Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 2 : Never'bamboo : 1 เรื่องราวของแบมบู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 708 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

Chapter 01
เรื่องราวของแบมบู



"..ดื้อขนาดนี้ ก้านมะยมมันคงน้อยไป.."




          "พี่พูดแบบนั้นทำไม"


          เด็กหนุ่มใบหน้าหวานเจ้าของปากอิ่มสีพีชส่งเสียงหวานถามคำถามที่ค้างคาออกไป 

          "แบบไหน.."

          คนตัวเล็กที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินตามคนขายาวที่ก้าวฉับอย่างเร่งรีบไม่รอกันสักนิดในใจตอนนี้กำลังเต้นตุบตับเป็นกลองชุดเพราะคำถามที่อีกคนส่งมา

          "ก็.."

          ปากอิ่มขบเม้มอย่างชั่งใจในการพูด รู้สึกจั้กจี้ข้างในใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อนึกถึงประโยคที่คนไร้มารยาทโผล่งออกมากลางสตู

          "ก็อะไร"

          แผ่นหลังกว้างที่เดินตามอยู่ไหว่ๆถูกชนเต็มๆด้วยจมูกโด่งรั้น เจ้าของชื่อแบมบูยกมือลูบจมูกปอยๆเลื่อนสายตามองแผงอกกว้างที่เจ้าตัวหมุนมาเพื่อฟังคำตอบแทนการมองหน้าอีกคนที่กำลังจดจ้องตนอยู่

          "ก็พี่บอกว่า..พี่เป็นผัว..ไม่ใช่สิ! หมายถึงแฟนแบม"

          พูดออกไปแล้ว..

          ประโยคที่ทำเอาใจเต้นแรงเป็นระวิงอย่างกลับเพิ่งมีรักแรก ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองอีกคนที่พูดจบอย่างต้องการคำตอบให้ใจระเริงอีกครั้ง ทว่าคนตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม..

          "หึ!"

          พี่มาร์คแสยะยิ้มมุมปากมาให้เด็กน้อยช่างฝันกลางวันอย่างเขา ทว่าก็ยังคงหล่อเหลาจยแทบละลาย

          "ความจริงไง ถูกใจนายไม่น้อยละสิ"

          "ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยครับ" ..แบมบูแสร้งพูดปัดไป ทั้งที่จริงในใจก็ถูกใจแบบเขาว่านั่นแหละ..

          "ทำไม นายไม่ชอบที่ฉันพูดแบบนั้นหรอกหรือ"

          "อ่าเปล่าครับ แหะๆ" ..ก็ชอบอะไรที่ทำมาจากใจมากกว่า..

          เด็กหนุ่มทำเพียงหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนอาการเพ้อฝันของตัวเอง

          พี่มาร์คก็แค่ทำประชดเขาอีกตามเคย..

          อยากยกมือตีตัวเองอีกสักร้อยทีที่หวังอะไรไม่เข้าท่า ก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวตามอีกคนที่ทิ้งห่างไปโดยไว

          ดวงตาหวานจับจ้องที่แผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า ลอบถอนหายใจอ่อน นานเท่าไหร่แล้วนะที่รู้จักกันมา..นานเท่าไหร่แล้วนะที่หัวใจของเขาต้องหลบต้องซ่อนความรู้สึกเอาไว้แบบนี้?

          แบมบูรู้ดีว่ามันนานแค่ไหนกับความทรมานข้างในใจที่เขารับรู้มันคนเดียว เขาไม่อยากให้คนตรงหน้านี้สนใจมันหรอก ความรู้สึกของเขาๆจะจัดการมันเอง ไม่ให้เดือดร้อนไปถึงใครอีกคนที่เคียงข้างพี่เขาเด็ดขาด

          "เป็นไงบ้างจ้ะแบมวันนี้"

          ไหนบอกว่าเราจะมาทานข้าวด้วยกันแค่สองคนไง..

          ผมส่งสายตาที่ตั้งคำถามออกไปมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารไม่แม้แต่จะสนใจร่วมสนทนาบนโต๊ะนี้ด้วยซ้ำ

          "ก็ดีครับ"

          คนตัวเล็กส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวที่เดียวในโต๊ะอาหาร ก่อนจะวางช้อนลงบ่งบอกว่าเป็นการจบมื้อหารค่ำของเจ้าตัว

          "น้องแบมบูตอบสะห่างเหินเชียว เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ" 

          "ไม่นี่ครับ"

          "แบม!"

          แบมบูโดนดุต่อหน้าผู้หญิงคนนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่รู้จักกันมา เด็กหนุ่มใบหน้าง่ำงอลงเมื่อมาร์คเอ่ยปรามที่เขาเริ่มเสียมารยาทตอบคำไร้หางเสียงใส่หญิงสาวคนเดียวในที่นี้

          ก็แบมบูไม่ชอบเพื่อนของพี่มาร์ค

          "คืนนี้มาร์คจะไปค้างกับเบลรึเปล่า"

          เพื่อนที่ไหนเขาชวนกันไปค้างกันเล่า! แบมบูไม่ได้โง่นะ

          เมื่อหมดคำถามกับเด็กหนุ่มหน้าหวาน เจ้าของชื่อเบลจึงหันไปให้ความสนใจกับคนที่อยู่ในสถานะเพื่อนสนิทของเธอแทน ทว่าชายหนุ่มที่นั่งข้างๆกลับไม่ตอบคำถามเธอ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานของแบมบูที่ตั้งใจหลบสายตาเขาอย่างเห็นได้ชัด

          "คืนนี้ต้องกลับบ้านน่ะ..คุณแม่บ่นคิดถึง"

          ถ้าหากว่าคุณแม่คิดถึงจริงๆ ทำไมถึงต้องหันมามองหน้าแบมบูด้วยเล่า..

          เด็กหนุ่มที่เกิดคำถามในใจยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้อาการประหม่าที่เผลอสบดวงตาคมแค่เพียงชั่วครู่แต่ราวกับเหมือนโดนดุอยู่ตลอดเวลา บทสนทนาต่างๆดูจะไม่เข้าหูเท่าไหร่เพราะแบมบูเอาแต่คิดถึงประโยคก่อนหน้านี้

          คุณแม่จะคิดถึงได้อย่างไร..คุณแม่ยังไม่กลับจากอเมริกาเสียหน่อย พี่มาร์คขี้ตู่จริงๆเลย



#แบมบูพี่ไม่รัก





          "ขับรถกลับดีๆนะคะมาร์คถึงบ้านแล้วโทรบอกเบลด้วยนะ..พี่ไปละจ้ะแบมบู"

          "บ้ายบ่ายครับพี่เบล"

          คนตัวเล็กที่นั่งเบาะหลังส่งยิ้มหวานให้คนที่เดินเข้าบ้านไป แผ่นหลังบอบบางของเธอดูทีไรก็อดนึกอิจฉาไม่ได้ ก็ดูเอาเสียสิมันช่างเหมาะสมอะไรกับแผ่นหลังกว้างของพี่มาร์คอะไรขนาดนี้..

          แต่ก็ช่างสิ! แบมบูว่าก็ไม่เห็นเหมาะกันเท่าไหร่หรอก

          ศีรษะกลมสบัดไล่ความคิดแปลกๆออกไปให้พ้น การกระทำแสนพิลึกพิลั่นทำคนลอบมองอยู่อดจะเอะไม่ได้

          "นี่นายคุยกับแม่ซื้ออยู่หรอแบมบู"

          "ไม่ใช่สักหน่อยครับ"

          คนตัวเล็กให้ความสนใจทั้งหมดมาอยู่ที่เจ้าของเสียงทุ้มชะโงกหน้าเข้าไปยังช่องว่างตรงกลางของเบาะ 

          "อ้ะ!"

          ใบหน้าหวานประดับสีเล็กน้อยที่จมูกโด่งของพี่มาร์คเฉียดแก้มเขานิดเดียว เมื่อคนร่างหนาหันหน้ามาเพื่อจะเอะเด็กดื้ออีกตามเคย

          สัมผัสที่ข้างแก้มเมื่อครู่ที่เกิดจากความไม่ตั้งใจแม้ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์ทว่าแบมบูก็ยังรู้สึกมึนเมาและท้องไส้ปั่นป่วนได้ขนาดนี้..ถ้าเกิดมาจากความตั้งใจจริงๆ เขาคนนี้คงจะไม่สลายกลายเป็นผงหรอกหรือ

          "นาย..มานั่งนี่สิ"

          เบาะหน้ารถที่มือใหญ่ตบปุๆทำให้เด็กหนุ่มหลุดจากภวังค์ที่เผลอคิดไปต่างๆนานาเสียใหญ่โต ศีรษะกลมส่ายปฏิเสธเขาแค่ไม่อยากไปนั่งทับที่ใครที่เป็นคนพิเศษของพี่มาร์คก็เท่านั้น

          "ฉันบอกให้มานั่งนี่ไง"

          เสียงทุ้มเอ่ยอีกครั้งและยังไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนรถหากแบมบูไม่ยอมมานั่งข้างๆเขา

          ก็แค่นึกรำคาญที่จะต้องเห็นหน้าขาวๆโผล่มายังกระจกมองหลังเท่านั้น..

