเป็นผู้ชาย เวลาเล่นกัน จะมาเล่นขายของ แคะ
ขนมครก โยนหมากเก็บ โดดยาง หรือตุ๊กตากระดาษ พวกนั้นน่ะ เลิก
เพ้อเจ้อได้เลยค่ะ


อยู่ในกลุ่มเด็กผู้ชาย ก็ต้องเล่นอะไรตามวิถีของลูกผู้ชายนะจ๊ะ 
ขอบอก ดีดลูกแก้วงี้ ปีนต้นไม้แล้วโดดน้ำลงมาว่ายน้ำข้ามคลองแข่งกัน
มั่ง ต่อสู้ เตะบอล เตะตะกร้องี้ ฉันก็เลยไม่ได้ซีเรียสอะไรกับการถูกเรียก
แมนๆทำนองนี้  


ทั้งที่ความจริงแล้ว ก็โดนคุณพ่อตำหนิและตีด้วยไม้หวายเป็นการ
ลงโทษมาตลอด หากเกิดกรณีที่ฉันออกไปเล่นแล้วเจ็บตัวกลับมา เพราะ
ขึ้นชื่อว่าการเล่นแบบผู้ชาย ถ้าไม่ได้แผลก็ไม่สนุก อันนี้เรื่องจริงเลย

และเนื่องด้วยพ่อฉันเองเป็นครูสอนวิชาจริยธรรมที่แยกแขนงออก
มาจากวิชาสังคมศาสตร์ เมื่อตีลงโทษให้หลาบจำแล้วก็จะโดนเทศนาไป
สามตลบ ยกตัวอย่างให้เห็นภาพเลยนะ มีแผลกลับมาแล้วโดนตีตอนบ่าย
สามโมง แต่ช่วงเวลาการบ่นของพ่อลากยาวไปจนถึงเที่ยงคืน ก็ประมาณนี้แหล่ะ 
ไม่นานเลยยยยย (กัดฟัน!)


แต่ก็เข้าใจในสิ่งที่พ่อสอนนั่นแหล่ะ ว่าฉันเป็นผู้หญิงจะไปเล่น
อะไรโลดโผนโจนทะยานแบบนั้น มันก็คงจะไม่เหมาะนัก หลังจากวันนั้น
มาฉันก็เชื่อในสิ่งที่พ่อพร่ำอบรมสั่งสอนฉันอยู่ตลอด


เชื่อตายล่ะ... 


วันรุ่งขึ้นฉันก็ตกต้นไม้ เพราะแอบปีนไปเก็บมะม่วงชาวบ้านเขา 
แล้วเขาจับได้ก็เลยเอาหนังสติ๊กยิงหัวค่า ฮรี่ๆๆ (ใช่เรื่องน่าภูมิใจมั้ยว๊ะ?)


นึกถึงวีรกรรมในวัยเด็กแล้วก็ ยังคิดสงสัยตัวเองเหมือนกันนะว่า
.....ทำไมฉันแม่งเลวจังว้า ฮ่าๆๆ ^^


กลับมาปัจจุบันกันเถอะ คิดนอกเรื่องหลุดโลกไปเยอะแยะมาก
มาย



"ม๊าทำอย่างกับว่าเค้ามีอะไร ที่ทำให้รามคิดว่าเป็นผู้หญิงอย่างงั้น
แหล่ะ หึ!" แค่คำพูดอย่างเดียวก็เจ็บปวดมากแล้วนะ ไอ้อาการแบบมองจิก
ตั้งแต่หัวจรดเท้า คืออาร้ายยยยยวะคะ ตอบดิ๊!



ปากเสีย! พูดออกมาได้ไงว่าฉันไม่มีอะไรที่เป็นผู้หญิง
ฉันก็มีไง เอ่อ..เออๆนั่นแหล่ะ มีเหมือนผู้หญิงทั่วไปนั่นแหล่ะ
ถึงแม้ว่ามันจะลิทเติ้ลบิทกว่าคนอื่นบ้างก็เหอะ แต่มันก็มีปะวะ?

