Hurricane Lawa พายุรักเจ้าชายน้ำแข็ง

ตอนที่ 21 : ตอนที่20 ง้อหน่อย อ่อยแล้วนะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ก.ค. 58






 กริ๊งงงงงงง

    เสียงออดพักเที่ยงดังขึ้นแล้ว ทุกคนกำลังเก็บข้าวของไปกินข้าวเที่ยงกัน


"กินไรกันดีวะ"

เสียงพี่เฟียสหันไปถามพี่คิวปิด

"ก๋วยเตี๋ยวก็ได้ กินกันสองคนนี่"

เอ๊ะ แล้วเซนทิสล่ะ


"แล้วเซนทิสละคะพี่" ปากไวเท่าความคิดเสมอเลยฉัน

"พี่ทักไลน์ไปถามละ มันบอกไม่อยากกิน อยากอยู่คนเดียว" พี่เฟียสหันมาตอบ


"ยังไงก็ไปดูมันหน่อยดิ ซื้อข้าวไปให้มันหน่อยก็ดี" 

"เค้กจะรู้ได้ไงว่าหมอนั่นอยู่ไหน และที่สำคัญทำไมเค้กต้องเอาข้าวไปให้นายนั่นด้วย"

"ไอ้เซนอยู่บนดาดฟ้า อาคารหอประชุมใหญ่ ส่วนเหตุผลว่าทำไมเธอต้องเอาข้าวไปให้มันก็คือ
..หนึ่ง เธอเป็นน้องทาส พี่ทาสเป็นอะไรต้องดูแล"


พี่คิวปิดร่ายออกมาซะยาวเลย และมันก็ถูกซะด้วย เถียงไม่ออกจ้า

"และสอง..มันกำลังงอนเธออยู่ไปง้อซะ"


เดี้ยวนะ งอนหรอ มางอนอะไรฉัน ฉันทำอะไรผิดวะคะเนี่ย

"งอนไร เค้กยังไม่ได้ทำไรให้นายนั่นเลย"

"พี่ก็บอกอะไรเธอไม่ได้หรอกนะ เธอต้องไปถามมันเองแล้วล่ะ"

      แล้วพี่เฟียสกับพี่คิวปิดก็เดินออกไป โดยไม่ลืมลากเพื่อนทั้งสองคน
ของฉันไปด้วย


ทิ้งฉันกันหมดเลย จนบัดนี้ฉันก็ยังงงอยู่เลยว่าฉันไปทำไรให้เซนทิส 
งอนตอนไหนกัน

ช่างเหอะ ค่อยไปถามละกัน

ฉันวิ่งไปที่โรงอาหารซื้อข้าวให้เซนทิสจริงๆตามที่พี่เฟียสกับพี่คิวปิดบอก
แล้วรับวิ่งไปที่อาคารประชุมใหญ่

แฮ่กๆ ไอ้บ้า จะงอนทั้งทีทำไมแกไม่เลือกที่มันต่ำๆไปหาง่ายๆหน่อยวะ
รู้มั้ยว่ามันเหนื่อยมากกกกก

ตึก ตึก ตึก

     ฉันวิ่งมาถึงชั้นบนสุดหรือดาดฟ้านั่นแหล่ะ ยืนหอบอยู่สักพักก็สอดส่าย

สายตามองหาเซนทิส นั่นไงนายนั่นนั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้เก่าๆ 

     ตอนแรกฉันคิดว่าเค้าจะนั่งดูดบุหรี่อยู่ แต่เปล่าเลยเค้านั่งหลับหัวพิงโต๊ะ
เฉยๆ ความจริงฉันก็ไม่เคยได้กลิ่นบุหรี่จากตัวเค้าเลย

ฉันสาวเท้าเข้าไปใกล้เข้าอย่างช้าๆ

"ฉันบอกพวกแกแล้วไงว่าไม่หิว ขึ้นมาทำไมกันวะ" เซนทิสเอ่ยขึ้นมาอย่างหงุดหงิด
ทั้งที่ยังไม่ลืมตาเลยด้วยซ้ำ

"ก็กลัวจะมีคนอดข้าวตายก่อนน่ะสิ"


Sentist talk.


"ก็กลัวจะมีคนอดข้าวตายก่อนน่ะสิ"  

     ไม่ใช่เสียงของเพื่อนผม แต่มันเป็นเสียงของคนที่ทำให้ผมกลายเป็นไอ้งั่งงี่เง่า
 มานั่งโมโหเธอตั้งแต่เช้าแล้ว ผมไม่อยากเข้าเรียน ไม่อยากกินข้าว ไม่อยากทำอะไรเลย

เกิดอะไรขึ้นกับผมวะเนี่ย เซนซิทิฟอ่อนไหวง่ายชะมัด

      ผมไม่ชอบเลยที่มีคนมาจีบเธอ ไอ้นั่นคือคนๆเดียวกับที่ยืนคุยกับเธอ แล้วทำให้เธอทะเลาะกับผม
เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน มันบอกมันจะจีบยัยนั่น นั่นก็ทำให้ผมโมโหมากแล้ว