          "แบม!"

          "ก็ได้ครับ"

          คนตัวบางจำต้องยอมทำตามเพราะเสียงทุ้มที่เรียกชื่อเขากดต่ำลงเป็นการบังคับกลายๆ เบาะหน้ารถถูกจับจองด้วยก้นนุ่มนิ่มโดยมีมือใหญ่คอยประคับประคองเอวบางให้ปีนมานั่งอย่างระมัดระวัง ระหว่างนั้นเจ้าของใบหน้าหวานคงไม่ได้ทันสังเกตว่ารอบเอวของตนถูกแตะต้องอย่างไม่จำเป็นด้วยมือใหญ่ซ้ำๆ

          เด็กหนุ่มหยิบเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ออกมาเช็คข่าวสารในโซเชียลมีเดียแทนการให้ความสนใจทั้งหมดของตนต้องตกไปอยู่กับคนขับรถหน้าหล่อพ่วงด้วยตำแหน่งสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

          ใช่แล้ว..มาร์คต้วนเจ้าของใบหน้าหล่อคนนี้คือสามีของเด็กหนุ่มที่ชื่อแบมบูเอง

          ทว่าคนทั้งคู่ไม่ได้นึกยินดีกับสถานะที่ได้มาเพราะคำว่าคู่ค้าร่วมธุระกันต่างหากที่เป็นฝ่ายเชื่อมสัมพันธไมตรีของสองตระกูล

          แบมบูก็แค่ยอมแต่งงานตามที่ครอบครัวเขาประสงค์ไม่ต่างจากมาร์คเอง งานแต่งงานของคนทั้งคู่ไม่ได้เป็นที่น่าจดจำเพราะมันไม่ได้ถูกจัดให้เอิกเริก..ไม่ได้มีคนมาร่วมยินดีเยอะมากนัก ก็มีแค่เพียงแต่ญาติพี่น้องทั้งสองฝ่าย..รวมไปถึงเพื่อนสนิทคนชิดใกล้ของเจ้าบ่าวอย่างเบลด้วย



          "พี่จะเข้ามาทำไม"

          เด็กหนุ่มใบหน้าหวานเจ้าของปากอิ่มสีพีชเอ่ยปากถามคนตัวสูงที่เลิกคิ้วมองลงมายังคนตัวเล็กกว่า

          "จะเข้าไม่ได้หรอ"

          "เปล่า.." ก็ถ้าพี่มาร์คจะเข้ามาทำไมไม่บอกแบมบูก่อน เขาจะได้จัดแจงถอดเสื้อผ้ารอ

          "คิดอะไรลามกอีกล่ะ"

          ระ..รู้ได้ยังไงกัน O.O!?

          "บ..แบมไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกครับ"

          แต่ถึงอย่างนั้นแบมบูก็ยังคงพูดปฏิเสธออกไปอย่างน้อยๆพี่มาร์คจะได้รู้เสียหน่อยว่าเขานั่นไม่ใช่ง่ายๆถึงแม้ว่าเขาจะอยากได้เจ้าตัวมากก็เถอะ

          "หรอ..แต่แววตาโง่ๆของนายโกหกฉันไม่ได้หรอกนะเด็กน้อย.." 

          แบมบูดูโง่ออกนอกหน้าขนาดนั้นเขียวหรือ?

          "เลิกทำหน้าโง่สักที" 

          มาร์คเจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยบอกทั้งก้าวขายาวภายใต้กางเกงแสลคดำเข้ามาในห้องน้ำที่คนน้องยืนอยู่และไม่ทันเอ่ยปากอนุญาต

          "พี่มาร์ควันนี้พี่จะอาบก่อนหรอครับ"

          เด็กหนุ่มทำทีไม่สนใจคนมารยาทแย่ที่เดินเอื่อยๆมาหยุดยืนหน้าอ่างล้างหน้าซ้ำแล้วยังเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อออกอย่างเร่งรีบ ถึงแบมบูจะอยากดูแค่ไหนแต่เจ้าตัวก็คงต้องย้ายสังขารออกไปแทนเป็นแน่

          "นายไม่เห็นรึไง..ออกไปจัดที่นอนไปยืนเกะกะอยู่ได้"

          พี่มาร์คน่ะหวงตัวจะตาย..

          "ครับ"

          เสียงหวานครางรับคำสั่งของสามีจำเป็นอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าหวานงอลงเมื่อได้ยินประโยคพาดพิงข้างหลังพ่วงท้าย พูดดีๆกับชาวบ้านไม่เป็นหรอกโดยเฉพาะกับแบมบูน่ะ ใครที่อยากได้พี่มาร์คไปเป็นสามีแบมบูขอแนะนำให้เปลี่ยนความคิดไปได้เลย

          คนนิสัยเสียแบบนี้..ขอให้แบมบูคนเดียวก็พอที่ได้

          คนตัวบางความคิดยุ่งเยิงภายในหัวตอนนี้กำลังทำปากขมุบขมิบกล่าวโทษคนที่ชำระกายเสร็จด้วยเวลาเพียงน้อยนิด ร่างเล็กไม่ทันรู้ตัวและกำลังง่วนกับการจัดเตรียมชุดนอนให้กับสามีเทวดาอยู่แทนที่จะไปจัดการกับเครื่องนอนเหมือนอีกคนบอก

          ใครก็ได้บอกทีว่าแบมบูคนนี้ไม่ได้แต่งมาเป็นขี้ข้าสามี!!

          "นายกำลังด่าฉันหรอ"

          "อ้ะ..พ..พี่มาร์ค!"

          เอวบอบบางถูกคว้าไว้ทันก่อนเจ้าตัวที่ขาพันกันจะสะดุดล้มลงกองกับพื้น โชคดีจริงๆที่เบาะรองแข็งปึกอย่างอกแกร่งช่วยรองรับน้ำหนักตัว

          "โง่จริงๆด้วย"

          "ข..ขอโทษครับ" ..แบมบูจะทำเป็นไม่ใส่ใจกับประโยึก่อนหน้าก็แล้วกัน..

          ปากอิ่มคว่ำลงนึกขัดใจที่โดนดุอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนหน้าผากสวยจะโดนดีดแรงๆเป็นการลงโทษเด็กโง่

          "เจ็บนะครับ"

          "อย่ามาเสแสร้ง..หลีกไป"

          มาร์คต้วนดันร่างภรรยาตัวน้อยออกให้พ้นทางเดาได้ไม่อยากถึงท่าทีที่ดูใส่จริตเกินไป ทว่าอีกคนไม่ยอมหลบทั้งยังยื่นเสื้อผ้าที่ตะเตรียมไว้ให้มาตรงหน้า

          "แบมเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้ว"

          "ขอบใจ คราวหลังไม่ต้อง เหมือนจะบอกหลายรอบแล้วว่าฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเสื้อผ้าฉัน โดยเฉพาะนายนะแบมบู"

          ทีงี้ทำเป็นพูดยาว..

          เจ้าของใบหน้าหล่อคิ้วขมวดขุ่นแสดงความไม่พอใจที่คนตัวเล็กทำเกินหน้าที่ไม่ปรึกษากันสักคำ แต่ก็ยอมรับเสื้อผ้ามาสวมใส่เข้าตัว

          "หันหลังไปสิ อยากดูนักรึไง"

          ก็เออน่ะสิวะ! อยากดู!

          แบมบูคิดในใจยอมหันหลังให้สามีแก่ขี้บ่นสวมใส่กางเกงนอน ใบหูเล็กผึ่งฟังเสียงพร้อมนึกภาพตามท่วงท่าอริยาบถของคนร่างสูงที่กำลังสวมกางเกงมันกำลังฉายภาพมโนในหัวคนตัวเล็กจนแก้มอวบของเจ้าตัวขึ้นสี

          ใจนึงก็อยากจะไปช่วยใส่..ทว่าอีกใจก็เกรงว่าหากทำอย่างนั้นเสียจริง เขาอาจจะได้ลาโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร

          "คราวหลังไม่ต้องยุ่ง!"

          มาร์คต้วนไม่ชอบให้ใครที่ไม่สนิทใจด้วยมายุ่งหรือวุ่นวายกับของส่วนตัวของเขาลำพังแค่ร่วมห้องกับภรรยาตกแต่งก็เกินพอ

          "ครับแบมทราบ แต่คุณแม่พี่บอกว่ามันคือหน้าที่ของ.."

          "ภรรยา หลับหลังแม่ฉันนายไม่ต้องทำตามที่ท่านบอกหรอก.."

          ถึงคุณแม่ไม่บอกแบมบูก็อยากทำให้อยู่ดี พี่มาร์คก็โง่เหมือนกันนั่นแหละที่ไม่เคยรู้เลย..

          โง่ๆๆๆ

          คนร่างบางเก็บความประหม่าที่โดนตำหนิไว้ในใจ สาวเท้าน้อยเข้าไปช่วยสามีหน้าหล่อติดกระดุมอย่างที่คุณแม่สามีเคยพร่ำสอน

          "ไม่ต้อง.."

