Hurricane Lawa พายุรักเจ้าชายน้ำแข็ง

ตอนที่ 6 : ตอนที่5 แข่งบาส Let's Basketball Game 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    30 มิ.ย. 58

  


      เช้าวันนี้ฉันมาเรียนในสภาพที่โคตรจะห่อเหี่ยว  แค่คิดว่าจะต้องไปดูการแข่งบาสแล้วกลุ๊มกลุ่มค่ะ   อย่างที่บอกไป  ฉันน่ะ ไม่ชอบหรอกบาส  มันเถื่อนเกินไป  ชนมั่ง  กระแทกมั่ง  ดูแล้วอึดอัดเหนื่อยแทนคนเล่น  บางทีฉันอาจจะเป็นพวกโลกสวยก็ได้มั้ง5555


    พอมาถึงโรงเรียนก็เจอยัยสองของนั้นทำหน้าตาอึนๆอยู่ก่อนแล้ว  สภาพก็ไม่ได้แตกต่างจากฉัน  คงจะกลุ้มที่จะต้องไปเป็นน้องทาสที่ถูกใช้งานเยี่ยงทาสสินะ   ขนาดเบลล่าที่ดูดี๊ด๊ากว่าใคร  เพราะจะได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่คิวปิดยังทำหน้าเบื่อโลกเลย


"ไง  พวกแก  หน้าตาสดชื่นจังเลยเนอะ"


"หน้าแบบนี้อ่ะนะสดชื่น  ใช้ตาตุ่มมองหรอไงวะ"  แค่แกล้งแหย่เล่นไปหน่อยเดียว  ประโยคตอบกลับมานี่เผ็ดร้อนมากนะมายเดียร์


"ชิส์"



" แกรู้ยังว่าวันนี้เราจะต้องไปดูการแข่งบาส"  เบลล่าเงยหน้าจากแขนตัวเอง  หลังจากที่ฟุบหน้านอนมองเราคุยกันกับแขนมัน

"อืม  รู้แล้ว  พี่เซนทิสไลน์มาบอกละ"


" โอ๊ย  อยากจะบ้า"   มายเดียร์ร้องขึ้นมาอย่างสุดทน   ยัยนี่น่ะ เป็นคนที่พูดน้อยที่สุกในกลุ่ม  บุคลิกนิ่งๆ เงียบๆ  แต่ถ้าลองได้พูดทีคนฟังก็สะอึก  ลองถ้ายัยนี่โวยวายคงขัดใจมากๆแล้วสินะ



" เอาน่าๆ  แค่สองเดือนเอง" เบลล่าเอ่ยปลอบใจ

"แกก็พูดได้ดิ  แกชอบพี่ชายชั้นนิ"


"แหม  ก็นะ  ทนๆหน่อยนะพวกแก "



"เออออออ"  ฉันและยัยมายเดียร์มองหน้ากัน  และพูดประโยคนั้นแทบจะพร้อมๆกันเล


โอ๊ย  วัยรุ่นเซ็ง!!!


   พวกเรานั่งเรียนกันอย่างเบื่อหน่าย วิชาที่เราเรียนก็เป็นระบบการจัดการสารสนเทศ ที่ทางโรงเรียนผสมผสานกับหลักสูตรของ ปวช.  ยิ่งเรียนก็ยิ่งงง ยิ่งงงก็ยิ่งเบื่อ ยิ่งเบื่อก็ยิ่งเซ็งไง เมื่อไหร่จะปล่อยเนี่ย 

ติ๊งต่องงงงงง

เหมือนฟ้าจะรู้คำปราถนาของข้า โฮะๆๆ (ไปละ สมง สมอง)


"ป่ะ กินข้าวกัน" แกรอโอกาสนี้มานานแล้วใช่มั้ยยัยเบลล่า

~เห็นเงาในตาฉันมั้ย เห็นเธออยู่ในนั้นมั้ย รู้ใจกันบ้างมั้ย
ว่าฉันนั้นคิดอะไร เห็นเธอมานาน....~

