Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 6 : Never'bamboo : 4 เด็กโง่คนนี้ไม่มีหัวใจ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 794 ครั้ง
    16 ส.ค. 62


04
เด็กโง่คนนี้ไม่มีหัวใจ?






         "จริงๆพี่มาร์คไม่ต้องทำให้แบมก็ได้ครับ"


         คนพูดยื้อกางเกงตัวบางไว้อย่างชั่งใจหลังจากถูกอุ้มเข้ามาในห้องน้ำ

         นึกๆดูแล้วมันไม่น่ามีเหตุผลอะไรที่พี่มาร์คอยากจะช่วยสงเคราะห์เขาคนนี้ หรือความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวที่ว่า..

         เขาอาจจะยังโกรธเคืองเรื่องที่เราไปจูจุ้บเลยอยากจะจัดฉากเพื่อฆาตกรรมเราในห้องน้ำโรงพยาบาลกัน!

         "พ..พี่ๆ ไม่ต้องก็ได้ครับ"

         "จิ๊! นายมันตัวน่ารำคาญจริงๆ แค่รีบๆทำไปให้เสร็จๆ ฉันไม่มีเวลามายืนเถียงกับนายทั้งคืนนะแบมบู"

         มาร์คทำสีหน้าจริงจังและขมวดคิ้วเข้มกว่าเดิมเมื่อคนตัวเล็กไม่ให้ความร่วมมือ เอาแต่ฉุดยื้อกางเกงไว้อยู่ได้

         สาบานจริงๆว่าเขาไม่ได้คิดจะทำอะไรที่มากกว่าเปลี่ยนกางเกงให้หรอก จริงๆ

         "ไม่ต้องหรอกครับ"มือสวยยื้อกางเกงด้วยสีหน้าหวั่นวิตกอีกครั้ง

         "บ..แบมอาย" แบมบูอ้างอิงจากความเป็นจริงส่วนๆลึกในใจ ส่วนหลักใหญ่ๆเขาจะไม่พูดละกันว่ากลัวคุณคนหล่อจะกระชากหัวฆาตกรรมโหดกลางห้องน้ำ

         "สมองกลับรึไง หรือหัวกระแทกพื้นตอนตกลงมาจากบันไดหรอ ฉันหูฝาดไปรึเปล่าที่ได้ยินคำนั้นจากปากนาย" มาร์คต้วนเองก็ไม่ยอมปักใจเชื่อแต่โดยง่ายรู้ดีนักว่านิสัยของเด็กน้อยตรงหน้าแทบจะตรงข้ามกับสิ่งที่พูด

         "น้ำหน้าอย่างนายนี่นะรู้จักอาย ทุกวันนี้แทบวิ่งมาแก้ผ้าต่อหน้าฉันแล้วมั้ง"

         "พี่มาร์คแบมไม่ได้ทำอย่างนั้นสักหน่อย.."ถ้าขืนทำจริงๆก็คงซี่โครงหักไปนานแล้วแหละ 

         "เห็นอย่างนี้แบมก็รักนวลสงวนตัวนะครับ..ขาอ่อนแบมพี่ได้เห็นรึยังเล่า!"

กึก!

         มาร์คต้วนที่กำลังต้อนผู้ร้ายตัวน้อยกลับเป็นฝ่ายถูกต้อนเอง มือใหญ่ชะงักกะทันหันหลังจากหวังจะปลดเปลื้องกางเกงตัวน้อย แบมบูไม่ได้รู้สึกตัวกับพูดของตัวเองนักหรอกใบหน้าหวานง้ำงอเบ้ออกอย่างน่ารักนิดๆไม่ได้สังเกตถึงผู้ร้ายตัวจริงที่ลอบกลืนน้ำลายของคออย่างเนียนๆ

         ขาอ่อนน่ะทำไมจะไม่เห็น..มากกว่านี้ก็เห็นมาหมดแล้ว เหลือก็แต่ซอกและมุมข้างในนั้นแหละที่ยังไม่ได้สำรวจ

         เด็กหน้าโง่ก็คือเด็กหน้าโง่..

         "งั้นนายก็เปลี่ยนเองละกัน"

         เพราะเริ่มร้อนรนจากเจ้าของใบหน้าหวานคอยส่งสายตาแป๋วไม่รู้อีโหน่อีเหน่ คนตัวสูงละมือจากหัวกางเกงคนน้อง พยายามจ้องมองอีกคนด้วยสีหน้าราบเรียบดังเดิม ให้เหมือนกับไม่ได้คิดอะไรทั้งหน้านิ่งๆติดจะรำคาญ ทว่าลึกๆแล้วในใจกลับกู่ร้องให้ส่งประโยคเย็นยะเยือกที่ทำเอาขนอ่อนแบมบูลุกซู่ออกมาจนได้

         "ขาเดี้ยงขนาดนี้ ถ้าเกิดลื่นล้มหัวฟาดพื้นไป.." มาร์คว่าเสียงเรียบจ้องมองคนตัวเล็กด้วยแววตาที่แบมบูคิดว่าน่าสยองที่สุด

         ..มาร์คก็แค่เสียดายโอกาสนี้ต่างหาก..

         "อืมดีเหมือนกันเนอะ..นายว่ามั้ย"

         ถ้าเกิดแบมบูตายแน่นอนว่าพี่มาร์คคงสุขใจไม่น้อย สุขใจไม่พอคงอาจจะเผื่อแผ่ไปถึงใครสักคน..

         "มะ..ไม่เอาดีกว่า งั้นพี่ช่วยแบมเปลี่ยนก็ได้ ถอดเลยครับ"

         เด็กหนุ่มหน้าซื่อเชื่อตามคำยุยงของมาร์คจับมือหนามาคว้าเข้าที่กางเกงตนรั้งไม้รั้งมือรูดกางเกงออก จนเผยขาขาวเนียนต่อสายตาอีกคน สายตาที่แบมบูไม่ทันสังเกตเห็นถึงแววตาเจ้าเล่ห์เต็มหน่วยตาคมคู่นี้

         ก็บอกแล้วว่าแบมบูมันเด็กโง่คนนึงนี่เอง..

         "อ้ะ!"

         เสียงอุทานดังขึ้นเมื่อพบความเจ็บปวดหลังจากพยายามยกข้อเท้าให้พ้นกางเกง คนตัวเล็กเผลอกำมือเข้ากับเสื้อเชิ้ตของสามีอย่างไม่ตั้งใจ
         
         "ไม่สำเหนียกอีกว่าขาเดี้ยง นายนี่นะแบมบู.." แววตาเอ็นดูแค่เพียงชั่วครู่ที่ปรากฏยังไม่ทันที่เด็กน้อยหน้ายู่จะทันเห็น ศีรษะเล็กก็ถูกจับจ้องจะได้ค้อนวงโตจากมือใหญ่ทว่ามาร์คต้วนกลับชะงักทันเพราะแผลที่ประดับอยู่

         "ขอโทษครับ แบมลืมตัวไป แต่ขอจับพี่ไว้ก่อนได้มั้ยครับแบมกลัวล้ม"

         "จับผนังไปสิ หาเรื่องแตะอั่งฉันอีกหรอ"

         เพราะเลือกลงไม้ลงมือแก้หมั่นเขี้ยวใส่ร่างกายบางไม่ได้ จำต้องหยิบยกคำพูดเราะร้ายขึ้นมาใส่

         "จับไว้ดีๆล่ะ อย่าเอาความโง่มาสร้างปัญหาอีกนะ" มาร์คกำชับมือบางให้เอื้อมเกาะผนังไว้

         "ครับ.." หวงตัวจังวะ

         ใบหน้าหวานประดับความน้อยอกน้อยใจแต่เพียงชั่วครู่  ไม่นานนักก็แทรกซ้อนด้วยความเห่อร้อนขึ้นเต็มใบหน้า คล้ายคนเมายาเหมือนสติแบมบูจะเลื่อนลอย คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีถูกต้องตามกฎหมายย่อตัวลงนั่งกับพื้น ก่อนจะส่งมือคอยจับขาเรียวให้พ้นกางเกงตัวบาง

         "พ..พี่มาร์ค"

         เหมือนแต้มบุญจะส่งผลรู้สึกดีปนเกร็งไปด้วย แบมบูไม่รู้เลยว่าต้องวางตัวแบบใด มือไม้ที่เกะกะนี้เขาควรจะวางมันไว้ที่ตรงไหน สายตาจับจ้องได้เพียงแผ่นหลังกว้างที่ห้วนอยู่กับการดูแล แบมบูอยากจะขอใช้คำนี้สักครั้ง

         "เจ็บรึเปล่า?" แม้ว่าคำถามจะตรงกับความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้อเท้า แต่แบมบูกลับส่ายหัวปฏิเสธ

         ไม่เจ็บ..แค่อะไรที่มาร์คทำให้มันก็ช่วยเยียวยาได้ดีทีเดียว

         เพียงเท่านั้นใจดวงน้อยก็เต้นระรั่วอย่างบ้าคลั่ง แน่ละโมเม้นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตและคาดคิดว่าจะไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ

         แบมบูเอาแต่พร่ำเพ้อในใจ หลงลืมว่าควรระวังตัวกับคนเจ้าเล่ห์แบบมาร์คต้วนที่แบมบูไม่เคยรู้จัก

         มาร์คต้วนที่ได้คำนิยามว่าเสือร้ายในคราบเทพบุตรนักต่อนักที่ใครหลายคนต่างตกหลุมพรางไม่ใช่แค่ความหล่อเหลาที่ประจักษ์เด่นชัด..อาจจะเป็นเพราะความร้ายลึกที่ซ่อนไว้ภายหน้ากากนิ่งๆของเจ้าตัว

         "อ..อ้ะ"

         แบมบูร้องอุทานอีกหนเผลอสะดุ้งตัวโยนเมื่อหน้าขาอ่อนถูกสัมผัสด้วยมืออุ่นๆของสามี

         "นายช่วยขยับขาสักนิดได้มั้ย"

         มาร์คเงยหน้าขึ้นบอกหน้าตานิ่งเรียบทว่าในใจกลับกำลังเริงร่า ก็ดูเอาเสียสิมุมนี้ของแบมบูมันช่าง...

