Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 8 : Never'bamboo : 6 มาร์ครักเด็ก..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,179 ครั้ง
    1 ส.ค. 62



06
มาร์ครักเด็ก...






          คนตัวเล็กที่เดินกระเพ่กด้วยท่าทีคอตกเข้ามาในตัวบ้านหลังใหญ่ ขนาบข้างใกล้ๆกันมีร่างสูงของเพื่อนรักและอีกข้างมีรุ่นพี่คนสนิทคอยประคองคนตัวเล็กไว้ไม่ห่าง

          "ส่งแบมแค่นี้ก็พอแล้วครับ หรือจะแวะดื่มน้ำดื่มท่ากันก่อนไหม"

          "ไม่เอาดีกว่า ไม่อยากรบกวนมาก.."

          "ขึ้นไปพักผ่อนนะแบม อย่าลืมกินยาตามที่หมอสั่งแล้วก็ฝันดีนะรู้มั้ย" เป็นยูยู่เพื่อนรักที่ร่ายประโยคยาวเหยียดสั่งเพื่อนตัวกระจ่อยที่หน้าตาเซื่องซึมไป

          "พี่ชากับยูยู่ก็เหมือนกันนะ ขับรถกลับดีๆอย่าตีกันตายล่ะ"

          "ไอ้นี่!"

          แก้มกลมสองข้างถูกดึงพร้อมกันโดยสองพี่น้องตัวขาว ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักตอบกลับมาพอให้ชื่นใจ

          "บ้ายบ่าย"

          แบมบูโบกมือบ้ายบ่ายคนทั้งสองที่เดินกลับออกไปนอกตัวบ้านหลังใหญ่ ยืนส่งยิ้มจนรถหรูเคลื่อนออกไปจนลับสายตา รอยยิ้มน่ารักยังเผื่อแผ่ไปให้คุณแม่บ้านที่รอปิดประตูพร้อมถุงขนมหลายถุงแทนคำขอบคุณที่คอยดูแลแบมบู

          "รับไว้เถอะครับคุณแม่บ้านแบมตั้งใจซื้อมาฝาก เอาไปแบ่งให้คนในครัวทานด้วยก็ได้นะครับ แบมซื้อมาเยอะแยะเลย"

          แบมบูน่ารักซ้ำยังมารยาทดีแถมยังใจดีเป็นที่หนึ่ง

          คุณหนูเล็กภรรยาของคุณชายมาร์คส่งยิ้มหวานจนแก้มปริที่คุณแม่บ้านยอมรับถุงขนมไป ร่างเล็กเอ่ยปฏิเสธน้ำใจที่อีกคนอาสาจะช่วยไปส่งถึงห้อง เพราะมันเริ่มจะดึกหมดเวลาทำงานของคุณแม่บ้านแล้วแบมบูไม่อยากรบกวน 

          ไม่ว่าใครก็แล้วแต่..

          "ฮึบ"

          ความสามารถในการพาตัวเองขึ้นบันไดหลายสิบขั้นมายังชั้นสองของบ้านได้นั้นน่าทึ้งไม่น้อยสำหรับคนใส่เฝือกอ่อนเจ้าตัวเองก็อดอึ้งทึ่งไม่ได้

          เก่งจริงๆแหะเรา

          ขอเอ่ยปากชมตัวเองสักรอบเถอะ 

          "คิกๆๆ"

          "หัวเราะคิกคักอะไร"

          "อุ่ย!"

          แบมบูสะดุ้งโหย่งที่เสียงทุ้มดังขึ้นแบบไม่ให้ซุ่มเสียงข้างหลัง ไม่รู้ว่าพี่มาร์คเดินมาจากตรงไหนแต่หากจะให้เดาคงเดินมาจากห้องทำงานมั้ง

          "ผู้ใหญ่ถามมีปัญญาตอบรึเปล่า"

          "แบมก็หัวเราะลม หัวเราะอากาศไปเรื่อยแหละครับ แหะๆ" คนน้องยิ้มแยะๆ พูดตัดไปจะให้บอกยังไงว่าหัวเราะชอบใจที่ชมตัวเองว่าเก่ง ขืนพูดไปพี่มาร์คจะหาว่าเขาเป็นบ้าไปอีก 

          แต่ไม่ได้รู้เลยว่าคำตอบที่พูดไปมันดูเหลือเชื่อยิ่งกว่า..น่าหงุดหงิดเป็นบ้า ใครมันมาส่งวะถึงอารมณ์ดีนักหนา

          "ปัญญาอ่อน หลีก!"

          "อ้ะ"

          แบมบูเซถลาตามแรงที่มาร์คผลักให้พ้นทาง โชคไม่ดีที่เด็กหนุ่มเผลอลงน้ำหนักไปยังเท้าที่ใส่เฝือกอ่อน เสียงอุทานของน้องทำให้คนกระทำอย่างมาร์คเหลียวตัวมาดึงเอวขอดไว้ได้ทัน

          "ซื่อบื้อ!"

          "ก็พี่ผลักแบม.."

          "ผลักแค่นี้ก็สำออย เถียงเก่งอีกต่างหาก เหอะ!"

          "ไม่ได้เถียง อ้ะ! พี่มาร์ค"

          เด็กหนุ่มที่เถียงมาร์คคำไม่ตกฟากถูกอุ้มขึ้นแนบอกแกร่งอีกครั้ง แบมบูคว้ากอดคอมาร์คแทบไม่ทันที่อีกฝ่ายออกแรงเดินดุ่มๆอุ้มร่างน้อยเข้าห้องนอนโดยไม่บอกกล่าว

          "หายเจ็บแล้วรึไงแผลที่สะโพกน่ะ เดินมากๆมันจะเสียดสีให้รู้สึกแสบเอา โง่หรอที่ไม่รู้อ่ะ"

          มาร์คต้วนเอ่ยปากบ่นคนตัวเล็กในอ้อมแขนใช้เท้าเขี่ยให้ประตูปิดลงไปพลางๆกับที่รอคำตอบ นานเกินที่จะได้ฟังมาร์คอดจะแปลกใจไม่ได้เลยต้องละความสนใจลงมาประทะกับดวงตากลมที่เบนหลบไปเสียก่อน

          แอบมองความหล่อบนหน้าเขาหรอ? คิดค่ามองดีไหม

          "ว่าไง รู้สึกแสบรึเปล่า"

          "น..นิดหน่อยครับ"

          ไม่รู้ว่าพี่มาร์คหยั่งรู้มาจากไหนแต่ที่พูดน่ะมันตรงทุกอย่างเลย แบมบูทั้งรู้สึกเจ็บและแสบส่วนนั้นไปหมดที่สำคัญเขาก็อายมากๆด้วยที่จะตอบไปตรงๆ

          "ยังไม่หายดีก็ยังไปเป็นภาระให้คนอื่นเขาอีกนะ บ้านช่องมีไม่รู้จักอยู่"

          "ก็แบมเหงา.."

          "อ่อ..เลยต้องไปแวะดูผู้ชายให้กระชุ่มกระชวยใจสินะ"

          "แบมไม่ได้ทำอย่างนั้น พี่!"

          ปากอิ่มที่กำลังแก้ต่างเพลินๆหยุดชะงัก ใบหน้าน่ารักเบะออกเพราะความเจ็บและจุกเมื่อร่างทั้งร่างถูกโยนลงโซฟาที่นอนประจำ ก่อนที่แบมบูจะตาโตกับสิ่งที่เห็นอีกฝ่ายกระทำ

          "หรอ..ไม่ได้ทำหรอ"

          "พี่มาร์คจะทำ อื้อ"

          ปลายคางแหลมถูกช้อนโดยคนที่รีบร้อนยกตัวขึ้นทับน้องทั้งตัวจนจุกเสียด ริมฝีปากอิ่มประดับรอยช้ำที่ยกพูดฉอดๆถูกกลืนกินจนเสียงหายไป มาร์คต้วนแนบชิดกลีบปากบางของตนบดขยี้เยลลี่แดงจนเต็มคำ ไม่เหลือแม้กระทั่งช่องว่างจะให้เสียงหวานเล็ดรอดผ่านสอดลิ้นเข้าไปยังโพรงน้ำหวานที่เจ้าตัวมันไม่ประสีเอาแต่จ้องมองเขาด้วยความตกใจและสะดุ้งแรงที่ลิ้นร้อนเผลอเกี่ยวโดน

          "อื้อ!"

          มาร์คกัดริมฝีปากน้องแรงๆหนึ่งที

          โทษฐานที่เอาแต่เถียงเขาฉอดๆ รู้ไว้ด้วยว่าเสียงหวานๆมันไม่ได้ดูน่าฟังสำหรับเขานัก

          มือไม้ระเกะระกะยังคงเป็นปัญหาสำหรับเด็กหนุ่มที่โดนจู่โจมไม่ทันตั้งตัว มือเล็กปล่อยทิ้งลงกับตัว ดวงตากลมโตจ้องมองผิวหน้าเนียนละเอีนดยิบของสามีด้วยความเขินอาย แม้จะเจ็บปากจนชาหนึบแต่ไม่มีท่าทีจะปฏิเสธจูบมาร์คแต่อย่างใด ตรงกันข้ามแบมบูกลับคิดว่าอะไรกันที่เข้าสิงให้พี่มาร์คทำอย่างนี้กับเขา อาจจะทำกาวหรือเมายาอะไรก็แล้วแต่ แบมบูโคตรจะเต็มใจเลย...

          มัวแต่คิดจนลืมสนิท..ลืมหายใจสนิทเป็นปลิดทิ้ง

          "อ..อื้อ"

          ใบหน้าหวานพยายามเบือนหนีจากรสจูบที่เริ่มรุนแรง แต่กลับไม่เป็นผลเมื่อมือใหญ่ยังคงล็อกปลายคางเขาไว้แน่น และมากขึ้นไปอีกที่จะทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งเพียงเพราะมือใหญ่ที่สอดแทรกเข้ามาสัมผัสเนื้อหนังที่แผ่นหลังบางลูบไล้ด้วยความลื่นมือจนทำให้ยากจะหยุดอยู่แค่เท่านี้ก็เพราะว่าบางอย่างมันตื่นตัวขึ้นมา

          "ฮึกก.."

          "หายใจเข้าลึกๆ อย่าเพิ่งตาย"

          มาร์คต้วนเอ่ยแนะหลังจากยอมผละจูบออกที่อีกฝ่ายเริ่มดิ้นเพราะอากาศในปอดหมดลง จูบโง่ๆแค่นี้ก็หายใจไม่เป็น

          "ฮึกก อ้ะ"

          ดวงตากลมที่คิดว่าโตกลับโตขึ้นได้อีกเมื่อแบมบูรู้สึกและสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง บางสิ่งที่มันกำลังบดเบียดและทิ้มแทงส่วนล่างให้รู้สึกอายเล่นๆ

          "อะไร.."