"ฮัลโหล"ขณะที่เรากำลังเก็บของจะไปกินข้าว เสียงโทรศัพท์มายเดียร์ก็ดังขึ้น


"อะไรวะ ก็ได้ ฮึ่ยยย" ยัยมายเดียร์วางโทรศัพท์แล้วมีท่าทางฮึดฮัดกระฟัดกระเฟียดมาก 
ไม่รู้คุยกับใคร ท่าทางโมโหเอาเรื่องเลย


"ใครโทรมาอ่ะแก"ฉันถาม


"เฟียส  เบลล์ เค้ก ฉันคงไปกินข้าวกะพวกแกไม่ได้ละ ไปนะ"



"อ้าว เดี้ยวดิ.. "เบลล่าจะเรียกไว้แต่ไม่ทันแล้ว มายเดียร์วิ่งไปนู้นแล้ว

~ฉันรักเธอโดยที่ไม่รู้จัก ฉันรักเธอ ตั้งแต่แรกพบหน้า
มากมายจนข้างในต้องระบายออกมา ให้เธอได้ยิน~


"สวัสดีค่ะพี่คิวปิด"เสียงโทรศัพท์ยัยเบลล์ก็ดังขึ้นอีกคน


"เอ่อ..แต่เบลล์นัดกับเพื่อนไว้ อ่าค่ะๆ จะรีบไปนะคะ"


"แก คือ..." 


"เออได้ยินละ แกรีบไปดิ" ยัยเบลล์มีสีหน้ากังวลนิดนึง มันคงกลัวฉันโกรธน่ะ
แต่ฉันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยหรอก

"แก ฉันขอโทษนะ" 

"เฮ้ย ฉันไม่โกรธแกหรอก เรื่องแค่นี้ แกไปเหอะ ฉันกินข้าวคนเดียวได้"


"งั้น ฉันไปนะ"


"อึ้ม" หลังจากเบลล์ไปแล้ว ฉันก็เดินไปโรงอาหาร สั่งข้าวผัดปูพร้อมน้ำมานั่งที่โต๊ะ

ไลน์!!!


กำลังจะเข้าปากอยู่แล้วเชียว ใครไลน์มาวะ ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อก แล้วก็พบว่า
คนที่ไลน์มาคือ เซนทิส. มารคอหอยเจรงๆเล้ยยยย

'ยุไหน?'ถามไมวะ?

[อยู่ในใจเสมอ ฮู้  บ่]


ไลน์!!!

'กวนตีน' สั้นๆง่ายๆ แต่ได้ใจความ เหอะๆ. รีบตอบดีกว่า



["อยู่โรงอาหาร "]

ไลน์!!!


'อืม????' อะไรของเค้าเนี่ย 'อืม' มาคำเดียวแล้วก็มีอิโมติคอนโอเคมา

10นาทีต่อมา


"มาแล้วๆ" อยู่ๆเซนทิสก็มาโผล่ทึ่นี่ พร้อมจานข้าวกับน้ำอีกหนึ่งแก้ว

"มาทำไมอ่ะ" ฉันตีหน้ามึนกลับไป


"ก็มากินข้าวกับทาสไง เผื่อต้องการอะไรจะได้ใช้ทาสทัน" ฮึ่ยย ไอ้นี่  กำลังเคลิ้ม พอพูดประโยคหลังออกมา
นี่มีเงิบนะ


"นี่" พอกินเสร็จนายนี่ก็หันมาพูด

"อะไร"

"คาบกิจกรรมอย่าลืมไปเชียร์พี่เล่นบาสนะ ....ไม่ไปโดนทำโทษแบบจัดหนักแน่ หึๆ" นายเซนทิสพูดแล้วประโยคหลังก็ค่อยๆโน้มหน้าลงมา

"เอ่อ ระ รู้แล้วน่า" ก้มมาทำอะไรนักหนา แล้วฉันก็บ้าจี้ตอบติดอ่างไปทำไมเนี่ย>\\<

"งั้นฉันไปละ เจอกันนะ"