         "ข..ขยับทำไมครับ"

         "เหมือนข้าวต้มมันจะเลอะขานาย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพร้อมชี้มายังจุดที่ว่า แบมบูก้มมองตามกลับพบกับคราบสีขาวที่เกาะตรงหน้าขาพอดี คล้องใจนิดหน่อยว่ามันไปเพิ่งเลอะจะแห้งเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร ทว่าก็ยอมขยับขาออกอย่างว่าง่าย เมื่อได้ฟังประโยคถัดมา

         "ฉันจะช่วยเช็ดให้"

         ฉันจะช่วยเช็ดให้

         ฉันจะช่วยเช็ดให้

         ฉันจะช่วยเช็ดให้

         ประโยคสุดท้ายดังก้องในหู และหลังจากนั้นเหมือนแบมบูเป็นคนไม่มีสติอีกเลยเขารู้แค่ว่าพี่มาร์คสั่งอะไรก็จะยอมทำตามทุกอย่าง ไม่รู้ว่าอีกคนทำอะไรกับหน้าขาแค่ได้รับสัมผัสเย็นๆจากผ้าชุบน้ำละเมียดเช็ดเบาๆ ใจก็เต้นแรงเป็นบ้า..

         เพิ่งรู้ตัวไม่นานว่าควรเขินอายก็เพราะมันเป็นครั้งแรกที่แก้กางเกงต่อหน้าพี่มาร์ค อยู่ดีๆเขาก็รู้เขินจนอยากมุดดินหนี ยิ่งพี่มาร์คตั้งใจกับการเช็ดหน้าขาเขาทีไรความรู้สึกแปลกประหลาดก็ยิ่งตีรวนพร้อมความเขินอาย

         ช่วยด้วยแบมบูจะระเบิดแล้ว..

         "เสร็จแล้ว"

         "เอ่อ..ขอบคุณนะครับ"

         คนน้องตาโตเลิ่กลั่กเอ่ยขอบคุณทั้งยังพยายามมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าหล่อๆของคุณสามี ถึงอย่างนั้นมาร์คต้วนก็ไม่ได้จะจ้องจับผิดหรอกท่าทางเงอะงะของแบมบูก็มีมาแต่ไหนแล้ว ดีด้วยซ้ำที่แบมบูไม่ทันคิดได้ว่ามาร์คลูบไล้ขาเนียนไปมากี่ครั้ง

         "ค่อยๆยกขาล่ะ"

         มาร์คเอ่ยบอกในตอนนี้ที่ช่วยน้องใส่กางเกงตัวใหม่ให้เรียบร้อย ยืนเต็มความสูงเมื่อดึงกางเกงตัวน้อยขึ้นมาขนถึงเอว ขั้นตอนต่อไปคือการมัดปมกางเกง ทว่าแก้มอวบอิ่มที่พองลมทั้งเจ้าตัวที่หันหน้าไม่ยอมสบตาคนหล่อ ทำให้ต้องเพ่งความสนใจมาที่มันเสียก่อน

         "อ้ะ"

         แบมบูร้องตกใจเมื่อปมกางเกงถูกดึงแน่นจนเอวบางขยับมาชิดกับคนดึงอย่างช่วยไม่ได้ 

         ปากอิ่มขบเม้มจนปรากฏเส้นตรงยามถูกดวงตาคมรุ่งโรจน์จ้องมองเหมือนจะกลืนกิน ใช่ถ้าสายตาแบมบูไม่ผิดปกติเขาเห็นจริงๆว่าพี่มาร์คน่ะจ้องปากเขาตาเป็นมัน

         "ปากห้อยมากเลยรู้ตัวรึเปล่า" เสียงทุ่มเอ่ยขึ้นประโยคที่โคตรทำแบมบูเจ็บจี้ดถึงทรวงใน

         ปากห้อยไม่ใช่เรื่องตลก..

         "ตาก็โล่ แก้มก็ย้วย แถมยังไม่ฉลาดเอาเสียเลย..ขี้เหร่จริงๆนะ"

         แบมบูถือว่าหน้าตาดีระดับหนึ่งถ้าเกิดมาร์คไม่ได้กำลังเปรียบเทียบเขากับ..เจ้าของรอยลิปสติกบนปกเสื้อ

         ไม่รู้ว่าแบมบูลดสายตาลงมาโฟกัสที่ปกเสื้อตอนไหน ทว่ามาร์คเองก็มองตามก่อนจะตกใจนิดๆ

         ก็คงรู้สิว่าเขาเปรียบเทียบกับใคร

         "รอยลิปสติกที่เสื้อพี่ก็น่าเกลียดดีเหมือนกันนี่ครับ"..ความรู้สึกของแบมบูไม่ใช่ของเล่นนะ..

         คนน้องช้อนตามองด้วยแววตาแสดงออกถึงความไม่พอใจและแน่นอนว่าความโกรธที่ถ่ายทอดออกมาจากหน่วยตากลม มาร์คไม่เคยได้รับ เป็นครั้งแรกที่สัญญาณมันเตือนว่าแบมบูกำลังคิดพยศและเริ่มต่อกรกับสามีคนนี้..

         "ปากดี" ..ได้ทำแค่แปปเดียวเท่านั้นแหละ

         "พี่!"

         แบมบูเบ้ปากจากความเจ็บช่วงเอวเมื่อปมกางเกงมันถูกรูดให้แน่นจนรัดเอวและเกิดความเจ็บปวด พยายามแกะมือสามีที่ไม่มีทีท่าว่าจะละมือออกเสียทีแต่ไม่สำเร็จ คนตัวเล็กหยุดการกระทำในวินาทีต่อมาเพียงเพราะเสียงทุ้มที่เอ่ยเบาๆข้างหูก็เป็นสิ่งย้ำเตือนว่าเป็นแบมบูที่ผิดเอง เขาผิดที่พูดในสิ่งที่คิดไปเต็มๆ

         "เป็นแค่เมียแต่ง..ไม่พอใจก็กลั้นใจตายไปสิ.."

         เป็นอีกครั้งที่หัวใจสลายแรงบีบที่เอวขอดไม่ได้ทำให้เจ็บเท่าหัวใจดวงน้อยที่โดนกรีดด้วยคำพูดเจ็บแสบนั่น

         คำพูดที่ทำเหมือนว่าแบมบูคนนี้ไม่มีหัวใจ..

         "ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้..ไม่สงสารผมบ้างหรอ..ถึงเป็นแค่ภรรยาแต่งแต่แบมก็เป็นภรรยาพี่ไม่ใช่หรอ" และมันก็ไม่อิฐไม่ใช่ปูนให้อดทนทำเหมือนไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรก็คงไม่ใช่

         แบมบูเป็นแค่ภรรยา..ภรรยาของพี่ไง

         "นายรู้จักคำว่าเมียดีแค่ไหนกันเชียวแบมบู"

         "ถึงผมจะไม่รู้ดีเท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ว่าสิ่งหนึ่งที่ภรรยาควรได้รับคือการให้เกียรติจากสามีไม่ใช่หรอ?"

         มือเล็กจับเข้าที่มือใหญ่ของสามีดวงตากลมโตมันฉายแววเหนื่อยล้าเต็มสองข้าง สัมผัสอุ่นๆที่แตะเข้ามือของมาร์คทำให้คนถูกตั้งคำถามชะงักกะทันหัน

         จะโทษว่ามาร์คต้วนผิดงั้นหรอ?

         "ฉันก็ให้นายไปหมดแล้วยังจะอยากได้อะไรอีก" เสียงทุ้มเอ่ยประโยคแผ่วเบาฝังลึกลงกลางใจดวงน้อย

         "แบมแค่ไม่อยากให้พี่ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น" ..พูดประโยคที่น่าอึดอัดใจซ้ำยังทำใจกล้าจ้องเขม่งไปที่ดวงตาแสนดุคู่นั้น..คู่ที่ทำให้ทั้งรักและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน

         "ยุ่งอะไรกับชีวิตฉันนักหนา จะเอากับใครนอนกับใครมันก็เรื่องของฉันไง"

         "แต่คนนั้นคือเพื่อนของพี่.." และภรรยายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้

         "หุบปากไปส่ะแบมบู!" มาร์คตวาดจนแผ่นหลังเล็กสะดุ้ง อารมณ์เดือดปุที่ความจริงมันรนให้ร้อนไปทั้งใจสองมือใหญ่ละมือออกจากขอบกางเกงน้อง อยากจะผลักร่างเด็กอวดดีให้ก้นจ้ำพื้น แต่ก็ทำได้แค่ก้าวเท้าถอยห่างเหมือนเว้นระยะห่างความสัมพันธ์ที่จะย้ำให้แบมบูรับรู้

         "เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง พี่ถึงไม่รับรู้อะไรเลย.." 