          "ให้ผมช่วยนะครับ..นะ"

          ดวงตาหวานช้อนมองคนที่ทำทีจะผลักไส เมื่อเห็นว่ามาร์คต้วนละสายตาจากการสบตากลมโตไม่ได้พูดปฏิเสธเพราะดูจะยิ่งสาวความให้ยืดไปไกล 

          รอยยิ้มสวยผุดออกมาเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูดปฏิเสธแสดงว่าเป็นการอนุญาต สองมือน้อยยกติดกระดุมช่วยอีกฝ่ายอย่างหวังดีด้วยความกระตือรือร้น อดไม่ได้ที่สามีหน้าหล่อจะให้ความสนใจกับใบหน้าน่ารักของเด็กหนุ่มอีกครั้ง

          ขนตาแพงอนไม่เหมือนชายประดับอยู่รอบตากลมที่ดูมีเสน่ห์ จมูกรั้นเชิดบ่งบอกถึงความดื้อได้โดยไม่ต้องพิสูจน์ เข้ากันดีจริงๆกับปากอิ่มสีพีชที่มันกำลังบ่นอุบอิบไปด้วยน่าบีบ..น่ากัดไม่พ้นเช่นเดียวกับแก้มซาลาเปาที่เขาไม่เคยสัมผัส คงจะนุ่มนิ่มไม่น้อย

          ดูไปก็น่ารักไม่หยอก..ต้องชื่นชมจริงๆว่าคุณแม่ของเขาช่างสรรหาสะใภ้ได้ดีเสียจริง

          "เสร็จ  ล..แล้วครับ  เอ้ะ! พี่จะจูบแบมหรอ"

          "เพ้อเจ้อ หลีก!"

          มาร์คต้วนขยับตัวออกห่างคนตัวเล็กที่ยืนตาแป๋วจ้องตนอย่างต้องการคำตอบ นี่เขากำลังคิดอะไรบ้าๆอยู่ก่อนหน้านี้งั้นหรอกหรือแอบเห็นนะว่าแก้มกลมขึ้นสีเมื่อเผลอสบตาเขาน่ะ

          "หลีกหน่อยฉันจะไปนอน คืนนี้นายก็นอนที่เดิมล่ะ ห้ามแอบขึ้นมาบนเตียงไม่งั้นฉันต่อย!"

          ไหล่บางถูกผลักให้พ้นทางคนตัวสูงกว่าเดินไปทิ้งกายลงที่เตียงผืนกว้างจับจองมันแต่เพียงผู้เดียว พร้อมไม่ลืมกำชับคำข่มขู่อีกครั้ง

          "ฉันต่อยไม่ยั้งจริงๆด้วย"

          เออ! คำก็ต่อยสองคำก็ต่อย

          แล้วคิดว่าเขาจะไม่กล้าขึ้นไปรึไง! 

          ใช่! ไม่กล้าเคยแอบปีนขึ้นไปนอนด้วยอยู่ครั้งหนึ่ง ทว่าก็โดนใส่ศอกคู่มาหนหนึ่งจำได้ว่าช่วงนั้นตาเขียวไปอยู่หลายวัน แบมบูคนนี้จะไม่สละชีวิตขึ้นเตียงกับพี่มาร์คอีกเด็ดขาด

          แล้วถ้าสงสัยว่าจะไปนอนที่ไหน..

          ก็แหง่ล่ะ! เมียตกแต่งอย่างแบมบูคงทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมเสียสละร่างกายไปนอนที่โซฟาแคบๆภายในห้องไงล่ะ

          ผัวเทวดาแบบนั้นให้นอนบนหิ้งไปคนเดียวเถอะ! 

          ...แต่พี่มาร์คไม่เห็นใจแบมบูเลยหรอมันปวดหลังมากเลยนะ

          คนตัวเล็กถอนหายใจจ้องมองร่างหนาที่นอนหลับตาบนเตียงก่อนจะเดินคอตกเข้าห้องน้ำอย่างช่วยไม่ได้

          ไม่ได้พูดเล่นนะที่บอกว่าแบมบูแต่งมาเป็นขี้ข้าสามีน่ะ..

          แม้แต่เตียงนุ่มๆก็ไม่เคยจะได้นอนด้วยกัน ถูกผลักไสตั้งแต่คืนแรกที่เข้าหอ ขาอ่อนพี่มาร์คหรอ..ฝันไปเถ้อะ!

          คนร่างบางอาบน้ำชำระกายปล่อยสายน้ำให้ช่วยชำระล้างความเหนื่อยล้าที่มีมาทั้งวันพร้อมความคิดที่ตีรวน แบมบูก็เพียงแค่เด็กหนุ่มในวัยยี่สิบสามปีเต็มในปีนี้เขาต้องรับศึกหนักอะไรตั้งหลายอย่างทั้งเรื่องแต่งงานที่ไม่ทันคาดฝัน ซ้ำยังต้องทำงานงกๆในขณะที่เพิ่งจบมา..ศึกหนักที่สุดเห็นทีจะเป็นการสู้รบกับหัวใจเจ้ากรรมที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังคงเต้นโครมครามดังไม่หยุดแค่เพียงว่าเขากำลังแอบจ้องมองใบหน้าหล่อที่แม้ยามหลับตาก็ยังหล่อล้มได้ขนาดนี้

          แก้มอวบยกยิ้มขึ้นอย่างน่ารักเมื่อกำลังจะเข้านอนแต่ไม่ลืมทำสิ่งที่เจ้าตัวชอบทำเป็นกิจวัตรประจำวันตลอดสองเดือนที่แต่งงานมา 

          ทำไมหล่อขนาดนี้กันนะถึงปากจะจัดค่อนข้างไปทางหมาเลยก็เถอะนะ..หวังว่าจะไม่ตื่นขึ้นมาใส่เข่าคู่แบมบูครับคนหล่อ

          แบมบูยิ้มเล็กยิ้มน้อยกับตัวเองเมื่อจ้องมองภาพของคนที่เข้าสู่ห้วงนิทรา มือน้อยยกเขี่ยปรอยผมที่ปรกหน้าสามีออกอย่างเบามือซีอีโอเจ้าของช่องโทรทัศน์ชื่อดังหน้าหล่อตอนนี้กำลังหมดเคล้าความน่าเกรงขามในสายตาแบมบู พี่มาร์คก็ยังคงน่ารักแม้จะชอบกร่นด่าตนตลอดแต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจ..

          ...เขาว่ากันว่าความรักทำให้คนตาบอด...

          แบมบูยอมเป็นคนบอดเพราะรักอีกฝ่ายจนสุดหัวใจ..อาจจะดูเว่อร์แต่มันก็คือเรื่องจริง

          "ฝันดีนะครับ"

จุ้บ!

          เสียงกระซิบแผ่วเบาประกอบกับริมฝีปากอิ่มกดจูบที่หน้าผากคนหล่ออย่างแผ่วเบา ถึงจะแอบลอบทำคนตัวเล็กก็ยังใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อยิ้มเขินอายกับตัวเองไม่ยอมหยุด กว่าจะได้ฤกษ์ทิ้งกายลงโซฟาคับแคบก็กินเวลาไปเกือบจะเช้าวันใหม่ หน่วยตากลมกรอกไปมาผ่านความมืดเมื่ออาการนอนไม่หลับเล่นงานเข้าให้แถมตอนนี้อากาศภายในห้องยังต่ำลงเพราะเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดไว้ 

          พี่มาร์คเป็นคนขี้ร้อนซึ่งต่างจากแบมบูที่ขี้หนาว 

          คนตัวเล็กยกมือกำชับผ้าห่มผืนบางให้ชิดอกข่มตานอนให้หลับเลิกฟุ้งซ่านเสียทีว่าหากได้นอนซุกอ้อมกอดของพี่มาร์คน่าจะคลายหนาวได้ดีกว่าทนนอนตรงนี้

          ถ้าขืนทำแบบนั้นจริงๆ แบมบูคนนี้คงได้สิ้นชื่อนอนตายคาตีนพี่มาร์คเป็นแน่..ก็เจ้าตัวเกลียดเขาเสียยิ่งกว่าอะไร ที่เห็นเงียบๆนั่นคงไม่อยากคุยกับเด็กช่างจ่อให้มากความเท่านั้นเอง

..เฮ้ออออ...

          สักวันเถ้อะ สักวันพระเจ้าจะเข้าข้างเขา พี่มาร์คจะต้องคลานเข่ากอดแทบเท้าถามหาความเร่าร้อนจากแบมบูให้ได้ สาธุ..


#แบมบูพี่ไม่รัก



          "ฉันบอกชัดแล้วนะว่าอย่ายุ่งวุ่นวายกับเสื้อผ้าฉัน"

          "อ้ะ!"

