Hurricane Lawa พายุรักเจ้าชายน้ำแข็ง

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 16 ไปเที่ยวกันหม้ายน้อง Let's go join 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 ก.ค. 58




    อ่า ในที่สุดก็ถึงวันหยุดสักที ฉันกำลังจะได้ไปเที่ยวที่ภาคใต้
จังหวัดที่เราจะไปกัน คือ จังหวัดสงขลา บ้านเกิดพี่เฟียสนั่นเอง

โดยจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวก่อน เพราะพี่เฟียสบอกว่าถ้าซื้อไปจากที่นี่ได้
จะดีมากเลย เพราะค่าครองชีพที่นั่นค่อนข้างสูง

    พวกเราตกลงกันแล้วว่าเพื่ออรรถรสในการเที่ยว เราจะขึ้นรถไฟกันไป
จะได้ดูวิวข้างทาง พี่เฟียสไปจองตั๋วไว้ให้เราไว้ตั้งแต่ตอนเช้ามืดแล้ว
เพราะการจองตั๋วรถไฟจะจองกันเป็นระบบ ถ้าช้าจะไม่มีเลขที่นั่ง และจะได้ตั๋วยืนแทน

ตั๋วออกจากพรีเดอแลนด์ประมาณบ่ายโมง ปลายทางของตั๋วคือชุมทางหาดใหญ่
หลังจากที่เราเตรียมสัมภาระอะไรเรียบร้อยแล้ว ก็ไปรอรถไฟออกตั้งแต่เที่ยงครึ่ง


ปู้นนนนนนนนนนนนนน

      เสียงหวูดรถไฟจากชานชาลาสถานีบางซื่อแล่นมา ทุกคนต่างก็เร่งรีบยกสัมภาระ
ตัวเองขึ้น ทุกอย่างดูชุลมุนวุ่นวายไปหมด พวกฉันมีที่นั่งเลยเดินไปเอากระเป๋าไว้ด้านบน
แล้วนั่งกัน ฉัน เบลล่า มายเดียร์ และเซนทิสนั่งด้วยกัน เพราะที่นั่งจะเป็นแบบนั่งได้แถว
ละสองคน หันหน้าเข้าหากันเป็นคู่ๆ. และไม่อยากให้ใครมายุ่มย่าม เพราะมีแต่ผู้หญิง

ส่วนพี่คิวปิดกับพี่เฟียสนั่งอยู่ข้างหลังฉันกับเซนทิส

ไม่นานพวกเราก็หลับกันหมด เพราะระยะเวลาในการเดินทางยาวนานมาก นี่ก็เกือบสี่ชั่วโมง
ที่รถแล่นอยู่ รถไฟจะหยุดตามสถานีใหญ่ๆเท่านั้น เพราะเราขึ้นรถไฟเร็ว
ตอนนี้เราถึงประจวบคีรีขันธ์แล้วสินะ จะมืดแล้วด้วย

"เหนียวไก๋ หม้ายครับ เหนียวไก๋"

"เหล้า เบียร์ หรี่ เปล่า ม่ายพี้"

"ต้มหม้ายคะ ต้มหม้าย"

เอ๊ะ อะไรคือต้ม ท่าทางจะน่ากินนะ  ว่าแล้วฉันจึงสะกิดพี่เฟียส

"พี่เฟียสๆ เค้กอยากกินอะไรที่ต้มๆนั้นอ่ะ"

"อ้อ ได้ๆ แปปนะ" พี่เฟียสพยักหน้า พอถามคนอื่นๆทุกคนก็จะกินเหมือนกัน เลยตะโกนเรียกคนขายที่อยู่โบกี้หน้า

"พี้สาวเห้อ ผ้มข้อต้มห๊กเถนะครับนา"

อร้าย พี่เฟียสพูดใต้อ่ะ น่ารักเว่อร์

"ได้แล่วค่า " อ๋อ ที่แท้ก็ข้าวต้มนี่เอง แหม ไอ้เราก็นึกว่าถั่วต้มไรงี้555

  

    ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พวกเรามาถึงนครศรีธรรมราชแล้ว  พี่เฟียสบอกว่ากว่าจะถึงหาดใหญ่ก็เจ็ดโมงพอดี
ฉันหันไปมองทุกคนแล้วดูท่าทางจะเหน็ดเหนื่อยและเมื่อยล้าน่าดู ขนาดพี่เฟียสที่เกินทางบ่อยยังสลบไสลเลย

ความจริงแล้วการนั่งรถไฟครั้งแรกของฉันมันก็ตื่นเต้นดีนะ บรรยากาศตอนกลางคืนข้างทางนี่สวยมากเลยแหล่ะ

     กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ดีๆไอ้บ้าเซนทิสก็ฟุบมานอนซบไหลฉัน หมอนี่หัวหนักเป็นบ้าเลย ซ่อนกระสอบทรายไว้
ในหัวใช่ม้ายยย  >\\<

"นี่  ตื่นๆ เอาหัวนายออกไป" ฉันพยายามดันหัวเซนทิสออกไป แต่พูดเสียงดังไม่ได้ เดี้ยวคนอื่นด่าเอา เพราะดึกมากแล้ว

"จิ๊ อย่ายุ่งน่า คนจะนอน" ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

"อ่าว มันหัวฉันปะวะ"

"ก็ช่างหัวเธอดิ เงียบๆ รำคาน" นี่ฉันผิดหรอคะ ตอบที?

ฮึ่ยยยย ดูดู๊ ดู ดูมันทามมมมม

แล้วฉันก็ต้องนั่งแบกรับหัวเซนทิสไว้อย่างนั่น ส่วนนายนั่นอ่ะหรอ นอนสบายเลย


ปู้นนนน ปู้นนนน

ณ ตอนนี้เรามาถึงชุมทางหาดใหญ่กันแล้ว พี่เฟียสโทรบอกให้เพื่อนมารับ สักพักก็มีผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี
แต่มีผิวสีแทน คือหล่อแบบเข้มๆอ่ะ


 "พรือมั่งล่ะบ่าว บายดีหน่า" พี่ผู้ชายคนนั้นทักพี่เฟียส และดูท่าทางจะรู้จักพี่คิวปิดกับเซนทิสด้วย


"ก็พรรย์นั้นละ" พี่เฟียสตอบกับไป เอ่อ คุยกันแล้วหันมาแปลได้มั้ยเนี่ย มึน!

"แหลงกลางหวา เพื่อนกู เด็กพรีเดอร์แลนด์ติดกรุงเทพฯเพ" พี่เฟียสพูดแล้วหัวเราะออกมา

"เอ้า ยังลูกสาวเค้ากันหล่าว โหม๋เด็กใครมั่งอ่ะ ไม่มีกูจีบนะ" เพื่อนพี่เฟียสพูดพร้อมยิ้มกรุ้มกริ้ม


--+-++++++++100%--------+++++++---


มาแล้วนะ เค้าหายไปวันนึงรู้สึกว่าเงียบๆเลยอ่ะ เมื่อวานเค้าติดอ่านหนังสือ
สอบเก็บคะแนนนะ แต่เจ้ามาส่องตลอดแระรู้ป่าว
1เม้น 1โหวต 1กำลังใจนะคะ รักเค้าน้อยๆ แต่อยากให้รักนานๆ


  ใครอยากรู้ว่าโหม๋เด็กคือไร ตอนหน้าได้รู้นะ คริๆ

ใครสงสัยคำไหน เม้นถามเลยค่ะ

ป.ล. เพื่อความสนุกในการอ่าน เค้าอยากให้อ่านตามวรรณยุกต์ที่เค้าพิมนะ
คนใต้พูดแบบนี้จริงๆนะครับนา หุหุ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #15 sureerut (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 23:34
    ต่อเร็วน่ะค่ะรออออออย่างงงแรงงง#สู้ๆค่ะไรท์
    #15
    0