         แบมบูคิดว่าตนพูดเสียงเบาที่สุดแล้วแรงทั้งหมดเขาไม่มีจะยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ คนตัวเล็กก้มหน้าจนเกือบชิดอกสองมือน้อยยกกอดตัวเองไปพลางๆ

         "ไม่รู้..ไม่รู้อะไรด้วยซ้ำ"

         "ฉันจำเป็นต้องรับรู้อะไรอีก แค่ความน่ารำคาญของนายมันก็เกินพอแล้วนะแบมบู"

         เจ็บดี..ทว่าแบมบูก็ยังหายใจได้อยู่

         "แต่ถ้าเป็นเรื่องไม่สร้างสรรค์ที่นายคิดจะบอกฉัน พับเก็บไปเถอะแบมบู"

         "...." เขาพูดออกมาโดยไม่ใช้เวลาคิดด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อที่เรียบเฉยราวกับปลายมีดแหลมคมยิ่งเงยหน้ามองยิ่งกรีดลึกลงหัวใจให้แผลปริออกมา

         เรื่องไม่สร้างสรรค์ที่ว่าคือคำพูดที่แบมบูอยากจะบอกว่าแบมบูรักพี่มันเองก็ดูน่ารำคาญไม่น้อยที่เขาทำได้แต่พูดมันในใจซ้ำๆ

         เจ็บไปหมดแล้วทำยังไงดี..

         "ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ ยืนอยู่นี่นายจะเจ็บแผลเอา" ได้โปรดอย่าทำเป็นเหมือนห่วงใยแบมบูเลย

         "อย่าดีใจไป..ฉันน่ะไม่ได้เป็นห่วงนาย"..ทว่าพี่มาร์คก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง เขาไม่ได้ห่วงแค่กลัวว่าแบมบูจะเป็นภาระและตัดรำคาญเท่านั้นเอง

         "ครับ"

         "ออกไปเร็วๆเสียสิ"

         คนตัวสูงใบหน้านิ่งงันเอ่ยบอกจบประโยคก็คอยช่วยพยุงร่างน้องให้ออกไปอย่างทุลักทุเล 

         "พี่ไม่ต้องช่วยหรอกครับ บ..แบมเดินไปเองได้" 

         แบมบูขืนตัวออกจากมือใหญ่ที่เอื้อมแตะตัวเบาๆ สองแขนน้อยพยุงร่างตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมากลางใจ สายตามันพร่ามัวอย่างไรไม่รู้เดินประคองสติลืมสิ้นทุกความเจ็บไม่รู้ว่าเดินมาถึงเตียงเมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีความลำบากก็อยู่ที่แบมบูไม่สามารถจะปีนขึ้นเตียงได้และแน่นอนเขาจะไม่ขอร้องให้อีกคนในห้องช่วย

         "อืดอาดยืดยาดอยู่ได้ ฉันไม่มีเวลามาเล่นตลกกับนายทั้งคืนนะ!"

         "พ..พี่ เจ็บ"

         แบมบูถูกรวบเอวยกให้ขึ้นนั่งห้อยขาบนเตียงอย่างรีบร้อน มือใหญ่แตะโดนรอยฟกช้ำบนร่างกายจนต้องเอ่ยปากร้อง ยังไม่ทันจะจัดแจงที่นั่งให้ดีก็ถูกกักกันด้วยแขนสองข้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าคือสามี

         "ชาบอกว่านายไม่ยอมกินข้าว ทำไมไม่กิน" 

         "คือ.."

         ประเด็นที่มาร์คต้วนเปิดขึ้นมาใหม่ทำเอาคนตัวเล็กอึกอักจะพูด ยิ่งใบหน้าหล่อยื่นมาใกล้คาดคั้นจะเอาคำตอบก็ยิ่งทำให้แบมบูต้องเบือนหน้าหนี

         ทำไมทำเหมือนว่าเมื่อกี้เราไม่ได้ทะเลาะกันมา..

         "ผู้ใหญ่พูดด้วยก็ตอบ มัวแต่อ้ำอึ้งอึกอักเป็นใบ้รึไงแบมบู!"

         "บ..แบมกินแล้ว"คนตัวเล็กตอบแทบจะทันทีชี้ไม้ชี้มือไปยังถ้วยข้าวต้มแสนจืดชืดข้างๆเตียงเมื่อโดนตวาดกลับมาให้สะดุ้งโหยงที่ท้ายประโยค

         "แต่ยังไม่กินยา" คำว่ากินยาทำเอาตากลมโตเบิกกว้างขึ้น แน่นอนล่ะว่าแบมบูไม่ชอบกินยามันเป็นอะไรที่ยากลำบากไม่น้อยที่จะทำให้พ้นข้อกล่าวหาดังกล่าว

         ยากับแบมบูถูกกันเสียที่ไหนพี่มาร์คก็รู้ดี

         "ม..ไม่กิน"

         "กิน!"

         โชคดีที่มาร์คมือไวและเป็นโชคร้ายของแบมบูที่เอวบางถูกยื้อไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน มาร์คเอื้อมมือหยิบยามาท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของคนน้อง 

         "พี่มาร์ค แบมไม่กินนะ ไม่เอานะครับไม่เอา"คนน้องออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานใช้มือยื้อเม็ดยาแก้ปวดธรรมดาให้ออกห่างตัว แต่กลับสู้แรงคนแก่กว่าไม่ได้เสียที

         "ถ้านายไม่กิน ฉันจะไม่เสียเวลาคุยกับนายนะ"

         "ไม่คุยก็ได้ครับ"ก็แน่ละแบมบูไม่มีอารมณ์มาดึงดราม่าแล้ว ให้ตายเถอะไอ้ยาเม็ดโตเท่าหัวแม่โป้งถ้าเขากินเข้าไปไม่ได้ติดคอตายสมใจอยากพอดีรึไง

         "ไม่เอาครับพี่มาร์ค ได้โปรด แบมไม่อยากกินมัน"

         "กิน"

         หัวกลมส่ายจนแก้มกลมสั่นไหวทั้งยังเม้มปากแน่น คนตัวสูงถอนหายใจกับเด็กขี้ดื้อ เม็ดยาถูกเอากลับไปวางไว้ที่เดิมใบหน้าหล่อครุ่นคิดแค่เพียงครู่เดียวว่าจะจัดการอย่างไรกับเด็กน้อยซื่อบื้อดี

         จะให้ป้อนยาแบบในหนังหรอ..

         ไม่เสียเวลาทำเรื่องไร้สาระอย่างนั้นหรอก

         "ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน" เป็นครั้งแรกที่มาร์คตามใจในความคิดแบมบู ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มดีใจแต่เพียงชั่วครู่ก็ต้องหุบยิ้มลง

         "พ..พี่จะทำอะไร"

         "ยัดยาใส่ปากนายไง มาสิเด็กโง่"

         "อ้ะ! ไม่เอานะ! ปล่อยแบม" แบมบูดิ้นสุดแรงเกิดแต่แรงนั้นน้อยนิดสำหรับมาร์คที่จะรวบแขนผอมบางทั้งยังรั้งเอวขอดมาชิดตัวได้แค่มือข้างเดียว

         คนข้อเท้าพลิกแบบแบมบูจำต้องยกมือกำเสื้อบนอกกว้างไว้แน่นกันตัวเองจะล่วงลงพื้น หลังจากที่ร่างทั้งร่างโดนฉุดกระชากให้ลงจากเตียงทั้งๆที่ขาเจ็บและทรงตัวไม่ค่อยจะอยู่

         "อื้อ แบมเจ็บ"

         "เจ็บก็กินเดี๋ยวนี้ อ้าปาก!"

         "อื้อ ฮึกไอ่อิน"

         แบมบูยกสองมือจับข้อมือใหญ่ที่บีบเค้นปลายคางตนแน่นทั้งเจ็บทั้งปวดไปพร้อมๆกัน น้ำตาซึมเพราะแรงที่เยอะของมาร์คจำให้ปากอิ่มต้องยอมอ้าออกก่อนรสชาติขมฝืดจะติดลิ้นให้ใบหน้าหวานเบ้ออกพร้อมหยดน้ำตาใสหนึ่งหยดเปรอะแก้มเนียน

         "แค่กๆๆ"

         เม็ดยาที่แบมบูแสนชังไหลผ่านลำคอเล็กจนเจ้าตัวเกิดอาการสำลัก

         "ดื่มน้ำตามเข้าไปสิ!" เจ้าของผลงานยื่นแก้วให้เด็กหนุ่มที่สำลักหน้าดำหน้าแดง ทำทีจะจับน้ำกรอกปากอีกระลอก หากแต่คราวนี้แบมบูยอมทำตามแต่โดยดีมาร์คต้วนเจ้าของใบหน้าหล่อจึงทำได้เพียงส่งสายตาติดรำคาญไปให้

         "แค่กๆๆๆ"

         "โง่..ชอบทำอะไรให้ยุ่งยากอยู่เรื่อย ยาเม็ดแค่นี้กินเข้าไปก็ไม่ได้ตาย นายนี่มันจริงๆเลย"

         "...." คนตัวเล็กก้มหน้าหงุดรับฟังคำดุด่าแต่เพียงเงียบๆ หลังจากหายสำลักแล้วร่างน้อยก็ถูกย้ายให้ขึ้นไปบนเตียงอย่างตัดรำคาญโดยมาร์คต้วนเช่นเดิม รอยบอบช้ำถูกทำให้เจ็บกว่าเดิมเพราะมาร์คไม่แม้แต่จะช่วยจัดแจงด้วยความเบามือ ตรงกันข้ามกับทำราวกับร่างกายคนน้องเป็นผักปลา

         "นอนลงไป หลับตา!"

