Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 3 : Never'bamboo : 2 เหตุผลที่ต้องยอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 724 ครั้ง
    7 ก.ค. 62


02
เหตุผลที่ต้องยอม



"..เราคือคนแปลกหน้าที่อยู่ด้วยกัน.."
- Mark Tuan -




          "ทำไมยังไม่ลงมาอีก"

          เสียงพึมพำของนายใหญ่เจ้าของเรือนหอราคาเกือบร้อยล้านเอ่ยขึ้น มือเรียวบางขาวซีดยกกาแฟขึ้นจิบคั่นเวลารอภรรยาตัวน้อยนานกว่าสิบนาทีทั้งที่ปกติจะไม่เป็นเช่นนี้

          แบมบูจะต้องมาเสนอหน้าให้เขารำคาญตาแต่เช้าตรู่

          "คุณแม่บ้านรบกวนขึ้นไปตามแบมบูให้ผมหน่อย"

          มาร์คต้วนหมดความอดทนจะรีรอใบหน้าหล่อที่ขมวดขุ่นหันไปออกคำสั่งให้แม่บ้านประจำตระกูล ชั่งใจรอไม่นานแม่บ้านคนเดิมก็วิ่งตาตั้งลงมาจากชั้นสองทันที

          "คุณชายคะ..คุณแบมบู เธอ.."

          "แบมบูทำไม!"

          ด้วยความชักช้าใจคนรอฟังคำตอบอย่างมาร์คต้วนอดทนรอไม่ไหวเมื่อเห็นว่าแต่ค่ำวานว่าภรรยาตัวน้อยที่โดนทำโทษปิดปากเงียบเกินปกติ สองขายาวสาวลุกขึ้นบังคับให้ก้าวเดินขึ้นชั้นสองอย่างรวดเร็ว ประตูห้องนอนที่ย่างกายออกมาก่อนเมื่อเช้านี้ถูกกระชากออกอย่างแรงเกรงกลัวว่าอีกคนในห้องจะเป็นอันตราย

          ก็แน่นอนเสียสิ! หากแบมบูเป็นอะไรไป คุณแม่เขาคงได้เฉ่งหัวมาร์คต้วนแน่

          "แบมบู!!"

          ความดันในเส้นเลือดแทบพุ่งสูงติดเพดานเมื่อเปิดประตูมาพบเจอกับร่างน้องที่นั่งยกโทรศัพท์ไลฟ์สดส่องหน้าตัวเองอย่างสบายใจที่เตียงนอน

          เตียงนอนของมาร์ค!

          "นายทำบ้าอะไร!"

          "อ่าา ทุกคนครับผมต้องรีบไปทำงานแล้ว ขออนุญาตปิดไลฟ์ลงตรงนี้เลยละกันครับ อ้ะ!!"

          ข้อมือน้อยถูกกระชากให้ลุกขึ้นเมื่อเจ้าตัวทำเพียงตวัดตากลมมองมาที่สามีเทวดาอย่างไม่เกรงกลัว โชคดีที่ปิดไลฟ์ไปได้ทันก่อนทุกคนจะเห็นธาตุแท้ของคุณซีอีโอหน้าหล่อพ่อทุกสถาบัน

          ฮึ่ยย! หมั่นไส้โว้ย!

          "นายทำอะไร!!"

          "ไลฟ์สดไงครับ พี่ไม่รู้จักหรอ"

          เด็กหนุ่มหน้าใสตอบออกมาตามความจริง สองสายตาเลื่อนลงมายังข้อมือที่ถูกบีบให้เจ็บ ปากอิ่มก็ยิ่งคว่ำอย่างขัดใจ

          "ลงมาจากเตียงฉัน.." เสียงทุ้มกดต่ำรอดไรฟันออกมา

          "นี่ก็เตียงแบมเหมือนกัน"

          "ตลกหรือไงนายไม่เคยนอนด้วยซ้ำ" ความจริงที่ถูกต้องทำเอาคนตัวเล็กเงียบไป ดูเหมือนจะนานไปหน่อยคนอารมณ์ร้อนอย่างมาร์คที่มีแรงเยอะกว่ากระชากตัวบางลงมาจากเตียงด้วยน้ำโมโห

          "แบมเจ็บ"

          "ถ้านายเจ็บก็อย่าดื้อกับฉัน..เคยบอกหลายรอบแล้วไม่ใช่หรอแบมบู"

          "แบม.." คนตัวเล็กเงียบเสียงลงเพราะแววตาดุดันที่จ้องมองที่เขาราวกับจะกินเลือดเนื้อมันยากเกินที่จะต่อรองชวนให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างห้ามไม่ได้

          เออๆ ผิดเองก็ได้

          "..แบมขอโทษ.."

          ความเจ็บที่ข้อมือไม่กล้าแม้จะเอ่ยบอก เด็กหนุ่มคงทำได้อย่างเคยคือการเอ่ยขอโทษก่อน ดวงตากลมเลี่ยงจะสบตาอีกไม่นานพี่มาร์คก็คงจะปล่อยเอง เบื่อหน่ายเหมือนกันที่ต้องโดนดุทุกวี่ทุกวันราวกับมาอยู่ค่ายทหารอย่างนั้นแหละ

          "อย่าขึ้นไปนอนบนเตียงอีกถ้าฉันไม่.."

          "อนุญาต" แบมบูต่อประโยคให้เสร็จสรรพ ดวงตาท่อแววความเบื่อหน่ายออกมาทั้งสองคู่ส่งมันมองออกไปทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าสามีจอมโหด

          "รู้อยู่แก่ใจก็ยังทำ อวดดี" ด่ามาอีกสิเขาจะได้เจ็บทีเดียว แขนก็บีบให้มันง่อยได้ไปเลยก็ดี

          "แบมบู!" เมื่อคนน้องไม่ตอบผิดปกติวิสัยเด็กดื้อที่ชอบเฉียงคำไม่ตกฟาก มาร์คเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดังลั่นห้อง เห็นๆชัดๆว่าใบหน้าหวานแอบเบ้ปากเบ้คางตามคำพูดเขา

          "เอาไม้เรียวมาง้างปากดีไหม" คำขู่ของมาร์คได้ผลคนตัวเล็กกว่าหันพรึบทันทีที่ได้ยินคำว่าไม้เรียว แววตาแข็งกระด้างจ้องมองหน้าสามีที่มีอำนาจเหนือกว่าทุกอย่าง

          "พี่..ก็แบมไม่สบาย อยากนอนเตียงนุ่มๆบ้าง" 

          แบมบูทำใจกล้าเอ่ยเสียงอ่อนบอกสามีที่รู้ดีว่าอย่างไรคงไม่มีเยื้อใย ทว่าเห็นใจเขาสักนิดจะได้หรือไม่ ข้อมือของเขาไม่ใช่กระดาษอยากจะขย้ำให้เจ็บอย่างไรก็ได้นะ

          คำตอบของเด็กหนุ่มทำเอาตัวต้นเหตุชะงักไปน้อยนิด เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้น้องต้องป่วย

          "แบมเจ็บ..ก้นอ่า" ได้ทีหัวก้มก็ซุกเข้ากับอกแกร่งในเมื่อไม่ปล่อยแบมบูก็จะยอมเสียเปรียบหรอก โกรธก็โกรธแต่โอกาสมาถึงแล้ว

          "พี่ตีแรงมากเลยนะ ก้นแบมช้ำหมดแล้ว" พูดเองก็เขินเองดวงหน้าน่ารักขึ้นสีจางๆ ยามซบลงเต็มอกแน่นๆของสามียิ่งไปกว่านั้นความนิ่งเงียบของพี่มาร์คดูเหมือนจะทำให้เขากล้ามากขึ้น

          "พี่จะรับผิดชอบรึเปล่.." 

          เสียงหวานสิ้นสุดลงทั้งที่ยังพูดไม่จบประโยค หน้าพี่มาร์คที่อยู่ใกล้แบบไม่ตั้งใจจะให้เป็นทำเอาใจเต้นแรง

          แบมบูจะตายแล้ว..พี่มาร์คหล่อมากเกินไป

          "ดื้อเอง" และเสียงนี้ก็ทำเด็กหนุ่มแทบเป็นลมล้มลงตรงนั้น เป็นครั้งแรกที่พี่มาร์คยอมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนลงซ้ำยังไม่ผลักหัวแบมบูออกจากอกอีก

          ปริ่มใจ

          "ฉันขอโทษ รู้ว่าทำเกินเหตุไปแต่ตอนนั้นมันโมโห คราวหลังจะใจเย็นกว่านี้ นายเองก็อย่าดื้อให้มากเข้าใจมั้ยแบมบู" มาร์คปล่อยมือน้องแล้ว ดันศีรษะกลมของน้องให้ตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูด นอนคิดมาทั้งคืนแล้วว่าเขาก็ทำเกินไปจริงๆ ไม่ว่าใครก็แล้วแต่เขาไม่ควรจะทำร้ายร่างกายเลยจริงๆ

          "แบม..ไม่ดื้อแล้ว ไม่โกรธพี่ด้วย" เด็กหนุ่มเหมือนโดนสะกดจิตแค่เพียงได้สบตาคมก็เคลิ้มไปกับเขาเสียทุกอย่าง

          "พี่จะรักษาให้แบมมั้ย..แบบทายา..ฉีดยา.." รอยยิ้มกรุ่มกริ่มของคนน้องทำเอามาร์คที่เอาอารมณ์นิ่งๆกลับเริ่มเดือดปุอีกครั้ง

          ดูเอาเสียสิ! มือเล็กนุ่มนิ่มจับมือมาร์คมาวางแมะที่สะโพกกลม หนำซ้ำยังขยับมาให้อะไรๆมันแนบชิดกว่าเดิม ระดับสายตาที่อยู่แค่ปลายจมูกมาร์คช้อนขึ้นมองอย่างสื่อความหมาย

          แก่แดดจริงเด็กดื้อคนนี้..