          แขนเล็กถูกดึงมาอย่างแรงเมื่อมาร์คเริ่มหมดความอดทนที่เจ้าตัวน้อยขืนคำสั่งจัดเสื้อผ้าให้เขารวมถึงชั้นในมือนั่นก็ด้วย

          ชั้นในของมาร์คต้วนเชียวนะ! สีแดงอีกต่างหาก

          "เอาคืนมา!"

          กางเกงชั้นในถูกแย่งจากมือน้อย มาร์คตวัดสีหน้าไม่พอใจใส่คนตัวเล็กที่ยุ่งวุ่นวายไม่เข้าเรื่องพาลให้ตนอารมณ์เสียแต่เช้า

          "แบมก็แค่..."

          "ไม่ต้อง!"

          "ครับ"

          เสียงหวานตอบรับแผ่วเบาเมื่อโดนดุแต่เช้า แบมบูก็แค่หวังดีอยากจะตะเตรียมชุดทำงานไว้ให้สามีเพื่อความสะดวกสบาย ทว่าก็โดนดุอีกตามเคย คนตัวสูงผลักร่างน้อยให้พ้นทางก่อนจะเลือกเสื้อผ้าในตู้มาสวมใส่เองแบบที่ชอบทำ

          เมินสิ่งที่แบมบูทำให้นี่ก็คือสิ่งที่มาร์คต้วนถนัดนัก..

          ริมฝีปากอิ่มขบกัดกันสกัดกั้นความเสียใจและน้อยใจที่ทำเอาน้ำตาคลอได้ง่ายๆ ก็แค่หวังดีทำไมต้องดุกันด้วยเล่า..ดุทุกวันมาสองเดือนแล้วไม่เบื่อบ้างรึไงกัน

          ใจร้ายที่สุดเลยคนบ้าอะไรแต่ถึงอย่างนั้นพี่มาร์คก็หล่อมากอยู่ดี

          คนตัวเล็กเดินคอตกออกจากห้องนอนไปยังชั้นล่างของบ้านหลังใหญ่เดินเลี้ยวเข้าห้องรับประทานอาหารเข้าไปนั่งรอสามีเทวดายังโต๊ะทานอาหารอย่างเช่นทุกวัน

          มื้อเช้าเรียบง่ายอย่างข้าวต้มกุ้งดูท่าจะถูกใจคุณชายของบ้านแต่ไม่ใช่สะใภ้คนเดียวของที่นี้ แบมบูก็แค่เขี่ยมันไปมาคร่าเวลารอสามีกินเสร็จจะได้รีบออกไปทำงานทำการกันได้เสียที

          "ถ้าไม่กินก็อย่าเขี่ยเล่น"

          ดุอีกแล้ว..

          ช้อนในมือน้อยถูกวางลงเสียงดังจากแรงกระแทกที่เจ้าตัวจงใจทำ เจ้าของใบหน้าหวานง่ำงอเปลี่ยนเป็นยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบแทน แบมบูไม่สบตาคมที่จ้องมองมาอย่างดุๆราวกับคุณพ่อดุลูกชายที่ทำตัวประชดประชันมันน่าจับมาตีก้นน้อยๆนักที่แบมบูดันทำอย่างนั้นจริงๆ

          "วันนี้แบมขออนุญาตขับรถไปเองได้หรือเปล่าครับ"

          เด็กหนุ่มจำยอมที่จะต้องเปิดบทสนทนาก่อนหลังจากที่เงียบรอให้อีกฝ่ายทานอาหารเสร็จอยู่นานและดูเหมือนว่าวันนี้มาร์คต้วนจะละเมียดชิมอาหารนานกว่าปกติด้วยจนแบมบูที่นึกน้อยใจอยู่ต้องเป็นฝ่ายปริปากก่อน

          "พี่มาร์คครับ.."

          "ไม่อนุญาต"

          "พี่ไม่ต้องทำตามที่คุณแม่พี่บอกก็ได้นี่ครับ"..ก็คุณแม่ของสามีฝากฝังลูกสะใภ้ให้ติดรถลูกชายไปทำงานด้วยกันเห็นอย่างนั้นในวันที่คุณแม่สามีไม่อยู่เด็กหนุ่มก็แค่อยากขับรถเที่ยวเล่นเองบ้างเท่านั้น..

          "ทีนายยังไม่เห็นทำแบบนั้นเลย"

          คนอาวุโสกว่าย้อนกลับส่งผลให้ใบหน้าน่ารักยิ่งส่อแววดื้อรั้นกว่าเก่า ปากอิ่มเบ้ขึ้นอย่างขัดใจจนคนมองอย่างเหล่าแม่บ้านอยากจะจับคุณหนูมาบีบให้หายหมั่นเขี้ยวสักยก ทว่ามาร์คต้วนก็ยังคงไม่แสดงอาการอะไรนอกจากทำตาขวางใส่

          "ก็มันไม่เหมือนกันนี่..เอ๊ะ! หรือว่าพี่เป็นห่วงแบมใช่มั้ยล้า"

          เด็กหนุ่มอมยิ้มเมื่อคิดเข้าข้างตัวเองเสร็จสรรพ ใบหน้าหวานจ้องมองสามีที่ชะงักมือกะทันหัน อย่างน้อยแค่ได้รู้ว่าสามีนั้นก็ห่วงหวงเขาเป็นบ้างเหมือนกัน

          โอเคๆ งั้นแบมบูจะยอมนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถพี่มาร์คคนหล่ออีกสักวันก็ได้

          "เลิกพูดมากสักที ฉันรำคาญที่นายชอบสร้างความเดือดร้อนให้ฉันต่างหาก"

          ประโยคที่บอกก่อนหน้าขอถอนคำพูดนะครับ 

          คำก็รำคาญสองคำก็รำคาญ..ห่วงก็บอกว่าห่วงไม่ได้รึไง ไม่รู้จะพูดอ้อมไปทำไมน่าเบื่อ!

          "งั้นแบมจะไม่ทำให้พี่เดือนร้อนอีกก็ได้"

          "พูดเป็นเล่นไปจำตอนที่นายแอบขับรถไปเที่ยวกับเพื่อนนายรักไม่ได้หรอ"

          จำได้ซี้.. วันนั้นแบมบูแอบขับรถออกจากบ้านสามีทั้งๆที่แม่สามีสั่งห้ามไม่ให้เขาแตะต้องรถเพราะเกรงอันตราย แล้วเป็นไงเขาขับรถไปชนฟุตบาทหน้าปากซอย พี่มาร์คสามีสุดหล่อผู้ดันเห็นเหตุการณ์ต้องเป็นคนช่วยปกปิดความผิดครั้งนั้นให้แลกกับการโดนไม้เรียวชุดใหญ่แถมโดนด่าหูชาไปอีกสามวัน..ผัวหรือพ่อก็ไม่รู้!

          อ่อ..เหตุผลก็รำคาญอีกนั่นแหละ

          "น่ารำคาญจริงๆ"

          เห็นมะ..พูดยังไม่ทันขาดคำ

          จร้าพ่อคนหล่อ! คนน่ารำคาญแบบแบมบูขออะไรพี่มาร์คก็ไม่เคยให้หรอก..


#แบมบูพี่ไม่รัก


          "หน้าบูดเป็นตูดมาตั้งแต่เช้ายังไม่หายอีกหรอแบมบู..นี่มันจะหมดวันแล้วนะโว้ย"

          "พูดมากจังยูๆ"

          แบมบูเจ้าของห้องเสื้อแบรนด์แบมบูพ่วงด้วยตำแหน่งดีไซน์เนอร์ประจำร้านตอบกลับ'ยูยู่'ดีไซน์เนอร์เพื่อนรักอย่างเซ็งๆ 

          สองขาเรียวเข้ามาหยุดยืนห้องทำงานประจำหลังจากรับลูกค้าช่วงบ่ายเสร็จ เพราะเป็นแค่ร้านเล็กๆเจ้าตัวจึงต้องช่วยทำหน้าที่ทุกอย่าง พนักงานในร้านที่มีก็เพียงแค่สองคนยิ่งเวลาที่คุณแบมบูอยู่ในกระแสอย่างตอนนี้ด้วยแล้ว ห้องเสื้อเจ้าตัวดูจะมีลูกค้าเข้าออกไม่เว้นว่างตลอดทั้งวัน

          คนตัวเล็กเดินเอื่อยๆมาทิ้งก้นลงบนโซฟาตัวกว้าง ร่างเล็กนอนแผ่อย่างเบื่อหน่ายห้อยหัวลงมาจนเดือดร้อนเพื่อนชายต้องเข้ามาจับยกขึ้นให้ศีรษะวางแมะที่ตักแกร่งแทน

          "เป็นอะไรครับคุณแบมบู โดนใครขัดใจ"

          "เฮ้ออออ..ยูๆว่าแบมน่ารำคาญรึเปล่า"

          แบมบูอดจะยกปากถามเพื่อนไม่ได้จริงๆกับคำถามที่ถูกตั้งให้คิดมากมาตลอดตั้งแต่เมื่อเช้า แก้มอวบอิ่มถูกบีบเล่นกับการคิดหาคำตอบให้เพื่อนสนิทตัวเล็ก

          "ไอ้คุณมาร์คหรอเป็นคนพูด"

          "เปล่าสักหน่อย พี่มาร์คเขาไม่ว่าเราแบบนั้นหรอก"..เพราะเขาว่าเรายิ่งกว่านั้นอีก..