          เสียงทุ้มเอ่ยถามใกล้ใบหูเล็ก ก่อนลมร้อนๆที่พ้นออกมาจะทำให้แบมบูสะดุ้ง

          "บ..แบมจะไปอาบน้ำ"

          "รีบอะไรขนาดนั้น"

          มาร์คต้วนไม่ยอมให้คนน้องลุกขึ้นง่ายๆ มือเรียวมันพยายามดันอกคนบนร่างให้ลุกขึ้นแต่มาร์คกลับส่งมือที่สัมผัสแผ่นหลังน้องให้ลงต่ำไปกว่านั้น ลงไปถึงขอบกางเกงและจะลงลึกไปกว่านั้นแน่

          "บ..แบมง่วงจะอาบน้ำแล้ว"

          "เพิ่งมาถึงเองนี่ ไปลั้นลากับใครมาทั้งวันไม่เห็นอยากจะง่วง มาง่วงเอาอะไรตอนนี้"

          "พี่มาร์ค.."

          ปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง ลมหายใจแบมบูสะดุดทั้งยังเริ่มมองมาร์คด้วยสายตาหวาดระแวง

          "ไหนบอกว่าจะเป็นเด็กดีของฉันคนเดียวไง" มาร์คยกตัวขึ้นมากระซิบเสียงแผ่วอย่างต้องการฟื้นฟูความจำให้เด็กหน้าโง่ มือก็ยังล้วงลึกลงต่ำไปเรื่อยๆ

          "จำได้ไหม? ความฝันของนายน่ะ"

'นาย..แม่ง..เป็นเด็กดีของฉันนะ..ของฉันคนเดียว'คำขอร้องที่แบมบูยินดีจะทำให้..

'อื้อ เป็นของพี่ ของพี่..อ๊ะ! คนเดียว ฮึกกฮือออ'

          อยู่ๆช่วงบทสนทนาที่แบมบูเคยได้ยินก็ลอยเข้ามาในหัวสมอง ถ้าเกิดเขาคิดว่ามันเป็นความฝันตั้งแต่แรกจริงๆทำไมถึงจะร้อนรนใจขนาดนี้กันล่ะที่กลับจำมันได้ขึ้นใจ

          ช่วงเวลาที่โดนไล่ต้อนเอารัดเอาเปรียบ..มันไม่ได้ตลกสักนิด..

          มาร์คเองก็ไม่รอให้คิดหาคำตอบนานหรอก เด็กหน้าโง่ในความคิดมันคงคิดไม่ถึงว่ามาร์คจะทำอะไรได้บ้าง

          "อ๊ะ!"

          ต้องทำให้ดูสิถึงจะถูก...

          ความเจ็บที่ก้อนซาลาเปาแค่ถูกบีบเบาๆกลับรู้เจ็บร้าวไปทั่วช่วงล่าง แบมบูร้องอุทานทั้งยังน้ำตาเล็ดหางตาเอ่ยบอกตัวต้นเหตุที่ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่

          "แบมเจ็บ เจ็บ อ..อื้อพี่มาร์ค"

          ปากอิ่มสั่นระริกเมื่อไอร้อนของลมหายใจอีกคนรินรดมาที่สันกรามน้อย ลำคอสวยที่ประดับรอยช้ำสีกุหลาบถูกมาร์คใช้ปากกดย้ำมันที่เดิม มือใหญ่ขย้ำแก้มก้นน้อยของน้องสลับกับขบกัดที่เนื้อนุ่ม

          สัมผัสแปลกใหม่ที่ถูกยัดเยียดทั้งที่ความจริงจะหวาดผวาไปกับมัน แต่ในความเป็นจริงตอนนี้ทำเอาแบมบูแทบบ้าตาย

          หัวสมองเล็กวิ่งวุ่นตีกันทั้งใจยังเต้นตึกตักแบบไม่ถูกเวลา แบมบูไม่รู้..ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ต้องปฏิเสธหรืออย่างไร

          รู้แค่ว่ามันโคตรจะ..

          "อ๊ะ!"

          เสียวเป็นบ้า!

          "ฉันน่ะหล่อจะตาย..แถมโคตรจะรวยอีกยังหยุดนายไม่ได้อีกหรอ"

          "พี่พูดเรื่องอะไร"

          คนน้องไม่รู้ถึงสาเหตุที่สามีมากประสบการณ์กว่าเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีต้นประโยคมันงงนะที่จะมายัดเยียดข้อกล่าวหากันโต้งๆ

          เขาทำอะไรผิดอีก..

          "หรือว่าอะไรของฉันมันดูไม่ใหญ่พอหรอ? ถ้าชอบคนอื่นมากทำไมไม่ไป.."

          "แบมชอบพี่!"

          "ชอบฉันแล้วทำไม..ไม่เห็นเลย.."

          "ครับ?"

          ใบหน้าหล่อที่ชะโงกขึ้นมองหน้าเด็กหน้าโง่ที่ทำแววเด๋อด๋าอยู่ใต้ร่าง มือใหญ่ผละออกจากซาลาเปานุ่มมือของน้องก่อนจะแปรเปลี่ยนมาประสานเข้ากับมือเล็ก มาร์คต้วนกดข้อมือที่ปนะสานกันแน่นลงกับเบาะโซฟาแคบๆ

          ครั้งแรกที่แบมบูเลือกที่จะไม่สนใจการกระทำของอีกฝ่ายนักเพราะแววตาคมที่มักแสดงออกว่ารำคาญแบมบูนักหนา แต่ว่าตอนนี้นะเพราะอยู่ใกล้จนปลายจมูกชิดกันขนาดนี้ เด็กหนุ่มจึงมั่นใจมาก..

..แววตาถึงความน้อยใจของอีกฝ่าย..

          ใครทำอะไรสามีของเขากัน?

          "ฉันถามว่าถ้าชอบฉันแล้วทำไม..ทำไมไม่เห็นจะมีรูปฉันบ้างเลย"

          รูปอะไรวะ..หรือว่า..

          "ตอบสิเด็กโง่!"

          "จะให้ตอบอะไรเล่า ก็แบมบอกว่าชอบพี่ๆ แบมชอบพี่จริงๆนะ..เลยคำนั้นแล้วด้วยซ้ำ" แบมบูเลือกตอบคนละประเด็น แววตายังคงแสดงออกว่าใสซื่อไม่รู้เรื่องอย่างเดิมท้ายประโยคนั้นแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

          "ก็รู้ว่าชอบ ฉันถามว่าทำไม..ทำไมไม่ลงรูปฉันบ้าง หูแตกรึไงห้ะ!"

          มาร์คต้วนตวาดดังลั่นใส่หน้าคนน้องที่ทำทีตื่นตกใจนิดๆและยังคงโง่ที่ไม่เข้าใจ 

          "แบมชอบพี่" ..และแบมบูดูเหมือนจะฉลาดขึ้นบ้างแม้จะตอบคนละคำถาม แต่ต้องยอมรับว่าคำตอบที่เลือกมันทำให้มาร์คอารมณ์เย็นลงอย่างไม่รู้ตัว..

          "แบมชอบพี่ ชอบพี่มาร์คคนเดียว..ชอบอื้อ!"

          มาร์คต้วนเองก็ชอบที่ปากอิ่มมันทำราวกับเชื้อเชิญให้เขาบดจูบลงไป ลิ้นใหญ่แฉะชื้นทรอดแทรกเข้าไปในโพรงปากน้องอย่างชำนาญทาง คนตัวเล็กที่เลือดสูบฉีดขึ้นมารวมกันที่ใบหน้าแทบเป็นลมตายให้รู้แล้วรู้รอด

          แบมบูไม่รู้ว่าเขาต้องทำอะไร ลิ้นของเขาตอนนี้ควรทำอะไรวางไว้ตรงไหน ยิ่งตอนที่สัมผัสโดนลิ้นแฉะๆของอีกคน เด็กหนุ่มยิ่งอยากจะกลั้นใจตาย..ตายแบบตายไปจริงๆ

          "แฮ่กๆ"

          "นาย.."

          "ไสหัวไปอาบน้ำไป"

          ทันทีที่ผละจูบมาร์คก็รีบผุดลุกออกจากตัวน้อง พูดบอกด้วยเสียงราบเรียบแต่ไม่ยอมแม้กระทั้งสบตากลมโตดวงนั้น 

          "รีบๆไปสิ!"

          มาร์คต้วนถือว่าให้โอกาสพอสมควรถ้าอีกสามวินาทีร่างผอมบางยังไม่ไปให้พ้นองศาการมองเห็นเขาจะทำในแบบที่สามีภรรยาคู่อื่นทำแน่

          น่าเสียดายที่ไม่เป็นแบบนั้น..แบมบูรีบเร่งหนีไปตั้งแต่วินาทีแรกที่มาร์คนับในใจ

          โถ่เว้ย! ผัวตัวเองอยู่นี่ไม่คิดอยากจะออเซาะบ้างหรือไร

          มาร์คต้วนก็แค่หงุดหงิดใจมองตามแผ่นหลังเล็กจนหายลับเข้าไปในห้องน้ำตัวใหญ่ คนตัวหนานั่งหลังพิงโซฟาพร้อมความคิดเรื่อยเปื่อยขณะที่รอใช้ห้องน้ำ ครู่หนึ่งก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้าบางสิ่งที่ตกออกมาจากกระเป๋าใบเล็กของน้องนอกจากพวกช็อกโกแลตกับลิปมันแล้ว

          บางอย่างที่ดึงดูดความสนใจทำให้อดที่จะหยิบมันขึ้นมาสำรวจใกล้ๆไม่ได้และกำมันจนเละก่อนจะขว้างทิ้งอย่างไม่ใยดี

          เด็กโง่มันมีความคิดจะป้องกันด้วยยาคุมกระจอกๆน่ะหรอ? คิดๆดูใหม่แล้วมันคงจะบันเทิงไม่น้อยถ้ามีมารหัวขนประดับแววตาโง่ๆเหมือนแบมบูงอกเงยขึ้นมาบนโลกใบนี้

          แค่คิดก็สนุกเป็นบ้าเลย...



'ปั้ง'


          ประตูห้องน้ำถูกปิดลงจากคนด้านใน แบมบูพรู่ลมหายใจออกแรงๆอย่างโล่งอกที่รอดพ้นช่วงเวลาก่อนหน้ามาได้อย่างหวุดหวิด

          ดวงตาหวานที่เอาแต่ฉายแววโง่เขลาใสซื่อเหมือนที่มาร์คเห็นตอนนี้มันไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกเหมือนอย่างก่อนที่เคยอยู่คนเดียว..แววตาที่มาร์คว่าโงเง่ามันกำลังทอออกมาไม่เหมือนเก่าและไม่ได้มีมาให้เห็นบ่อยนัก

          เด็กหนุ่มร่างบางจดจ้องร่างกายตนเองผ่านเงาสะท้อนบนกระจกใบใหญ่ น่าสมเพชจริงๆที่ร่างกายผอมบางของตนต้องประดับไปด้วยร่องรอยที่แสนน่าเกลียดไปทุกซอกมุม ร่องรอยที่ต้องหลอกตัวเองและคนอื่นซ้ำๆว่ามันคือรอยสัตว์ชนิดหนึ่งที่เรียกว่ายุงมันกัดเอา

          เหตุผลน่าโง่ ที่ใครเชื่อก็คงจะโง่ยิ่งกว่า..คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเชื่อ!