          "แบมเจ็บ"

          ไม่ว่าเปล่ายังบังคับทิศทางให้มือคุณสามีสุดหล่อเลื้อยไปตามส่วนเว้าโค้ง ไล่มาจุดประสานกันที่ก้อนกลมแสนนุ่มนิ่มเหมาะมือใหญ่พอดิบพอดี

          "ทายาให้หน่อยสิครับ แบมมองไม่เห็นอ่ะ" 

          เดี๋ยวนะ! เด็กคนนี้!

          เหมือนได้สติกลับมา ความนุ่มนิ่มเมื่อครู่เป็นตัวเรียกให้มาร์คต้วนตื่นจนหมดตัว เช่นเดียวกับสติสัมปชัญญะจุติกับตัว ร่างสูงโปร่งออกแรงผลักคนตัวเล็กอย่างตกอกตกใจ เมื่อครู่เกือบเสียตัวให้เด็กนี่แล้วไง ให้ตายเถอะ!

          "แบม!"

          "ครับ?"

          แววตาใส่ซื่อส่งคำถามออกมาทั้งสองหน่วย เห็นใบหน้าแดงก่ำที่น่าจะมาจากอารมณ์โมโหของสามีก็แทบอยากจะปลีกตัวออกจากโลกนะตอนนี้ ไม่ใช่เรียกแบมบูแล้วใส่เข่าคู่นะ ก้นช้ำก็พอแล้วไม่อยากตาช้ำอีกหรอก

          "พี่เป็นอะไร.."

          "นายทำให้ฉันสาย! ฉันจะกลับมาคิดบัญชีทีหลัง" ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยถามหาความผิดปกติของสามีก็โดนตะคอกใส่ ซ้ำยังโดนผลักให้พ้นทางจนล้มลงอีกระลอก

          เจ็บนะ

          ..หัวใจของเขาไม่ใช่เศษขยะจะทิ้งขวางอย่างไรก็ได้นะโว้ย..

          คำพูดสุดท้ายที่ไม่มีแม้ประโยคห่วงใยยังติดอยู่ในใจผู้ฟังตัวน้อย ทายาให้แค่นี้ยังไม่มีเยื้อใย แบมบูทำอะไรผิดนักหนาเอะอะก็โมโหหน้าแดงหน้าดำหมด

          เด็กดื้อที่ถูกสถาปนาโดยสามีตัวเองจ้องบานประตูที่ปิดลงไปแล้วด้วยแววตาที่เก็บซ่อนมันไว้ตลอด แววตาแห่งความข่มขื่น..ไม่มีใครเคยได้เห็นมันนอกจากเจ้าตัวเอง

          ถึงแม้ภายนอกจะดูดื้อรั้นสนุกสนานแค่ไหนก็ไม่ใช่ว่ามันจะตัดสินว่าเขาคนนี้หัวใจแข็งแกร่งพอไม่ใช่หรือ

          พี่มาร์คไม่รู้หรอกว่าคำพูดและการกระทำของตัวเองมันทำร้ายหัวใจดวงน้อยนี้แค่ไหน คนอื่นเองก็ไม่รู้หรอกว่าแบมบูต้องทนอยู่กับความอะไรบ้างในแต่วันที่ยังมีความรู้สึก..ภายนอกที่ว่าดีได้แต่งงานกับคนมีชาติตระกูล ผู้ใหญ่ก็เห็นดีเห็นงามไปเสียหมด..แม้เจ้าบ่าวต่อหน้าจะยิ้มแย้มลับหลังกับเอาแบมบูเป็นเครื่องระบายอารมณ์ อยากด่า อยากตำหนิติเตียนแบบไม่มีเหตุผลเมื่อไหร่ก็ได้เสมอ..

          ไม่มีใครสนใจความรู้สึกเขาหรอก..ใจของเด็กหนุ่มคนนี้มันกว้างขวาง..

          จะต่อย จะตี ด้วยคำพูดสารพัดก็ดูเหมือนไม่เจ็บปวด ดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรใช่ไหมล่ะ..

          "อึก"

          เพราะต่อให้แบมบูเจ็บแค่ไหนก็ไม่มีวันที่ใครคนอื่นเขาจะมารับรู้เห็นใจหรอก..ไม่มีวัน


*

*

*


          "โอเค ฝากด้วยนะยูๆ แล้วเจอกัน" 

          แบมบูวางหูจากโทรศัพท์แล้วนั่งเอนตัวพิงเบาะนุ่มนิ่ม สะใภ้ต้วนไฮโซหน้าหวานใช้เวลาทั้งวันในการออกแบบเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ ก่อนจะส่งแบบร่างให้หุ้นส่วนดูอีกที เป็นอีกวันที่น่าเบื่อสำหรับแบมบู ในสัปดาห์หนึ่งเขาสามารถออกไปทำงานได้เพียงสองหรือสามวันเพราะเป็นสะใภ้ของตระกูลคนรวยมันจึงน่าเบื่อนักที่วันๆเอาแต่นั่งทับไข่บนกองเงิน กองทอง แบมบูก็อยากมีชีวิตปกติกับชาวบ้านชาวช่องเขาบ้าง

          น่าเบื่อ!

          เด็กหนุ่มเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างต้องการคงฆ่าเวลาเข้าแอพนั้นออกแอพนี้ที่มีจนหมดก็ยังไม่หายเบื่อหายเซ็ง อยากจะโทรไปหาสามีอย่างที่ชอบทำก็เกรงว่าจะไม่ดี ความเจ็บที่ก้นยังไม่จางหายเป็นเครื่องตอกย้ำให้พึงระลึกอยู่ตลอดเวลา จะว่าไปอยากทายาก็ไม่ถนัดอีก ช่างเถอะ! เดี๋ยวมันก็คงจางหายไปเอง...

          เห้อ! เกิดเป็นแบมบูนี่มันลำบากแท้

          พูดแล้วก็คิดถึงพี่มาร์ค ป่านนี้จะได้ทานข้าว ทานปลารึยังก็ไม่รู้ เป็นซีอีโอวันๆเขาทำอะไรกันแบมบูก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าพี่มาร์คเอาแต่ยุ่งทั้งวันกลับบ้านมาทีก็นอนสลบไสลราวกับซ้อมตายเลยทีเดียว เห็นอย่างนั้นแบมบูก็เต็มใจจะยกเตียงนิ่มๆให้พี่มาร์คอย่างไม่มีข้อกังขาแล้วล่ะ สามีเขาทำงานมาเหน็ดเหนื่อยควรได้นอนที่นุ่มๆกว้างๆสบายๆนั่นถูกแล้ว คงจะดีกว่าที่เวลาแห่งการพักผ่อนของพี่มาร์คจะไม่มีเขามาคอยกวนใจ คงจะดีกว่าถ้าพี่เขาไม่ต้องทนเห็นหน้าแบมบูก่อนปิดเปลือกตาลง...

          ทำให้ขนาดนี้แล้วพี่ยังจะใจร้ายอีกนะ..

          เด็กหนุ่มเผยแววตาเซื่องซึมอย่างไม่ปิดบังในเมื่อเวลานี้มีตนอยู่แค่คนเดียวมันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องสดใสให้ใครดูแล้วล่ะ 

'สัญญาที่เคยตกลงไว้ไปทบทวนอีกทีนะเผื่อนายจะลืม'

          อยู่ๆก็นึกถึงเรื่องที่ทำให้ใจหม่นหมองขึ้นมาเสียดื้อๆ ดูเหมือนว่าอะไรที่เป็นเรื่องของพี่มาร์คมันจะเป็นเดือดเป็นร้อนในใจแบมบูไปได้เสียทุกอย่าง

          สัญญาแค่เพียงลมปากบ้าบอทำไมแบมบูต้องกลับไปทบทวนมันด้วย ทั้งๆที่ไม่อยากจะจดจำมันแท้ๆ เขากลับจำมันได้ขึ้นใจ สัญญาที่ว่า..

'นายกับฉันเราจะไม่มีพันธะใดๆต่อกัน ไม่ว่ายังไงก็ตามอย่าทำอะไรที่เป็นตัวผูกมัดตัวฉัน เราจะเป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ด้วยกัน..หวังว่านายจะไม่วิ่งแจ้นไปบอกใคร..ฟังให้ดีนะแบมบู..เราจะหย่ากันในวันครบรอบแต่งงานหนึ่งปีอย่างไม่มีข้อแม้..'