          ปากอิ่มยู่ลงพูดปฏิเสธเพราะไม่อยากให้เพื่อนมองสามีตนในแง่ร้ายถึงแม้ความจริงพี่มาร์คจะเลวร้ายกว่าในความคิดยูยู่ก็ตาม ยูๆเพื่อนของเขาน่ะไม่ค่อยถูกชะตากับพี่มาร์คเสียเท่าไหร่ยิ่งพูดไปจะยิ่งพาลให้ไม่ลงลอยกันกว่าเก่าเปล่าๆ

          "ถ้ามันพูดจริงๆ แบมบูอย่าไปสนใจมันเลยนะ คนน่ารักแบบแบมบูอ่ะไม่น่ารำคาญหรอกเชื่อเรา"

          เพื่อนตัวสูงบีบแก้มอวบเล่นไปมาพร้อมย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นให้คนตัวเล็กใจชื้นขึ้นมาหน่อยเพราะรู้ดีว่าแบมบูแต่ก่อนแต่ไรนั้นมักคิดมาและเก็บคำพูดคนอื่นไปคิดอีกทอดนึงเสมอ

          "ขอบใจนะยูๆ"

          ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกัน แบมบูนี่แหละจะจับยูๆเป็นสามีแทนพี่มาร์คสะเลย (พูดเล่นนะ)

          แบมบูจ้องมองใบหน้าหล่อน่ารักของเพื่อนอย่างนึกเสียดายในใจ รอยยิ้มหวานถูกส่งไปให้ยูๆเพื่อนรัก นอนกลิ้งเล่นอีกเสียหน่อยเจ้าของร้านตัวน้อยก็ลุกขึ้นไปทำงานต่อทันที

          คนตัวบางในเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ที่สวมใส่อยู่ถูกออกแบบและตัดเองโดยเจ้าตัว ชุดเสื้อผ้าเนื้อดีเข้ารูปกับไม้แขวนชั้นดีทำให้เป็นที่ดึงดูดความสนใจให้ลูกค้าภายในร้านได้ง่ายๆ ร่างบางหน้าตาจิ้มลิ้มโปรยยิ้มแจกจ่ายเสน่ห์ให้เหล่าบรรดาแฟนคลับน้อยใหญ่รวมถึงคุณลูกค้าไม่เว้นแม้แต่พนักงานของภายในห้องเสื้อแบนด์ดังอย่าง Bamboo พลังบวกที่มีถูกใช้ตั้งแต่เปิดร้านยันใกล้ปิดเป็นเสน่ห์ของเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหมองลงเสียที

          แต่ใครเล่าจะล่วงรู้ภายในใจ..

          แบมบูยิ้มทักทายให้กับลูกค้าที่ยืนเลือกเสื้อผ้าพร้อมแนะนำเสื้อคอลเลคชั่นใหม่ที่เพิ่งเอามาวางขายอยู่ไม่นาน สายตาก็สะดุดเข้ากับคนคุ้นตา ริมฝีปากสีพีชฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่เห็นอีกคนก็ส่งยิ้มกลับก่อนจะสาวเท้าเข้าหา

          "คุณแบมบูคร้าบ พี่ขอส่วนลดสักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ได้หรือเปล่า"

          "โห่พี่ นี่แบมเพิ่งเปิดร้านใหม่ทุนยังได้ไม่เยอะเลยนะครับ ถือว่าช่วยๆน้องนะ" เจ้าของแบรนด์เดินเข้าไปหาคนคุ้นหน้ากันอย่างดีพร้อมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงติดขำกับความขี้งกของพี่ที่รู้จักกันมานาน

          "หมายความว่าลดได้ใช่ป่ะ"

          "ก็แย่ล่ะพี่ชา"

          "โด่วว ไอ้แบมนี้!!" ก็เพราะความสนิทกันมานานทำให้พี่ชาสามารถตะโกนชื่อคนตัวเล็กโดยเติมสรรพนามนำหน้าที่ดูสนิทสนมได้เสร็จสรรพ ก่อนมืออวบๆนั้นจะเคลื่อนมาเขย่าร่างผอมบางอย่างบ้าคลั่งที่ไม่ยอมแม้แต่ตะลดราคาให้สักแดงเดียว 

          ก็แหง่ล่ะ! แบมบูกะว่าจะให้ฟรีนี่ นอกจากหล่อแล้วยังจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ น่าเสียดายที่พี่มาร์คมองไม่เห็นข้อดีของแบมบู

          "ถ้าพี่ไม่ปล่อยอดได้ของฟรีนะขอบอก" คนหน้าหวานชอบเย้าแหย่พี่ชาให้อารมณ์แปรปรวนบ่อยๆเพราะคิดว่าเวลาอีกฝ่ายประทุษร้ายร่างกายตนเองมันดูน่ารักดี ให้ความรู้สึกเหมือนการถูกเอ็นดูไม่น้อย

          "ก็กะว่าจะปล่อยอยู่แล้วแหละ อยากกินอะไรมั้ยพี่เลี้ยงเอง"

          "ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้วป่ะ ถุงในมือพี่มันใช่น้อยๆนะครับ" เสียงหวานตอบกลับทว่ามือยังจัดแจงเสื้อผ้าที่ตั้งใจตัดให้รุ่นพี่ใส่ถุงอย่างไม่เร่งรีบนัก ก่อนจะโดนมะเหงกก้อนใหญ่โบ้ยลงตรงกลางหน้าผาก

          "ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะไอ้คุณแบมบู สรุปเดี๋ยวพี่รอแกปิดร้านก่อนเราค่อยไปหาไรกินนะ"

          "ก็ได้ครับ" เด็กหนุ่มตอบรับอย่างเข้าใจเพราะไม่กี่ชั่วโมงร้านก็จะปิดลงด้วยเวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ จะให้ทิ้งร้านไปแบบนั้นพี่ชารู้ดีว่าเด็กขยันคนนี้ไม่มีทางทำและก็รู้ดีว่าเจ้าตัวกลัวพี่เขาจะเบื่อเลยพูดดักคอไว้

          "ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเบื่อ จะนั่งขายของช่วยแกนี่แหละแลกกัน" คนตัวอวบใบหน้าตี๋ๆยักคิ้วลิ่วตาให้รุ่นน้องอย่างกวนๆก่อนจะเดินสะบัดตูดไปช่วยเป็นพนักงานจำเป็นให้ร้านแบมบูอย่างช่วยไม่ได้ 

          "อ่าวพี่ชา ใครให้มาเนี่ย!"

          "อ่าวไอ้ยูกูพี่มึงไหม!"

          เป็นปกติธรรมดาของสองพี่น้องตัวขาวที่จะทักทายกันภาษาพ่อขุนราม แบมบูยิ้มร่ากับปฏิกิริยาของเพื่อนสนิทและรุ่นพี่ที่เถียงกันอย่างนึกชิน

          เขาอยากมีพี่น้องแบบนี้ซึ่งครั้งหนึ่งก็เคยมีเหมือนกัน..แต่หลังจากวันที่เราแต่งงานกันสถานะของเราก็เปลี่ยนไป..ที่สำคัญพี่เขาก็คงเกลียดแบมบูไปแล้ว

          ก็พี่มาร์คไม่อยากแต่งงานกับแบมบู..ไม่ได้อยากได้แบมบูเป็นภรรยาด้วยซ้ำ

          ทั้งๆที่มันน่าจะดีกว่าถ้าเราเป็นพี่น้องกัน..พี่มาร์คอาจจะคิดแบบนั้น

          "เป็นไรไปอะเรา"

          "เปล่าครับ.."

          "งั้นมีอะไรก็บอกพี่นะ"

          แบมบูยิ้มออกมาหลังมองตามปฏิกิริยาของพี่ชาที่ยังเป็นเหมือนเดิมตั้งแต่ที่พี่เขาเป็นพี่รหัสสมัยเรียนที่ไทย ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดแม้เราจะไม่ได้เจอกันเกือบสี่ปีก็ตาม แต่ด้วยความที่ยังติดต่อกันอยู่เสมอทำให้ความสัมพันธ์ของเราสนิทสนมเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือพี่ชาบ่นเก่งมากตั้งแต่ที่แบมบูได้ออกเรือนแต่งกับสามีเทวดา

          ให้ตายเถอะ! พูดแล้วแบมบูก็คิดถึงพี่มาร์คชะมัด

          มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาชั่งใจมองเบอร์หมายเลยหนึ่งที่ถูกบันทึกไว้ในชื่อ'สามีเทวดา' อย่างนึกกังวล คนตัวเล็กอยากจะกดโทรออกทว่าก็กลัวจะเป็นการรบกวนเวลางานอีกฝ่ายหรือเปล่านะ

          เหลือบดูเวลาที่จออีกครั้งก็พบว่าเลยเวลาเลิกงานอีกคนมาพอสมควร ปากอิ่มขบเม้มเป็นตรงรู้สึกประหม่าในใจแค่เพียงนึกถึงรายละเอียดที่ตนจดจำมันได้แม่นของสามี

          ดูเหมือนว่าความคิดถึงจะมีมากไปเมื่อโทรศัพท์ปรากฏจอสนทนามือเล็กจึงยกมันแนบหู เสียงสัญญาณรอสายทำเอาใจดวงเล็กเต้นตุ่มต่อมแม้จะรู้ดีอยู่แล้วแต่ก็ไม่เคยจำเสียทีว่าพี่มาร์คน่ะ..