          นิ้วเรียวลูบไล้ไปมายังผิวเนื้อที่เคยเนียนใสไร้ร่องรอยป่าเถื่อนพวกนี้ทั้งๆที่ไม่ควรรู้สึกอะไร แต่ในใจลึกๆกำลังเต็มไปด้วยความรู้สึก..โกรธ..

          แบมบูโกรธแต่กลับทำได้แค่ปล่อยความโกรธให้สุ่มไปที่อกของตนเพียงฝ่ายเดียว สะโพกเขาก็เจ็บส่วนตรงนั้นก็เจ็บ ทั้งๆที่เจ็บไปมากขนาดนั้นคนกระทำกลับได้ทีฉกฉวยโอกาสที่แบมบูไม่รู้เรื่องราวลงมือตอกย้ำความเจ็บนี้ซ้ำๆ ถึงอย่างนั้นมันคงไม่เจ็บเท่าหัวใจของเขาหรอก

          แบมบูเสียใจนะ แม้แต่คำเอื้อนเอ่ยขออนุญาตหรือแม้แต่คำขอโทษที่กระทำร่างเขาให้บอบช้ำยังไม่มีให้กัน..หรือในใจลึกๆเห็นแบมบูเป็นเหมือนพวกผู้หญิงที่นอนกกกอดกัน?

          ไม่ได้รู้สึกยินดีและก็ร้องขออะไรไม่ได้ด้วยสิ


          เหงาสะท้อนที่ปรากฏตรงหน้าเด็กหนุ่มเอาแต่จ้องมองร่องรอยความโง่เขลาของตัวเองคนเก่าอยู่ในนั้น

          น่าสมเพช..ที่เขาก็ยังเป็นคนเดิมอยู่..คนที่ยอมและรักมาร์คสุดหัวใจ 

          มือน้อยยกถูริมฝีปากตัวเองที่ถูกเอารัดเอาเปรียบไม่เคยหยุดหย่อน ร่างกายที่ถูกบุกรุกโดยไม่รับคำอนุญาตสักนิดถูกขัดแรงๆและชำระล้างด้วยฟองสบู่ซ้ำๆ ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้สิ่งที่แปดเปื้อนในตัวเด็กหนุ่มหมดสิ้นไป เขาเอาแต่หลอกตัวเองซ้ำๆว่าหากทำอย่างนี้มันจะดีขึ้น หลอกตัวเองซ้ำๆว่าคิดว่ามันเป็นฝันเขาจะได้ไม่เจ็บปวดอะไร

          ดวงตากลมโตจ้องมองตัวเองอยู่ย่างนั้นพร้อมกับสิ่งหนึ่งที่ไหลออกมาพร้อมความเจ็บใจ

          น้ำตาโง่ๆของแบมบูเป็นสิ่งเดียวที่มันไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงและเหือดแห้งไปสักที

          ปลอบใจตัวเองแค่ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาความรู้สึกทิ้งดิ่งพวกนี้จะหายไปเอง..

          ความรู้สึกของแบมบูมีหน้าที่เก็บไว้แค่รู้สึกรักมาร์คมากๆเท่านั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจมันไม่สมควรจะเกิดขึ้นหรอก ร่างกายของคนเป็นภรรยามันก็ถูกแล้วที่สามีจะทำอะไรก็ได้..


#Never'bamboo 


          เช้านี้ควรเป็นเช้าที่สดใส แต่คนร่างสูงที่ยืนอวดหุ่นในผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันแค่ช่วงล่างกำลังรู้สึกหงุดหงิดใจต้อนรับวันใหม่

          แบมบูเอาแต่นอนอุดอู้..

          มาร์คต้วนจ้องมองก้อนผ้าห่มที่ห่อร่างเล็กของเมียเด็กไว้ในนั้นอยู่นานหลายนาทีแล้ว ตอนกลางคืนไม่ยอมหลับยอมนอนแบมบูเอาแต่พลิกตัวไปมาเสียงดังจนเขาไม่ได้นอนไปด้วย ไม่ได้มีความคิดที่ว่าจะรอให้อีกคนหลับสนิทแล้วเข้าไปลักหลับหรอก

          ไม่มี..

          "ตื่น!"

          "อื่อ.."

          แก้มอวบที่ลอดพ้นออกมาถูกนิ้วเรียวสะกิดย้ำๆเป็นการปลุก คนน้องที่ยังหลับตาสนิทพยายามหลบหลีกด้วยวิธีเดิมๆ ใบหน้าหวานมุดลงไปใต้ผ้าห่มนอนขดอยู่กับความอุ่นในนั้นอย่างหลับฝันดี

          "แบมบู!"

          "ตื่นสักที..ฉันจะสายแล้ว"

          เสียงทุ้มกรอกลงไปชิดกับก้อนกลม ลอยล่องเข้ามาในห้วงความฝันของเด็กหนุ่มแต่ก็เท่านั้น..ไม่ตื่น

          ก็ได้! ไม่ตื่นก็ไม่ต้องตื่น

          ขายาวพาร่างสูงหล่อมาหยุดยืนที่หน้าตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ที่ยาวไปจนสุดผนัง มาร์คใช้ความคิดอย่างหนักยิ่งกว่าการนั่งเขียนบทละคร จัดตารางศิลปินหรือแม้แต่คิดคอนเซปรายการต่างๆ นี่มันยากยิ่งกว่า ชุดมากมายที่วางเรียงรายอยู่ในตู้..

          เขาเลือกไม่ถูกว่าจะหยิบตัวไหนมาใส่ดี..

          ปกติแล้วเขาไม่ต้องมากังวลอะไรแบบนี้มากนักนั่นเป็นเพราะแบมบูชอบเสนอหน้ามาจัดแจงให้เสร็จสรรพ ถึงจะถูกด่าชุดใหญ่ไฟกระพริบไปแต่ประโยชน์ของภรรยาตัวเล็กเพิ่งทำให้มาร์คต้วนคิดได้เสียตอนนี้ 

          คนร่างสูงเปรยตาหันกลับไปมองเจ้าของความน่ารำคาญที่นอนขดเป็นก้อนกลมอยู่บนโซฟา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

          "เฮ้ออ"

          แค่หยิบๆมาใส่ก็สิ้นเรื่องแล้วมั้ง 

          เพราะไม่อยากฟังเสียงน่ารำคาญกับแววตาซื่อบื้อนั่นต่างหากมาร์คจึงปล่อยให้สไตล์ลิสส่วนตัวได้นอนฝันหวานต่อไปยันเที่ยงของวัน..

          "ฮัลโหลครับ.."

          แบมบูขยี้ตาน้อยๆเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกก่อนเสียงงัวเงียจะถูกกรอกเข้าใส่ปลายสายที่โทรเข้ามา

          'แบมบู! ฉันโทรหานายตั้งหลายสายมัวทำบ้าอะไรอยู่ ทำไมไม่รู้จักรับ!'

          "เอ๋..พ..พี่มาร์คหรอครับ" เสียงก่นด่าที่โคตรจะแสบหูของปลายสายทำให้คนงัวเงียตื่นเต็มตา แบมบูพยุงตัวลุกนั่งพิงโซฟาอย่างยากลำบากเพราะยังรู้สึกตะหงิดๆที่สะโพก

          "อ้ะ!"

          "เป็นอะไร!"

          มาร์คต้วนหยุดด่าทอแล้วกรอกเสียงดังใส่แทนถามคนน้องที่อยู่ๆก็ร้องขึ้นมา

          "ฉันถามว่าเป็นอะไรแบมบู!"

          "ค..คือนั่งผิดท่า"

          "โง่จริงๆนะนายน่ะ อีกสิบนาทีฉันจะถึงบ้านช่วยไปหยิบซองเอกสารบนโต๊ะทำงานให้ที"

          "เอ้ะ! พี่ลืมหรอครับทำไมไม่บอกให้แบมเอาไปให้กันจะลำบากมาถึงบ้านทำไม"..บางทีแบมบูก็คิดว่าไม่ใช่เขาคนเดียวโง่หรอก..

          "แหกตาดูด้วยว่าฉันโทรหานายไปกี่ร้อยสาย อย่าบอกนะว่าเพิ่งตื่นน่ะ"

          "บ..บ้า! แบมตื่นนานแล้วครับ ป..ไปรดน้ำต้นไม้มา แหะๆ"

          "ใครเชื่อก็โง่แล้วแดดส่องหัวขนาดนี้แหกตาดูด้วย ให้เดาว่าตอนนี้ขี้ตายังติดตาอยู่เลย" 

          ก..เกินไปแล้วพี่มาร์ครู้ได้ยังไง แบมบูยกมือขยี้ตาอย่างตื่นๆ ซ้ำยังรีบร้อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเสียตอนนี้

          "แค่นี้แหละ อีกแปดนาที"

          "ห..เห้ยทำไมเร็ว"

          แบมบูกดวางสายทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่ใดสักที่เจ้าตัวเองยังไม่สนใจ ขาเรียวรีบก้าวลงจากโซฟาเป้าหมายคือห้องน้ำและรีบจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนสามีสุดหล่อจะมาถึง

          ก็แค่อยากแต่งตัวดีๆให้พี่มาร์คเห็นแต่ด้านดีๆของตน ปากอวบอิ่มจึงถูกแต้มกรอสสีอ่อนให้ดูมีสีนิดๆ ปะแป้งหอมๆหวังให้อีกฝ่ายชื่นใจ

          "เหม็นเป็นบ้า.."

          ความหวังของแบมบูหมดลงเมื่อคำแรกที่คุณสามีหน้าหล่อทักท้วง มาร์คต้วนยืนพิงรถกอดอกนิ่งๆจ้องมองแบมบูแสดงออกซึ่งแววตาแห่งความเบื่อหน่าย 

          แต่ถึงอย่างนั้นแบมบูเลือกที่จะมองข้ามเพราะสิ่งที่น่าสนใจกว่าคือชุดทำงานแสนไม่เรียบร้อยบนตัวร่างสูงที่ทำเอาแบมบูแทบยกมือทาบอก

          "นี่ซองเอกสารครับ" มาร์คต้วนหยิบรับมาทันทียังไม่ทันได้ก้าวฝีเท้ากลับก็โดนเรียกรั้งไว้เสียก่อน

          "เดี๋ยวครับ"

          ด้วยความที่แฟชั่นมันเข้าไปในสายเลือดการที่พี่มาร์คใส่เสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยทั้งยังปกเสื้อที่ไม่เข้าที่ทาง

          มันอดไม่ได้จริงๆ

          "ขออนุญาตนะครับ.."

          เพราะส่วนสูงที่ต่างกันไม่มากนักไม่ใช่เรื่องยากที่จะเอื้อมมือไปจัดทรงปกเสื้อให้อย่างคุ้นมือ แบมบูห้วนอยู่กับปกเสื้อที่ไม่เป็นทรงหลงลืมว่าควรเก็บเกี่ยวประสบการณ์ตรงหน้าไว้ในความทรงจำนัก

          ภาพสะท้อนในแววตาคู่คมของมาร์คต้วนที่ปรากฏใบหน้าน่ารักของคนน้องอยู่ในนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าละเลยที่จะมองเห็นความน่ารักนี้ไปนานแค่ไหน

          แต่ว่าตอนนี้น่ะ..เห็นชัดแล้วล่ะ..

          "หล่อแล้ว.."

