Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 15 : Never'bamboo : 12 แบมบูที่ไม่ใช่?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 916 ครั้ง
    13 มี.ค. 63

12

แบมบูที่ไม่ใช่?

 

 

 

บ้านพักส่วนตัวหลังใหญ่ภายนอกตัวเมืองที่แสนวุ่นวาย ดีทีเดียวสำหรับคนที่เลือกหลบหนีความวุ่นวายจากเมืองที่แออัด เมื่อเทียบการทำงานที่แสนยาวนานและสูบพลังนั้นทำให้ที่นี่เป็นที่พักผ่อนชั้นเลิศเลยทีเดียว บ้านพักหลังนี้ตกแต่งด้วยสไตล์เรียบหรูมูลค่าที่ตีตราด้วยตาเปล่าก็คงจะมากอยู่พอตัว แน่ล่ะเพื่อให้สมศักดิ์ศรีของดาราสาวผู้โด่งดัง'เบลสิณี'

 

"ฮึก..ม..มาร์ค"

 

เสียงเล็กสั่นๆที่มักคุ้นชินกับการสร้างบทละครในจอมากกว่า หยาดน้ำตาที่เปรอะเต็มแก้มไม่บ่อยจนนับครั้งได้นอกเหนือจากงานแสดงมันไม่เคยจะปรากฏออกมาเลย ยกเว้นในครั้งนี้

 

"มาร์ค..เบลไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"

 

น้ำเสียงกังวลทั่วทั้งใบหน้าที่เปรอะน้ำตา เจ้าของชื่อที่โดนเอ่ยถึงมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจทิ้งขว้าง ไอเย็นๆนั้นยังเผื่อแผ่ไปให้คนภายในห้องรับรู้อย่างเลขาจินที่นั่งยื่นทิชชู่ให้ดาราสาวอยู่ข้างๆ

 

"เลขาจิน ยกเลิกงานทั้งหมดให้เบลด้วยละกัน" มาร์คต้วนยืนยันข้อสรุปเดิมที่นึกออกเพียงอย่างเดียวมอบหมายให้เลขาจินที่อยู่ร่วมห้อง มองหน้าหญิงสาวที่น้ำตาเปรอะแก้มแล้วส่ายหัวไปพลางๆ

 

"ไม่นะมาร์ค"

 

"ในเมื่อคำตักเตือนของมาร์คมันไม่มีแรงจูงใจให้เชื่อ แต่อย่างน้อยความหวังดีที่มาร์คคอยย้ำอยู่ทุกครั้งใส่ใจมันไม่ได้เลยหรอ.." ซีอีโอเจ้าของค่ายเอ่ยบอกด้วยเสียงทุ้มอันที่มีพลังทำลายล้าง แววตาห่วงใยคนตรงหน้านั้นทำให้เจ้าเรื่องรู้สึกผิดไม่น้อย

 

ขอโทษนะมาร์ค แต่..

 

"ช่วยเบลด้วย..เบลไม่เหลือใครแล้ว" แต่เสียงแผ่วของเธอยังดังออกมาเมื่อก้นบึ้งในใจยังอยากเรียกร้องผลประโยชน์ให้เด็กในท้อง

 

"แล้วตอนทำทำไมไม่รู้จักคิด..พ่อเด็กคนไหนเบลยังไม่รู้เลยจะให้มาร์คช่วยอะไรได้"

 

"ก็มาร์คไงคะ มาร์คเป็นพ่อของลูกเบลนะ"

 

"มาร์คไม่ใช่.." เสียงทุ้มกดต่ำจนน่าวิตก แต่ถึงอย่างนั้นดาราสาวก็ยังไม่นึกหวั่นในความตั้งใจ

 

"ถ้ามาร์คไม่เป็นพ่อให้ลูกเบล เบลจะฆ่ามันให้ตาย!"