          ไม่เคยจะรับโทรศัพท์แบมบูหรอก...

          เหอะ! ไม่รับงั้นหรอคุณสามีเทวดา

          ได้ๆ! จะโทรจิกให้โทรศัพท์ไหม้เลยคอยดู!

          คนตัวเล็กที่นั่งอยู่หน้าร้าน มุ่ยหน้าคิ้วขมวดจิ้มโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตายสลับกับเอาแนบหูเป็นภาพที่ดูปกติสำหรับพนักงานในร้านไม่เว้นแต่เพื่อนสนิทหรือรุ่นพี่สนิท ทว่ามันช่างเป็นภาพที่น่ารำคาญตาแก่เจ้าของเสียงสั่นครืดของมือถือภายในกระเป๋ากางเกง

          "ถ้าเกินร้อยสายฉันจะฆ่านาย..แบมบู!!"

          "อ้ะ! ผัวจ๋า เอ้ย! พี่มาร์คนี่หน่าา"

          "ใช่! ฉันเอง"

          มาร์คต้วนตอบกลับคนน้องที่อ้าปากค้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกยิ้มดีใจที่เห็นเขาในตอนนี้ ทำทีไม่สนใจคำพูดตะขิดตะขวางใจข้างต้น

          "โทรจิกทำไมนักหนา!?"

          "แบมคิดถึงพี่ไงครับ"

          คนตัวเล็กตอบด้วยแววตาใสซื่อสองแก้มอวบขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อต้องสบตาคมที่ไร้อารมณ์ร่วม

          "ฉันมีงานมีการต้องทำไม่มีเวลามาไร้สาระกับปัญหาของนายหรอกนะ"

          "แต่พี่ก็มาแล้วนี่ครับ"

          "ก็นี่เวลาเลิกงานไง"

          "อ่าา..งั้นหรอครับ"

          เด็กหนุ่มหน้าหวานยกยิ้มทั้งยังลุกขึ้นยืนขยับเข้าใกล้สามีเกินจำเป็น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของสามีถูกสูดดมเข้าปอดเล็กจนชื่นใจแทบเป็นลมล้มพับเมื่อได้กลิ่นเหงื่ออ่อนๆปนมาด้วย ใบหน้าหวานส่งจมูกรั้นเขย่งปลายเท้าขยับตัวให้ชิดใกล้โครงหน้าของมาร์คมากขึ้นกว่าเก่า

          "ออกไปไกลๆ"

          ทว่าก็โดนมือใหญ่ดันทั้งหน้าให้ออกห่าง จนคนตัวบางเซไปข้างหลังสองสามก้าว..

          เหอะ! รังเกียจแบมบูได้ชัดเจนมากเลยนะนั่น

          "พี่ผลักแบมอีกแล้วนะ" คนน้องว่าเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

          "น่ารำคาญ ไปเก็บกระเป๋ากลับบ้านได้แล้ว..ยืนนิ่งอยู่ทำไมเล่า!"

          มาร์คต้วนเอ่ยดุเมื่อเด็กน้อยที่ยิ้มหวานเมื่อก่อนหน้าก้มหน้านิ่งแทบชิดอก ราวไหล่เล็กถูกจับเขย่าเมื่อเจ้าตัวยังนิ่งงั้น คนเห็นเหตุการณ์อย่างเพื่อนรักและรุ่นพี่เห็นท่าไม่ดีจากในร้านต้องพากันรีบสาวเท้าเข้ามาปราม

          "เห้ย! คุณมาร์คทำอะไร..แบมโอเครึเปล่า"

          "ไม่เป็นไรแบมโอเค"

          มือเล็กชูขึ้นบอกเป็นสัญลักษณ์พร้อมที่สองตาหวานคลอน้ำตาเงยหน้าตอบรุ่นพี่ที่ประคองไหล่เล็กให้ถอยห่างมาร์คต้วน  

          "เห้ย! แบมไม่ร้องนะ"

          ร่างบางถูกโอบกอดเป็นการปลอบประโลมมันไม่ได้ดูน่าสงสารสำหรับมาร์คออกจะหมั่นไส้ภรรยาเด็กตัวเล็กที่มีแต่คนลุมโอ๋แล้วกลับกลายว่าเขาเป็นคนผิดทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไร ก็แค่ผลักนิดผลักหน่อยทำเป็นร้องห่มร้องไห้ 

          บีบน้ำตาแค่นี้คิดว่ามาร์คจะเชื่อหรอ ตัวก็แค่นั้นถ้าถึงบ้านเมื่อไหร่จับมาตีให้ตายเลยคอยดู!

          สายตาที่พวกพ้องยัยตัวเล็กมองมาที่มาร์คต้วนทำเอาคนหล่อเกิดน้ำโมโหขึ้นในใจแต่ไม่ได้เทียบเท่ากับการที่ลิ้นเล็กสีแดงสดมันรอจังหวะที่ทุกคนกอดโอ๋เผลอก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาส่งมาให้เขาแบบเนียนๆ

          มันน่านัก! เด็กนี่!!

          "แบมบู!!"

เฮือก!

          เด็กหนุ่มมุดตัวเข้ากอดรุ่นพี่และเพื่อนตัวยักษ์ให้ทั้งสองเป็นเกาะกำบังฝ่ามือใหญ่ที่ง้างออกหวังจะตีลงมาที่ก้นตน

          "เห้ย! คุณมาร์คทำเกินไปหรือเปล่า"

          ใช่เกินไป! สำหรับคนที่ไม่รู้จักธาตุแท้ของไอ้เด็กดื้อนี่ แต่สำหรับมาร์คต้วนคนนี้คนที่รู้ไส้รู้พุงไอ้เด็กแสบจนหมดเปลือกจะตอบว่าไม่เกินไปด้วยซ้ำ..เด็กดื้อแบบนี้ต้องโดนฟาดสักทีสองทีให้หายซ่ามันถึงจะถูก

          "เรื่องของฉันกับภรรยาพวกนายอย่ายุ่งจะดีกว่า มานี่มา"

          ซีอีโอหน้าหล่อยังคงไว้ซึ่งมารยาททางสังคมต่อหน้าคนนอกครอบครัวทั้งสองคนกักเก็บความไม่พอใจไว้แล้วเอ่ยบอกอย่างสุภาพ 

          "มานี่สิแบมบู"

          ทว่ากับภรรยาตัวเล็กมือใหญ่คว้าข้อมือเล็กออกแรงกระชากให้เข้ามาประชิดอกแค่เพียงน้อยนิด แบมบูก็ปลิวติดมือมาแล้ว

          "กลับบ้านเราดีกว่าเนอะแบมบู.."

          หูยย..พี่มาร์คบอกว่าบ้านเรา

          แต่ขอเล่นตัวสักทีเถอะ นานๆที

          "ไม่อ้ะ! ก..ก็ได้"

          เด็กหนุ่มยังไม่ทันจะได้เล่นตัวเหมือนความคิด ก็ต้องฝืนยิ้มหวานตอบตกลงเมื่อได้ยินคำพูดสวยหรูจากปากสามีที่พ่นออกมาให้คันหูยิกๆ 

          ..แหงล่ะ! ร้อยวันพันปีไม่เคยจะพูดดีกับเขาสักครั้ง.. 

          ซึ่งรู้ดีทีเดียวว่ามาร์คกัดฟันพูดมันแน่ๆ หนำซ้ำข้อมือเล็กยังถูกบีบเป็นการบังคับซึ่งๆหน้าต่อหน้าต่อตาเจ้าตัวเลยนะเนี่ย

          "อื้ออ..ก็ได้ครับพี่มาร์ค..ก..กลับบ้านดีกว่า"

          เด็กหนุ่มถูกบีบบังคับให้พูดออกไปเพราะทนความแสบจี๊ดที่เอวของตนไม่ไหว แรงหยิกแรงๆจากซีอีโอหน้านิ่งส่งตรงยังเอวขอดของภรรยาเด็กที่ริอาจทำให้ตนต้องขายขี้หน้าประชาชี

          เนี่ย! พูดจริงๆนะถ้าใครอยากได้มาร์คต้วนไปเป็นสามีกลับไปนอนพิจารณาใหม่สักคืนสองคืนเถอะนะ แบมบูชี้ทางสว่างขนาดนี้แล้ว

          "แบมโอเคจริงๆนะ" ทั้งเพื่อนรักและพี่ชายคนสนิทยังไม่ปรักใจเชื่อ

          "โอเคสิ..เราดูเหมือนคนไม่ปกติหรอ ฮ่ะๆ"

          กลับเป็นยูยู่ที่เห็นสีหน้าเพื่อนรักไม่สู้ดีเอ่ยปากถามอีกครั้งก็ยังได้คำตอบเดิมแถมยังหัวเราะที่โคตรจะฝืดกลับมาอีก

          "ถึงแล้วโทรหาเราด้วยนะแบม"

          "จ้ะ" 

          แววตาแสแสร้งแกล้งพูดจาหวานหูใส่เพื่อนตัวสูงทำให้มาร์คต้วนที่คงสีหน้านิ่งแต่แรกเริ่มขมวดคิ้วหม่นลง..