          ถ้าเกิดว่าแบมรักพี่ก็ต้องคอยจัดการกับความรู้สึกตัวเองอย่างเช่นตอนนี้หรอ มันไม่ยุติธรรมสักนิดทำไมความรู้สึกบ้าๆนี่ต้องเกิดแค่กับเขาคนเดียว ทั้งที่รักพี่จะเป็นจะตาย สุดท้ายเราก็ต้องหย่ากันอย่างนั้นหรือ..

          แบมบูไม่อยากเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพี่มาร์ค ไม่อยากหย่า..ไม่อยากเป็นแค่ภรรยาตกแต่ง แต่จะให้ทำอย่างไรเวลาที่อยู่ด้วยกันก็เหลือไม่มากแล้ว นี่มันผ่านมาตั้งสองเดือนกว่า แบมบูยังไม่อยากไปเลย..

          เด็กน้อยฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน ปล่อยให้สมองคิดเรื่อยเปื่อยไม่นานเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาก็เป็นตัวฉุดเรียกสติ

          "พี่มาร์ค"

เอ๋?!?

          คนตัวเล็กดีดตัวขึ้นมาจ้องมองโทรศัพท์อีกครั้งด้วยหัวใจสั่นระริก หรือเขาจะคิดถึงสามีมากเกินจนเห็นภาพหลอนกัน

          แบมบูขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อหาข้อพิสูจน์ แต่แน่ชัดแล้ว..

          มาร์คต้วนโทรมา..

          คนเหม่อลอยเมื่อก่อนหน้ายกยิ้มดีใจพร้อมความสงสัยเมื่อเห็นชื่อเบอร์โทรเข้า ปกติไม่มีหรอกเบอร์โทรเข้าที่เป็นของพี่มาร์ค

          หรือว่ามีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นงั้นหรอ?

          คิดอย่างนั้นแล้วความสงสัยทั้งหมดถูกพับเก็บลง ร่างบางไม่รอช้ารีบกดรับสายพร้อมกรอกเสียงหวานๆใส่ทันที

          "ฮัลโหลคร้าบ"

          เสียงในสายที่เงียบไปทำเอาคนกรอกเสียงหวานต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพื่อความแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ชิงตัดสายไปเสียก่อน

          "พี่ครับ..พี่มาร์ค เป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าเกิดเรื่องไม่ดี พี่รอแปปนึงนะ.." เด็กหนุ่มลนลานจนทำอะไรไม่ถูกผุดลุกจากเก้าอี้กำลังเตรียมตัววิ่งลงไปยังชั้นล่างคว้ากุญแจรถไปสตาร์ท ทว่าคนปลายสายกลับกรอกเสียงเบรกไว้ก่อน

          "แบมบู ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย"

พลั่กก!

          "โอ้ย!"

          เพราะความรีบมากจนเกินไปเด็กหนุ่มสะดุดขาตัวเองล้มพับลง แต่ยังเอียงหูตั้งใจฟังเสียงสามีอย่างจดจ่อ

          "เป็นอะไร" ..แน่นอนอยู่แล้วว่าพี่มาร์คก็แค่ถามไถ่ตามมารยาท..อย่าไปใจเต้นแรงกับอีแค่คำถามบ้านๆ

          "เปล่าครับ" แบมบูเลือกที่จะไม่พูดออกไปเพราะมันไม่น่าจะจำเป็นที่พี่มาร์คจะมารับรู้หรือใส่ใจ

          "ฉันลืมกระเป๋าเอกสาร" เสียงทุ้มเอ่ยบอก ทว่าก็จบประโยคเพียงเท่านั้น 

          แบมบูขมวดคิ้วหม่นอย่างมึนงง โทรมาบอกเขาแค่เนี่ยหรอ นึกว่าจะมาบอกคิดถึงกันเสียอีก..เสียดายจุง

          "ล..แล้วไงหรอครับ"

          เสียงถอนหายใจของฝ่ายตรงข้ามทำให้เด็กหนุ่มใบหน้ายู่ลง ยันกายลุกขึ้นก็พบกับความรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าอีก

          คนอะไรก็ไม่รู้ นอกจากน่ารักแล้วยังซื่อบื้ออีก..

          "นายนี่มันโง่กว่าที่ฉันคิดอีกนะเนี่ย"

          นั่นไง! แบมบูยังด่าตัวเองไม่ทันขาดคำเลย

          เพื่อไม่อยากให้เป็นการเสียโอกาสที่จะได้สนทนากับคุณสามีไปเฉยๆ เด็กหนุ่มหน้าหวานอมยิ้มน้อยๆเมื่อนึกถึงเรื่องดีๆที่จะทำต่อจากนี้

          "เอ๋~หรือว่าพี่คิดถึงแบม คิดถึงแบมใช่ม้าา คิกๆๆ"

          "เลอะเทอะอีกแล้ว จะให้ฉันสาธยายความโง่ของนายมั้ย เมื่อเช้านายลืมอะไร"

          คำถามที่ส่งมาทำเอาเด็กหนุ่มครุ่นคิดอย่างหนัก แต่แล้วก็ยกยิ้มออกมาเมื่อได้คำตอบ

          "อ่าแบมลืมโป๊ะๆกับบอกรักพี่นี่เอง.." แบมบูก็พูดไปเรื่อยเปื่อยทั้งๆที่ความจริงมันไม่มีอะไรแบบนั้นเหมือนในหนังหรอกนะ สิ่งที่แบมบูลืมจริงๆก็คือลืมเอากระเป๋าเอกสารให้สามีนั่นแหละ

          ความผิดแบมบูเอง อืมๆ

          "หยุดพูดไปเถอะ เอากระเป๋ามาให้ฉันได้ไหม หรือถ้านายไม่ว่างก็ไม่.."

          "ไม่ครับ แบมว่างๆสำหรับพี่มาร์คแบมว่างมาก ว่างไปยันปีหน้าชาติหน้าเลยครับ ว่างจริงๆนะครับ ว่างม๊ากมาก.."

          "พอๆ รีบมาละกัน..ฉันรอ"

          รอ? รอแบมบูหรอ

          เสียงปลายสายสิ้นสุดลง ทว่าปากอิ่มยังยกยิ้มจนแก้มอวบขึ้นเป็นลูกกลม แบมบูดีใจที่อย่างน้อยในเวลาแบบนี้พี่มาร์คยังคิดถึงเขาอยู่

          ฮื้อออ..เขินอ่ะ



#แบมบูพี่ไม่รัก



          "กลับไปสิยืนมองทำไม" มาร์คต้วนเอ่ยไล่ทันทีที่ได้ของที่ต้องการ 

          "อีกไม่กี่ชั่วโมงพี่ก็เลิกแล้วนี่ ให้แบมอยู่รอพี่ไม่ได้หรอครับ" คนน้องส่งสายตาอ้อนวอนไม่ยอมลุกออกจากเก้าอี้นั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แถมยังเอาแก้มอวบอิ่มวางแมะลงทาบโต๊ะอีก

          "ไม่ได้!"

          "แบมเป็นภรรยาพี่นะ.."

          "หุบปากและออกไปได้แล้ว" ดูเหมือนจะพูดอะไรผิดไปจนทำให้สามีอารมณ์ไม่ดี คุณซีอีโอหน้าหล่อขมวดคิ้วยุ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากกองงานตรงหน้าหรือเพราะภรรยาตัวน้อยที่จุ้นจ้านไม่ยอมกลับไปกันแน่

          ความห่อเหี่ยวเกิดขึ้นในจิตใจดวงน้อยจ้องมองอิริยาบถของสามีอีกครั้งที่เอาแต่ทำงานไม่คิดจะสนใจคนจิ้มลิ้มคนนี้เลย ก่อนจะยอมถอดถอนใจไปได้ง่ายๆ

          กลับก็ได้ว้า..ไม่อยากอยู่รบกวนให้เขารู้สึกรำคาญตา

          แต่ว่านานๆทีแบมบูจะได้ย่างกายเข้ามาในห้องทำงานของคุณซีอีโอเจ้าของช่องโทรทัศน์ชื่อดังเชียวนะ! เป็นบุญเท้าแท้ๆเลย ยังไม่อยากออกไปเลยอ่ะ

'ก๊อกๆๆๆ'

          เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่กี่ครั้งก่อนประตูจะถูกเปิดออก ถ้าคนที่เปิดออกมาเป็นสาวสวยเหมือนในละครนะแบมบูจะไม่ยอมกลับเลยสัญญา ทว่าผิดคาดคนที่โผล่เข้ามาจากหลังประตูกลับเป็นร่างคุ้นเคยที่ทำเอาเด็กหนุ่มยกยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม

          "พี่แจ็คสัน!"

          "อ้าวน้องแบมบู!"