         ยกผ้าคลุมกายให้ร่างน้อยที่นอนไม่พูดจาจนมิดอก เอ่ยปากกำชับคำสั่งอีกครั้งที่แบมบูเอาแต่จ้องมองด้วยสายตาที่ปิดไม่มิดถึงความน้อยใจ

         "หลับตาไปสิแบมบูหรือจะให้ปิดไฟ"

         "พี่จะกลับ..กลับบ้านรึเปล่า" สัมผัสบางเบาอุ่นๆจากความนุ่มที่มือเล็กแตะเข้าที่มือใหญ่ของสามีที่ทำทีจะลุกขึ้นไปปิดไฟ

         "จะให้ฉันนอนเฝ้านายรึไง"

         "ได้ไหมครับ"

         จริงๆมาร์คก็แค่ประชด แบมบูรู้แต่ยังอยากร้องขอ

         "ฉัน.." 

         แต่พอเลื่อนสายตากลับมาจ้องมองที่ปกเสื้ออีกคนทีไร หัวใจดวงน้อยก็บีบครั้นขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าคงมีอีกคนที่รอสามีของเขาอยู่เช่นกัน

         'ยุ่งอะไรกับชีวิตฉันนักหนา จะเอากับใครนอนกับใครมันก็เรื่องของฉันไง'

         คำพูดก่อนหน้ามันลอยแว้บมาให้ใจปวดเล่นอีกระลอกจะเอากับใคร นอนกับใครก็คงไม่ผิดถ้าพี่มาร์คไม่มีภรรยา มันอาจจะผิดเองที่เขามาเป็นภรรยาตกแต่งทั้งๆที่อีกคนแสนชังแบมบูคนนี้..

         "แบมแค่ล้อเล่น พี่กลับไปพักผ่อนเถอะครับ แบมรบกวนพี่มากไปแล้ว"

         แต่แบมบูคนนี้กลับรักพี่จนสุดหัวใจ..

         "รู้ตัวนิ"

         "ครับแบมรู้.."

         แบมบูว่าทั้งสายตาไม่มองหน้ามาร์ค ปล่อยมือที่แตะความอบอุ่นอย่างฝ่ามืออีกคนออกอย่างนึกเสียดาย ยกยิ้มน้อยๆให้คนที่คาดว่าน่าจะยืนอยู่ข้างกัน แน่ละแบมบูก็แค่คาดเดาเพราะเขาไม่กล้าจริงๆที่จะจ้องมองใบหน้าของสามี เกรงว่ามันจะทำให้ต่อมความอ่อนแอของเขามันทำงานเร็วกว่าปกติ 

         แบมบูเลือกที่จะปิดเปลือกตาลงทำราวกับว่ามันจะหลับสนิทจริงๆในเวลาแค่ไม่กี่วินาที

         "อืม ฝันดีนะ"

         เป็นครั้งแรกที่ได้ยินประโยคบอกฝันดีจากปากพี่มาร์คนอกเหนือจากในความฝัน แต่มันกลับไม่ได้รู้สึกยินดีตามนั้นเลย ตรงกันข้ามที่หัวใจบีบตัวให้เจ็บกว่าเดิมแค่แสงไฟที่ถูกปิดลงพร้อมเสียงประตูห้องที่ตามมา มันบอกแน่ชัดแล้วว่าค่ำคืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ทรมานใจดวงนี้ไม่น้อย

         พี่มาร์คทิ้งให้แบมบูอยู่คนเดียว..

         "ฮึกก"

         เหนื่อยเหมือนกันนะที่ต้องรักเขาและเก็บมาน้อยใจอยู่คนเดียวแบบนี้..ถ้าย้อนเวลาได้เมื่อครู่เขาน่าจะขอร้องให้พี่มาร์คอยู่ด้วยแลกกับการโดนตำหนิกลับ มันคงจะอุ่นใจกว่าการที่มันต้องเหน็บและหนาวแบบนี้...

         ไม่เป็นไรนะพรุ่งนี้ตื่นมาก็หายแล้ว..พรุ่งนี้ตื่นมาก็ได้คุยกับพี่มาร์คเหมือนเดิมแล้ว

         แบมบูยกมืดกอดตัวเองทั้งน้ำตารู้สึกอารมณ์ทิ้งดิ่งลงอย่างห้ามไม่อยู่ยิ่งอะไรที่เป็นเรื่องของคุณสามีดูจะมีผลกระทบต่อจิตใจอยู่มาก เหมือนคนเป็นไบโพลาที่เดียวยกยิ้มแค่เพียงเขาพูดจาดีด้วยแค่คำสองคำ เดี๋ยวร้องไห้เพราะคิดน้อยใจในคำพูดเราะร้ายของเขาเช่นเดียวกัน

         แบมบูกำลังจะบ้าตายเพราะคนๆเดียว


         "ฮึก!"


         เสียงสะอื้นไห้ที่ได้ยินของคนน้องดังก้องไปทั่วห้อง มาร์คได้ยินแต่ไม่มีท่าทีจะก้าวเดินเข้าไปปลอบประโลมหรือถามไถ่ มันไม่ใช่เรื่องของเขา ไม่ใช่ความเดือดร้อนอะไรที่เขาต้องมารับผิดชอบ ความรู้สึกผิดมันไม่ควรจะมาตกตะกอนในใจของเขาด้วยซ้ำ สาเหตุที่แบมบูร้องไห้คืออะไรมาร์คต้วนไม่รู้หรอกแล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน..ทำไมเขายังยืนอยู่ในห้องไม่ไปไหนท่ามกลางความมืดมิดแทรกเสียงสะอื้นไห้ของอีกคน...

         ..ทำไมมาร์คยังยืนคอยอยู่นานจนเสียงสะอื้นนั้นเงียบหายไปกันนะ..

         ..ทำไมวะ ทำไม..


#แบมบูพี่ไม่รัก


- 50% -



         "พี่แจ็คสัน!"


          แบมบูเอ่ยเรียกชื่อคนเข้ามาใหม่อย่างดีอกดีใจหลังจากนั่งเหงาอยู่ในห้องคนเดียวมาเป็นเวลานาน คนป่วยตัวเล็กยกยิ้มจนแก้มฉีกเมื่อถุงขนมเต็มไม้เต็มมือแทนที่กระเช้าผลไม้อย่างที่ควรจะเป็น

         พี่แจ็คสันรู้ใจแบมบูตลอด..ดีใจอ่ะ ได้กินขนมฟรี

         "อื้ออ"

         อ้อมแขนน้อยที่กางออกถูกสวมกอดโดยร่างหนาๆของดาราหนุ่มชื่อดัง หวังแจ๊คสันในชุดไปรเวทธรรมดาลูบแผ่นหลังน้อยอย่างนึกเอ็นดูในความออดอ้อนของน้องน้อยหรือภรรยาของเพื่อนสนิท

         "ไอ้มาร์คเลี้ยงไม่ดีหรอทำไมเดี้ยงอย่างงี้"

         "ม..ไม่ใช่สักหน่อยครับ แล้วนี่พี่มาร์คไปไหนหรอครับ" แบมบูเอ่ยถามตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมานอกจากผนังห้องสีขาวและพี่แจ็คสันก็ไม่เห็นใครอีกเลย ใบหน้าหวานชะเง้อคอมองตามหลังอย่างรอคอยทว่าก็ต้องหยุดการกระทำเมื่อได้รับคำตอบ

         "ไอ้มาร์คติดประชุมน่ะ ก็เลยให้พี่มารับเรากลับบ้านก่อน"

         แบมบูยกยิ้มบางๆแต่แววตากลมกลับไม่ได้ยกยิ้มไปตามรูปปากด้วย คนตัวเล็กทำทีเป็นสนใจถุงขนมในมือในมือแจ็คสันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแทน

         อย่างว่าแหละแบมบูเป็นเด็กน่ารัก..น้องส่งแต่พลังบวกออกมาให้โลกสดใส ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไอ้มาร์คเพื่อนของเขากลับมองไม่เห็นต่อมความรู้สึกมันตายล่ะมั้ง

         แจ็คสันยกมือลูบหัวเบาๆด้วยความเอ็นดูปนขำที่ปากอิ่มเบ้หน้าฟ้องตนใหญ่ถึงบาดแผลที่ประดับหน้าผากสวยให้มีตำหนิ

         "เออจริงสิแบมบู เรื่องที่เราคุยไว้ เอาเป็นว่าให้แบมหายดีก่อนเราค่อย.."