          "กลับบ้าน!!"

          "อ้ะ!!"

          เนี่ย..สะใจเขาล่ะคุณคนตัวเล็กที่แสนดีของทุกคนทำเป็นน้ำตาเล็ดดึงนิดดึงหน่อยทำเป็นร้องอิร้องอ้ะ ทว่ามันก็แค่ภาพลวงตา เด็กดื้อแบบแบมบูนี่สิที่มาร์คมองเห็น เห็นชัดๆว่าปากอิ่มนั้นรอบยิ้มกว้างที่ยียวนเขาได้สำเร็จ ใครที่คิดจะสงสารขอบอกไว้ก่อนว่านี่มันก็แค่วีรกรรมเริ่มต้นของเด็กหนุ่มตาใสที่ชื่อแบมบู..

          วีรกรรมแสนแสบแบบใส่ไข่ถ้าจะให้สาธยายมันคงจะยาวแบบไม่รู้จบ

          รู้แค่ว่า..แบมบูน่ะ น่ารำคาญมากก็พอ


#แบมบูพี่ไม่รัก



          "พี่ไม่มีสิทธิมายึดโทรศัพท์แบมนะครับ"

          เด็กหนุ่มหน้าหวานยืนค้ำเอวอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อต่อล้อต่อเถียงกับสามีแก่ที่ดึงแย่งโทรศัพท์เครื่องหรูสิ่งหวงแหนที่สุดของแบมบูไปไว้ครอบครองในมือมาเกือบชั่วโมง

          "นายก็ไม่มีสิทธิจะมาโทรจิกฉันเหมือนกัน"

          "ถ้าไม่อยากให้โทรจิกต่อไปก็รับสักทีสิครับ"

          ประเด็นร้อนหัวข้อการทะเลาะวิวาทถูกดึงขึ้นมาถกเถียงกันในห้องนอนคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน

          "นายเถียงฉันหรอ"

          "แบม.." เด็กหนุ่มเม้มปากเน้นเมื่อเกินควบคุมกับพฤติกรรมตนเอง เขาก็แค่ชี้แจงเหตุผลเท่านั้นจนเผลอลืมตัวตอบกลับพี่มาร์คอย่างที่ไม่ควรทำ

          "ฉันไม่มีเวลามาไร้สาระกับนาย ไปอาบน้ำไป"

          "ไม่! คืนโทรศัพท์แบมมาก่อนสิครับ"

          ไอ้ท่าทางพูดยากพูดเย็นแบบนี้มาร์คต้วนที่มีวุฒิภาวะกว่าไม่อยากจะมายืนเถียงกับเด็กวัยยี่สิบต้นๆนัก ทว่าเจ้าของใบหน้าดื้อรั้นกลับแสดงออกถึงความไม่พอใจและไม่ทำตามที่เขาสั่ง

          "เมื่อวานนายไม่ได้ดื้อแบบนี้นะแบมบู! หรือลืมไปแล้วหรอว่าต้องแสแสร้งน่ะห้ะ"

          "ไม่ใช่สักหน่อยครับ ก็.."

          "ก็อะไร! พูดมาเร็วๆ ถ้าฟังไม่ขึ้นฉันจะฟาดนาย!"

          คำว่าฟาดคนเดียวส่งผลให้ไหล่เล็กสะดุ้งโหย่ง ไม่เพียงแค่คอยผวากับการโดนศอกพิฆาตของสามี แต่การโดนฟาดก้นแรงๆด้วยไม้แขวนเสื้อนั่นก็เป็นตัวให้เด็กหนุ่มจำต้องเชื่อฟังสามีคนนี้ตลอด

          ผัวหรือพ่อวะ ถามจริง!

          "พูดมา.."

          "......" จะให้พูดจริงๆนั่นหรอ

          ปากอิ่มยู่ลง สบตากลมเข้ากับสามีอย่างกล้าๆกลัวๆ ใบหน้านิ่งขรึมบวกเอฟเฟกต์ลมออกหูที่เด็กหนุ่มมองเห็นทำให้จำใจต้องยกปากร่ายเหตุผล

          "ก็..เมื่อวานพี่มาร์คทำตัวเป็นสามีที่ดีไปป่าวประกาศว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบมบูแถมยังพาไปทานข้าวเย็นแม้จะหนีบเพื่อนสนิทชิดขอบแบบพี่เบลมาด้วยก็เถอะ แบมบูจะมองข้ามมันไปและมองเห็นแต่สิ่งดีๆที่พี่มาร์คพาไปดินเนอร์นอกบ้านครั้งแรก ต..แต่ว่าดูวันนี้สิครับ เวลาจะรับโทรศัพท์แบมบูยังไม่มี พอเจอหน้ากันทีก็เอาแต่กร่นด่าแบบไม่พักให้หายใจ ล..แล้ว แหะๆเท่านี้ก็ได้ครับ"

          ใบหน้ายักษ์ขมวดขุ่นเป็นตัวให้เด็กหนุ่มจำต้องพักยก เจ้าของร่างสูงกว่าแบมบูยกมือขึ้นกอดอกหายใจแรงๆ บ่งบอกถึงความไม่พอใจเมื่อทนฟังใจความยาวเหยียดที่จับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง 

          "เรื่องไร้สาระนี่เอง"

          ไม่ใช่สักหน่อย..แบมบูก็แค่อยากให้พี่มาร์คสนใจ..ไม่รู้รึไง

          "แบมขอคืนเถอะนะครับพี่มาร์ค"..เพราะเขาต้องใช้มันโทรหายูยู่เนี่ย

          ดวงตาหวานช้อนขึ้นอ้อนวอนยอมเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้คนแก่อารมณ์ร้อน สองขาเรียวก้าวเข้าใกล้ชั่งใจน้อยๆกับการที่จะใกล้ชิดอีกคน อยากจะยกมือออดอ้อนเหมือนที่ทำกับคนอื่น ทว่าถ้าทำอย่างนั้นแบมบูรู้ดีว่าพี่มาร์คจะทำอะไรต่อ

          "อย่ามาเซ้าซี้ฉัน"

          สองมือน้อยที่เอื้อมมือมาจับแขนมาร์คถูกสะบัดออกอย่างแรง ใบหน้าหวานส่อแววความน้อยใจแต่แค่เพียงเสี้ยววิกลับยกยิ้มขึ้นมาใหม่

          บอกแล้ว..ไม่เคยเจียมตัวสักครั้งนะแบมบู

          งั้นต่อไปแบมบูก็จะดื้อๆๆๆๆ

          "เอาคืนมานะครับ"

          "หยุดเดี๋ยวนี้! ชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ!!"

          "ถ้าพี่กังวลว่าแบมจะโทรไปฟ้องคุณแม่เรื่องที่พี่ไม่ว่างรับโทรศัพท์แบมแต่มีเวลาไปทานข้าวกับพี่เบล ไม่ต้องห่วงหรอกครับ..แบมไม่ฟ้องคุณแม่หรอก" 

          คนตัวเล็กสุดจะทนกับความอึดอัดที่มาร์คหาเรื่องตนทุกทางทำอะไรก็ผิดไปหมด เขาไม่อยากจะหยิบยกความจริงที่เพิ่งพูดออกมาให้ชวนทะเลาะและให้เจ็บจึกที่ใจเล่น แต่ว่าแบมบูรู้ดีว่าสำหรับพี่เบลน่ะอย่างไรพี่มาร์คก็ว่างเสมอ

          แต่เขาที่เป็นภรรยา..ควรนึกถึงกันสักนิดก็ยังดีป่าว

          หรือไม่ใช่หรอ?

          "มันจะเกินไปแล้วนะแบมบู นายมาละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของฉันได้ยังไง!"

          "ถ้าผมไม่ทำก็คงไม่รู้หรอกว่าไอ้ที่พี่บอกไม่ว่างจริงๆเอาเวลาไปคุยกับคนอื่นอยู่"..แบมบูมีสายสืบหมดแหละ พี่มาร์คจะไปไหนกับใครอะไรก็รู้หมด แต่ไม่อยากพูดให้เจ็บกระดองใจเฉยๆ

          "หยุดพูดเดี๋ยวนี้!"

          "ไม่! ที่แบมพูดก็ความจริงทั้งนั้น"

          "ได้! นายไม่หยุดก็ร้องให้มันดังๆล่ะ"

          มาร์คต้วนหุนหันเดินจ้ำเท้าด้วยความเร็วไปยังตู้เสื้อผ้า เปิดกระชากมันออกแรงๆพร้อมมองหาตัวช่วยที่ทำให้เด็กดื้อเงียบปาก

          "มานี่เลย!"