          ดาราหนุ่มลูกครึ่งจีนชื่อดังอย่าง'หวังแจ็คสัน' ยกยิ้มไม่ต่างจากคนตัวเล็ก คนใบหน้าหล่อภายใต้แว่นตาดำเดินมาหยุดอยู่หน้าคนน้อง ภรรยาตัวน้อยของเพื่อนสนิท

          "ฮื้ออ แบมคิดถึงพี่จังเลย"

          ร่างน้อยจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของคนพี่ที่คอยส่งเสียงหัวเราะและคอยลูบหัวน้องอย่างนึกเอ็นดู

          แบมบูเป็นเด็กน่ารักใครๆก็รักและเอ็นดู เว้นอยู่คนนึง..

          "จะกอดกันอีกนานมั้ย ไอ้แจ็คมึงมามีธุระอะไร!" ไอ้คนหน้าบูดที่ไม่เคยสบอารมณ์ทุกครั้งไม่ว่าจะกับใครก็ตาม

          "พี่มาร์คพูดไม่เพราะเลยนะครับ"

          "เกี่ยวอะไรกับนาย ฉันบอกให้กลับแล้วยังไม่ไสหัวไปอีก" คำพูดของคนอารมณ์ร้อนเล่นเอาแบมบูต้องเม้มปากกักกั้นความไม่พอใจไว้แทบไม่ทัน ดวงหน้าหวานสลดลงผละตัวออกจากอ้อมกอดของพี่ชายคนสนิทก่อนจะเอ่ยลาด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว แม้จะถูกรั้งให้อยู่ต่อโดยพี่แจ็คสันแบมบูก็ไม่อยู่หรอก ในเมื่อสามีบอกให้ออกไปก็จะทำตามคำบัญชา

          "พี่มาร์คตั้งใจทำงานนะครับ" แบมบูยิ้มหวานส่งกำลังใจไปให้สามีสิ่งที่ได้กลับมาคือคำด่าว่าไร้สาระและน่ารำคาญอีกตามเคย

          ไม่รู้ว่าไปเอาอารมณ์เดือดปุมาจากไหนแค่พูดด้วยดีๆก็โดนด่า เบื่อจริงๆเลยคนเป็นวัยทองเนี่ย

          "มาร์คมึงก็พูดกับน้องเกินไป" หลังจากคนตัวเล็กออกไปจนพ้นแล้วแจ็คสันก็เอ่ยขึ้นพลางๆกับเดินมาทรุดลงตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

          "กูพูดเกินไปตรงไหน เมียกูๆจะทำอะไรก็ได้"

          "มึงก็นะว่าคนนี้เป็นเมีย แต่เสือกไปนอนกกกับอีกคน"

          คำพูดของแจ็คสันทำมาร์คไหวไหล่อย่างช่วยไม่ได้ จะให้ทำอย่างไรก็ที่แจ็คสันพูดนั่นความจริง แบมบูทำตัวน่ารำคาญเองให้นอนกอดทะเบียนสมรสไปในฐานะเมียตกแต่งก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ เด็กนั่นน่ะได้ทุกอย่างที่ต้องการไปหมดแล้วล่ะ..

          "เฮ้ออ..มึงนี่นะ กูจะคุยเรื่องงานปลายปีด้วยเฉยๆ"

          "ว่ามาสิ.."

          แจ็คสันเองก็เหนื่อยใจจะพูดกับไอ้คนใจร้ายพันธุ์นี้เหมือนกัน ถ้าเกิดเขาเป็นน้องแบมบูคงจะหย่ากับมันตั้งแต่วันแรกที่จดทะเบียนแล้วล่ะ ไม่พอเท่านั้นนะเขาจะขอเอาทะเบียนหย่าฟาดหัวมันสักสองสามทีให้หายแค้นใจ นิสัยไม่ดีแบบนี้สักวันเถ้อะ..สักวัน..ขอให้น้องไม่รักมันเสียที


#Never'bamboo 



แกร๊ก!


          เสียงปิดประตูที่คนปิดพยายามทำให้เบาที่สุดดังขึ้นท่ามกลางความมืดและมีเพียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดัง ภายในห้องนอนมืดสนิทเด็กน้อยที่กลับบ้านดึกค่อยๆย่องเบาอย่างระวังจะส่งเสียงดังให้ใครอีกคนในห้องตื่น

          แบมบูชำระล้างร่างกายให้เบาและประหยัดเวลาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไปทานข้าวชดเชยที่เคยสัญญากับพี่ชาไว้เมื่อวานมามันจึงเลยเวลาจนดึกดื่น ทั้งพี่ชาและเพื่อนรักช่างยุยงให้หัดทำตัวออกนอกกรอบเสียบ้าง แล้วเป็นอย่างไรล่ะแบมบูต้องคอยย่องเบาราวกับโจรอยู่แบบนี้

          ไม่ใช่ว่ากลัวพี่มาร์คจะถือไม้เรียวรอฟาดข้อนี้แบมบูตัดออกไปได้เลย สามีหน้าหล่อคนนี้ไม่เคยมาจุกจิกหวงแหนเขาหรอกจะกลับบ้านยันสว่างก็คงจะไม่มานั่งสนใจหรอกมั้ง แต่ที่แบมบูต้องทำทุกอย่างให้เงียบเชียบเพราะกลัวจะทำให้เขาตื่นมาจากการพักผ่อนต่างหาก..

          เวลานี้พี่มาร์คควรจะนอนพักผ่อนให้เต็ม..

          "อ้ะ!"

          เสียงอุทานดังขึ้นเมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วลื่นล้มกับความโง่เง่าของตัวเอง อยากจะสถาปนาวันนี้ให้เป็นวันซวยแห่งชาติในเมื่อวันนี้ทั้งวันแบมบูลื่นล้มไม่ต่ำกว่าสองรอบแล้ว

          ความเจ็บระดมของรอยช้ำที่ถูกฝากฝังไว้ด้วยไม้แขวนเสื้อยังไม่จางหายกลับได้ความระบมเพิ่มมาอีก คนตัวเล็กยันกายขึ้นช้าๆระมัดระวังทุกฝีก้าวมากขึ้น เจ็บข้อเท้าและก้นน้อยไปด้วยสองต่อ ความมืดช่างเป็นอุปสรรค์จะทำอะไรก็ยุ่งยากไปเสียมะ..

          "อ..โอ้ยย!"

          "จิ้! แบมบู!!"

          ในที่สุดยักษ์ก็ตื่นขึ้นมาพร้อมโครมไฟที่หัวเตียงถูกเปิดให้สว่างจ้า

          เจ้าของใบหน้ายักษ์ถูกรบกวนการนอนยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างจ้องมองมาที่ร่างน้อยเขม่ง แบมบูในผ้าเช็ดตัวเกาะอกบนตัวยังมีหยดน้ำเกาะอยู่จ้องมองมาที่สามีอย่างติดกังวล เหนือสิ่งอื่นใดหน้าผากเล็กกลับประดับรอยช้ำเพราะเดินชนขอบประตูห้องน้ำด้วยท่าทางโง่ๆอีกตามเคย

          "เฮ้ออ..น่ารำคาญ" เสียงรอดไรฟันทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง พยายามทำตัวให้ลีบน้อยที่สุดทว่าก็กลับไม่รอดพ้นอยู่ดี

          "ฉันต้องฟาดกี่ทีดี"

          "พ..พี่แบมขอโทษ ไม่ได้..โอ้ยย!" 

          หวังแค่จะลุกเดินไปกล่าวขอโทษ แต่ดันเจ็บจี๊ดไปถึงทรวงใจเมื่อข้อเท้าดันพลิกได้ขึ้นมาถูกจังหวะ 

          ตายแน่แบมบูเอ้ย..

          "เจ็บอ่ะ" ไม่ได้แสแสร้งนะแบมบูเจ็บจริงๆ คนน้องเบ้ปากแถมยังลงไปนั่งยองๆจับข้อเท้าตัวเองพลิกไปมา ความมักง่ายของเด็กโง่ที่มาร์คต้วนมองเห็นรู้สึกจะทำให้ใบหน้าหล่อเริ่มเห่อร้อนเพราะอารมณ์โมโห? แบมบูไม่ทันระวังตัวหรือจงใจจะให้เขาเห็นกันแน่ 

          ...ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กแค่นั้นมันต้องเห็นอะไรวับๆแวมๆที่โผล่ออกมาอยู่แล้ว..

          แต่ดูเหมือนจะเจ็บจริงๆ คนตัวเล็กทรุดลงนั่งกับพื้นก็สะดุ้งโหยงจนสุดตัวจากความช้ำที่ก้นน้อย ใบหน้าง่ำงอลงก่อนจะทำสิ่งที่สร้างความรำคาญใจให้คุณสามีผู้เห็นเหตุการณ์มากที่สุด ใบหน้าหวานเปรอะน้ำตาเม็ดโตพร้อมปากอิ่มที่เบะออกแสดงถึงความเจ็บปวดมาพร้อมเสียงสะอื้นที่มาร์คฟังแล้วอยากตีให้ตาย

          "ฮึกกฮือออ..พี่มาร์ค"

          คนน้องนั่งร้องไห้เอ่ยเรียกชื่อสามีที่พึ่งเดียวในตอนนี้ มาร์คต้วนแทบอยากจะบ้าตายกับเสียงน่ารำคาญของแบมบูที่เอาแต่เรียกชื่อเขาซ้ำๆ

          "หุบปากแบมบู!"