         "ไม่เอาสิครับ แบมทำได้ไม่ต้องรอแผลหายหรอก" 

         แบมบูส่ายหน้าปฏิเสธเรื่องที่ว่าก็คือดาราหนุ่มอย่างหวังแจ็คสันกำลังกายเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ของแบนด์แบมบูและที่แจ็คสันกำลังกังวลอยู่นี่อาจจะเพราะเราต้องมีการวัดตัวและเริ่มตัดชุดในอีกไม่กี่วันแล้ว

         แบมบูเตรียมการเงียบๆและคาดหวังกับผลงานชิ้นนี้มาก

         "ถ้าแบมว่าอย่างนั้นพี่ก็ไม่ขัดหรอก"

         "งั้นขากลับแบมรบกวนพี่แจ็คสันช่วยพาแวะที่ร้านก่อนได้ไหมครับ"

         "ได้อยู่แล้วครับ"

         แบมบูคุยกับแจ็คสันเกี่ยวกับเรื่องงานได้สักพักก็ได้เวลาที่จะต้องกลับบ้าน คนตัวเล็กทุลักทุเลไม่น้อยในการจะขยับเขยื้อนร่างกายให้ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า

         "ให้พี่ช่วยมั้ย"

         "ไม่ต้องหรอกครับ" สุดความสามารถที่แบมบูจะทำได้คือการเปลี่ยนกางเกงด้วยตัวเองอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่านอนผิดท่าหรือจริงๆแล้วแผลฟกช้ำมันพึ่งจะรู้สึกเจ็บ แผ่นหลังเล็กยามจะยกมือเหยียดกายให้เสื้อพ้นตัวกลับรู้สึกเจ็บราวจะขาดใจ

         "พี่แจ๊คสันแบมรบกวนช่วยถอดเสื้อให้แบมหน่อยสิครับ"

         "มาสิ" เพราะความเป็นพี่น้องที่รู้จักกันมานานจึงไว้ใจจะให้อีกคนช่วยถอดเสื้อออกจากตัว ร่างเล็กเดินกระเพ่กมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียงก่อนจะนั่งลงและตามด้วยแจ็คสันที่เจ้ามาช่วยน้องถอดเสื้ออย่างรู้งาน

         "รอยช้ำเต็มเลย" แบมบูพึมพำเมื่อมองเห็นร่องรอยบนตัว

         แจ็คสันมองเพียงผ่านตาไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินแม้จะเป็นน้องทว่ายังอยู่ในฐานนะภรรยาเพื่อน ถ้าไม่ได้เสียมารยาทจนเกินไปร่องรอยที่มาจากรอยช้ำดูน้อยลงไปเสียด้วยซ้ำถ้าเทียบกับรอยจ้ำแดงๆดูเหมือนจะเพิ่งสดๆร้อนๆรอยที่น่าจะมาจาก..

         "ทำอะไรกัน"

         "อ..ไอ้มาร์ค น..ไหนว่าติดประชุม" แจ็คสันสะดุ้งสุดตัวกับเสียงทุ้มของเพื่อนที่ดังขึ้นไล่หลัง เผลอดึงปลายเสื้อแบมบูลงอย่างรวดเร็ว

         "โอ้ย!"

         "เลิกแล้วไง มึงถอยไปเลย!"

         คนตัวสูงที่มาใหม่ใบหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์สาวเท้าเข้ามาใกล้และดันตัวเพื่อนสนิทให้ถอยห่างจากแบมบู

         เลิกอะไรนี่มันยังไม่หัวเที่ยงด้วยซ้ำ..โกหกไม่เนียนแจ็คสันดูออก

         "ไปรบกวนอะไรเพื่อนฉันอีก"

         "คือน้องไม่ได้รบ.."

         "มึงหุบปากไป เก็บของขึ้นรถไปมึงอ่ะ" แจ็คสันเหมือนคนน้ำท่วมปากมองเพื่อนใจโหดสลับกับหน้าแบมบูที่ส่งยิ้มบางๆให้เขาเป็นสัญญาณหนึ่งที

         โอเคเรื่องของผัวเมียไม่ยุ่งก็ได้

         "ชอบมันรึไงจ้องไม่กระพริบ"

         "แบมจำเป็นต้องชอบทุกคนที่จ้องเลยหรอครับ"

         "ถ้าคนแรดเงียบแบบนายก็คงใช่" คำพูดเราะร้ายถูกพ้นออกมาอีกครั้งที่เจอกัน ถึงจะไม่พอใจหรือน้อยใจแค่ไหนแบมบูรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิไปเถียงสู้

         "ครับ แบมชอบพี่แจ็คสัน"

         สู้ยอมรับในสิ่งที่เขาอยากให้เป็นนั่นแหละคงดีที่สุด

         "ทั้งหล่อ ทั้งใจดีขนาดนั้นไม่ชอบก็คงแปลก..แถมเป็นดาราดังอีกยิ่งเท้เท่ไปใหญ่เลย" แบมบูพูดความจริงทั้งสองข้างแก้มยังยกยิ้มเมื่อนึกถึงพี่ชายคนดัง

         เป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆสำหรับคนอื่น แต่ว่าสำหรับมาร์คต้วนซีอีโอหน้านิ่งกลับนึกฉุนภรรยาร่างเล็กของเขาที่ไม่ควร..ไม่ยกยอชายคนอื่น

         "เหอะ! พูดขนาดนี้ไม่จับมันทำผัวเลยล่ะ"

         ถ้าจับได้ก็เอาไปนานแล้วล่ะไม่มาหลงรักคนแก่ขี้โมโหแถมเป็นวัยทองระยะแรกเริ่มแบบนี้หรอก

         "ก็แบมมีพี่แล้วนี่ครับ..จะให้รักใครได้อีก" ประโยคสุดท้ายแบมบูพูดเสียงแผ่วพูดเองก็เขินเอง และไม่ได้หวังจะให้ใครอีกคนได้ยินหรอกซึ่งแบมบูเองก็คาดว่าอีกคนคงไม่มาใส่ใจในคำพูดเขาหรอกดูจากใบหน้านิ่งๆที่หันไปให้ความสนใจกับถุงขนมของฝากของพี่แจ็คสันแทน

         "กินแต่ขนมถึงว่าไม่ฉลาดสักที"

         "พี่มาร์คอย่าทิ้งนะครับ!"

         แบมบูเอ่ยเสียงดังเมื่อถุงขนมที่ยังไม่ได้เฉยชมถูกหิ้วไปไว้ในมือใหญ่ เหมือนมาร์คจะรู้ว่าน้องหวงแหนสิ่งที่ทำไม่ใช่การส่งคืน ทว่า..

         "โทษทีนายบอกช้า"

         "นั่นของพี่แจ็คสัน.."

         ใบหน้ารูปไข่ง้ำงอลงมองถุงขนมห่อใหญ่ที่ถูกทิ้งลงถังขยะภายในห้อง คนทำหน้าตาดูไม่สลดสมคำพูดมาร์คยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ..ก็เพราะมันเป็นของแจ็คสันน่ะสิเขาถึงอยากจะทิ้ง

         "ขาเดี้ยงแล้วยังจะเดินไปไหนอีก!"

         "โอ้ย! พี่มาร์คแบมเจ็บ"

         เพราะถูกกระจากแขนรั้งไว้ในตอนที่เดินกระเพ่กหมายจะไปหยิบถุงขนมขึ้นมาคืน หากหวังแจ็คสันเข้ามาเห็นคงรู้สึกเสียน้ำใจไม่น้อยมาร์คต้วนไม่รู้หรือไง

         "แบมจะเอาขนม"

         "ไม่ต้องไปเอา ฉันทิ้งไปแล้ว"

         "ก็แบมจะเอานี่ครับ" แบมบูเอ่ยปากเถียงอย่างลืมตัว

         "ก็ฉันบอกว่าไม่ต้องเอาไง!"

         มาร์คตวาดลั่นที่เด็กน้อยตัวดีไม่ยอมทำตามคำชี้แนะ ข้อมือเล็กพยายามแกะมืออีกฝ่ายออกเมื่อเถียงสู้ไม่เป็นผล ทั้งคิ้วสีอ่อนยังขมวดใส่สามีคนนี้บ่งบอกแน่ชัดว่าเบื่อหน่ายเต็มทน

         แบมบูเห็นถุงขนมนั่นดีกว่าเขาได้ยังไงกัน?

         "อ้ะ! พี่มาร์ค!"

         แต่ไหนแต่ไรมาร์คไม่เคยจะจู้จี้แบมบูหรือสนใจแบมบูเสียเท่าไหร่ ไหงวันนี้กลับกลายมาเป็นเดือดเป็นร้อนกลับทุกสิ่งที่เด็กหนุ่มจะทำ ถุงขนมที่แบมบูอยากจะได้คืนคงไม่มีโอกาสจะได้สัมผัสมันอีก เมื่อร่างเล็กทั้งร่างถูกอุ้มขึ้นแนบอกสามีอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าสาววัยทองอย่างไม่ทันตั้งตัว

         "กลับบ้าน! ฉันเสียเวลากับนายมามากแล้ว"

         "ขนมแบม.."