          "อ้ะ! ไม่เอา ปล่อยแบม"

          ไม้แขวนเสื้อที่ทำจากโลหะราคาแพงถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์เสริมช่วยในการลงโทษภรรยาตัวน้อย เพียงเพราะในเวลาดึกดื่นแบบนี้คงเป็นไปได้อยากที่จะลงไปเด็ดก้านมะยมมารับมือกับเด็กคนนี้

          "พี่มาร์คปล่อยแบม"

          สองแขนน้อยถูกครีบเหล็กอย่างมือหนาบีบกำไว้ให้ไม่ให้วิ่งหนี กำปั้นน้อยทุบตีเข้าที่อกแกร่งไม่ยั้งแรงยิ่งเพิ่มแรงโทสะไม่น้อยให้คนเป็นสามี

'เพี้ยะ!!'

          "ฮึกกฮือออ"

          เพียงแค่ฟาดไม้ลงที่ก้นงอนเจ้าตัวก็ร้องไห้จ้าละหวั่น เสียงสะอื้นไห้ของเด็กที่เอาแต่ใจแบบแบมบูยิ่งเป็นแรงเพิ่มความโมโหกับคนเลือดขึ้นหน้า มาร์คเกลียดการที่อีกคนจะเข้ามาก้าวก่ายชีวิตเขาเกินจำเป็น เกลียดที่ต้องเห็นหน้าแบมในฐานะภรรยาตกแต่ง

          ความเกลียดชังมันบังตา จนลืมฉุกคิดว่าได้ทำเกินเหตุกับคนน้องไป..

          "ฮึกก..พอแล้ว..แบมจะไม่รักพี่แล้ว!!"

          "ทุกวันนี้ฉันขอให้นายมารู้สึกกับฉันหรอ และความรู้สึกบ้าๆของนายเก็บไปให้พ้นเลยนะ ฉันไม่อยากได้มัน" เสียงทุ้มเอ่บเบาๆ ทว่าคนฟังกลับเจ็บลึกไปถึงทรวงอก

          "ฮึก"..ความรักของแบมบูพี่มาร์คไม่อยากได้ แต่เขาเต็มใจให้ไง..

          "สัญญาที่เคยตกลงไว้ไปทบทวนอีกทีนะเผื่อนายจะลืม"..สัญญาบ้าบอที่แบมบูไม่เต็มใจจะทำและไม่อยากจะระลึกถึงมันสักนิด..

          ดวงหน้าหวานเปรอะน้ำตาจ้องมองคนที่พูดประโยคเราะร้ายโดยไม่สนใจความรู้สึกกันสักนิด ที่แบมบูพูดก็แค่อารมณ์ชั่ววูบอยากประชดประชันแต่ที่มาร์คพูดมันเป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดของคนอื่นไม่รู้รึไง

          "เจ็บ..ฮึกก..เจ็บแล้ว..แบมขอโทษ แบมผิดเอง"

          ขาเรียวทรุดนั่งลงกับพื้นทั้งที่ข้อแขนยังถูกบีบให้เจ็บจากคนที่ยืนกำไม้แขวนผ้านิ่ง ปากอิ่มพร่ำขอโทษก่อนอย่างต้องการยุติการทะเลาะกันครั้งนี้ก่อนจะเป็นอิสระในที่สุดเมื่อถูกผลักให้พ้นทาง

          "ฮึก!"

          "เงียบไปเลย อย่าให้ฉันได้ยินเสียงนาย"

          สามีใจร้ายชี้นิ้วสั่งอีกครั้งก่อนจะเดินคว้าโทรศัพท์เจ้าตัวและของแบมบูออกไปนอกระเบียง ดวงตาหวานเยิ้มน้ำตาทั้งสองหน่วยจ้องมองแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกที่ตีรวนในใจ

          ปากอิ่มเม้มกลั้นก้อนสะอื้นไม่ให้ดังเล็ดลอดออกไปให้เขารำคาญใจ ยกมือยันกายขึ้นอย่างช้าๆเพราะความระบมที่ก้นน้อย ทว่ามันคงไม่เจ็บได้ใจดั่งหัวใจดวงน้อย ยิ่งรอยยิ้มหวงแหนที่ละไว้แค่กับแบมบูของพี่มาร์คตอนนี้กำลังยกยิ้มให้กับคนปลายสายที่คงเดาก็รู้ว่าใคร

          แบมบูไม่ได้ดื้ออย่างเดียวหรอกนะ..อีกสิ่งที่พี่เขาไม่รู้เลยก็คือแบมบูคนนี้ขี้อิจฉาและขี้น้อยใจมากๆเลย

          ถึงแม้พี่จะปฏิเสธแค่ไหนแบมบูก็ไม่ว่า..แต่ขอร้องเถอะ ขอสักนิดได้ไหม ขอให้หัวใจคนแอบรักคนนี้ยังสามารถเต้นได้อยู่อย่างมีหวัง..อย่าตัดรอนมันให้ช้ำเลย

          "แค่ขอรักพี่ก็ไม่ได้เลยหรอ..ฮรึก"







...100%...

#แบมบูพี่ไม่รัก





Talk :
มือไปกดโดนอะไรก็ไม่รู้เนื้อเรื่องหายหมดเลย
แต่ใหม่แล้วคร่า มีเปลี่ยนแปลงแค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง




ขอกำลังให้น้องแบมบูด้วยนะคะ
ทีมคูมแม่ขาา ♥♥






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 708 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #3033 MT93♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 01:12
    ใจร้ายเกินไปแล้วมาร์คต้วนน
    #3,033
    0
  2. #2743 naughtyphrichy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 17:53
    มาร์คดูประสาท เกินไป แบมทำไมต้องมาทนคะ พอเถอะ
    #2,743
    0
  3. #2618 บบบบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 00:15

    แบมบูรักพี่เขา จนลืมรักตัวเองไปแล้ว

    #2,618
    0
  4. #2465 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 12:46
    เกินไปป่าวมาร์คคคค
    #2,465
    0
  5. #2315 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 02:30
    สงสารแบมบูอะ????????😭😭😭
    #2,315
    0
  6. #2278 MBKY;LH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:33
    อะไรเนี่ยนย ใจร้ายมาด เหอะ ไปหาคนอื่นมาก่อนดีไหมแบม
    #2,278
    0
  7. #2273 60011010612 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:25
    โอ๋ๆนะคุมมแบมบู ฮืออออ
    #2,273
    0
  8. #2260 SucheewaP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 03:03
    น้องจ๋าาาา😢😢😢
    #2,260
    0
  9. #2127 0826126243 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 21:30
    ลูกของแม่
    #2,127
    0
  10. #1967 YanisaCH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 16:19
    ใจร้าย!!!
    #1,967
    0
  11. #1958 khijjmm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:22
    โถ่ววหนูรู๊กกก
    #1,958
    0
  12. #1462 thiyadanook-1234 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:31
    หนีไปลู๊กกก หนีไปปป
    #1,462
    0
  13. #1460 kaespicy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 02:18
    โคตรใจร้ายเลยอีพี่เกลียดชมัด..แบมไม่ต้องไปสนใจมันเลยยยย
    #1,460
    0
  14. #1448 N_udaen_G (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 18:51
    อ่านแล้วโมโหอะ หย่าเลยลูกกกกก คือทำแบบนี้มันเกินเบอร์ไปป่ะ รำอะ น้องก็ไม่ต้องด้วยอะ
    #1,448
    0
  15. #1433 lovebam2x (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 10:16
    เกลียดอ่ะ ตีน้องทำมายยยยยยยย อิบ้ามาร์ค แบมเลิกรักไปเลยฟ้องหย่าเลยลูก ฮืออออ
    #1,433
    0
  16. #1250 NawapornSooksri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 11:20
    สงสารน้องอ่า😢😢😢😢😢😭😭
    #1,250
    0
  17. #1202 markbammuay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 01:48
    จะด่ามาร์คก็เกรงใจคนเขียน55555
    #1,202
    0
  18. #992 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:49
    ทำไมใจร้ายแบบนี้ สงสารแบม เจ็บก็พอเถอะ
    #992
    0
  19. #958 My love markbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:11
    ใจร้ายตีน้องทำไม
    #958
    0
  20. #938 PJ_PM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 18:40
    โกรธมาร์คมาก!!! ขอให้น้องไม่รัก!!!!
    #938
    0
  21. #934 mineboominee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 00:40
    เเบมบูหนีออกมาลูก
    #934
    0
  22. #812 m3not (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:46
    สงสารน้อง
    #812
    0
  23. #522 Kibibiza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:15
    สงสารน้องจัง
    #522
    0
  24. #507 MinAssssn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 15:56
    หายใจก็ผิดแล้วน้อ
    #507
    0
  25. #488 mtbbi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 00:06

    ใจจะขาดน้องหนีไปปป
    #488
    0