      หลังจากนั้นเราก็แยกกันไปเรียนคาบบ่าย เพราะคาบกิจกรรมมีตอนบ่ายสอง แต่ถึงยังงั้นก็เถอะ ฉันไม่ได้ตั้งใจเรียนนักหรอก เพราะ
เอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อกลางวัน ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ฉันจะฟุ้งซ่านและหวั่นไหว ก็ฉันชอบเซนทิสอยู่นานแล้วนี่นา


"เค้ก แกเหม่ออะไรจังเนี่ย รีบเก็บของได้ละ เดี้ยวก็โดนพี่ทาสเล่นงานหรอก"

"อ่าว จบคาบแล้วหรอ"


"โอ๊ยยย เป็นเอามาก เร็วๆเลย"

เออใช่ รีบเก็บของดีกว่า เดี้ยวโดนจัดหนักอย่างที่เซนทิสขู่


~ปฏิเสธใจตัวเองไม่เป็น ปฏิเสธใจตัวเองไม่ได้เลย~

โทรศัพท์ฉันดังขึ้นมา. เบอร์เซนทิสนั่นเอง แหม ตรงเวลาเป๊ะ



"ฮัลโหล"

'นี่ออกมาจากห้องเรียนยัง อีก20 นาทีจะแข่งแล้วนะ'เสียงนายนั่นโวยวายออกมา

"เนี่ยเพิ่งเลิก"

'หิวอ่ะ ซื้อไรมาให้กินหน่อย'


"เอาอะไรดีอ่ะ"



'อยากกินโออิชิกับขนมปัง'



"เอาหนมปังไรอ่ะ กำลังเดินไปซื้อเนี่ย"

'อะไรก็ได้ ที่เป็นขนมปังฟาร์มเฮ้าท์  รสวานิลลาผสมอัลมอนดิ์'


"แล้วมันอะไรก็ได้ตรงไหน ห๊ะ?" ไอ้บ้านี่


'คริคริ' แน่ะยังจะมาแอ๊บหัวเราะแบบนี้ใส่อีก กวรประสาทชัดๆเลย ให้ตาย!


หลังจากที่พวกเราเดินไปซื้อของแล้วรีบไปที่ศูนย์กีฬาฯ ต้องรีบเอาของกินไปให้เซนทิสก่อน 
ไม่อยากให้หมอนั่นรีบกินมาก พอลงแข่งกลัวจะจุก ยัยสองคนนั้นเองก็ซื้อขนมติดมือไปฝากพี่ทาสตัวเองด้วยเหมือนกีน


"โอ๊ะ"

"โอ๊ยยย"  ฉันเดินสะดุดก้อนหิน จนไปชนกับผู้ชายคนหนึ่ง

"เอ่อ ขอโทษนะคะ" ฉันว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาคุ้นๆ เหมือนที่ฉันรู้จักเลย เค้าใส่แว่นสายตา

ย้อมผมสีน้ำเงิน นี่ถ้าไม่หล่อจริง ย้อมสีแจ่มๆแบบนี้ไม่ได้นะเนี่ย

"ไม่เป็นไรครับ ผมไปก่อนนะ"

"ค่ะๆ" แล้วเค้าก็เดินหายไป


"ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ" คนบางคนทำหน้างออยู่บนสแตนด์ที่มีเพื่อนๆเค้าอยู่ พวกฉันเลยเดินขึ้นไป

"เอาน่า ซื้อมาแล้ว จะกินปะล่ะ"

"กิน!"


    พอเซนทิสกับเพื่อนๆเค้ากินเสร็จ ก็ถึงเวลาแข่งพอดี นายนั่นยิ้มแล้วยักคิ้วให้ฉันสองที
เป็นเชิงบอกว่า ชนะใสๆ

แล้วผลการแข่งขัน จบเกมส์ เซนทิสก็ชนะจริงๆ นี่ขนาดฉันไม่ชอบนะ ยังลุ้นจนตัวโก่งเลย ฮ่าๆ

ว่าแต่ฉันคุ้นหน้าผู้ชายคนนั้นมากจริงๆนะ เค้าเป็นใครกัน 

นึกไม่ออกสักที!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น