เดี้ยวโดดกัดหูแม่งเลย ฮึ่ยยย





"แถมเตี้ยอีกด้วยนะม๊า"




"ถึงจะเตี้ย แต่ก็ทำให้เพลียได้นะคะ!!!"



"อั๊ยย๊ะ! คิกๆ" น้าโรสหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ



อุ้ย! หนูลืมตัวววววววว


ไม่นะ นี่ฉันพูดอะไรออกปายยยยยย ม่ายยยย



Ma`ma Talks.

สายตาทอดมองเด็กทั้งสองที่ยืนโต้เถียงกันไปมาด้วยความเอ็นดู
มันทำให้นึกย้อนไปถึงความลับบางอย่าง ความลับของฉันน่ะ
หรอ หึๆ...เรื่องมันก็มีอยู่ว่า...


ย้อนไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน......

"อ่ะโยยโย๋! ดวงลื้อเฮง..เฮงสุดๆเลย อาคุงโรส"


บ๊ะ ไอยะลังก๊ะ ปาปิรันย่ากุ๊กกุ๊ก!!! นี่ฉันกำลังจะรวยหรอเนี่ย
เงินจงมา เงินจงมา คือแบบคนจะรวยช่วยไม่ได้อ่ะนะ หุหุ




"แต่ว่า...มันม่ายมีอาลายล้ายมาง่ายๆหรอกนะ" แหม จะรับ
ทรัพย์ทั้งทียังมีแต่อีก ฮ่วย -*-!

"แต่อะไรหรือคะ...ซินแส?"


"ฮิ ฮิๆ " เอ้า หัวเราะอะไร ตลกมั้ย? นี่จริงจังอยู่นะคะ ถ้าไม่ติดว่า
เป็นซินแสนะ ถีบให้หัวโหม่งพื้นจริงๆนะพูดเลย


"อย่าเพิ่งโมโหสิ อาโรส" แหน่ะ! รู้ตัวอีกนะคะ แหม แสนรู้จริงๆ


"ลูกลื้อจะนำลาภก้อนโตมาให้"


หื้มมมมม? อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงหมดปาก ลูกชายพี่มี
สองคน ลูกสาวไม่มี แล้วลูกชายคนไหนล่ะที่จะนำโชคลาภมาให้

คนโตรามมี่ เอ่อ ปีนึงกลับบ้านทุกอาทิตย์แหล่ะ ถามว่า
ติดบ้าน คิดถึงคนที่บ้านใช่มั้ย สต๊อปค่ะ หยุดมโนซะ! ดูปากณัชชา
นะคะ มันมาขอเงินค่ะ เก็ทนะ!


รักหม่าม๊ามันมากเลยมั้ยล่ะคะลูกชายพี่ น่าภูมิใจจริมๆ 
( I will be crying T^T)


ส่วนคนเล็ก รณพักตร์ หรือ ริท ก็พอกันเลยค่ะ นี่แค่มัธยม
ปลายนะแต่ใช้เงินไม่ได้แตกต่างจากคนโตเลย


ฟังจากที่ซินแสพูดแล้ว...พี่ต้อแต่เลยค่ะ แต่ละคนดีๆทั้งนั้น


"เชื่ออั๊วเถอะ ลูกลื้อจะนำโชคมาให้ แต่ลื้อต้องเหนื่อย
หน่อยนะ"


"ค่ะ"

"จะไม่ถามเลยรึว่าลื้อจะเหนื่อยยังงาย" ฉันได้แต่ส่ายหัว
ยิ้มแหยๆออกไป


"แต่อั๊วจะบอกให้ก็ล่ายนะ ลื้อจะต้องทำให้ลูกลื้อทำงาน
ให้ลื้อให้ล่าย เพราะอีกไม่นานโอกาสนั้นมันจะต้องเกิดขึ้น
อย่างแน่นอน"