 

"เบลสิณี!" มาร์คต้วนชี้นิ้วคาดโทษดาราในสังกัดที่ขู่จะทำเรื่องเลวร้ายอย่างไม่รู้จักรับผิดชอบจนเธอสะดุ้งและหลบหลีกสายตานั้น หนีบตัวเข้าหาคนที่นั่งเคียงกันอย่างเลขาจิน

 

"อย่ามายัดเยียดสิ่งที่มาร์คไม่ได้ก่อ นี่ไม่ใช่ละครนะมาร์คมีเมียแล้วเป็นพ่อของลูกเบลไม่ได้หรอก ถึงต่อให้ไม่มีมาร์คก็ไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นหรอก..เราเป็นเพื่อนกันนะเบล"

 

ปากคอเราะร้ายยังสมกับที่เป็นมาร์ค ราวกับไปประทุเสียงสะอื้นให้ดังขึ้นเมื่อถูกตอกย้ำความจริงของดาราสาว ความเดือดปุของมาร์คต้วนมันเวียนในกายร้อนลุ่มไปถึงใจ เมื่อนึกแค่ว่าหนึ่งชีวิตที่ไม่รู้เรื่องต้องมารับการกระทำของผู้ใหญ่ที่ไร้จิตสำนึก

 

พอนึกมาถึงตรงนี้แล้ว..ใบหน้าหวานเคล้าน้ำตาแสนเจ็บปวดในวันที่โดนมาร์คพรากสิ่งมีค่านั้นไป ความรู้สึกตะหงิดใจก็ลอยแทรกมาแทนที่..แล้วแบมบูตอนนั้นคงเจ็บปวดไม่น้อย ถ้าปล่อยให้เรื่องต้องเกิดขึ้นซ้ำๆ..

 

"สรุปว่ามาร์คจะไม่รับเป็นพ่อให้ใช่มั้ย"

 

"ไม่รับ มาร์คมีเมียและก็ต้องมีลูกที่เกิดจากเมียมาร์คเท่านั้นเบลไม่เข้าใจหรอก ยิ้มอะไรกัน!" คุณคนหล่อที่หัวเสียกำลังสาธยายความจริงในรูปประโยคทว่าต้องชะงักเพราะรอยยิ้มแปลกๆจากทั้งเพื่อนและคุณเลขา

 

"เอ่อ..คุณมาร์คกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ส่วนคุณเบลไว้ผมจะดูแลไม่ให้คาดสายตาเลย" ความเงียบที่วนเวียนอยู่หลายนาทีถูกคุณเลขาที่นั่งไม่มีบทบาทมานานเอ่ยขึ้น

 

"งั้นผมฝากเลขาจินจัดการต่อด้วยนะ..ผมต้องกลับแล้ว"

 

มาร์คเอ่ยปัดปัญหาที่ยังแก้ไม่ตกอย่างไม่เคยจะเป็น เกือบครึ่งวันที่นั่งฟังสะอึกสะอื้นระแคงหูของดาราสาวผู้เป็นเพื่อน ปัญหาใหญ่เกินกว่าจะตัดสินใจได้ตอนนี้ ปัญหาที่มีผลกระทบต่อทุกอย่าง..

 

"กลับดีๆนะคะมาร์ค ฝากบอกน้องแบมบูด้วยว่าพี่เบลคิดถึ้งคิดถึง.." ...แต่เจ้าตัวกลับทำตัวเป็นปกติเหมือนทั้งวันนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"ยุ่ง!"

 

"จ้าพ่อคนขี้หวง เบลหิวแล้วหาข้าวกินกันค่ะคุณจิน"

 

ซีอีโอเจ้าของช่องโทรทัศน์ยกมือนวดขมับไปพลางๆกับที่ขอตัวลากลับบ้าน ใช้เวลาเดินทางไม่นานเท่าที่ควรเพราะคันเร่งรถคันหรูถูกใช้อย่างสมราคาโดยการเหยียบจนเกือบจำไมล์ถึงจุดมุ่งหมายให้คลายความเหนื่อยล้าได้ไม่นานความคิดในหัวก็เล่นทำเอาใจคนแข็งกระด้างนั้นเต้นระบำเบาๆ

 

ป่านนี้ยังไม่ทันปิดไฟนอนเสียด้วยซ้ำ..