         คนน้องเสียงแผ่วจ้องมองไปยังถุงขนมที่มาร์คนึกฉุนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มือเล็กก็ยกขึ้นเกาะรอบคอใหญ่ไปด้วยเกรงจะตกเอาเพียงแค่มาร์คออกแรงเดินออกจากห้องเร็วกว่าปกติ

         "สินสอดก็ได้ไปตั้งมาก..ไม่มีปัญญาซื้อกินรึไง.."

         "มันไม่เกี่ยวกันสักนิดนะครับ"

         "ทำไมจะไม่เกี่ยว พ่อนายแม่นายไม่แบ่งให้ใช้หรอ หรือเอาไปถลุงพนันหมด" ที่พูดนั้นก็ความจริงสินสอดแบมบูไม่ใช่ถูกๆเรื่องพ่อแม่นั้นเขาก็พูดถูก นี่พูดอ้อมแล้วนะ บุญหัวแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้พูดว่าที่พ่อแม่แบมบูทำอยู่น่ะคือ..ขายลูกกิน

         มาร์คไม่ชอบแบมบูยังไง ก็ไม่ชอบพ่อแม่แบมบูอย่างนั้นแหละ คนทั้งสามที่น่ารำคาญเป็นตัวตัดอิสระภาพของมาร์คต้วนคนนี้

         "พี่จะด่าว่าแบมยังไงก็ได้ แต่ไม่ควรไปลามปามพ่อกับแม่แบมนะครับ"

         มาร์คต้วนกำชับร่างน้องในอ้อมแขน ยามได้ฟังสิ่งที่น่าขัดใจจากริมฝีปากอวบอิ่มมันน่ากัดให้ช้ำตายที่แบมบูส่งมันมาบิ่นปากใส่เขา แรงกอดที่รอบคอเริ่มคลายลงเมื่อแบมบูรู้สึกไม่อยากถูกเนื้อต้องตัวมาร์คแม้จะหล่อและกลิ่นหอมแค่ไหนก็เถอะ ถ้าหากมาว่าให้บุพการีมันก็ไม่สมควรจะคุยด้วยหรอก

         "ก็ความจริงไงรับไม่ได้หรอ"

         "พี่มาร์ค!"

         เด็กน้อยในอ้อมแขนขึ้นเสียงใส่ ใบหน้าหวานแสดงออกถึงความไม่พอใจชัดเจน ทว่ามาร์คยังใจเย็นและเหมือนจะสนุกที่ทำให้คนน้องหัวเสียได้ สองขายาวก้าวเอื่อยๆไปตามทางเดินจุดมุ่งหมายคือโรงจอดรถในชั้นเดียวกัน ทว่าในหัวกลับคิดหาคำพูดแทงใจให้แบมบูเจ็บเล่นไปด้วย

         "รับไม่ได้จริงๆด้วยแหะ พวกปลอมเปลือกแบบนายควรหัดรับความจริงหน่อยนะ ตกถังข้าวสารทั้งทีอย่าลืมกำพืดสิแบมบู.."..แน่นอนว่าพวกไฮโซตกกระป๋องก็คือครอบครัวภูวกุลของเด็กน่าโง่นี่ไงล่ะ..

         "ปล่อยแบมลง!"

         "ฉันยังพูดไม่จบเลยนะเด็กโง่!" ยังพูดประวัติครอบครัวของภรรยาเด็กไม่จบด้วยซ้ำ

         "ปล่อย!"

         เป็นอีกครั้งที่แบมบูไม่ยอมความโกรธฉายแววทั่วทั้งตัวคนตัวเล็ก น้ำเสียงหวานแข็งกระด้างขึ้นตวาดสู้ไม่ถอย พยายามขืนตัวลงจากอ้อมแขนแต่กลับถูกกำชับกอดให้แน่นจนหายใจแทบไม่ออก มาร์คต้วนยังคงสนุกที่ได้จ้องมองใบหน้าหวานที่คุกรุ่นความโกรธอย่างสุขใจนานทีปีหนจะได้เห็นแววตาเกรี้ยวโกรธแทนที่แววตาซื่อบื้อและแสนน่ารำคาญ

         "อยากให้ปล่อยหรอคุณไฮโซแบมบู?" 

         มาร์คใช้สรรพนามประชดประชันในตอนที่หรี่ตาถามความประสงค์ให้คนที่ยังดิ้นเร้าในอ้อมแขน ใบหน้าเปื้อนความโกรธของน้องมันดูมีความสุขดีจริงๆ ยิ่งแบมบูไม่ยอมปริปากพูดตอบกับเขา เอาแต่ยกมือดันอกจนคันยิบไปหมดมันก็ยิ่งอยากสนองความต้องการ

         ประจวบเหมาะไปใหญ่เลยที่ในเวลาไม่มีใครอยู่ทันเห็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันบนโรงจอดรถอันเงียบสงบนี้..

         "งั้นฉันปล่อยแล้วนะ"

ผลั่ก!

         "อ้ะ!"

         มาร์คต้วนปล่อยมือที่โอบอุ้มร่างเล็กในอ้อมแขนส่งผลให้ความประสงค์ของแบมบูเป็นผล ร่างเล็กล่วงตกลงมาที่พื้นด้วยความตั้งใจของคนเป็นสามีที่ยืนชื่นชมผลงาน

         โทษฐานที่แบมบูทำตัวดื้อดึงกับเขาในวันนี้

         "ฮึก!"

         เสียงสะอื้นแค่เพียงหนึ่งครั้งทำเอามาร์คหงุดหงิดใจ มันไม่ควรที่จะได้ยินแค่นี้แบมบูควรจะร้องไห้ ทว่าดวงหน้าหวานกลับไม่มีน้ำตา ปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงเพราะแน่ล่ะแบมบูพยายามสกัดกั้นความอ่อนแอไว้ข้างใน แม้ดวงตาทั้งสองข้างจะร้อนผ่าวแต่ขออย่าเพิ่งไหลออกมาตอนนี้เลย

         แขนเล็กใช้ยันกายให้ลุกขึ้นนั่งชันเข่า ความเจ็บที่ก้นน้อยปวดร้าวไปยันกระดูกข้างใน หนำซ้ำข้อเท้าน้อยที่ใส่เฝือกได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรงจนมันปวดร้าวไปอย่างทั่วถึง แต่ถึงอย่างนั้นมันคงไม่เจ็บเท่าใจดวงน้อย..หลบเลี่ยงสายตาไปทางไหนก็ได้ที่ไม่ใช่หน้าของสามีใจร้ายที่ยืนมองเขาด้วยแววตาสมเพช

         "นาย.."

         หลังจากเงียบมานานมาร์คควานหาเสียงตนเองเจอในที่สุด เอ่ยเรียกเด็กโง่ที่ไม่แม้แต่จะกระจองอแงหาเขาอย่างที่ควรจะเป็น แบมบูยังคงนั่งเม้มปากอยู่ที่เดิมมือบางยกขึ้นวางที่หัวเข่า สายตาหวานไม่แม้จะจดจ้องหน้าผู้พูดสักครั้งเอาแต่มองไปทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าของมาร์ค

         แบมบูทั้งโกรธ เสียใจและน้อยใจ..ที่พี่มาร์คพูดราวกับแบมบูไม่มีความรู้สึก

         "น้องแบม!"

         เสียงเรียกชื่อที่ทำเอาเจ้าของชื่อมีการตอบสนอง แบมบูหันซ้ายแลขวาตามทิศทางเสียงพบเข้ากับร่างหวังแจ็คสันที่เดินเข้ามากลางเหตุการณ์น่าอึดอัด

         "เอ่อ..แบมทำไมลงไปนั่งอย่างนั้น ไอ้มาร์คมึง.."

         "กูไม่ได้ทำ น้องมึงอยากไปนั่งวัดพื้นถนนกูก็สนองให้ ใช่ไหมแบมบู"คนร้อนตัวโบ้ยความเท็จไปให้แบมบูตอบ คนตัวสูงย่อตัวลงจะอุ้มร่างของแบมบูขึ้นมาไว้ในอ้อมอกตามเดิมอย่างไม่รอฟังคำตอบ ทว่า..

         "พ..พี่แจ็คสัน ช่วยพาแบมไปที่รถหน่อยครับ"

         คนน้องบอกเสียงเบา ขยับตัวหนีสัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมาหวังจะอุ้ม แจ็คสันมีท่าทีอึดอัดใจต่างจากมาร์คที่เริ่มขบกรามแน่นจนเห็นสันชัดเจน เวลาปกติแบมบูจะเริงร่าไม่ใช่น้อยถ้าเขาจะถูกเนื้อต้องตัว แต่นี่เด็กนี่กล้าปฏิเสธเขาได้ยังไง

         "พี่แจ็คสัน.."

         สองแขนเล็กชูขึ้นให้คุณดาราหนุ่มช่วยพยุง หมางเมินน้ำใจของสามี

         "ค..ครับ"

         เพราะสีหน้าแววตาคล้ายคนจะร้องไห้ของแบมบูจำให้แจ็คสันต้องเข้าช่วยเหลือแม้จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบกับบรรยากาศมาคุทั้งสายตาเย็นๆที่มาร์คใช้มองคนทั้งคู่แต่ไม่ได้ปริปากพูดอะไร

         จะถือว่าอนุญาติ ง..งั้นแจ็คอุ้มละนะ

         "ไปส่งกันให้ถึงบ้านละกัน"

         คำพูดสุดท้ายจากเสียงทุ้มที่แบมบูได้ยินฝังดังก้องในหู ภาพแผนหลังของสามีทางกฎหมายเดินหันหลังให้ไปอีกทิศทางหนึ่ง ไปยังรถคันหรูประจำตำแหน่ง..ไม่มีแววจะห่วงหวงแบมบูสักนิด..