ภาพในวันนั้นแว๊บเข้ามาในหัวของฉัน ฉันจำทุกคำพูดที่
ซินแสพูดกับฉันได้เป็นอย่างดี และตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าไอ้โอกาส
ที่แกพูดน่ะมันคืออะไร


เพราะสองวันถัดมาหลังจากวันนั้น ก็มีโปรดิวเซอร์คอสตูม
ถ่ายแบบผู้ชายเซ็กซี่ของนิตยสารแฟชั่น 'ดิแบดบอย' ติดต่อให้รามไป
รับงานนี้ร่วมกับกลุ่มเด็กผู้ชายอีกหกคน

แล้วแบบเขาโทรหาฉันไง ทีนี้ฉันก็รู้ได้ทันทีว่ารามนี่แหล่ะที่
เป็นตัวนำโชคของฉัน ฉันก็เลยรีบตกลงทันที เพราะค่าจ้างที่ได้นี่ถึง
หลักหกเลยนะคะ จะปล่อยให้มันหลุดมือไปได้อย่างไร


แต่ปัญหาหลังจากนี้คือ ตารามไม่เคยรับงานถ่าบแบบหรือดารา
อะไรเลยตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าฉันจะหาวิธีตะล่อมเขายังไงก็ตาม


ตอนแรกฉันก็เครียดนะว่าจะทำไงให้รามมี่ยินยอมที่จะ
รับงานถ่ายแบบนี้ แต่พอฉันมาเจอถุงนอนเท่านั้นแหล่ะ
ความคิดเปลี่ยน เห็นเงินลอยวิบวับมาแต่ไกลเลย ฉันเชื่อในเซ้นส์
ของฉันว่าเด็กคนนี้แหล่ะ ที่จะเปลี่ยนแปลงรามมี่ได้ และฉันเอง
ก็ถูกชะตาอย่างแรง


หึๆ....ต่อจากนี้ไป เตรียมใจรับความป่วนจากพี่สาวคนนี้
ได้เลยค่าาา ^^






<โปรดติดตามตอนต่อไป>
---------------------------------------------------------------------------------------

เย้ๆๆๆ ได้ฤกษ์ครบร้อยper.สักที กร๊ากกกกกก เราหายไปนานใช่มั้ยยยย
(ยังไม่สำนึก ) รู้ตัวดีค่า แค่อย่าปาระเบิดใส่บ้านไรท์ก็พอ555 ตลกกลบเกลื่อนอีก


คือที่หายไปนาน เป็นช่วงมรสุมชีวิตด้วยเน๊าะ หลายเรื่องเลย แล้วก็เปิดเทอมแล้วด้วยตอนนี้
อาจจะช้าบ้างอะไรบ้าง ก็ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าเลย