          "ฮึกก..เจ็บ" เด็กหนุ่มก้มหน้าลงระงับเสียงสะอื้นที่ทำให้อีกคนหงุดหงิดใจ ปากอิ่มเม้มกัดจนห่อเลือด พยายามยันกายลุกด้วยตัวเองอีกครั้ง ทว่าความเจ็บที่ไม่ทันระวังที่ต้นแขนจากแรงกระชากทำให้ร้องออกมาอีกครั้ง

          "โอ้ยย..เจ็บ"

          "เจ็บแล้วยังไง! สร้างแต่เรื่องทำตัวน่ารำคาญไปวันๆ แทนที่ฉันจะได้นอนพักผ่อนกลับต้องมาฟังเสียงโอดครวญของนายนี่หรอ ห้ะ!"

          คำด่าเกรี้ยวกราดรัวใส่คนตัวเล็กเป็นชุดจบท้ายด้วยการฉุดกระชากแขนน้อยมาทิ้งลงตรงโซฟา อุ้มกันหน่อยแบบในหนังก็ไม่ได้หรอวะ?

          "แบมเจ็บ" 

          สองหน่วยตาคลอน้ำใสจ้องมองคนที่ทำราวกับตัวเองเป็นสิ่งของไม่มีความรู้สึก ไม่คิดจะทะนุถนอมสักนิด

          "ฮึก..พี่มาร์ค"

          ขอแค่ปลอบประโลมเด็กคนนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน

          แบมบูปล่อยน้ำตาให้ล่วงลนเต็มสองแก้ม เจ็บที่ตัวยังไม่พอยังเจ็บที่ใจเมื่อนึกถึงเรื่องที่ไม่ควรนึกด้วยซ้ำ ประโยคสนทนาของพี่แจ็คสันแบมบูได้ยินมันนะทุกคำเลย 'มึงก็นะว่าคนนี้เป็นเมีย แต่เสือกไปนอนกกกับอีกคน' คำพูดประโยคนี้มันยังลอยมาซ้ำให้แบมบูนึกเจ็บใจและอิจฉาคนที่ได้นอนกอดสามีตัวเอง ทั้งๆที่เขาเป็นภรรยาดูเหมือนว่าแค่เอื้อมมือแตะสามีมันดูจะเป็นความจริงที่ห่างไกลด้วยซ้ำ..

          "เพราะพี่รักคนอื่น..มันเลยเป็นเรื่องยากที่จะพูดดีกับแบมใช่ไหมครับ" คำถามที่ไม่อยากยกมาถาม ในที่สุดก็พูดมันออกมา..

          ..พูดออกมาในที่สุด..

          คนร่างสูงหยุดชะงักทุกสิ่ง ใบหน้าหล่อฉายแววถึงความไม่พอใจมองหน้าเด็กอวดดีที่กล้ามาปากดีใส่เขายามดึกดื่น

          "มีปัญหาอะไรกับฉันนักหนา ถึงฉันจะรักใครชอบใคร มันก็จะไม่มีวันที่คนๆนั้นจะเป็นนายหรอกแบมบู"

          ชัดหรือยัง? คำนี่น่ะหรอที่อยากได้ยินน่ะแบมบู..

          ความคิดในใจดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบหลังจากที่ได้ฟังประโยคทำร้ายจิตใจให้เจ็บแสนสาหัส

          "แต่ถ้าแบมรักพี่.."

          "ฉันจะไม่มีวันทำแบบนาย"

          "ฮึกก" มือน้อยยกกุมอกที่รู้สึกเจ็บคั้นไปหมดปล่อยน้ำตาเปรอะอย่างไม่อาย ซ้ำยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

          ทั้งๆที่หมดทั้งใจแบมบูคนนี้ยกมันให้พี่มาร์ค แต่มันไม่มีวันที่แบมบูจะได้กลับคืนมาอย่างนั้นใช่ไหม..

          สักนิดก็จะไม่เลยหรอ?

          "ฉันเหนื่อยนะแบมบู"

          "ข..เข้าใจแล้วครับ แบมขอโทษที่ทำให้พี่ตื่น" 

          ศีรษะกลมพยักอย่างเข้าใจในความหมายทุกอย่าง เอ่ยขอโทษสามีก่อนเหมือนอย่างเช่นเคย น้ำตาที่เปรอะหน้ามันดูเข้ากันดีกับคนน่าสมเพชแบบเขา ทั้งๆที่รู้ว่าจะถามอะไรที่เป็นการขุดหลุมฝังตัวเองแท้ๆ

          "ฝ..ฝันดีนะครับ.."

          น้ำเสียงสั่นๆผะแผ่วดังออกมาเป็นประโยคสุดท้ายของการจบสนทนาอีกคืนหนึ่งที่ทำให้จิตใจดวงน้อยข่มขื่นลงทีละน้อย..ทีละน้อย..

          อีกนิดเดียวเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้วนะแบมบู..

          "ทายาแล้วก็อย่าทำให้ฉันรำคาญอีก"..กล่องยาที่แบมบูไม่ยักจะรู้ว่ามันมีอยู่ในห้องด้วยถูกโยนมาให้คนตัวเล็ก มาร์คเอ่ยประโยคสุดท้ายไม่ลืมจะออกคำสั่งใส่เด็กขี้มูกโปร่ง ก่อนจะย้ายร่างกลับขึ้นไปนอนบนเตียงกว้างอย่างเคย

          แค่นี้ก็พอ..แค่นี้แบมบูก็ดีใจ..

          ปากอิ่มยกยิ้มดีใจทั้งน้ำตา หยิบยกกล่องยาแก้ฟกช้ำขึ้นมากอดด้วยความรักใคร่ แค่พี่มาร์คทำให้แค่นี้มันก็นับเป็นสิ่งที่หล่อหลอมหัวใจที่แตกสลายเป็นพันๆครั้งให้กลับมาทรงตัวและเต้นระรัวได้อีกหน..ลืมสิ้นทุกความเจ็บก่อนหน้านี้ อาจจะเป็นเพราะความรักมันบังตา

          ความรักที่แบมบูมีต่อพี่มาร์คมันคงจะมากมายเกินไปจริงๆนั่นแหละ..


#แบมบูพี่ไม่รัก




...65%...


1 สัปดาห์ต่อมา


          "คุณแม่!"

          "ว่ายังไงคะน้องแบมบู โอ้วว"

          ร่างกายบอบบางวิ่งถลาเข้าใส่คุณหญิงต้วนแม่สามีอย่างเต็มรัก เด็กหนุ่มตัวบางซุกเข้าอ้อมกอดอบอุ่นอย่างคิดถึงเกือบสองอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอกันแหนะ

          "คุณพ่อครับ"

          ลูกสะใภ้ตัวน้อยเองก็คงไม่ลืมที่จะหันมากอดก่ายคุณพ่อสามีด้วยความคิดถึงเช่นเดียวกัน

          "คุณพ่อซื้อของมาฝากแบมบูหรือเปล่าครับ"

          "แน่นอนอยู่แล้วพ่อซื้อมาให้เราเยอะกว่าเจ้ามาร์คอีกนะ" คุณชายต้วนเจ้าของประโยคอดตอบด้วยความเอ็นดูความน่ารักน่าชังของสะใภ้ตัวน้อยไม่ได้ เสียงเจือยแจ้วยังคงถามไถ่ไม่หยุดปาก สร้างความนึกเอ็นดูไม่น้อยให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง เว้นก็เสียแต่คนหน้ายักษ์ข้างหลัง..

          ทำงานมาเหนื่อยๆ ไม่เห็นจะถามไถ่สามีอย่างเขาบ้างเสียเลย..

          "กอดพี่เขาด้วยซิจ้ะน้องแบม"

          คุณหญิงต้วนมือชงอันดับหนึ่งเอ่ยท้วงเมื่อลูกสะใภ้หน้าหวานหลีกเลี่ยงที่จะกล่าวถึงลูกชายที่ยืนหัวโด่ข้างๆ

          "เจ้ามาร์คน้อยใจแย่นะน้องแบม" คุณพ่อก็ช่างยุเสียจริง

          ทุกสายตาจับจ้องมาที่แบมบู เจ้าตัวที่ชะงักค้างการกระทำกลางอากาศลังเลใจไม่น้อย ดวงตากลมโตสบมองเจ้าของร่างหนาที่อยากกอดใจจะขาด ตาเขียวปั้ดขนาดนั้นคงอยากให้แบมบูกอดมากมั้ง แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แน่นอนว่าแบมบูจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไป

          อ่ะๆ หลับหูหลับตากอดก็ได้ มาๆ

          "ผมเหนียวตัวขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

          เด็กหนุ่มหน้าหวานหุบแขนเก็บแทบไม่ทัน มาร์คต้วนเดินย่ำกายผ่านกลุ่มคนที่เข้ากันได้ดีอย่างพ่อแม่และเมียเด็กของเขาด้วยความขุ่นเคืองใจ

          ..ทำไมใครๆก็รักแต่แบมบู..