 

รอมาร์คหรอ..ภรรยาคนน่ารักคงกำลังรอมาร์คเหมือนที่เคยเป็น

 

แสงจากห้องนอนกว้างลอดออกมาให้คนเบื้องล่างเห็น มาร์คต้วนเผยยิ้มน้อยๆกับตัวเองที่น้องคนน่ารักยังกระทำสิ่งเดิมๆที่เขาชอบใจไม่น้อย จินตนาการถึงการที่เปิดห้องมาจะมีใบหน้าหวานส่งทอความห่วงใยมาให้ เสียงหวานที่เจี้ยวจ้าวถามไถ่และคอยเอาใจ ไม่ได้เห็นภาพนั้นนานจนคิดถึงเอาเสียมากๆ ที่ทำทีเป็นใจแข็งมองข้ามความน่ารักนั้นไปแบบไร้เยื้อใยนั้น..

 

ใจเย็นก่อน..

 

ใครไม่ได้มาเป็นมาร์คคงจะไม่เข้าใจว่าการที่ต้องหักห้ามใจไม่ให้ทำมิดีมิร้ายคนตัวเล็กนั้น..ทรมานขนาดไหน มาร์คทำก็เพราะหวังดีกับน้องทั้งนั้นแหละ

 

ขายาวรีบก้าวขึ้นบันไดที่ระยะทางดูยาวกว่าปกติเมื่อใจสั่งให้คิดถึงหน้าภรรยาตัวเล็กอดใจรอแทบไม่ไหว เพิ่งอยากจะมีพลังวิเศษหายตัวได้ก็ในตอนนี้และดูเหมือนเรื่องหนักใจทั้งวันจะหายเป็นปลิดทิ้งแค่เปิดประตูเข้ามาประทะกลิ่นหอมที่คุ้นเคย

 

คุณคนหล่อดึงใบหน้าให้ตึงเหมือนเดิมเมื่อเปิดประตูออกกลับพบแค่เพียงความว่างเปล่าต่างจากที่วาดไว้ ไม่มีใบหน้าเล็กแสนน่ารักและเสียงหวานที่เจื้อยแจ้วถามไถ่ เอาง่ายๆว่าตั้งแต่เดินเข้ามาในห้อง มาร์คยังไม่ยักจะเห็นร่างแบมบูปรากฏในนี้ด้วยซ้ำ

 

"บะ.."

 

ประโยคที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์นั้นถูกหยุดลงกระทันหันในตอนที่กำลังส่งเสียงเรียกหา ใจของมาร์คและสมองสั่งการโดยพร้อมเพรียงว่าให้หยุดเสียงเรียกไว้แต่เพียงเท่านี้ เมื่อมาร์คมองเห็นภาพที่จำให้ต้องลอบกลืนน้ำลายแทน..

 

แบมบูที่ยืนอวดร่างกายเปลือยเปล่ามีหยดน้ำเกาะประปราย...

 

เซ็กซี่

 

คนตัวเล็กนั้นไม่ได้ทันรู้ตัวเลยว่ามีสิ่งมีชีวิตประเภทร้ายกาจและน่ามืดกำลังจับจ้องมองตนราวกับหมาป่าที่กระหายเนื้อสดก็ไม่ปราน

 

ความหนาวเย็นจากอากาศนั้นทำให้ขนอ่อนลุกชันทั้งตัวขนอดลูบแขนไม่ได้หรือเพราะได้รับไอเย็นๆจากบางสิ่งที่คนสายตาสั้นแบบแบมบูไม่ทันได้สังเกตเห็นกัน..

 

เรื่องมีอยู่แค่ว่าแบมบูแค่แช่น้ำในอ่างนานไปหน่อยไม่ได้มีเจตนาจะรอสามีใจร้ายให้กลับมาหาเหมือนคำที่อีกคนทิ้งท้ายไว้หรอก พี่มาร์คก็แค่โกหกแบมบูไม่ได้ตั้งใจอยู่รอจนดึกขนาดนี้หรอก แล้วบังเอิญที่ดันลืมถือผ้าเช็ดตัวเข้าไปด้วยก็เลยต้องออกมาประทะลมแบบเปลือยเปล่าอย่างนี้ไงเล่า

 

ความโง่ที่แบมบูเอาแต่คิดเองแท้จริงแล้วมันคือความโชคดีของมาร์คต่างหาก

 