ยินดีน้อมรับทุกคำติชมนะคะ เยอะไปอะไรไป มึนตรงไหน ใช้ภาษาไม่ถูกบอกได้เลยค่ะ

รักน้อยๆ แต่อยากให้รักนานๆนะ ไม่หายนะคะ เค้าเหงา

รักคนอ่านมากๆเลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #820 taew-onwara (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:44
    ชอบบบบบวบ
    #820
    1
  2. #816 akari-chang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:01
    โหยยยย!ขุ่นแม่!!
    #816
    0
  3. #815 nuclear_2142 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:12
    เย้ๆ ได้อ่านแล้วเว้ยยย! มาต่ออิกค่าาา
    #815
    1
  4. #814 sweetsmile229 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:06
    เมื่อไหร่จะอัพสักที รอนานแล้ววววว
    #814
    1
  5. #810 เป็นหมาในร่างหมี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 01:29
    ก็เยอะไปจริงๆนะคะ ลดลงสักนิดนะ นี่คาแรกเตอร์แม่พี่รามน่ากลัวมากเลยค่ะ 5555555555
    #810
    1
  6. #809 อิ๋'กิ๊บ เซ่อซ่า (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 06:43
    555555 ถึงจะเตี้ยก็ทำให้เพลียได้นะค่ะ
    #809
    0
  7. #808 สวรรยา พินากัน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 07:25
    อต่เค้าว่ามุข้ยอะๆก็ดีนะคะคราย้ครียดได้ด้วยแอบฟินไปตามส่วนฉากกุ๊กกิ้กก็เอามาแซมนิดๆบางตอนหนุว่ามันก็โอเคนะคะสำหรับความคิดหนุน้าาาาาาต่อ
    #808
    1
  8. #807 mynwp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 23:10
    เค้าว่ามุขเยอะไปนิดนึง ถ้าลดลงมานิดกำลังดีเลย อยากได้ฉากกุ๊กๆกิ๊กๆเยอะๆ555555 สนุกค้าาา
    #807
    1
  9. #806 แฟนคลับคนหนึ่ง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 21:37
    รอมาอ่านข้ามปี เปิดมางงเลย พี่ว่ามันเยอะไปนิดนะจ๊ะ
    #806
    1
  10. #805 YaiMooMam_ELF (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 20:00
    ทีมพี่สาวคนสวยค่า ขี้ข้าหลบไป
    #805
    1
  11. #804 taew-onwara (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 19:31
    ทีมแม่พี่รามมี่555
    #804
    0
  12. #803 Valentine_ok (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 13:21
    #ทีมแม่พี่ราม คือชอบอ่ะ สนุกมากค่ะ เข้าใจฟีลแบบหักโหมเครียดมาหนักๆป้ะ ได้อ่านเรื่องนี้แล้วคือขำหนักอ่ะแกร๊ ไม่โอเว่อนะ รอนะคะไรท์เตอร์ผู้น่ารัก? #ทีมพี่รามสามีหนูในอนาคต555555
    #803
    1
  13. #802 Freiler (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 23:02
    ติ่งแม่พี่รามเลย5555555 ส่วนมุกก็ไม่ได้เยอะนะ มันทำให้ดูมีสีสันดีค่ะ
    #802
    0
  14. #801 Devil (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 02:41
    มุกเยอะไปหรอ เราว่าไม่นะ นี่คิดว่าน่าจะมีมุกอีกเยอะๆ คือมันเปลี่ยนอารมณ์ดี เราเป็นคนที่เข้ามาอ่านเพราะชื่อตอนเสี่ยวเนี่ยแหละ เรื่องก็ฮาเราชอบออก
    #801
    1
  15. #799 สวรรยา พินากัน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 18:36
    ค้างไปอีกกกกก
    #799
    0
  16. #798 เอช เอ เอ็ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 21:26
    รอค้าาาาา มาต่อเถอะ
    #798
    0
  17. #797 katty-Nichanun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 19:53
    รอเสมอค้าา
    #797
    0
  18. #796 taew-onwara (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:47
    เอฟซีแม่พี่รามมมมมจ้าาา5555
    #796
    0
  19. #795 mirazaki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:05
    แม่ฮามากอ่ะ
    #795
    0
  20. #794 ดาราพร่างพราว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 16:11
    บอกเลยเรื่องนี้   ฮามากกกกก
    #794
    0
  21. #792 Cheeryblue (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 08:42
    อย่างฮาอ่ะ  แค่มุมก็เยอะไปจริงๆค่ะ อยากให้ดำเนินเรื่องเมน หรือเพิ่มเติมเล็กน้อยก็สนุกมากแล้ว
    #792
    0
  22. #791 Riboflavin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 08:02
    สนุกดีค่ะ ชอบๆ
    #791
    0
  23. #790 Narisa Taetrakul (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 06:53
    ไม่เยอะหรอกค่ะ สนุกดีค่ะ
    #790
    0
  24. #789 taowkwan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 02:29
    เรื่องนี้อ่านแล้วสนุกนะคะ ยิ้มได้ตลอดเลย ^-^
    #789
    0