          เสียงหวานเอ่ยบอกเจ้าของร่างสูงที่กระพริบตาถี่ ก่อนร่างเล็กจะเซถอยหลังเล็กน้อยที่โดนผลักหัวเกือบทิ้มพื้น ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มหวานก็ยังประดับแต้มแก้มนุ่มนิ่มอยู่

          "อื้อ เจ็บ"

          แก้มนุ่มนิ่มที่ว่าถูกนิ้วโป้งใหญ่ๆของมาร์คแตะแรงๆหรืออาจจะเลยคำว่าแตะเรียกว่าขยี้แก้มกลมจนแดงเถือกเลยดีกว่า

          "อยากอ่อยก็เกลี่ยแป้งให้มันเนียนก่อน"

          เจ็บ..

          "ทาไปก็ไม่ได้น่าดมสักเท่าไหร่ รู้ตัวไว้ด้วย"

          "แบมก็ไม่ได้ทาให้พี่ดมสักหน่อย" เพราะเจ็บแสบจากคำพูดคุณสามีไม่น้อยเด็กหนุ่มจึงเลือกพึมพำคำโกหกไป แต่ดันซวยที่สามีสุดหล่อของเจ้าตัวดันได้ยินนี่สิ

          "หรอ..ปากดีอย่างนี้ขนมนี่ฉันทิ้งได้เลยเนอะ"

          แบมบูมองตามมือไม้ขาวเนียนของคุณสามีที่ชี้ไปยังถุงขนมหวานในรถถุงใหญ่ ดวงตาหวานเป็นประกายก่อนจะรีบสาวตัวเข้าไปจับแขนมาร์คไว้ที่อีกฝ่ายทำทีจะจับมันทิ้งจริงๆ

          "พี่จะทิ้งจริงๆหรอครับ"

          "ใช่ เบื่อขี้หน้านาย"

          มันเกี่ยวกันที่ไหนเล่า..

          แบมบูเบ้ปากอย่างไม่เข้าใจ แต่ว่าสองมือนิ่มยังยื้ออีกฝ่ายไว้แน่น มาร์คต้วนหยุดชะงักทันทีที่ต้นแขนภายใต้เสื้อทำงานถูกแนบลงด้วยความนุ่มนิ่มที่เรียกกันว่าแก้มกลมของคนน้อง

          "พี่ตั้งใจจะซื้อมาให้แบมทั้งที จะเอาทิ้งลงจริงๆหรอครับ"

          "สำคัญตัว ฉันกะซื้อไปให้เด็กต่างหาก" ..ไหนบอกจะทิ้งไง..

          แต่เดี๋ยวก่อนเมื่อกี้พี่มาร์คพูดถึงบุคคลที่สามที่แบมบูไม่รู้จักและไม่รู้จะตีความหมายว่าอะไร

          "เด็ก! ด..เด็กอะไร" เสียงหวานติดขัดยอมละหน้าออกมาจากต้นแขนแข็งปึกของคุณสามี แต่มือเล็กยังฉกฉวยโอกาสกอดแขนมาร์คต้วนไว้อย่างเนียนๆ แววตากลมทอแววสงสัยเต็มหน่วย นั่นยิ่งทำให้คนจ้องมองอดจะยกมือยีหัวน้อยไม่ได้

          "อื้อพี่มาร์ค.."

          "สำออย"

          เออ..สำออย ออเซาะด้วยเลยเนี่ย

          แบมบูถูไถศีรษะที่โดนขยี้จนเสียทรงถึงมาร์คจะผลักไสเท่าไหร่ก็ต้องแพ้ลูกอ้อนของคนน้อง ก็ดูเอาสิเด็กโง่มันไม่สำเหนียกหรอว่าแผลยังประดับอยู่หน้าผาก

          "แต่ว่าพี่มาร์คซุกเด็กไว้ที่ไหนอีกหรอครับ"

          แบมบูน่ะก็ทำได้แค่ถามไถ่เพื่อตอบสนองให้ใจดวงน้อยมันเจ็บช้ำ ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากรู้อยู่ดีว่าคนใหม่ที่เข้ามาแทนที่อีกรอบคือใคร

          ใคร? ใครอีกกันนะที่จะถือมีดมาทิ้มแทงหัวใจของแบมบู

          "อยากรู้หรอ?.."

          เสียงทุ้มเอ่ยตอบในขณะที่ดวงตาของมาร์คไล่จดจ้องไปทั่วใบหน้าหวานเนียนละเอียดจากแป้งเด็กที่เจ้าตัวทา เด็กโง่ที่พยักหัวให้คำตอบรัวๆ ทำเอาในใจมาร์คผุดคิดคำตอบหนึ่งขึ้นมา ดูน่าสนุกไม่น้อยที่แววตาซื่อๆของแบมบูจะต้องตื่นตระหนกอีกครั้ง

          "อยากรู้ก็ไปดูเองสิ..ไปมั้ย?"

          ชี้ทางมาขนาดนี้มันจะเหลือหรอครับ ถามจริง..


#แบมบูพี่ไม่รัก

          แบมบูไม่น่ามาเลยเอาจริงๆ

          ความคิดนี้วนเวียนในสมองไม่ต่ำกว่าสิบรอบที่เดินอ้อมเกือบทั่วซุปเปอร์มาร์เก็ต แบมบูน่ะถูกหลอกมาดีๆนี่เอง ส่วนพี่มาร์คคนหล่อสามีของเขาน่ะหรอ?

          แบมบูก็หาไม่เจอหรอกหลังจากที่เดินวนไปเวียนมาไม่ต่ำกว่าสามรอบก็ไม่เจอ แค่แวะดูช็อกโกแลตแปปเดียวเงยหน้ามาพี่มาร์คก็หายไปแล้ว 

          คนตัวเล็กหิ้วตะกร้าที่มีขนมเต็มจนล้นเดินกระเพ่กไปอย่างยากลำบาก สายตาคอยสอดส่องหาร่างสามีไปพลางๆ ก็ไม่ใช่ว่าซุปเปอร์มาร์เก็ตจะใหญ่อะไรนะ ทำไมหาไม่เจอ..หรือพี่มาร์คจะทิ้งเขาหนีกลับไปแล้วกัน?

          ไม่หรอก..พี่มาร์คไม่ใช่คนแบบนั้น

          ถึงจะคิดได้อย่างนั้น แต่เป็นแบมบูที่กระวนกระวายใจเสียเอง คนตัวเล็กที่ไม่แม้แต่จะได้พกเงินติดตัวหรือโทรศัพท์เพราะรีบร้อนจะวิ่งตามคุณสามี เบ้หน้าน้อยๆที่ต้องนำขนมทุกชิ้นที่เลือกไว้ไปคืนยังชั้นต่างๆ เพื่อที่จะได้ออกไปดูให้แน่ใจว่ารถคุณสามียังอยู่รึเปล่า

          แต่ขนมนี่แบมบูอุตส่าห์เลือกเลยนะ มีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย..แถมพี่มาร์คยังพามาซื้ออีก

          บางทีนะ..พี่มาร์คอาจจะแค่ลืมว่าแบมบูมาด้วยก็ได้ เดี๋ยวก็คงวนรถกลับมาละมั้ง

          ความคิดนี้ตีเข้ามาปลอบประโลมเจ้าตัวที่ในใจตอนนี้ทำทีจะโวยวายเป็นใหญ่โตเมื่อรถที่เคยโดยสารมาตอนนั้นและจอดลงตรงนี้มันกลับว่างเปล่า

          แบมบูหย่อนก้นนั่งลงที่ม้านั่งตรงนั้นอย่างรู้สึกปวดขา ดวงตากลมโตยังหยุดสอดส่องชะเง้อคอยรถของสามีไม่ได้ ในใจดวงน้อยกำลังหวิวแปลกๆ ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ใช่ครั้งแรก เขาไม่น่าจะไว้ใจในคำพูดของพี่มาร์คด้วยซ้ำ

          โดนแกล้งทิ้งไว้อีกแล้ว..แกล้งกันซ้ำๆแบบนี้ไม่เบื่อรึไง

          เหงื่อไคเริ่มชื้นขมับสวย แบมบูไม่สนใจจะปาดมันทิ้ง ร่างเล็กนั่งบีบขาตนไปพลางๆ เสียงคนมาใหม่ที่เข้ามาขัดความคิดที่โลดแล่นจำให้ต้องสะดุ้งโหยง

          "คุณแบมบู"

          จะว่าไปโลกก็กลมจนเกือบแบน..

          "คุณแดน"

          แก้มอวบยกยิ้มดีใจเมื่อเห็นหน้าคนที่ทักตนผ่านแมสปิดปาก แต่กลับจำดวงตาเรียวรีของอีกฝ่ายได้แม่น

          "มาซื้อของหรอครับ"

          "อ่า..ครับ"

          แบมบูตอบรับด้วยท่าทางเกกัง ยกมือเกาหัวเบาๆเมื่ออีกฝ่ายเผลอพูดประโยคทิ่มแทงใจ ตอนแรกก็มาซื้อของดีๆอยู่หรอก แต่ว่าตอนนี้..

เห้อ..

          "คุณแดนก็มาซื้อของหรอครับ"

          "เปล่าครับพอดีผมเพิ่งออกมาจากฟิตเนส เห็นคุณนั่งอยู่ก็เลยแวะมาทัก"

          แบมบูมองตามสถานที่ๆอีกฝ่ายเพิ่งเดินออกมาฟิตเนสใกล้ๆกัน ก่อนจะพยักศรีษะรับรู้ เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้วจิตใจมันไม่ปกติเท่าไหร่ แต่ว่านะ..

          ความบังเอิญมันไม่ได้มีบ่อยๆนี่นะ

          "คุณแดนครับแบมขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้รึเปล่าครับ" แววตาอ้อนวอนอย่างมีหวังส่งไปให้อีกฝ่าย

          "เหมือนแบมจะลืมโทรศัพท์ไว้สักที่" มือเล็กทำทีคลำหาวัตถุที่ว่าทั้งสองกระเป๋ากางเกง ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้เอามา

          "งั้นใช้ของผมโทรหาเครื่องคุณสิครับ"

          โทรศัพท์เครื่องหรูถูกส่งให้แบมบูอย่างร้อนรน รอยยิ้มน่ารักวาดให้กับเจ้าของเครื่อง นิ้วเรียวของแบมบูจรดลงกดหมายเลยโทรศัพท์ที่จำขึ้นใจ

          หมายเลขโทรศัพท์ของตัวเองน่ะ..ให้กดเบอร์คุณสามีหรอ?

          ก็บอกแล้วว่าความบังเอิญไม่ได้มีบ่อยๆ กดเบอร์คุณสามีสุ่มสี่สุ่มห้าก็คงไม่ดีม้าง..
      