แบมบูที่เร่งรีบค้นหาผ้าเช็ดตัวในตู้บานใหญ่ไม่ทันรู้ว่าความปลอดภัยนั้นริดรอนลงจนแทบเป็นศูนย์..หลังคอสวยประดับรอยแดงเจือจาง ไล่ลงมายังแผ่นหลังบางที่หน้าฝังรอยจูบไปทั่ว ก้นงอนที่เต่งตึงน่าหยิกที่พอก้มลงต่ำกว่านั้นกลับเผยรอยแยกที่ราวกับกวักมือเชื้อเชิญให้คนมองเข้าสำรวจเร็วๆ

 

กี่ครั้งๆแบมบูก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำให้มาร์คต้วนหน้ามืดตระบะแตกอยู่บ่อยๆ ความคิดเดิมที่ต้องการครอบงำร่างกายสวยงามโดยไม่สนใจอะไรมันเริ่มเข้ามาแทนที่ทุกครั้ง..มาร์คก็แค่คนใจร้ายที่หยิบยกหน้ากากคนใจดีเข้ามาสวมใส่ชั่วคราวและมาร์คอาจจะเป็นโรคจิตที่ชอบทำให้แบมบูตกใจเหมือนที่ทำตอนนี้ก็ได้..

 

"ห..เห้ย พี่มาร์ค"

 

เสียงหวานอุทานดังเมื่ออ้อมกอดรัดแน่นมาไม่ให้สุ่มเสียงจากเจ้าของห้องตัวจริงที่กลับมาตอนไหนก็ไม่รู้ ผ้าเช็ดตัวที่อุตส่าห์ค้นเจอหล่อนจากมือไปอย่างไร้เยื้อใย

 

"หอม.."

 

"นี่พี่! ปล่อยแบมนะครับ" คนน้องแห้วเสียงใส่เมื่อแรงกอดรัดนั้นส่งผลให้ตัวและใจร้อนลุ่มขึ้นมาทั้งๆที่ก่อนหน้าหนาวจนแทบไข่สั่น

 

"ทำไม..ฉันกอดไม่ได้หรอ ร้องอิร้องอะ ทีตอนนั้นฉันทำมากกว่านี้เสียงนายยังร้องหวานอยู่เลย..จริงๆแล้วตั้งใจรออ่อยฉันก็ไม่ว่าหรอก ออกจะชอบด้วยซ้ำ" สามีจอมประชดประชันกำชับกอดและส่งเสียงที่แบมบูคิดว่าน่าหมั่นไส้ มั่นหน้า มั่นโหนกมาให้นึกฉุน

 

"คิดเองทั้งนั้น ถ้าละเมอก็ตื่นเถอะนะครับ แล้วก็ช่วยเอามือออกจากตัวแบมด้วย!" แบมบูดิ้นแรงยอบรับว่าพอใจกับคำเชือดเฉือนที่ส่งออกไปก็เล่นทำเอามาร์คชะงักไปทันที

 

แรงสะบัดจากคนน้องที่หวงเนื้อตัวทำเอาอารมณ์มาร์คขุ่นมัว ดวงตาทรงเสน่ห์มองจ้องร่างเล็กขาวผ่องที่พอหลุดพ้นจากมือเขาได้ก็ห่อตัวจนมิดราวกับกลัวจะได้เสียกันตรงนี้

 

ก็คิดเกือบถูกแล้วล่ะ..

 

"ปากดี๊ดี อย่างอื่นก็ดีจนอยาก.."

 

"อย่ามาทะลึ่ง"

 

แบมบูเบี่ยงไหล่ให้หลบจากการโดนสัมผัสจากสามี สองร่างที่หันมาประทะอารมณ์กันนั้นราวกับยืนอยู่กลางสนามรบที่มีลูกปืนใหญ่เป็นการสาดอารมณ์แสนดุเดือด

 

ดูเหมือนว่าคราวนี้มาร์คต้วนจะปล่อยกระสุนลูกใหญ่ออกมาข่วนใจคนน้อง ไล่สายตาที่แบมบูแสนเกลียดชังไปทั่วร่างตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า จ้องหนักเป็นพิเศษก็ตรงขาอ่อนเนียนสวยพ้นผ้าและมันคงไม่ปลอดภัยถ้าขืนยังอยู่ต่อสักวินาทีเดียว..

