Hurricane Lawa พายุรักเจ้าชายน้ำแข็ง

ตอนที่ 3 : ตอนที่2 ทำให้ปีศาจหวั่นไหว Demons Make Noise 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 มิ.ย. 58

     ฉันเพิ่งกลับมาถึงประเทศไทยเมื่อวานนี้เอง และก็ยังไม่ได้บอกใครด้วย แม้แต่พี่ชายของฉัน 
แน่นอนเบลล่ากับมายเดียร์ก็ยังไม่รู้ เนื่องจากเมื่อวานฉันต้องตระเวนออกตามหาหอพัก 
เพราะฉันไม่อยากรบกวนพี่คิวปิดและยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้  

     วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ฉันมานั่งรอยัยสองคนนั้นใต้ต้นหูกวางที่เราเคยนั่งกัน 
พอมองดูรอบๆแล้วที่นี่ก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังคงเป็นเหมือนเดิมตั้งแต่วันที่ฉันไป 
จะเปลี่ยนก็แค่มีต้นไม้มากกว่าเดิมนิดนึง

      ลืมบอกไปตอนนี้ฉันดูดีขึ้นมาแล้วนะ ตอนฉันไปอยู่ U.S.  ฉันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่าง 
ฉันตั้งใจลดน้ำหนักอย่างหนัก ดูแลผิวพรรณ เข้าคอสสปาหน้า ทำทุกอย่างที่ทำได้
 ยกเว้นศัลยกรรมที่ฉันไม่กล้าพอที่จะทำมัน 


หลังจากที่นั่งคิดอะไรเพลินๆถึงตลอดสองปีที่ผ่านมา ฉันก็กะว่าจะโทรไปเซอร์ไพรส์สองคนนั้นดีกว่า คงจะดีใจน่าดู

(ฮัลโหล ว่าไงแก มีไรก็พูดมาเลย ฉันรีบเดี้ยวไปโรงเรียนสาย)  โห มาเป็นชุดเลย

  
"เออ แกรีบมานะ ฉันรอพวกแกอยู่"

(รอบ้า รอบออะไร แกอยู่ U.S.ไม่ใช่หรอ อย่ามาตลกนะเค้ก ) น้ำเสียงเบลล่าไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

"ฉันกลับมาแล้ว เพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้เนี่ย"


(เฮ้ย!  จริงหรอวะ มาไม่บอกเลยนะ) 

"ขอโทษนะ พอดีมันสอบเสร็จเร็วอ่ะ"

(เออๆ เดี้ยวพวกฉันจะรีบไปหานะ )


ติ๊ดดด

และหลังจากเบลล่ามันวางไป ประมาณ 15  นาที พวกมันก็โทรกลับมา

(เฮ้ย  เค้ก แกอยู่ไหนวะ?)

"ฉันก็อยู่ใต้ต้นหูกวางนี่ไง" ฉันเห็นพวกมันแล้ว และพยายามโบกมือให้พวกมันเห็น

(ไหนวะ?  ฉันเห็นมีแต่ผู้หญิงหน้าตาน่ารักยืนโบกมืออยู่)  พวกมันจำฉันไม่ได้อ่ะ -..-

"ก็นั่นแหล่ะฉัน"

(ไม่จริง อย่ามาตลก)  พวกนั้นมองแล้วก็สะบัดหัวอย่างแรง

"จริงโว้ย ไม่เชื่อเดินมาดูดิ"  แล้วพวกมันก็ไม่เชื่อ เพราะตอนนี้มันกดวางโทรศัพท์แล้วเดินเข้ามาหาฉัน

"เอ่อ แกจริงๆหรอวะ คัพเค้ก"  มายเดียร์ถามฉันอย่างลังเล

"ก็จริงอ่ะดิ "  พวกมันมองหน้ากัน

"ฉันชอบกินอะไร" 

"ฉันมีไฝตรงไหน" ทั้งมายเดียร์และเบลล่าต่างก็ตั้งคำถามเพื่อความแน่ใจกับฉัน

"เบลล่า แกชอบกินข้าวผัดปู ไม่ใส่ผัก ไม่ใส่หอมใหญ่  ส่วนแก เดียร์ แกมีไฝตรงสะโพกด้านขวา แน่ใจหรือยัง 
หรือจะต้องให้บอกป่ะว่าพ่อ แม่แกชื่ออะไร"

พอฉันพูดจบเท่านั่นแหล่ะ พวกมันก็เข้ามากอดฉัน

"ฮึกก เค้ก แกรู้มั้ยพวกฉันคิดถึงแกแค่ไหน" เบลล์พูดออกมาด้วยน้ำตานองหน้า

"ไม่มีแกอยู่แม่งโคตรเงียบเลยว่ะ แล้วก็ไม่มีใครให้ลอกการบ้านด้วย"

เอิ่ม ดูไอ้มายเดียร์มันพูด

"ไอ้บ้า กำลังซึ้งอยู่แล้วเชียว ฮ่าๆ"