          "เอ่อ..น้องแบมอย่าไปถือสาพี่เขาเลย มาดูของฝากกับแม่ดีกว่าเนอะ เนี่ยของหนูเยอะแยะเลย"

          แบมบูยิ้มรับคำแม่สามีละสายตาออกจากแผ่นหลังกว้างที่เดินเข้าบ้านไปก่อน ความสนใจทางสายตามาหยุดอยู่ที่ถุงของฝากมากมาย ทว่าในใจลึกๆแล้วเด็กหนุ่มเอาแต่คิดถึงการกระทำก่อนหน้าของสามี

          แบมบูมันน่ารังเกียจสำหรับพี่ขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร..


*


*


*


          "ทำไมทานน้อยจังละลูก"

          "แบมอิ่มแล้วน่ะครับคุณแม่"

          "ข้าวหมดสองจานก็สมควรอิ่ม"

          บทสนทนาร่วมโต๊ะอาหารดังขึ้นเมื่ออยู่ๆสะใภ้ตัวน้อยก็วางช้อนซ้อมลง ใบหน้าหวานยู่ลงเมื่อฟังข้อกล่าวหาจากสามีที่นั่งเงียบข้างๆมาตั้งแต่แต่ต้น บทจะเปิดปากก็ด่ากราดแบมบูอีกตามเคย แต่ก็ยังดีใจที่พี่มาร์คยอมคุยด้วยก็ตั้งแต่เรื่องวันนั้นผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วพี่เขาไม่ยอมคุยกับแบมบูเลย

          "เจ้ามาร์ค!" คุณชายต้วนเอ่ยดุลูกชายเบาๆ โทษฐานที่ทำให้สะใภ้ตัวน้อยหยุดเจริญอาหาร เด็กกำลังโตขัดอยู่ได้

          "เอาสิไก่ทอดของโปรดนายไม่ใช่หรอ" 

          จานไก่ทอดถูกยกมาตรงหน้าแบมบูโดยมือใหญ่ของมาร์คต้วนมือโปรด้านการประชดประชัน หยิบน่องไก่ชิ้นโตมาจ่อตรงหน้าของเด็กหนุ่ม 

          ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของแบมบูยังมีความปลื้มปริ่มของพ่อแม่สามีที่ไม่รู้ฤทธิ์เดชลูกชายหัวแหวนอยู่ 

          ...กดดันชะมัด...

          "กินสิ ฉันป้อน..." เสียงทุ้มเอ่ยออกมาธรรมดาแต่เด็กหนุ่มรู้ดีว่ามันหมายความว่า 'นายต้องกินมันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเอาไก่ยัดปากให้น้ำลายฟูมปากตาย!'

          "อ้าม"

          ปากอิ่มกัดเนื้อไก่คำโตเข้าปาก สายตายังจดจ้องสามีที่ฉีกยิ้มให้อยู่ข้างๆ รู้สึกเลือดจะสูบฉีดไม่น้อย ร้อนหน้าร้อนตัวไปหมด ใบหน้าหล่อที่มองดูใกล้ๆทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนเกรงว่าจะหลุดออกมา 

          ..พี่มาร์คดูดีมากทั้งๆที่แก่ขนาดนี้แล้วยังมองไม่เห็นรูขุมขนเลยอ่ะ..

          ความหล่อของมาร์คต้วนทำเอาสายตาพร่ามัวเหมือนสารเสพติดที่ทำให้มึนเมา สมองตอนนี้รู้สึกว่างเปล่าอย่างไรไม่รู้..แค่นี้ก็ยิ่งใหญ่สำหรับเขาคนนี้เหลือเกิน

          คุณหญิงต้วนน้ำตาแทบล่วงประทับใจกับภาพที่ลูกชายกำลังป้อนน่องไก่ทอดให้สะใภ้อยากจะยกมือถือขึ้นถ่าย ทว่าหากทำอย่างนั้นคงไม่ดีแน่ แอบลอบยิ้มกับสามีที่นั่งข้างๆกัน ความคิดหนึ่งที่ลอยมา ระหว่างที่เธอกับสามีไม่อยู่คงจะมีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นสินะ..

          พอคิดถึงเรื่องดีๆ คืนนี้เธอก็อยากจะสร้างบรรยากาศเสียหน่อย

          "ตายจริงแม่ลืมไปเลย คุณแม่บ้านรบกวนเอาขวดไวน์แดงตรงนั้นมาหน่อยสิจ้ะ"

          เพียงแค่ร้องบอกขวดไวน์ชั้นดีก็ถูกยกออกมา ของฝากที่ซื้อมาเป็นตัวเรียกร้องความสนใจให้เด็กหนุ่มละออกจากน่องไก่ ก่อนจะส่งเสียงตื่นเต้นให้ผู้ใหญ่ทั้งสองนึกเอ็นดูอีกหน

          "ว้าววว อยากชิมจังครับ"

          "ของฝากพี่มาร์คน่ะลูก"

          ประโยคที่ได้ยินจากคุณหญิงต้วนทำเอาปากอิ่มยู่ลงอย่างนึกเสียดาย

พี่มาร์คขี้หวงไม่ให้แบมบูกินหรอก!

          "พ่อกับแม่แวะไปซื้อให้จากอิตาลีเชียวนะ พอรู้ว่าลูกต้องชอบ" มาร์คต้วนละมือจากน่องไก่แทบไม่ทันสองมือลนลานเช็ดคราบน้ำมันใส่กางเกงขายาวของคนน้อง ก่อนจะยื่นมือรับมาทั้งปากหยักยกยิ้มให้มารดา เด็กน้อยแบบแบมบูก็คงได้แค่ขนมกระจอกๆละสิ สมน้ำหน้า ดูเอาเสียว่าใครคือลูกรัก..

          "พี่มาร์คให้น้องชิมหน่อยสิครับ" แบมบูเอ่ยขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อนต่อหน้าพ่อแม่สามีต้องแสร้งว่ารักกันหนักหนาแม้ความเป็นจริงมาร์คต้วนอาจจะกำลังโบกหัวแบมบูเป็นรอบที่พันในใจ แววตาละห้อยจ้องมองน้ำสีแดงเข้มที่ถูกรินออกมาจากขวดเป็นการยั่วยวน

          และแน่นอนว่ามาร์คไม่ให้!

          "เป็นเด็กเป็นเล็ก"

          แก้วไวน์ที่ถูกรินออกมาโดยเจ้าของอย่างมาร์คต้วนก่อนที่มันจะถูกกระดกจนหมดแก้วต่อหน้าต่อตาสายตาละห้อยของคนน้อง

          "นายขึ้นห้องไปๆ" มาร์คต้วนดันร่างแบมบูให้ลุกขึ้นยืนออกคำสั่งกลายๆบังคับ สายตาคมเฉียบจ้องมองดวงหน้าหวานอย่างผู้ชนะ

          คนแบบแบมบูไม่ควรได้กินของดีหรอก..

          ร่างบางเดินย้ำเท้าด้วยความขัดใจจะเอาอะไรไปต่อกรกับสามีเทวดาได้ขอชิมนิดหน่อยทำเป็นหวงไปได้ เชอะ!

          "แกล้งน้อง"

          เสียงดุๆของมารดาสร้างความไม่พอใจนิดๆให้สุ่มอกลูกชาย

          "คุณแม่ก็รักแต่มัน" และมาร์คก็ขี้น้อยใจเสียด้วยโดยเฉพาะกับคนที่รักและแคร์มากๆ

          "ทำไมลูกเรียกน้องอย่างนั้นล่ะมาร์ค" เขาลืมตัวลืมตัวอีกแล้ว แค่หวงว่าใครจะมาแย่งความรักของเขาไปเผลอทำตัวไม่ดีต่อหน้าผู้ให้กำเนิดทั้งสอง

          "เอาเถอะๆ คุณหญิงไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะอยู่คุยกับลูกเอง แต่อย่าเรียกน้องแบบนั้นอีกล่ะ"

          คุณชายต้วนที่นิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้นประโยคหลังหันมาเอ่ยกับลูกชายที่ดื้อเงียบ ซ้ำยังไม่สำนึกยักไหล่ใส่อย่างไม่แคร์ใดๆ อีก

          "ดื่มกันหน่อยมั้ยล่ะ"

          "เอาสิครับ"

          คนเป็นพ่อย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าตอนนี้มาร์คต้วนนั้นต้องการอะไร ดูจากการมองตามหลังสะใภ้ตัวน้อยเป็นมันอ่ะนะ..


*


*


*


          "..แบมบู.."


          "..แบม.."