         ..สักนิดก็ไม่เลยนะนอกจากหล่อใจก็ร้ายด้วย..

         "น้องแบมบูโอเครึเปล่า"

         "...."

         "แบม!"

         "ห..หื้อ ฟังอยู่พูดมาเลยครับ" คนตัวเล็กที่หลุดจากห้วงภวังค์เอ่ยตอบแจ็คสันที่พูดพล่ามเรื่องงานแว่วๆข้างหูแต่ไม่ได้เข้าหูแบมบูสักนิด

         ตุ๊กตาหน้ารถตัวเล็กที่ก่อนหน้ายังฉายแววสดใสแต่พอแยกจากมาร์ต้วนแบมบูกลับหมองลง แจ็คสันไม่รู้ว่าก่อนน้าคนทั้งคู่ทะเลาะอะไรกันมาก่อนหรือเปล่า แต่ความเงียบผิดวิสัยแบมบูแบบนี้คนเป็นพี่ชายแบบเขารู้สึกไม่สบายใจ

         "แต่งงานไป ไอ้มาร์คดูแลดีรึเปล่า"

         ไม่รู้ว่าเลือกคำถามผิดไหม ท่าทางอึกอักของแบมบูทำให้แจ็คสันเข้าใจแล้วว่าผิดเต็มๆ

         "ดี..ดีครับ"

         "ทำไมซึมแบบนี้ล่ะแบม มีอะไรระบายกับพี่ได้นะ ไม่มีใครยิ้มได้ตลอดเวลาหรอกนะคนเก่ง..แบมเก่งแล้ว"

         "บ..แบม.."

         ความลังเลที่ถ่ายทอดออกมาจากใบหน้าหวานที่ดูอ่อนล้ากว่าทุกที อดที่แจ็คสันจะพูดย้ำให้น้องมั่นใจอีกครั้งไม่ได้

         "พี่ไม่บอกใครหรอก..โดยเฉพาะไอ้คุณชาย.."

         "พี่แจ็คสันขอบคุณนะครับ แต่ไม่เป็นไร"

         ถึงตอนนี้ก็ยังอยากจะปกป้องคนที่รัก แม้จะน้อยใจแค่ไหนแบมบูน่ะก็จะมองแต่ด้านที่ดีของอีกคนเสมอเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่นอยากให้มองเห็นแต่สิ่งดีๆของผู้ชายที่แบมบูรักก็พอแล้ว..


#Never'bamboo 



         ตอนนี้ค่อนข้างดึกพอสมควร ทั้งๆที่เป็นปกติร่างกายของมาร์คต้องได้รับการพักผ่อนไปเสียแล้ว แต่ว่าตอนนี้มันเอาแต่พลิกตัวไปมาบนเตียงผืนกว้างอย่างกระวนกระวายใจ

         มาร์คนอนไม่หลับและไม่รู้จะข่มตาหลับได้ตอนไหน นอกเสียจากว่าเขาจะต้องได้เคลียปัญหาที่คาใจเสียก่อน

         แต่เปล่าหรอกมาร์คก็แค่อยากจะหาเรื่องคนที่ไม่รู้จักกลับบ้านกลับช่องให้ตรงเวลา..ผิดวิสัยปกติเด็กขี้เซา ปกติแบมบูต้องหลับสนิทไปแล้วไม่เอาแต่พลิกตัวไปมาจนเขาได้ยินเสียงอย่างนี้หรอก

         หายไปกับผู้ชายตั้งแต่หัวเที่ยง กลับบ้านเอาก็ตอนดึก ขลุกอยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมง หนำซ้ำหน้าผัวคนนี้ยังไม่รู้จักมอง จะคิดยังไงได้

         ไปนอนเอากันท่าไหนล่ะ? คงถูกใจคุณเขาไม่น้อย

         คำถามนี้วนเวียนในใจไปมา เพราะรู้ดีว่าแบมบูเป็นพวกระริกระรี้เวลาเห็นผู้ชายหล่อ แบมบูน่ะอยากจะแอ่นก้นให้เขาใจจะขาดแหละ โชคดีที่มาร์คเป็นคนฉลาดมองแบมบูออกจนหมดเปลือกไม่ตกหลุมพลางโง่ๆของเด็กนั่นหรอก หึ..แล้วไอดอลในดวงใจป่านนี้จะเหลือหรอ ไอ้แจ็คสันยิ่งเป็นพวกหลอกง่ายอยู่ด้วย
         มาร์คไม่ได้หวงแค่กลัวดาราในสังกัดเขามีข่าวเสียหายเท่านั้น

         มันอยากพิสูจน์ให้รู้เรื่องไปเลย..

         "อือ"

         เหมือนแบมบูจะเพิ่งหลับลงไปได้ไม่นาน มาร์คต้วนกดเปิดไฟที่ข้างเตียง ก่อนจะจ้องมองร่างน้อยที่ขดตัวในผ้าห่มบนโซฟา แก้มอวบอิ่มแนบลงไปกับหมอนใบเล็ก ปากอิ่มที่บวมเจ่อทำให้ลมหายใจคนจ้องมองแทบสะดุดแค่คิดว่าเด็กนี้แชร์ส่วนน่าเกลียดนี้ให้ผู้ชายคนอื่น

         แสงไฟสว่างน้อยๆพอจะทำให้เห็นสีหน้าของคนนอนหลับ แก้มอวบแดงระเรื่อขึ้นไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งๆที่มาร์คจงใจเปิดแอร์ให้อุณหภูมิต่ำกว่าปกติ กะจะเอาให้แบมบูหนาวตาย ผิดคลาดที่พอแตะลงบนผิวหน้านุ่มนิ่มของอีกฝ่ายมันกลับร้อนผ่าวดังไฟแผดเผา

         แบมบูอาจจะจับผิดไข้เพราะน้ำเชื้อผู้ชายสักคน

         เพราะอคติมีมากไปมาร์คหลงลืมฉนวนคิดถึงต้นตอสาเหตุที่น้องจับไข้ ความช้ำระบมจากการตกกระแทกพื้นแรงไม่น้อยเมื่อหัวเที่ยงนั่นคือสาเหตุ และตัวต้นเหตุกำลังกระชากผ้าห่มผืนน้อยออกจากแบมบูตอนนี้นี่เอง

         ไม่ต้องห่มมันหรอก..เดี๋ยวแบมบูก็ได้อุ่นสมใจอยาก

         ผ้าห่มที่คลุมกายคนจับไข้ถูกดึงออกและโยนทิ้งลงพื้น ดวงตาคมสีดำขลับจ้องมองร่างน้อยที่เริ่มนอนขดตัวซุกหาความอุ่น แต่หาไปก็ไม่เจอหรอก!

         "อื้อ"

         การนอนหลับถูกรบกวนอีกหน ร่างน้อยที่สมควรนอนพักผ่อนถูกอุ้มขึ้นจากโซฟาจุดหมายปลายทางคือที่เดิมและคนๆเดิมที่จะเอาเปรียบแบมบูทั้งที่ยังไม่ได้สติเหมือนเช่นเคย

         "ฮึก"

         เสียงสะอื้นขัดใจดังขึ้น เมื่อร่างกายถูกรบกวน แขนเล็กที่ผอมจนมาร์คกำรอบได้เพียงมือเดียวถูกมาร์คจับให้แนบนิ่งไปกับเตียง

         ไม่รู้ว่าจะเริ่มหาข้อเท็จจริงจากจุดไหน มาร์คต้วนนั่งมองสำรวจร่างน้องไปมาตั้งแต่หัวจรดเท้า เท้าจรดหัวไปมาอยู่หลายวินาที แล้วต้องมาสะดุดที่กลางลำตัวน้อยเสียจนได้

         มาร์คแค่ไม่อยากเสียเวลา การเข้าไปสำรวจที่ต้นตอมันอาจจะทำให้อะไรๆง่ายกว่า ต้องเข้าไปในนี้แหละ

         ความคิดนั้นเสร็จสรรพกับตอนที่เลิกเสื้อตัวเล็กขึ้นเหนืออก มือเล็กเอาแต่ปัดป่ายไม่สงบนิ่งเหมือนอย่างเคย รู้สึกว่าขยับตัวช้าจนแทบไม่ได้ดั่งใจอยากเห็นอยากสัมผัสเร็วๆด้วยซ้ำไป

         "อื้ม" ปากหวานถูกกัดแรงๆข้อหาที่ส่งมันมาเย้ายวนต่อหน้าต่อหน้ามาร์คต้วน เจ้าของปากหนักยัดเยียดจูบแรงๆให้คนน้องที่นอนไม่รู้เรื่องราว จับท้ายทอยเล็กให้เอียงเข้ารับจูบอย่างพอเหมาะ แม้แบมบูจะไม่รู้สึกตัวแต่มาร์คก็ชอบใจไม่น้อย ชอบใจที่ลิ้นเล็กนั่นยอมให้เขาเกี่ยวตวัดและดูดดึงซ้ำๆ จนรสจูบเริ่มร้อนแรงขึ้นตามจังหวะ

         แต่เดี๋ยวก่อน..