          -60%-



          "อ่า..แบมนึกออกแล้วเหมือนจะลืมไว้ที่บ้านแหะ"

          อยู่ๆคนตัวเล็กก็โผล่งออกมาตอนที่นำโทรศัพท์แนบหูแล้วได้ยืนเสียงสัญญาณแค่ไม่กี่วินาทีเพียงเพราะได้สิ่งที่ต้องการแล้วนั่นเอง

          "ขอบคุณมากนะครับ"

          "ไม่เป็นไรครับ..นี่เบอร์คุณใช่ไหม ผมขอเมมไว้ได้รึเปล่า"

          ก็ถ้าความคิดส่วนลึกเขาตั้งใจไว้แล้วแบมบูจะขัดอะไรได้กันล่ะ

          รอยยิ้มหวานถูกส่งมอบให้คนใจดีอีกครั้งพร้อมคำตกลง เด็กหนุ่มผิวผ่องสะอาดเป็นเรื่องไม่ดีนักที่ต้องตากแดดทนร้อนเป็นเวลานาน มือเล็กพัดสะโบกคลายร้อนไปที่ใบหน้าหวานอดไม่ได้จริงๆที่คุณคนใจดีจะเอ่ยขึ้น

          "อากาศร้อนขนาดนี้มานั่งตากแดดตรงนี้ไม่ดีนะครับ ไปรอในร่มมั้ยครับ"

          "เอ่อ..พอดีรอคนที่บ้านมารับน่ะครับ ตรงนี้น่าจะสะดวกกว่า.."

          แบมบูตอบออกไปซ้ำยังชายตามองหน้าคู่สนทนาน้อยๆ ดวงตากลมทอแววเศร้าอีกหนเมื่อนึกถึงคนที่บ้านที่ทิ้งเขาไว้แต่เพียงลำพัง ทั้งๆที่อากาศร้อนขนาดนี้..

          เด็กหนุ่มก็ยังเลือกที่จะนั่งรอเพราะกลัวว่าหากคุณสามีวนรถกลับมาจะมองไม่เห็นเอาเสียได้ 

          แค่นั้นจริงๆนะ

          "งั้นรอผมแปปนึงนะครับ"

          ถึงจะไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามแบมบูพยักศีรษะตอบรับคุณศิลปินเดี่ยว ไม่นานนักในตอนที่ยังชะเง้อคอมองหารถที่แล่นผ่านไปมาอยู่

          "อ้ะ!"

          ความเย็นของบางอย่างแตะเข้าที่ข้างแก้มใสให้เจ้าตัวสะดุ้ง แบมบูขมวดคิ้วหม่นเมื่อหันมาพบกับเจ้าของความเย็นที่ว่า

          คุณแดนยืนส่งยิ้มให้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าถอดแมสปิดปากไปตอนไหน แต่ว่ารอยยิ้มที่ส่งให้มาพร้อมกับซองไอศกรีมเย็นเจี๊ยบ..อยู่ๆความคิดที่ว่า 'อยากกิน' ก็ลอยเด่นชัดเข้ามาในสมอง..

          หมายถึงไอศกรีม

          แบมบูมองตามของในมือคุณศิลปินเดี่ยวอย่างลืมตัว ดวงตากลมจดจ้องตามทิศทางของไอศกรีมแท่งนั้นอย่างไม่ปกปิดความต้องการ ดวงตาหวานแปรเปลี่ยนเป็นละห้อยแทนเมื่อสิ่งที่ต้องการถูกแกะออกจากซอง

          ใบหน้าน่ารักที่ชื้นเหงื่อเบือนหน้าหนีไม่อยากจะเห็นตอนไอศกรีมแท่งน่ากินถูกกัดเจ้าปากคนอื่นที่ไม่ใช่แบมบู 

          ทว่า..

          "ไอติมเย็นๆดับร้อนครับ รับเถอะนะครับผมตั้งใจซื้อให้"

          เพราะเห็นสีหน้าท่าทางจะเกรงอกเกรงใจของแบมบูคนให้ถึงกับต้องย้ำอีกรอบ ก็ตั้งใจซื้อมาให้แก้ดับร้อนนั่นแหละ

          แบมบูก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะ..

          ความเกรงใจนั้นอยู่ได้ไม่นานหรือเพราะอาจจะกลัวมันละลายเพราะแดดที่ร้อนจัด มือนุ่มนิ่มหยิบรับไอศกรีมแท่งใหญ่จากคนให้ด้วยรอยยิ้มจนเต็มแก้มปากอิ่มยกขอบคุณไม่ต่างกัน สัมผัสนิ่มๆที่เฉียดโดนมือของคนให้ก็ทำให้คุณศิลปินเดี่ยวอดจะยกยิ้มตามไม่ได้

          "ขอนั่งด้วยคนนะครับ"

          แบมบูพยักศีรษะรัวๆ พร้อมขยับที่ให้อีกคนนั่งลงข้างๆ

          ส่งความอร่อยที่รอนามานานเข้าปากไปอย่างน่าเอ็นดู รสชาติอร่อยเกินคาดที่ได้ลิ้มลองทำให้อารมณ์ดีขึ้นกว่าเก่า ดวงตาหวานยกขึ้นเป็นสระอิเพราะความหวานที่ได้ลิ้มลอง

          "อร่อยมั้ยครับ"

          "อร่อยมากๆเลยครับ"

          เสียงหวานตอบรับอย่างดัวยความจริง คนตัวเล็กจริงจังกับการจัดการแท่งไอศกรีมในมือไม่ทันได้สนใจคนข้างกันเท่าไหร่นัก ไม่ทันได้สนใจว่าร่างกายบอบบางของตัวเองถูกสำรวจโดยดวงตาคู่เรียวของอีกคน

          แดนไล่สายตามองร่างเล็กตั้งแต่ศีรษะไล่จรดลงมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสวยที่กำลังแทะความอร่อยในมือ อยู่ๆคำนี้ก็ผุดออกมารอบที่ล้าน

          น่ารัก..

          "ว่าแต่เท้าไปโดนอะไรมาหรอครับผมเห็นตั้งแต่วันนั้นแล้ว..ยังเจ็บอยู่ไหมครับ"

          แดนเอ่ยถามอย่างห่วงใย ทำให้คนที่กำลังจัดการไอศกรีมอยู่ชะงักน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาเสียงอ่อน

          "ตกบันไดนิดหน่อยครับ แต่ว่าช่วงนี้ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ"

          "ครับผม คุณแบมบูมันละลายเลอะปากคุณหมดแล้ว ไม่ใช่ครับตรงนั้น หมายถึงตรงมุมปาก"

          แดนชี้มือไปที่มุมปากคนตัวเล็กมี่มีคราบไอศกรีมติดอยู่ตรงนั้นแต่ดูเหมือนว่าแบมบูจะแตะมันไม่โดนสักที ลิ้นเล็กแลบออกมาเลียเพื่อขจับคราบที่ว่า แต่คุณแดนก็ยังย้ำหนักหนาว่ามันยังติดอยู่

          "ขอโทษนะครับ"

          คำขอโทษเรียบเสมือนประโยคขออนุญาตจบลงพร้อมที่มุมปากของแบมบูถูกแตะเบาๆจากมือคนพูด คราบไอศกรีมที่แบมบูไม่ได้รู้สึกว่ามันติดอยู่แต่ยอมให้ถูกเช็ดออกโดยคนที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง

          สองครั้งเองนะ..

          ดวงตากลมโตจดจ้องใบหน้าของคุณศิลปินเดี่ยวคนดัง ทั้งจมูกโด่ง รับกับปากบางเฉียบคล้ายคลึงกับคุณสามีไม่น้อย ต่างเสียก็แต่ดวงตาเรียวรีคู่ที่กำลังจดจ้องใบหน้าเขาเช่นกัน ไม่แปลกเท่าไหร่ที่แบมบูไม่ได้รู้สึกใจเต้นไปกับมัน ทว่าเด็กหนุ่มกลับทำราวกับเขินอายที่ได้สบตาเต็มๆกับคนตรงข้าม

          ถึงบริเวณโดยรอบที่ไม่มีผู้คนขวักไขว่ แต่มันคงไม่ดีถ้าหากมีใครมาเห็นเข้า คุณแดนเป็นถึงศิลปินดัง..มันคงไม่ดีถ้าใครที่เด็กหนุ่มรู้ดีอยู่แล้วว่าต้องวนรถกลับมารับ

          "อ้ะ!"

          เห็นเข้า..

          ข้อมือเล็กถูกกระตุกดึงจากแรงที่เยอะพอสมควรอย่างไม่รู้ตัว ไอศกรีมแท่งที่อยู่ในมือกระเด็นตกลงพื้นอย่างไม่ใยดีโดยฝีมือ..

          "พ..พี่!"

          "จะทำอะไรก็ให้รู้จักเกรงใจกันหน่อย"

          ประโยคเดียวที่เอื้อนเอ่ยมาจากริมฝีปากบางของคุณสามี มาร์คต้วนปรายตามองศิลปินหนุ่มตรงหน้าที่มันถือวิสาสะจับของๆเขาโดยตั้งใจ

          แบมบูมันโง่มันจะไปรู้อะไร!

          "ผมว่าคุณอาจจะเข้าใจผิด.."

          "ผมไม่ได้ขอความเห็นคุณ แค่มารับภรรยากลับก็เท่านั้น"

          "ภรรยา.."

          ภรรยาที่ถูกกล่าวหาสะดุ้งน้อยๆ ข้อมือเล็กยังถูกดึงและกำแน่นกว่าเดิมเมื่อแบมบูจะเอ่ยปากขอโทษคุณแดนที่หยุดยื่นนิ่งทวนคำซ้ำๆอยู่อย่างนั้น

          "ค่าไอติม"

          มาร์คคว้ากเงินแบงค์ที่ใหญ่สุดในกระเป๋าส่งให้แดน แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบเช่นเดียวกัน

          "ผมตั้งใจซื้อให้คุณแบมบู"

          "ขอบ.."

          "หรอ? ก็ดี คราวหลังไม่ต้องใส่ใจภรรยาผมมากขนาดนั้น"

          มาร์คต้วนกระชากข้อมือน้อยให้ปลิดปลิวไปตามทิศทางที่ตนบังคับ ยังไม่ทันที่แบมบูจะได้เอ่ยลาหรือเอ่ยขอโทษด้วยซ้ำก็ถูกดึงไปเสียก่อน เพราะรู้ดีจากคำบอกเล่าของชาสิ่งที่แดนทำได้คือการมองร่างเล็กกับสามีของเจ้าตัวที่เคียงคู่กันไป

          นี่นะหรอคู่แข่งก็ไม่ได้ดูยากขนาดนั้น..


#แบมบูพี่ไม่รัก


          "อดอยากขนาดถึงต้องไปขอคนอื่นกิน! ใช้สมองส่วนไหนคิดห้ะ!?!"

          ข้อกล่าวหาที่ไม่มีมาลอยๆเพราะมาร์คเห็นมากับตาถูกตวาดใส่คนตัวเล็กที่นั่งตัวลีบไปกับเบาะหน้ารถ

          "แบมไม่ได้ขอเขากิน.."

          "ฉันพูดมาขนาดนี้ยังไม่รู้จักละอาย เอาแต่เถียงฉอดๆ คาดสายตาไปหน่อยไม่ได้ โลดแล่นกับผู้ชาย สนุกมากหรอที่ปล่อยนออ่อยคนอื่นไปทั่ว ทำอะไรให้รู้จักเกรงใจนามสกุลฉันที่นายใช้อยู่บ้าง!!"