          เสียงทุ้มแผ่วเบากำลังถูกกรอกใส่ในหูคนที่เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนลึก

          "อื้มม"

          เสียงครางผะแผ่วจากการถูกรบกวนการนอนดังขึ้น ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างที่ถูกรบกวนจะไม่มีท่าทีตื่นขึ้นมาได้ง่ายๆ มีเพียงแค่คิ้วสีอ่อนเท่านั้นที่ขมวดมุ่น ซึ่งนั้นก็ดีแล้ว คงดีมากๆที่เด็กน้อยไม่ได้ตื่นขึ้นมารับรู้ในตอนนี้

          "อื้ออ"

          ร่างกายบางขยับเล็กน้อยจัดท่าทางการนอนที่สบายตัวที่สุดทั้งๆที่ยังหลับลึก ไม่นานก็หยุดนิ่งเพราะความนุ่มของเตียงนอนจึงประหยัดเวลาได้ดีทีเดียว

          ความมืดสลัวภายในห้องไม่ได้เป็นอุปสรรคแก่คนตาค้างคาวที่จะจดจ้องใบหน้าหวานท่ามกลางความมืด กลิ่นหอมอ่อนของโลชั่นราคาแพงยิ่งได้กลิ่นเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องหักห้ามใจให้มากขึ้นเท่านั้น..

          ชุดนอนดีไซน์สวยกลับไร้ค่าเมื่ออยู่บนตัวบางที่หอมกรุ่น ยากเหลือเกินที่จะหักห้ามใจไม่ให้ปลดมันออกจากร่างกายสวยงามนี้..

'เมื่อไหร่จะมีหลานให้ฉันเสียที'

          คำพูดบางช่วงของผู้เป็นพ่อเมื่อหัวค่ำลอยเข้ามาในหู

          เป็นเหมือนคำสำคัญที่มาร์คต้วนจะมีข้ออ้างในการปลดเปลื้องเสื้อนอนตัวบางของคนน้อง พื้นที่บนเตียงนอนยังเหลือเฟือ ทว่ามีหมอนแค่ใบเดียวที่แบมบูกำลังนอนหนุนอยู่ จะให้ทำอย่างไรเขาเพิ่งอุ้มน้องมาจากโซฟาให้ลุกกลับไปเอาก็เหนื่อยเกินไป..

          สงสัยคงต้องนอนอยู่บนร่างน้อง หรือให้น้องนอนอยู่บนร่างเขาดีนะ

          "อื้ออ"

          "ชู่ววว"

          เสียงชู่วปากดังขึ้นให้เจ้าของมือน้อยบนอกเขาเงียบเสียง ร่างกายกำยำจัดแจงที่ของตัวเองเสร็จดีแล้วกำลังทำในสิ่งที่ถ้าแบมบูรู้ตัวอาจช็อกตายตรงนี้ก็ได้

          ปากอิ่มสีเยลลี่ที่เจือยแจ้วไม่หยุดยามตื่นน่าหมั่นไส้ไม่น้อย เห็นทีไรก็อยากกัดให้ขาดเสียตรงนั้น

          "ฮึก..อื้อ"

          มาร์คต้วนไม่ลังเลที่จะกัดมันเหมือนความคิด กัดเบาๆให้น้องร้องแผ่ว และดูเหมือนแค่กัดจะไม่พอในเมื่อมือเล็กยังขยุ้มเสื้อนอนเขาไม่หยุด ได้ทีคนเจ้าเล่ห์แบบมาร์คที่แบมบูไม่รู้จักคงไม่หยุดมันเท่านี้

          ปากอิ่มบวมเจ่อถูกดูดเม้มหวังให้หายหมั่นเคี้ยว ทว่ายิ่งออกแรงดูดมันก็เหมือนยิ่งมึนเมา ความนุ่มนิ่มที่ได้สัมผัสทำให้บางอย่างยิ่งตื่นตัวและทวีคูณความต้องการที่มากกว่าแค่ดูดดึงเยลลี่น้อย

          ข้อดีของแบมบูที่มาร์คต้วนชอบใจนัก..น้องเป็นเด็กโง่ที่ไม่เคยได้สังเกตถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเองในทุกครั้งที่ตื่นนอน ตอนอาบน้ำก็โง่ที่ไม่เคยเห็น..รอยบางอย่างที่ถูกประดับไว้จางๆ โง่มากๆที่ไม่เคยสังเกตเห็นมัน

          ยิ่งโง่เท่าไหร่..มาร์คต้วนก็ยิ่งได้ใจ

          ซอกคอเนียนนุ่มถูกซุกไซร้ด้วยจมูกโด่งทั้งๆที่เจ้าของมันไม่รู้ตัว ปากหยักพรมจูบทิ้งร่องรอยจางๆไว้ทั่วจนลงมาจรดที่หน้าอกบาง เม็ดบัวน้อยที่ประดับสองข้างทำเอาคนสัมผัสแทบบ้าตาย

          ใบหน้าหล่อเงยขึ้นจากอกน้อย หอบหายใจถี่และจ้องมองดวงหน้าหวานที่หลับสนิทไม่รู้เรื่องราวอยู่

          ทำไมเขาต้องทำเรื่องบ้าบออะไรกับเด็กคนนี้ทุกคืนกัน..

          คนร่างหนายันกายผละออกห่างคนน้องที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว เป็นอีกครั้งที่เขาถอนหายใจหนักยกมือทึ่งหัวตัวเองอีกครั้งเพราะความสับสนวุ่นวายที่ลอยเคว้งในสมอง

          ..เรื่องของคนตัวเล็กที่น่าจับบีบคอให้ตายๆไป

          มาร์คไม่ชอบแบมบู!

          ความสับสนก็เกิดขึ้นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เท่านั้น เขาไม่ได้อยากจะแตะต้องแบมบู ไม่เลยสักนิดเดียว

          "อื้ออ"

          ไม่เลย..

          ไม่เคยเลยที่จะห้ามใจอยู่ คนน้องที่นอนตะแคงพลิกข้างหันมาให้ดวงหน้าอยู่ในระดับสายตามาร์คต้วน ความสวยผสมความน่ารักแม้ตอนหลับตาก็ยังปรากฏเด่นบนใบหน้าของแบมบู ปากอิ่มที่บวมเจ่อถูกนิ้วใหญ่เกลี่ยคราบน้ำลายของตนออกให้เบาๆ ไล้มือลงมาถึงสะโพกน้อยแสนนุ่มนิ่มที่พอสัมผัสแล้วทำให้อยากเข้าไปสำรวจให้มากกว่านั้น

          หรือเพราะวันนี้เขาดื่มมากไป การจะหักห้ามใจเหมือนทุกวันมันจึงเป็นเรื่องยากเกินความสามารถ

          เนื้อหนังนุ่มนิ่มค่อยๆถูกสัมผัส คนกระทำคอยจ้องมองใบหน้าหวานไม่วางตา ภาวนาในใจว่าอย่าเพิ่งตื่นมาตอนนี้..ตอนนี้ที่เขากำลังลูบไล้ก้อนกลมของน้อง ทั้งๆที่ปลอกลอกกางเกงชั้นในตัวบางออกแบมบูก็ไม่รู้สึกตัวเลยงั้นหรอ

          หลับหรือตายกันเด็กคนนี้..

          ขยับกายเข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่นอนขมวดคิ้ว หากให้เดาคงจะฝันร้ายสักเรื่อง 

          มือใหญ่บีบคลึงก้นนุ่มนิ่มเบาๆ คอยไล้นิ้วมือมาจนถึงปากทางที่ทำเอาจังหวะการหายใจสะดุดและติดขัด

          ใบหน้าหวานถูกพรมจูบซ้ำๆอย่างต้องการกล่อมให้หลับลึกกว่าเก่า เพราะต่อจากนี้มันอาจจะทำให้คนหลับสะดุ้งขึ้นมาได้..

          "ฮึกก" เสียงสะอื้นแผ่วเบากับความเจ็บน้อยๆทว่าไม่ได้ตื่นขึ้นมารับรู้เพราะนึกแต่เพียงแค่ความฝัน

          ปากทางเข้าของน้องน้อยที่หลับสนิทถูกบุกรุกด้วยนิ้วเรียวของสามีอย่างมาร์คต้วนส่งมันมาสำรวจถ้ำน้อยโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัวและไม่ได้เอ่ยอนุญาต ความคับแน่นของน้องเป็นสิ่งที่ทำให้คนสำรวจพออกพอใจไม่น้อย มอบจุมพิตที่ปากอิ่มเป็นรางวัล มาร์คอยากจะทำมากกว่านี้แต่ก็ต้องหยุดชะงักเสียก่อน..

          ตอนนี้เขาไม่ได้พกอะไรที่สามารถป้องกันได้..