   แต่คัพเค้กนี่สิ ยังทำท่าทีเหมือนปกป้องมัน อันนั้นแหล่ะทำให้ผมแทบคลั่งเลย

"มาทำไม"

"มาดูว่าตายยัง" ดูสิครับ ดูยัยนี่พูดกับผมดิ

"ถ้าจะมาพูดแบบนี้ ก็ลงไปเลยไป" เชอะ

ตึก ตึก

ยัยนั่นก้าวเข้ามาใกล้ผม นั่งยองๆ มองหน้าผมแล้วก็

หมับ

"เฮ้ยย"

"โอ๋ๆ โกรธอะไรคะ ดีกันนะ น้าาาา" ยะ ยัยนี่เอามือจับหน้าผมอ่ะ แล้วโอ๋ปลอบใจผม
เหมือนเด็กอ่ะ ยัยบ้าไม่รู้รึไง ว่ามันเขิน-/////-

"อะไรของเธอเนี่ย-///-"

"กะ ก็ไม่รู้หรอกนะว่านายเป็นอะไร แต่ขอโทษนะ" คัพเค้กตอบกลับมาแบบตะกุกตะกัก
คงจะเขิน เพราะผมเห็นเธอหน้าแดงด้วย

"หึ คิดว่าข้าวกล่องกับวิธีการโอ๋แบบเด็กๆนี่จะทำให้หายโกรธหรอ 
ง่ายไปป่าว"


"แล้วจะให้ทำไงล่ะ"


"ป้อนข้าวฉันแล้วเธอก็ต้องกินด้วย ผลัดกันคนละคำ"

เธอพยักหน้าตกลง

"เร็วๆดิ"

    เธอตักข้าวป้อนให้ผมและเธอ สลับกันอยู่อย่างนี้ จนกระทั่ง

เธอป้อนข้าวเลอะข้างๆปากผม 

หึๆ เธอพลาดเองนะคัพเค้ก


"เอ่อ มันเลอะ เดี้ยวหยิบทิชชูมาเช็ดให้นะ"

"ไม่ใช่"

"หื้ม? " เธอออกอาการงงหนัก

"ไม่เช็ดนายจะปล่อยให้เลอะแบบนี้หรอ"


"ที่บอกไม่ใช่ คือ ไม่ใช่ทิชชู แต่เป็นปากเธอต่างหาก"

"อะ ไอ้บ้า อย่ามาเวิ่นเว้อ ไม่ง้อแล้วนะ ไปแล้ว" เธอพูดด้วยใบหน้าที่แดง
แล้วเตรียมจะลุกจริงๆ

"เดี้ยวสิ ทีเธองอนฉันยังง้อเลย และอีกอย่างฉันเป็นพี่ทาสนะ อะไรคือสิ่งที่พี่ทาส
พอใจ น้องทาสต้องทำให้ไม่ใช่หรอครับ" 


คัพเค้กมีท่าทีลังเลมาก

"เออ ก็ได้" สำเร็จ! มุกนี้ใช้ได้ผลเสมอ วะฮะฮ่ะ


   เธอประคองใบหน้าผมไว้ด้วยมือสองข้าง แล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้
ก่อนจะหยุดชะงักลง

"นี่ถ้าสิวขึ้น อย่ามาโทษฉันนะ"

"อืม"

แล้วเธอก็ก้มลงมาใช้ลิ้นเลียหน้าผมเบาๆตรงบริเวณที่เปื้อน
โอ้ย ฟินเฟร่อ

จากนั้นเธอก็รีบปล่อยมือออกจากหน้าผมแล้วกลับไปนั่งที่เดิมทันที

"หายงอนละ วิธีง้อถูกใจ ฮ่าๆ"

" ไอ้บ้า" ก้มหน้างุดเชียว

   นี่ผมเป็นบ้าอะไร เจ้าชายน้ำแข็งที่แสนเย็นชาหายไปไหน

เป็นเพราะผมอยู่ใกล้เธอหรอ

หรือเป็นเพราะผมเริ่มชอบเธอแล้ว


หรือผมอาจจะชอบเธอนานแล้วก็ได้





*********100%***********


หู้ยยยยย อีเซนแอบหื่น

เจ้าเล่ห์กะหนูเค้กอีกแล้ว5555

ใจละลายล่ะซี้ คริคริ
อัพแล้วค่า เค้าสอบเสร็จแล้วสำหรับมิดเทอม
ขอบคุณที่รอ ขอบคุณที่เจ้ามาอ่าน
ขอบคุณแฟนคลับ และที่ลืมไม่ได้ขอบคุณคอมเม้นน่ารักๆนะคะ

ถ้าไม่มีพวกคุณ เราก็ไม่มีกำลังใจนะคะ

พวกคุณคือแรงบันดาลใจที่สำคัญของเรานะคะ

รักคนอ่านทุกคนเลยยยยยย จุ้บเหม่ง>3<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #23 sureerut (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 21:44
    รอแรงงงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #23
    0
  2. #22 taew-onwara (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 20:52
    รอ
    #22
    0