          เพราะคำพูดที่แรงไปเกินจะรับไหวหรือเพราะคำพูดที่มาร์คพูดมามีข้อเท็จจริงเพียงไม่กี่อย่าง แต่อย่างหนึ่งที่รู้ชัดๆว่าแบมบูใช้นามสกุลต้วน

          แต่ว่านะแบมบูไม่ได้จะยอมรับข้อกล่าวหาที่มาร์คว่าทั้งหมดหรอกน่า..

          "แบมไม่ได้ทำเหมือนที่พี่พูด และแบมก็ระลึกไว้เสมอว่าใช้นามสกุลของพี่"

          "ระลึกแล้วเคยละอายบ้างไหม ไปนั่งกินไอติมมัน อร่อยดีมั้ยล่ะ"

          "อร่อย.."

          ความจริงที่ตอบไปเหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง แบมบูในความคิดมาร์คไม่รู้ซ้ำถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้น มาร์คต้วนไฟสุ่มอกยิ่งคนน้องตอบออกมาด้วยแววตาใสซื่อ ของมันอร่อยมากกว่าของเขาที่เด็กนี่กินทั้งคืนแต่กลับทำเป็นจำไม่ได้งั้นหรอ

          "..อร่อยจนอยากกินอีกเลยล่ะครับ.."

          เหอะ!

          "แบมบู!!"

          "อึก เจ็บ!"

          รอยยิ้มหวานที่ประดับหน้าตอนแรกถูกทำลายลงไปเพราะคุณสามีที่นั่งอยู่เบาะคนขับ ในตอนนี้ที่รถยังไม่ได้เคลื่อนตัวไปไหนมานานกว่าสิบนาทีที่นั่งเถียงกัน

          "ยอมรับง่ายๆอย่างนี้น่ะหรอ?"

          "แบมพูดอะไรผิด ก็ไอติมมันอร่อย.."

          แบมบูพูดเสียงแผ่ว ดวงตาหวานฉายแววใสซื่อทั้งสองคู่ ปากอิ่มยู่ขึ้นเรื่อยๆเมื่อถูกมือใหญ่บีบจนแก้มเบียดกันไปมา แววตาใสซื่อที่ไม่รู้เรื่องราวของน้องทำให้มาร์คถอนหายใจแรงๆ จะไปถือสาอะไรกับไอ้เด็กหน้าโง่นี่

          ดูเอาเสียสิ! คราบไอศกรีมยังเคลือบปากอิ่มอยู่เลยด้วยซ้ำ

          "นายมันน่าโง่แบมบู.."

          ..มาร์คต้วนเชื่อแบมบูอย่างสนิทใจ..

          "ก็แบมนั่งรอพี่มาร์คตั้งนานนี่ครับ เพราะอากาศร้อนเขาเลยใจดีซื้อให้ ถ้าพี่ไม่อยากให้กิน.." แบมบูก็ไม่ได้เขลาเหมือนคำปรักปรำเสียขนาดนั้น เสียงหวานเอ่ยบอก แบมบูยกมือน้อยแตะทับเบาๆไปยังมือที่บีบแก้มตนไว้

          "ต่อไปแบมจะไม่ทำอีก..ถ้าพี่ไม่อยากให้กินของคนอื่น แบมน่ะจะกินของพี่คนเดียวจริงๆนะครับ"

          ไม่ใช่เพราะเสียงออดอ้อนหรือเพราะประโยคที่น้องเอื้อนเอ่ยว่ารอนาน มาร์คต้วนไม่ได้รู้สึกผิดที่ดวงตาหวานของน้องมันฉ่ำน้ำคล้ายคนจะร้องไห้ แค่รู้สึกพึงพอใจน้อยๆกับประโยคสองแง่สองง่ามที่เด็กโง่มันพูดออกมาและไม่น่าจะรู้ซึ่งความหมายเท่าไหร่

          น่าโง่จริงๆ

          "พี่มาร์คก็อย่าทำแบบนั้นกับแบมได้มั้ย แบมคิดว่าพี่จะไม่กลับมารับ.." แบมบูยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงและเริ่มสั่นคลอนลง

          พี่มาร์คไม่มีทางรู้หรอกว่าก่อนหน้านั้นความกลัวในใจของเด็กหนุ่มคนนี้มันมีมากแค่ไหน แต่แค่เสี้ยววิที่ได้ยินเสียงแบมบูก็แทบอยากจะร้องไห้ ถึงแม้จะเป็นคำด่าส่อเสียดแต่อย่างน้อยพี่มาร์คก็กลับมา..

          ซึ้งใจเป็นบ้าเลยล่ะ

          "นึกว่าพี่..จะทิ้ง"

          น้ำตาหยดเล็กที่อุตส่าห์กลั้นไว้ในที่สุดมันก็ทะลักออกมาจนได้เพิ่มความน่าสงสารไปอีกเท่าที่แบมบูถ่ายทอดอารมณ์นั้นออกมาได้สมจริงสุดๆ

          "ฉัน.."

          "ฮึก"

          คนตัวเล็กที่สั่นสะท้านเพราะเสียงสะอื้นมันน่ารำคาญไม่น้อยที่มาร์คต้องเห็นภาพนั้นในสายตา ก็แค่ไม่อยากเห็นและไม่อยากได้ยินเสียง

พรึบ!

          มาร์คดึงรั้งร่างเด็กขี้แยเข้าซุกอก กดศีรษะน้องและลูบเบาๆให้เสียงสะอื้นดังเบาลง สองมือน้อยยกกอดตอบผู้เป็นสามีอย่างไม่ลังเล ความหวาดกลัวที่เผชิญหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อสวมกอดเข้ากับอ้อมกอดที่อบอุ่นสิ่งที่โหยหามานานมีค่ามากขึ้นไปอีกเพียงเพราะเจ้าของมันคือคนที่เด็กหนุ่ม..รักสุดหัวใจ..

          "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนาย.."

          คำบางคำที่อยากบอกแต่กลับพูดออกไปไม่ได้เพราะความหยิ่งทนงค์มันฉุดไว้ มาร์คต้วนทำได้มากสุดเท่านี้แค่บอกปัดถึงความผิดที่เขาทำ

          จริงๆก็แค่อยากแกล้งให้น้องร้องไห้..กะว่าจะปล่อยทิ้งไว้ให้นั่งโง่ๆไปถึงเย็น แต่พอเอาเข้าจริงมันก็ทำไม่ลงหรอกเพราะดวงตาใสซื่อที่คอยตามหลอกหลอนทำให้ตัดสินใจวนรถกลับมาอีกครั้ง

          ถามว่าสะใจไหม? ไม่รู้สิเขาก็แยกความรู้สึกตอนนี้ไม่ออกเหมือนกัน..


#Never'bamboo 


          "ขออนุญาตครับคุณมาร์ค"

          "ชู่ววว.."

          ซีอีโอหนุ่มเจ้าของชื่อยกนิ้วจรดริมฝีปากให้คู่สนทนาที่เข้ามาใหม่ในห้องเงียบเสียงลง

          "เลิกเรียนแล้วหรอ"

          เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆกับเด็กตัวเล็กในอ้อมกอดของคุณเลขาที่เดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เด็กน้อยทำท่าทีตื่นเต้นไม่น้อยที่เห็นคุณลุงใจดีอ้าแขนจะอุ้มดีดดิ้นออกจากอ้อมอกบุพการีแทบไม่ทัน

          "ลุงมัค!"

          "ชู่ววว"

          มาร์คต้วนก็ยังจรดนิ้วลงริมฝีปากให้เบาเสียงลงดังเดิม ลุกขึ้นมาอุ้มเด็กชายตัวเล็กแนบอก สายตาเลื่อนเลยผ่านไปจดจ้องเด็กน้อยของตัวเองที่นอนหน้าจุ่มโซฟาในห้องทำงานอยู่ไม่ไกลกันนัก

          เด็กน้อยของเขาก็เพิ่งใช้พลังปั่นงานจนหมดแรงไป..

          "จิมมี่อย่าดื้อกับคุณลุง เข้าใจมั้ยครับ"

          "กั้บ"

          เลขาจินเอ่ยปากกำชับลูกชายตัวน้อยที่ไม่รู้ประสีแต่กลับพยักหน้ารับคำได้ เด็กตัวอวบกลายเป็นตุ๊กตาให้เจ้านายอุ้มเล่นก่อนคุณเลขาจะขอตัวกลับไปเคลียร์เอกสารให้เจ้านายต่อที่หน้าห้อง 

          "ใคร.."

          นิ้วสั้นเล็กๆชี้ไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่นอนน้ำลายยืด มาร์คต้วนยกยิ้มน้อยให้เด็กในอ้อมกอด ก่อนจะเอ่ยบอกเสียงเบา

          "น้าแบม"

          "บัม"

          มาร์คต้วนหัวเราะชอบใจกับน้ำเสียงออกเสียงไม่ชัดเจนของหลานรัก เด็กตัวน้อยดูท่าจะสนใจแบมบูไม่น้อยอาจจะเพราะแก้มซาลาเปาที่น่ากัดนั้นหรือจะปากห้อยๆที่น่า..

          "เล่นกับบัม.."

          "ไม่เอานะจิมมี่ น้าแบมหลับอยู่ ไม่กวน"

          คนตัวสูงอุ้มเด็กตัวเล็กที่เริ่มงอแงอยากเล่นกับเพื่อนใหม่ที่น่าตาน่ารักนั่น ขาเล็กดิ้นไปมาเพราะขัดใจไม่น้อยที่คุณลุงใจดีไม่ยอมให้เล่นด้วยกัน

          "จิมมี่มากินขนมกับลุงดีกว่า"

          "หนม.."

          "ใช่ ลุงซื้อมาฝากเยอะแยะเลย"

          "โดนัท.."

          ขนมหวานในถุงไม่ได้อยู่ความสนใจของเด็กชายจิมมี่นัก ดวงตาเรียวใสคู่น้อยที่ถอดแบบคุณพ่อมาเป๊ะจับจ้องไปที่จานขนมมีรูสีชมพูที่ไม่ใช่ของเจ้าตัว

          "อันนั้นของน้าแบม"

          เจ้าของตัวจริงนอนหลับน้ำลายยืดอยู่บนโซฟานั่นไง ไม่ทันได้รู้เรื่องหรอกว่ามีขนมแสนอร่อยวางอยู่ตรงนี้ ก็มาร์คเพิ่งสั่งมาถ้าแบมบูรู้มันคงจะเหลือแต่จานเปล่าแล้วล่ะ

          "ลุงมัคลง.."

          เสียงเล็กๆเรียกสติให้มาร์คหลุดจากภวังค์ จิมมี่เอ่ยบอกความต้องการได้เพียงสั้นๆให้ปล่อยตนลงจากอ้อมแขนนี่เสียที

          ทันทีที่ปล่อยลงความซุกซนของหนูน้อยวัยสามขวบก็แผงฤทธิ์..