          ถึงจะปล่อยนอกมันคงไม่ดีกับตัวเขาเอง ใจจริงๆแล้วไม่อยากจะเสี่ยงให้เด็กนี่ท้องต่างหาก ถ้ามีมารหัวขนตัวน้อยขึ้นมาอีกคงจะสร้างปัญหาให้แบบไม่จบสิ้นกันพอดี

          มาร์คต้วนจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป อย่างไรแบมบูก็คือเมียเขาตามกฎหมายอยู่แล้ว..แต่หากจะทำให้ท้องก็คงไม่ใช่เรื่องอีก

          ถึงอย่างนั้นเด็กแบมบูก็คงเต็มใจจะเป็นเมียเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

          "ฮึกก อื้ออ"

          คนหลับลึกรู้สึกถึงฝันที่เหมือนจริง ความอึดอัดบนตัวที่เหมือนโดนสิบล้อทับทำให้แทบหายใจไม่ออก ลมอุ่นๆตามซอกคอทำให้ต้องเบี่ยงหน้าหนีอยู่ทุกครั้ง รู้สึกถูกช่วงชิงลมหายใจจนพูดอะไรไม่ออกร้องไม่ได้ สัมผัสชื้นที่ถูกยัดเยียดในปากนี่คืออะไร

          แบมบูกำลังฝันอะไรที่พิลึกพิลั่นอยู่กัน

          "อ..อื้อ"

          ขาเรียวดีดดิ้นไปบนผืนเตียงกว้าง จิกเท้าเกร็งตัวเมื่อความเสียววาบแล่นมาบนท้องน้อย สัมผัสแปลกประหลาดเกิดขึ้นราวกับคนกำลังฝันเปียก ร่างกายบางชื้นไปด้วยเหงื่อไค การลืมตาให้ตื่นยิ่งเป็นเรื่องยากในเมื่อความฝันของแบมบูคือการที่พี่มาร์คกำลังสัมผัสตัวตนอยู่

          ไม่อยากตื่นหรอก..แค่ฝันเปียกก็เอา

          "ฮึก..พี่มาร์ค"

          ขาเรียวกางออกเป็นวงกว้างบิดเร้าด้วยความเสียวสะท้านทั้งมือเล็กที่ออกแรงกำผ้าปูเตียงจนล่นออก เมื่อในความฝันสามีหน้าหล่อกำลังปรนเปรอให้รู้สึกดีและความรู้สึกดีกำลังถูกจดจ่อให้ปลดปล่อยออกมาแต่โดยเร็ว

          "อื้อ พี่มาร์ค"

          เสียงหวานครางแผ่วลงก่อนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง คนตัวเล็กที่บิดเร้าเมื่อครู่สงบลงพร้อมลมหายใจเข้าออกที่เป็นปกติ เหลือทิ้งไว้แต่คนที่จิตใจตะเลิดเปิดเปิงไปไกล แค่ได้ยินเสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อมันก็ยากเหลือเกินที่จะไม่ให้กระโจนเข้าใส่

          "แบมบู.." ใบหน้าหล่อซุกลงกับราวไหล่เล็ก ใช้ปากเรียวสวยดูดดึงเนื้อนิ่มอย่างเอาแต่ใจ อยากจะปลุกคนน้องให้ตื่นขึ้นมารับรู้ แต่คงไม่ใช่เรื่องดีนักนอกจากไม่ได้ทำอะไรแล้วยังต้องมานั่งฟังเสียงน่ารำคาญของเจ้าตัวอีก

          "..ตัวแสบ.."

          ความปวดหนึบที่มาร์คน้อยทำให้อดไม่ได้ที่จะก่นด่าตัวต้นเหตุที่นอนหลับสบายใจไม่แคร์เรื่องแคร์ราวใดๆ มาร์คกดกอดร่างน้อยของคนน้องเข้ามาใกล้ตัวให้มากที่สุด ให้อะไรๆของเขามันแนบชิดกับตัวบาง สิ่งที่ทำได้มากสุดคงจะเพียงเท่านี้ ในเมื่อเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับสลบเหมือนตายอยู่นี่มันยากเกินจะทำให้ลักหลับได้ลงคอ

          "..แบมบู.."



#แบมบูพี่ไม่รัก



...100%...





Talk :

น้อนนนนแบ๊มม!!
อุ้มน้องหนี

ฟิคใสๆ
ไหนใครว่าพี่ไม่รัก
จับตีก้นเลยค่ะ5555




คอมเม้นให้กำลังใจน้องหน่อยนะคะ
5555
เจอกันอีกครั้งตอนที่ทุกท่านต้องการฮะ
จุ้บ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 724 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #3102 Khampoohnaka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 19:23
    น้องหมาขโมยซีน 555
    #3,102
    0
  2. #3096 noeyocn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 02:50
    ไรท์แต่งดีมากๆๆๆๆ แต่คำผิดค่อนข้างจะเยอะมากเลยงับ เป็นกำลังใจให้นะคะ รออยู่ตลอดเลย🥺
    #3,096
    0
  3. #3067 ana_nunar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 05:56
    ทำไมถึงเกลียดน้องอ่ะ อ่านต่อๆ
    #3,067
    0
  4. #3038 aomdunk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 14:42
    มารหัวขนเลยหรอ เหอะ
    #3,038
    0
  5. #3014 yahye (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 14:59
    มาร์คเธอเป็นอะไรของเธอ!!ทำไมถึงเล่นกับความรู้สึกน้องแบบนี้!!!
    #3,014
    0
  6. #2469 Natchaya1a (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 01:58
    เอาจริงป้ะ อ่านตอนแรกๆคือสงสารแยมบูแทนจนน้ำตาแตก พออ่านมาถึงตอนนี้คือ...ฟิน ฟินมาก!!
    #2,469
    0
  7. #1968 YanisaCH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 16:40
    อะไรของพี่!!
    #1,968
    0
  8. #1901 prostitute01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:00
    เขาไม่รักก็ควรถอยนะ จะไปรั้งไว้ทำไม มันยิ่งทำให้เขาลำคานรึปล่าว
    #1,901
    0
  9. #1842 N__Valentine_B (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 16:30
    อีพี่ ขอให้ตอนท้ายน้องไม่รักอิพี่ แต่แอบฟินตอนnc แต่พี่มาร์คเกินเบอร์นะฮือ
    #1,842
    0
  10. #1672 bbboobb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 03:03
    มีแต่ความเกลียดน้องในหัวอะ
    #1,672
    0
  11. #1434 lovebam2x (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 10:57
    ม่ายยยยยยย ไม่รักกันอย่าทำอย่างงี้เลย ฮืออออออ สงสารน้องเท้อะะะ
    #1,434
    0
  12. #1245 nmaonn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:49
    นายเป็นอะไรมาร์คต้วนถ้าไม่รักอย่าทำน้องแบบนี้ดิ้
    #1,245
    0
  13. #1203 markbammuay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 02:32
    ตบมาร์คได้มะ ฟ้องปวีณา สะกดใจไม่ให้ด่ามาร์คยังไงดี!!!!
    #1,203
    0
  14. #1093 mineboominee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 23:12
    มาร์คมีปมอะไรกับน้องป้ะ
    #1,093
    0
  15. #962 My love markbam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:42
    คืออะไรมาร์ค ต้วน
    #962
    0
  16. #872 oesdog (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 18:26
    ไม่โอเคกับมาร์ค ณ ตอนนี้มากๆ
    #872
    0
  17. #856 ป้าข้างห้อง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:04
    จะฟ้องแบมบู!! น้องจะต้องรู้เรื่องนี้!!!!
    #856
    0
  18. #819 m3not (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:24
    ตกลงนี่กำลังสับสนหรือแค่อยากปลดปล่อยกันแน่
    #819
    0
  19. #679 Diamond7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 02:13
    มาร์คหยาบมากอะ เรียกมารหัวขนคือแม่งเกลียดน้องอะไรขนาดนั้นอะ ทำตัวน่ารังเกลียดอะ บอกเกลียดเขาแต่มาทำลักหลับงี้อะ ทุเรศสุด ส่วนแบมคือยอมอะไรขนาดน้านนน เคยโกดมั้ยถามจีงงง แต่น้องทำตัวน่ารำคาญจิงอะง้องแง้งมาก คือพี่มันไม่ได้รักอยุ่แล้วมันก้รำคาญไปใหญ่เลย
    #679
    0
  20. #574 รสเค็มคือความอร่อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 19:44
    หนีไปลูก
    #574
    0
  21. #570 dahdin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 15:27
    เรียกว่ามารหัวขนเลยหรอมาร์ค
    #570
    0
  22. #524 Kibibiza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:16
    เกลียดมาร์คจร้า
    #524
    0
  23. #493 ChanthavilaiLts (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 01:33
    แบมทำไมยอมทุกอย่างแบบนั้น.. ดูหลงจนหกปักหัวป่ำ รำคาญแทนพี่มาร์คจริงๆ
    #493
    0
  24. #435 Aujacharee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 01:49
    งงกับคุณมาร์ค ตกลงรู้สึกยังไงกับน้อง
    #435
    0
  25. #310 LeenAnG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 21:21
    สรุปอิพี่สับสนอะไรอะเกลียดน้องไม่ใช่หรอแล้วทำไมบางครั้งก็ทำเหมือนแคร์ล่ะอิพี่ย้อนแย้งมากกเมื่อไหร่แบมบูจะตัดใจเลิกรักคนแบบนี้สักทีอยากให้น้องสมหวังและมีความสุขเร็วๆอะไม่เอาพี่มาร์คเป็นพระเอกก็ได้สงสารลูก ฮือออออออออ
    #310
    0