กริ๊งงงง

        แล้วเราก็กอดกันหัวเราะทั้งน้ำตาจนออดเข้าเรียนดัง พวกเราจึงพากันไปที่ห้องเรียน
 เพราะวันนี้เป็นวันเทอมวันแรก นักเรียนส่วนใหญ่จึงคึกคักเป็นพิเศษ คาบนี้เป็นคาบโฮมรูม 
พบปะพูดคุยกับครูที่ปรึกษาเกี่ยวกับกฏระเบียบทั่วๆไป หันไปมองข้างๆ ยัยมายเดียร์ก็ฟุบลงกับโต๊ะเหมือนเมื่อก่อน 
ส่วนยัยเบลล่าก็นั่งเล่นเกมส์ เจริญละเพื่อนฉัน

       หลังจากครูปล่อยแล้วพวกเราก็ตั้งใจกันว่าจะไปกินข้าวกันที่ห้างz. ห้างสรรพสินค้าใกล้โรงเรียนนี่เอง สาเหตุที่เลือกที่นั่น 
ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา เพราะอยากตากแอร์เย็นๆและช็อปเพลินๆไง อิอิ 

        ขณะที่เรากำลังเดินลงบันได ก็มีเด็กชายม.2 วิ่งมา ด้วยความที่ฉันไม่ทันระวังเพราะอยู่ริมสุด ทำให้โดนชนจนร่วงบันได   
พอรู้ว่ากำลังจะตกลงมา ด้วยความกลัวฉันจึงรีบหลับตา ในใจก็ภาวนาอย่าให้ตัวเองเป็นอะไรมาก พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยเค้กด้วย 
ฉันจะความจำเสื่อมมั้ย ฉันจะตายมั้ย ม่ายยยยยยยยย

เอ๋? ทำไมไม่เจ็บอ่ะ แถมนุ่มมากอีกต่างหาก มีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆด้วยอ่ะ หรือว่าฉันตายแล้ว?

"นี่ยัยโง่ ช่วยลืมตา แล้วออกไปซักที"  เสียงใคร?  ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ให้ตายเหอะ เซนทิส! เขาช่วยฉันไว้ ฉันรีบดีดตัวเองขึ้ยมายืนข้างเพื่อนฉัน
 ซึ่งมันก็มีสีหน้าช็อกไม่ต่างจากฉัน

"เอ่อ ขอบคุณนะที่ช่วย"

"อืม แต่เดี้ยวนะ เท่าที่ดูจากจุดบนเสื้อเธอแล้ว. เธอสมควรต้องเรียกฉันว่าพี่นะ" แล้วเซนทิสก็ทำสายตายียวนส่งมาให้ฉัน
 ชิส์ ไอ้บ้านี่ ก็คนมันตกใจบวกกับอาการเกลียดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงทำให้เผลอลืมไปว่าฉันต้องเล่นละครอ่อยนายนั่น

"ขอโทษค่ะ..พี่ พอดีตกใจอ่ะค่ะ"

"หึ ไม่ให้อภัยว่ะ". เอ๊ะ ไอ้นี่ คิดจะกวนประสาทหรือไงกัน

"นี่  ก็โทษแล้วไง จะเอายังไงอีก"ชักโมโหแล้วนะ!

"บอกชื่อเธอมา" 

"ห๊ะ?" อะไรของมัน

"หูหนวกหรือไงวะ!  บอกชื่อเธอมาดิ".หงุดหงิดง่ายชะมัดแค่นี้ก็ต้องตวาด

"คัพเค้ก"

"อืม คัพอก.." 

"เฮ้ยยไอ้บ้า บอกว่าชื่อคัพเค้กไง "

"หึๆ อย่าให้ฉันเจอเธออีกละกัน ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ ยัยคัพอก" แล้วหมอนั่นก็เดินหัวเราะออกไปพร้อมเพื่อนของเขา 
พี่ชายของฉันหันกลับมามองนิดนึงคงจะคุ้นๆนั่นแหล่ะ

กรี๊ด ไอ้บ้านั่นมันเรียกฉันคัพอก อยากจะฆ่ามันนัก นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขา เหอะ ตลกสิ้นดี!

"แล้วแกจะเอาไงต่อวะเค้ก พี่เซนทิสแกก็ดูท่าทางจะร้ายใช่เล่นนะ"

"ไม่เอาแล้วว่ะ ตอนนี้เกลียดมาก ฉันขอถอยดีกว่า ไร้ประโยชน์ชะมัด!"

"เออ ก็ดีว่ะ มันเสี่ยงเกินไปแล้ว"

ฉันไม่เอาแล้ว แผนการบ้าบอนี่ ตอนนี้อยากจะหนีมาก ฉันเกลียดนายแล้วว่ะ เซนทิส!




                                                          -------------------------------------------
                                                                      Loading  100%



อ้าวนางเอกเรายอมถอยซะแล้ว ตกลง ใครทำให้ใครหวั่นไหวกันแน่ล่ะนี่ กลายเป็นตอนนี้เซนทิสสามารถป่วนประสาทคัพเค้กแล้ว มีแอบจิกเบาๆ55

ต้องขอโทษด้วยนะคะ. ที่ไม่สามารถลงรูปได้ เนื่องจากอัพทางโทรศัพท์  สัญญาณก็กากเว่อร์ ขออภัยด้วยนะคะ

ป.ล.  ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆนะคะ สัญญาว่าจะพัฒนาต่อไปค่ะ ฝากเม้นแนะนำ แสดงความคิดเห็นด้วยนะคะ จะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น