          "จิมมี่"

          มาร์คต้วนเดินเร็วๆตามเด็กวัยเตาะแตะที่รีบวิ่งกลับไปหาสิ่งมีชีวิตน่ารักที่หลับลึกบนโซฟาแทนที่จะสนใจขนมที่วางอยู่ตรงหน้า ซีอีโอหนุ่มหัวหมุ่นไม่น้อยที่หนูน้อยวิ่งไปถึงตัวแบมบูเร็วกว่าที่คิด

          "บัมๆๆๆ"

          แรงทุบน้อยๆจากกำปั้นจิมมี่ทุบเข้าที่ท้องของคนนอนหลับ มันจุกไม่น้อยจนทำให้คนในห้วงนิทราตื่นขึ้นมา

          "อ้ะ"

          "จิมมี่หยุดเลย"

          "บัมม"

          เด็กน้อยจิมมี่ถูกมาร์คที่เดินตามมาอุ้มขึ้นแนบอกอีกครั้ง ใบหน้าเล็กของจิมมี่ยังดูสนอกสนใจเพื่อนใหม่ที่ลืมตาขึ้นมาเผยดวงตากลมโตเหมือนตุ๊กตา

          "ลง"

          "ไม่ต้องลงเลย"

          "พี่มาร์ค.."

          เด็กหนุ่มน่ารักที่ลืมตาขึ้นมางัวเงียเอ่ยเรียกชื่อสามีอย่างงงๆ แบมบูยกมือขึ้นขยี้ตาปรับโฟกัสสายตาแต่ข้อมือเล็กถูกดึงรั้งไว้ก่อนจากมือของสามีเพียงข้างเดียว

          "อย่าขยี้ ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป"

          "อือ.." แบมบูตอบรับโดยไม่ทันได้มองหน้ามาร์คไม่ทันมองด้วยว่ามีบางอย่างผิดปกติไป จนกระทั่ง..

          "บัมๆๆ"

          ห..เห้ย?!?

          แบมบูชะงักการขยับตัวเมื่อเสียงเล็กที่เรียกชื่อเขามันมาจาก...


          โอ้แม้เจ้า!! ภาพหายากที่สุดในชีวิต


          มาร์คต้วนกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กในอ้อมแขน แบมบูฝันๆไปอีกแล้วแน่ๆเลย ตื่นสิ! ตื่นสิวะ

          "แบมบูเป็นบ้าอะไรอีก จิมมี่อย่าเพิ่งดิ้นหน่า"

          จ..จิมมี่ ล..ลูกใครวะ?

          มาร์คต้วนจับศีรษะภรรยาตัวเล็กที่ดวงตากลมมันเบิกกว้างเหมือนไข่ห่าน เหมือนจะช็อกไปเสียดื้อๆปากอิ่มมันอ้ากว้างเป็นวงกลมมองมาร์คสลับกับจิมมี่ไปมา 

          ถ้าให้เดาในหัวขี้เลื่อยนั่นคงจะคิดอะไรที่ไม่ปกติอีกแน่ๆ

          "แบมบูนี่จิมมี่ลูกเลขาจิน"

          เพราะเครื่องหมายคำถามที่แปะเต็มใบหน้าคนน้องมาร์คไขข้อข้องใจให้เสร็จสรรพ คนตัวเล็กกระพริบตาน้อยๆก่อนรอยยิ้มหวานจะส่งไปให้เด็กน้อยในอ้อมกอดของมาร์ค

          "น้องจิมมี่หรอ พี่แบมบูนะครับ"

          "น้าแบม.." มาร์คต้วนแก้คำตกให้ภรรยาตัวเล็กที่เงยหน้ามองกัน

          จะเป็นพี่ได้ไง เมียลุงนี่เนอะให้เรียกป้าก็คงไม่ไหวหรอก..

          "พี้บัมๆ" แต่จิมมี่ถนัดใช้คำสถานะพี่มากกว่า นั่นทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อเผยรอยยิ้มกว้าง

          "คิกๆ น่ารักจังเลยอ่ะพี่มาร์ค"

          กลับกลายเป็นว่าซีอีโอหนุ่มเสียเองที่รู้สึกมึนงง แบมบูลุกขึ้นเต็มความสูงดวงตาเป็นประกายจดจ้องเด็กน้อยจิมมี่ไม่วางตา เช่นเดียวกับจิมมี่ก็มองแบมบูไม่วางตา

          "บัมอุ้ม"

          แขนเล็กอ้าออกจะให้พี่แบมบูอุ้มตามความปราถนา เจ้าของชื่อยกยิ้มจนเต็มแก้มยื่นแขนหวังจะมาอุ้มเด็กน้อยตัวเล็ก

          "ไปล้างหน้าไป"

          "ข..ขอแบมอุ้มน้อง"

          "ขี้ตาเขรอะ น้ำลายยืดขนาดนั้นจะอุ้มลูกคนอื่นได้ยังไง เชื้อโรคติดลูกเขาหมดไปล้างหน้าก่อน"

          ปากอิ่มยู่ลงที่มาร์คพูดจบ ยกมือคลำหาคราบน้ำลายตามที่โดนกล่าวหา 

          "ม..มีจริงๆด้วยอ่ะ งั้นเดี๋ยวแบมมานะครับ" คนตัวเล็กพูดจบก็หันหลังเดินกระเพ่กๆออกไปล้างหน้าล้างตาทันที

          เด็กน่าโง่..

          น้ำลายนั่นมาร์คก็แค่ตั้งใจมอบให้เป็นบทลงโทษที่ไปกินไอศกรีมคนอื่นที่ไม่ใช่ของผัวตัวเอง เด็กขี้เซาที่นอนหลับไม่รู้เรื่องไม่ทันรู้หรอกว่าเขาเช็ดคราบไอศกรีมรสหวานนั้นไปจนปากช้ำหมดแล้ว..

          "ลุงมัคยิ้มอะไย.."

          "ยิ้มเฉยๆครับ"

          มาร์คต้วนตอบกลับเด็กขี้สงสัยอ้อมกอดที่ยังคงสงสัยไม่เลิกลา

          "หม่าม๊าบอก ถ้ายิ้มฉะแดงว่ามีคัมสุข"

          หรอ..ไม่เห็นรู้เลยว่ากำลังมีความสุข..



#แบมบูพี่ไม่รัก




          เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าหวานไม่ได้ให้ความสนใจกับกองขนมตรงหน้าเท่าไหร่หรอก ดวงตาแสนหวานมันไม่เคยจะทิ้งโอกาสหรือทิ้งเวลานาทีไหนให้ละสายตาออกจากร่างของคนที่รักสุดหัวใจ ริมฝีปากอวบอิ่มปรากฏรอยยิ้มสุขใจยามจดจ้องทุกอริยาบถของอีกคน

          หัวใจดวงน้อยที่เต้นระรัวเอาแต่กู่ร้องอยู่อย่างนั้น..คำว่ารักน่ะ แบมบูก็อยากได้กลับเหมือนกัน..

          อยากเอ่ยขอร้องให้ขยับมาหน่อยได้ไหมคนดี..ขยับให้ใจเราตรงกันเสียทีหนึ่ง

          แบมบูแค่อยากยืนอยู่ข้างๆตรงนั้น ไม่ใช่ตรงข้ามอย่างที่เป็นตอนนี้ ไม่ใช่ที่ๆเอาแต่จ้องมองอยู่ฝ่ายเดียว

          ไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นอย่างไร เขากลับวาดฝันภาพอนาคตแค่เพียงได้จดจ้องเจ้าของหัวใจตัวเอง คงจะดีไม่น้อยถ้าเด็กในอ้อมกอดนั้นแทนที่ด้วยสิ่งมีชีวิตที่ขึ้นชื่อว่า'ลูกของเรา'

          ลูกที่เกิดจากความรักไม่ใช่ความชังน่ะ..พี่มาร์คจะคิดเหมือนแบมบูบ้างรึเปล่า อยากรู้บ้างจังเลย

          ทว่าเจ้าของรอยยิ้มหวานต้องหุบลง ดวงตาทอแววเศร้าหมองลงได้ง่ายๆ แค่ความคิดนั้นถูกตอกย้ำด้วยความจริงที่รู้ดี

          รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้..

          "กินสิแบมบู"

          มาร์คต้วนหันกลับขึ้นมาสนใจร่างภรรยาเด็กที่นั่งตรงข้ามกัน ดวงตาหวานหลบหลีกหันหนีไปแทบไม่ทันเมื่อมาร์คมองมาอย่างไม่ทันตั้งตัว 

          "พี่มาร์คซื้อให้แบมหรอครับ"

          "เปล่า..เลขาจินซื้อมา" 

          "อ่า ต้องไปขอบคุณสักหน่อยแล้ว"

          "บัมๆ กิงหนม"

          ร่างเล็กๆของหนูน้อยวัยสามขวบเดินตรงมาหาคนน่ารักที่ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มหวานให้อีกครั้ง 

          "จิมมี่น่ารักจังเลยนะครับ" แบมบูป้อนขนมชิ้นเล็กเข้าปากน้องจนแก้มพอง เอ่ยปากชมไม่ขาดสายถึงเด็กตัวขาวหน้าตาตี๋ๆหน่อย 

          "ชอบหรอ"

          "ครับ"

          "เอาสักคนมั้ย?"

          เสียงทุ้มพูดจบแบมบูก็เหมือนอึกอักจะเอ่ยตอบไม่รู้จริงๆว่าต้องต่อประโยคนั้นว่าอะไร ที่พี่มาร์คพูดน่ะเรื่องจริงหรือหลอกให้แบมบูใจเต้นกัน

          "เอาสักคนมั้ยฉันจะทำให้" แต่แล้วมาร์คก็ย้ำให้แบมบูเป็นหินอีกรอบหนึ่ง แบมบูภูมิต้านทานต่ำแต่ไหนแต่ไรใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจากความเขินอายเพราะคำพูดตรงไปตรงมาของสามี

          "ฉันทำให้น่ารักได้กว่านี้อีกนะ อยากได้ชายหรือหญิงล่ะ"

          "พี่มาร์ค.." จะย้ำอะไรนักหนาแบมบูเขินนะเว้ย

          "ลุงมัคๆ นั่งนี่" 

          ขอบคุณจิมมี่เด็กดีของแบมบูที่เข้ามาแทรก..