         มาร์คต้วนถอนจูบจากปากอิ่มที่แค่จูบครั้งเดี๋ยวก็บวมเจ่อจนน่ากัด ทางน้ำใส่ยืดยาวไม่ได้ทำให้น้องรู้สึกตัว ยิ่งมาร์คจูบย้ำก็ไม่รู้..

         โง่เกินคำบรรยาย..

         "อ..อื้อ อย่า.."

         เสียงครางอื้ออึงดังในลำคอเบาๆ ยามที่จะถลกเสื้อตัวน้อยออกจากตัวแบมบูก็ยิ่งปัดป่ายทั้งยังหลับตา

         "ชู่วว..นิ่งๆ" เหมือนจะคุยรู้เรื่องเมื่อมาร์คพูดกำชับคำที่ข้างหู มือใหญ่ลูบหัวปลอบให้เด็กน้อยตายใจคนนอนหลับก็นิ่งลงตามคำสั่ง

         ได้ทีใหญ่มาร์คก็เลื่อนมือมาที่ขอบกางเกงตัวน้อย เขาตัดสินใจแน่ชัดแล้วว่าจะดึงมันลงทั้งชั้นในที่อยู่ข้างใน ความคิดของเขาเป็นผลต่อการกระทำเสมอ การปลดเปลื้องเสื้อผ้าแบมบูเป็นเรื่องที่ง่ายนิดเดียว ง่ายกว่าปลอกกล้วยด้วยซ้ำ

         ร่างกายขาวสะอาดไร้อาภรณ์ปกปิดนอนสั่นน้อยๆบนเตียงที่สีช่างกลมกลืนกับสีผิวเนียนละเอียด ยิ่งเป็นแบมบูที่นอนอยู่บนนั้นมันก็ยิ่งขับผิวขาวให้สว่างน่าลูบไล้ขึ้นกว่าเดิม รอยจ้ำแดงๆบนตัวก็น่าเกลียดไม่หยอก..ยิ่งรอยที่คนจดจ้องร่างน้อยเป็นคนทำก็ยิ่งทำให้มุมปากหยักปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ต้องหุบยิ้มลงเสียก่อนถ้าหากมาร์คไม่นึกขึ้นได้ว่าแบมบูไปกับใครมา

         มาร์คต้วนตั้งใจไว้แล้ว ไหนๆก็ไหนๆแล้ว การเสียเงินซื้อตัวแบมบูมามันก็ไม่ใช่น้อย ไหนจะธุรกิจห้องเสื้อบ้าบอที่ยอมเสียเงินลงทุนให้อีก ที่ซุกหัวนอนเอย อาหารมื้อดีๆเอย ที่นอนแสนสบายบนโซฟาจัวแคบ ไหนจะนามสกุลต้วนอีกต่างหาก..สบายเกินตัวไปไหมหากจะปล่อยไว้โดยไม่ได้ใช้งานก่อนหย่าขาด

         แค่กลัวจะเสียเปรียบ..

         "ฮ..ฮึก..เจ็บ อ้ะ..เจ็บ"

         ต่อไปนี้จะยกยอให้เป็นของชิ้นโปรดก็ได้ ถ้าเด็กนี้ยอมให้เขาเข้าไปข้างในเสียที..



- CUT NC -
* * วาร์ปแห่งขุมนรก* *





#แบมบูพี่ไม่รัก


- 100% -





Talk :
...อิชั้นผิดไปแล้ว...
ToT
จริงๆไม่อ่านคัตก็ได้ ถ้ามันทำร้ายจิตใจ
แง่งงง



ว่าจะไม่มาแล้วกลัวอารมณ์ค้าง555
ขอคอมเม้นให้กำลังใจน้องด้วยนะคะ จุ้บ!








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 794 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #2408 bunyaps (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 14:21
    น้องหนีไปปปป!!!!!พี่มันใจร้ายจังเลยย
    #2,408
    0
  2. #1970 YanisaCH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 17:22
    หนีไปเถอะแบมแบม!!
    #1,970
    0
  3. #1837 oin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 14:38

    สงสารแบมมากเลย อ่านไปร้องไห้ไป

    #1,837
    0
  4. #1658 janjiraddarw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 09:19
    ไรท์คะ ตอนนี้จะอ่านได้อีกที เมื่อไรหรอคะ
    #1,658
    0
  5. #1451 WifeMT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 20:41
    โว้ยยยย เกลียดมาร์คทำไมทำกับน้องแบบนี้อ่ะเกินไปปปปปปป //น้องหนีไปเลยลูกกกอย่ายอม พอได้แล้ว
    #1,451
    0
  6. #1198 SsnnookK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 00:58
    เนี่ย เพิ่งมาอ่าน แต่จะให้น้องแบมรักตังเองบ้างคงยาก ต้องเอาใจตัวเองออกมา อ่านแบบเป็นคนอื่น อยากรู้ว่าสุดท้ายพล็อตจะน้ำเน่าไหม ในสายตาน้องคนพี่ไม่เคยผิดอ่ะ ก็ได้แต่แล้วแต่แบมเลยจ้า เจ็บจบตายก็ไม่สงสารแล้ว
    #1,198
    0
  7. #967 My love markbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 00:59
    น้องแบม เลิกรักไปเถอะ สงสารหนูมาก
    #967
    0
  8. #940 PJ_PM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 19:58
    มาร์คโคตรไม่สมควรได้รับความรักของน้องอะ
    #940
    0
  9. #705 sirinthipYY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 19:12
    มันจุกจนพูดไม่ออกไปเลยอ่ะ
    #705
    0
  10. #691 Rose-Flavour. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 16:20
    เป็นการได้กันที่เราปวดใจมากที่สุด ถ้าหายป่วยแล้วหนีไปเลยลูกไม่ต้องอยู่อีพี่มันแล้ว
    #691
    0
  11. #676 Khampoohnaka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 01:32
    โอ้ยยยเลื่อนมาตกใจหมา
    #676
    0
  12. #627 monokoto1122 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 00:16

    ฮือ มาร์คน่ากลัวมาก

    เวรกรรมอะไรของแบมบูเนี่ย


    ปล. ไรท์สู้ๆนะคะ

    #627
    0
  13. #577 Love AmeriThaiKong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 21:13
    น้อง ลุกขึ้นมารักตัวเองได้แล้วลูก เมินซะ ผู้ชายแบบนี้ หนีไปลูกกกกกกกก
    #577
    0
  14. #576 รสเค็มคือความอร่อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:38
    ใจร้ายเกินไปแล้วนะ
    #576
    0
  15. #575 Markbam2MB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:13
    เป็นncที่รุ้สึกอยากร้องไห้มากๆ ทำไมแกทำแบบนี้อะมาร์ค น้องผิดมากเลยดิ แกถึงทำกับน้องขนาดนี้ขอให้น้องไม่รักแกบ้าง #แบมบูเด็กน้อยที่ไม่รักพี่
    #575
    0
  16. #573 KochakornAhgase (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 19:14
    อย่ามายุ่งกับลูกเราาาา มาร์คไปไกลๆเลย สงสารน้องอะ ฮือออออๆๆ
    #573
    0
  17. #572 Pang Lovely (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 18:30
    มาร์คทำเกินไปมั้ยย
    #572
    0
  18. #571 Yuri2018 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 16:45
    ใครก็ได้พาน้องออกไปทีTT
    #571
    0
  19. #569 좨 슨니 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 14:47
    อยากให้จระเข้ฟาดหาง พร้อมด้วยเข่าคู่ให้คุณชายมาร์ค หย่าไปเถอะน้องแบม ผู้ชายเห็นแก่ตัวเเบบนี้ ไม่มีความเป็นคนสักนิด รักตัวเองบ้างลูก
    #569
    0
  20. #568 darapaplearn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 12:18
    อยากให้น้องขอหย่าไปเลย
    #568
    0
  21. #567 0899650340 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 11:47
    เมื่อไรน้องจะรักตัวเองสักทีสงสาร
    #567
    0
  22. #566 FMM5590 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 11:28
    แก้แค้นมาร์คเถอะคำก้ด่าสองคำก้ด่า เดียวแม่จะหนุมานถวายแหวนให้
    #566
    0
  23. #565 ZMMTBB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 10:30
    ฮือออน้องงงงง ขอความเป็นธรรทด้วย
    #565
    0
  24. #564 Wariya12367 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 08:38

    โง้ยยย น้องก็ยังรักพี่เหมือนเดิมแม้จะโดนกระทำ แงงง้ ไม่เอา!! อิพี่มันต้องเจ็บบ้าง มันต้องชดใช้กับสิ่งที่มันทำกับน้อง อห ร้องไห้ แม้จ๋าา ไม่ยอมอ้า อย่าอย่างเดียว อิพี่มันต้องเจ็บปวดที่สุด ขอให้น้องโกรธนานๆ โกรธเป็นปีๆ ฮือออออ ลูกบวชก็ยังไม่หายโกรธ อิพี่-นะ-ง ฮืออออ!!!
    #564
    0
  25. #563 A_sripirom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 08:30
    หย่าเถอะสงสาร
    #563
    0