          มาร์คต้วนถูกดึงรั้งด้วยแรงน้อยๆจากหลานชาย และก็ยอมลุกตามแต่โดยดีก่อนจะทิ้งกายลงนั่งข้างแบมบู ราวไหล่ที่เสียดสีกันราวกับไฟฟ้าสถิตแบมบูสะดุ้งน้อยๆจนไม่รู้จะวางมือไม้ไว้ที่ใด ก็โซฟามันเล็กเกินกว่าจะนั่งเบียดกันได้จริงๆ

          "กิงหนม คิกๆๆ"

          จิมมี่หัวเราะชอบใจมองคุณลุงใจดีกับพี่แบมบูที่นั่งเบียดเสียดกันอย่างอารมณ์ดี แค่เท่านี้จิมมี่ก็ได้หุ่นยนต์ตัวใหญ่แล้ว คุณลุงจะซื้อให้จิมมี่ถ้าจิมมี่เป็นเด็กดี

          "กินเลอะเทอะ ไม่อายจิมมี่รึไง"

          "แหะๆ" แบมบูหัวเราะบางๆ ที่เผลอตักขนมชิ้นโตเข้าปากจนครีมเปรอะ ใบหน้าหวานไม่แม้แต่จะหันมาสบตาคนพูดเพราะว่าตอนนี้น่ะหัวใจแบมบูเต้นแรงจนไม่เป็นภาษาอยู่แล้ว ถ้าขืนมองหน้าหล่อที่อยู่ใกล้แค่เท่านี้เขาจะไม่หัวใจวายตายเอาหรอ

          ต..ตาย ตายจริงๆด้วย

          "ปากเลอะ"

          "แบมเช็ดเอง อ..อื้อ"

          เสียงหวานที่ยังเอื้อนเอ่ยประโยคไม่เสร็จสมบูรณ์ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ริมฝีปากที่เปรอะคราบครีมขาวถูกประทับจูบโดยคนพี่ที่จับจ้องรอจังหวะมานาน

          มือใหญ่ยกประคองให้ใบหน้าของน้องไม่หันหนีมืออีกข้างจับไปท้ายทอยน้อยของน้องไม่ให้ดิ้น เขายังเช็ดไม่สะอาด ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานน้ำของน้อง ยิ่งแบมบูไม่ประสีมาร์คก็ชอบใจฉกชิงช่วงลมหายใจของน้อง ดูดดึงรุกล้ำจนน้องแทบขาดใจ

          "คิกๆๆ"

          "อื้อ..พี่มาร์ค"

          แบมบูดันอกแกร่งที่ยกร่างตนให้ลุกขึ้นนั่งบนตัก มือใหญ่เลื่อนลงมากลางแผ่นหลังน้อยลูบไล้ไปมาก่อนจะสอดเข้าไปในสาบเสื้อพบปะกับผิวนุ่มนิ่มได้ง่ายๆ ขณะที่ริมฝีปากยังไม่หยุดที่จะเข้ามาฉวยโอกาสซ้ำ

          "พ..พี่มาร์ค จิมมี่อยู่นั้นนะ อ..อย่าครับ"

          แบมบูไม่ได้รู้สึกพิศวาทไปกับการกระทำตรงนี้นัก มันออกจะดูอนาจารด้วยซ้ำที่ยังมีเด็กน้อยวัยสามขวบเป็นเยาวชนนั่งหัวเราะคิกคักกินขนมอยู่ แม้น้องจะไม่สนใจแล้วก็ตาม

          เพราะรู้ผิดชอบชั่วดีหรือลึกๆแล้วกำลังออกโรงปกป้องตัวเองกัน?
          "อย่าทำ..พี่มาร์ค"

          แรงดิ้นเท่ามดมันไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับคนที่เอาแต่ใจนัก แบมบูไม่รู้หรอกว่าตัวเองตอนร้องบอกว่าอย่าทำมันน่าจะทำแค่ไหน

          "ถ้านายอายจิมมี่..กลับไปทำที่บ้านกันมั้ยล่ะ"

          "ม..ไม่ครับ..แบมไม่ทำอะไรทั้งนั้น"

          แบมบูบอกปฏิเสธไม่รู้อะไรเข้าสิงให้มาร์คไม่มีสติแม้แต่จะยั้งคิดให้ชั่งใจ มือใหญ่พยายามเลิกเสื้อแบมบูขึ้น อีกข้างหนึ่งก็จับแขนน้อยให้หยุดทุบตี เป็นภาพที่อนาจารแบมบูรับไม่ได้

          "อย่าดื้อน่า ไม่อยากได้เด็กน้อยน่ารักเหมือนจิมมี่รึไง"

          ก็ยังอยากได้อยู่..แต่ไม่ใช่ตอนนี้ไง

          "พี่มาร์ค!"

          "ทำไม! หรือกินไอติมของฉันดีมั้ย ไม่อยากกินหรอ..อร่อยนะ" มันคนละประเด็นแต่ยอมใจสามีของเขาเลยที่โยงมันมาเข้ากันจนได้

          น่าเกลียดที่แบมบูดันมารู้ความหมายแฝงก็ตอนที่สามีหน้าหล่อกดตัวให้ก้นเล็กทับเข้ากับบางสิ่งข้างล่างนั่น บางสิ่งที่มันดุดันและเสียดสีไปกว่าเก่าเมื่อแบมบูออกแรงดิ้น บางสิ่งที่ทำให้ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเจ้าของมัน

          แบมบูกลัวสายตาที่เปลี่ยนไปของพี่มาร์ค กลัวความคิดส่วนลึกๆของตัวเอง

          สิ่งที่เขากลัวมาตลอดรองจากที่อีกฝ่ายไม่รัก แบมบูกลัว..กลัวว่ามาร์คจะมองเห็นประโยชน์ของเขาเป็นแค่สิ่งที่ใช้บำเรอความต้องที่ไม่มีปี่ขลุ่ยเหมือนเช่นตอนนี้

          แบมบูแค่คนขี้ขลาดที่ไม่อยากยอมรับความจริง ไม่อยากรับรู้..เรื่องบางเรื่องถ้ายอมเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต่อไป..มันคงจะดีถ้าทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

          อย่าว่าเลย..อย่าว่าแบมบูเลย

          เขาแค่ปกป้องตัวและหัวใจตัวเองอีกครั้งหรือมันอาจะเป็นครั้งสุดท้ายกันนะ

          "..ผลัดกันชิมดีมั้ย ฉันเองก็อยากรู้ว่าไอติมของนายมันจะหวานสักแค่ไหน.." เสียงกระซิบแผ่วเบาพร้อมสัมผัสหวาบหวามที่แตะลงติ่งหูคนน้อง เป็นตัวตัดสินใจให้เขาเลือกว่าครั้งสุดท้ายมันไม่คงจำเป็น...

          "ไม่..บอกว่าไม่ พี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอครับ.."






#แบมบูพี่ไม่รัก
* *ยังไม่ตรวจคำผิด* *



..Loading..

- 100% -



Talk :
ตอนนี้ยาวมากกกกก
ถือเป็นของขวัญวันครบ9ปีฮะ
#Happy9thAnniversaryMb
อยู่ดูแลกันนานๆนะคะพี่มาร์คนุ้งแบม



มาตามสัญญาฮะ
อย่าเพิ่งทิ้งกันเด้อ


ตอนหน้าก็คือกลั้นใจ...






ขอคอมเม้นน่ารักๆให้กำลังใจน้องหน่อยน้า
อย่าว่าน้องเลย

เจอกันตอนไหนดีฮะ??





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.179K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #2303 ploylaksi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 13:10
    น้องรู้นี่นา สงสารอะ
    #2,303
    0
  2. #1972 YanisaCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 18:06
    เอาละเว้ยยย
    #1,972
    0
  3. #1841 oin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 16:18

    น้องแบมมีตัวเล็กในท้องแน่นเลยแอบสงสารแบมมาก น้องต้องทำใจข่มใจเจียมตัวตลอดเวลา เมื่อไหร่มาร์คจะรู้ตัว

    #1,841
    0
  4. #1442 lovebam2x (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 15:54
    น้องเอ้ยรู้ตัวแล้วว่าเค้ารังแก แต่เค้าทำมันยังไม่แน่ชัดเลยว่ารักหรืออะไร สงสารน้องอ่าาาา TOT
    #1,442
    0
  5. #1132 Doublexs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 23:33

    💗💗💗💗💗💗
    #1,132
    0
  6. #1098 dahdin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 00:34
    น้องดูไม่ได้ใสจีงยังไงไม่รู้ง่า
    #1,098
    0
  7. #994 yuuichigo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 14:56
    ไรท์จ้า รออยู่นะคะ
    #994
    0
  8. #993 MYPIMOOK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:33
    น้องงงสู้พี่มันนน
    #993
    0
  9. #991 Merida07 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:15
    สนุกมากๆค่ะ เพิ่งได้อ่าน ติดตามผลงานนะคะ อยากอ่านตอนจบแล้วค่ะ555
    #991
    0
  10. #990 Maily15 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:56
    มาร์คเหมือนมีปมอะไรในใจหรือป่าวเนี่ย ทำไมอะไรที่ทำให้มาร์คเปนคนแบบนี้ ถ้าตัดสินใจทิ้งไปจะทำไงละ มองเรื่องตอนต่อไปไม่ค่อยออก มันดูเหมือนเปนไบโพล่าทั้งเรื่องเลยอ่าไรท์. แต่สนุก และติดตามยุนะคะ
    #990
    0
  11. #989 Ppp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:51

    มาร์ค ชายหล่อผู้เป็นไบโพล่า ได้อ่านเรื่องนี้ นึกเพลงจะรักหรือจะร้ายเลย มาร์คนี่ใช่เลยอ่ะ55555 ปล.เกียจมาร์ครักแบมที่สุด????????


    #989
    0
  12. #988 mtbbkpm02051997 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:58
    มาร์คคือนิยามของคำว่าผีเข้าผีออก
    #988
    0
  13. #987 Pimruethai_260 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 13:26

    มาร์คคิดอะไรอยู่????
    #987
    0
  14. #986 Aimjung.K (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:11
    สู้ๆนะ
    #986
    0
  15. #985 monokoto1122 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 21:50

    แบมบูก็บ้าส่วนมาร์คนี่ก็ร้ายเกินอ่ะ ..อยากรู้ที่สุดคืออะไรที่ทำให้แบมบูรักมาร์คขนาดนี้กันนะ


    ปล. ไรท์สู้ๆนะค้าา

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #985
    0
  16. #984 FlowerbulE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 20:37
    ตอนนี้น้องสู้แล้ว น้องไม่โง่นะ
    #984
    0
  17. #982 KallayaBuate (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 18:31
    เปลี่ยนเป็นพี่มาร์คน้องไม่รักดีกว่า อิอิ
    #982
    1
    • #982-1 กระดิ่งสีม่วง(จากตอนที่ 8)
      2 สิงหาคม 2562 / 18:33

      ไม่ได้เด้อ เปลี่ยนเป็นพี่มาร์ครักน้อง..อุ้บ! 555555555
      #982-1
  18. #981 jybk795 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 10:58
    แบมเป็นเด็กยังไงกันแน่นะ ที่แน่ๆหมั่นนนเขี้ยวอีพี่
    #981
    0
  19. #980 praneekukku (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 10:17
    มาร์ค คือ อิหยังว่ะ 5555
    #980
    0
  20. #979 좨 슨니 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 10:16
    โอ้ยยยย รำคาญอิพี่มาร์ค ย้ายทีมเเดนแบมทันไหม รำคาญ
    #979
    0
  21. #978 KMT_SS (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 07:25
    พี่มาร์คในเรื่องคือประสาทแดกสุด
    #978
    0
  22. #977 Joy2301 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 06:59
    ขอ nc สักฉากค่ะ หนูอยากตาย
    #977
    0
  23. #976 mooham_ja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 06:45
    แบมบูผู้น่าสงสาร
    #976
    0
  24. #975 SugarBrowniie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 06:19
    ตั้งใจทิ้งน้องไปอี้กกกกก พระเอกจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย โอ้ยยยย อยากฟาด! แบมคือรู้ทุกอย่าง น้องไม่โง่ แบมอย่าท้องนะลูก ฮืออออ
    #975
    0
  25. #974 Party9793 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 05:06
    พี่ตั้งใจให้น้องนั่งโง่ๆจนถึงเย็น แง๊น้ิงขาเจ็บอยู่นะ
    #974
    0