 

แบมบูก็เพิ่งรู้ว่าเฒ่าหัวงูดีๆก็คือสามีเขานี่เอง!

 

เมื่อคิดได้อย่างนั้นเจ้าของเรือนร่างสวยงามหวังจะขยับกายหนีให้พ้นรัศมีแววตาจาบจ้วงโดยการกลับเข้าไปห้องน้ำที่เดินจากมา แต่ดูเหมือนว่าความคิดของมาร์คและแบมบูจะสวนทางก็ในเมื่อมาร์คยังอยากแกล้ง

 

แบมบูจะทำอะไรได้..

 

"จะไปไหน"

 

"ไปให้พ้นจากตรงนี้ อึดอัด"

 

คนน้องสีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าการสนทนากับสามีหน้าหล่อนั้นอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

 

"อึดอัดอะไรกันคนสวย.." คำพูดประหลาดที่สามีพ้นออกมาทำเอาแบมบูขนลุกซู่ ดวงตากลมโตเลิ่กลั่กที่จะมองหน้าหล่อที่ส่งยิ้มร้ายๆมาให้

 

ให้ตายเถอะแบมบูแพ้มัน..

 

"หยุดพูดเลย"

 

"เพิ่งรู้ว่าคนสวยๆเค้าขี้หงุดหงิดกันแหะ"

 

"ถ..ถ้าพี่ไม่มีอะไรดีๆพูดก็หยุดเถอะครับ แล้วก็รู้ไว้ด้วยว่าคำพูดที่ไม่ได้มาจากใจบางทีไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้..แสลงหูเปล่าๆ" ประโยคที่ยาวเหยียดจากใจจริงส่งทอออกมาพร้อมแววตาน้อยใจ มาร์ครู้ดีว่าแบมบูนั้นแพ้ทางคำหวานจากปากก็เลยแกล้ง..แกล้งให้ตายใจและตกหลุมนั้นซ้ำๆ

 

"แบมจะไปอาบน้ำแล้ว หลีกด้วย"

 

ทว่ามาร์คกลับเห็นแค่ความประชดประชันในดวงตาคู่สวยเท่านั้น คำพูดคำจาที่เหมือนถอดแบบออกมาจากปากมาร์ค

 

แบมบูดื้อขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

 

"อย่ามาแตะตัวแบม ปล่อยเลย" แบมบูสะบัดแขนให้พ้นจากองศาการเอื้อมถึงของมาร์ค พยายามเดินหลีกหนีให้พ้นคนตัวสูงที่ดักทางไว้ แต่ประตูห้องน้ำนั้นดูเหมือนจะหมดหวังไปเสียแล้ว..

 

"เอ้าใจดีก็ไม่ชอบ ชอบแบบไหนหื้มคนสวย" ราวกับมาร์คกำลังแกล้งเอ่ยประโยคชื่นชมชวนขนลุก และแบมบูก็คิดว่าประโยคที่สามีพูดนั้นมันคล้ายว่ากำลังจงใจข่มขู่ให้เขากลัว

 

"หยุดแกล้งแบมสักทีพี่มาร์ค"

 

"ทำไมถึงคืดว่าโดนแกล้งล่ะครับคนสวย.."

 

ขนลุก..ขนลุกแบบสยดสยอง ให้ตายเถอะ!

 

ใบสวยที่เจ้าตัวไม่ยอมรับบูดบึ้งลงเรื่อยๆดูเหมือนอารมณ์จะขึ้นเต็มที่ยิ่งเห็นว่าน้องทำทีเป็นรังเกลียดเวลาเขาแตะต้องมันก็อยากจับก้นสวยๆมาตีให้เข็ด

 

ถึงมาร์คต้วนจะชอบแบมบู แต่เขาไม่ชอบเด็กดื้อ..

 

"เลิกโกหกสักที! ขนลุก"

 

คนตัวเล็กที่ขึ้นเสียงด้วยท่าทางยียวนชักอารมณ์โมโหใส่คนแก่กว่าด้วยตาใสๆนั่น แขนเรียวโอบกอดตัวเองไปพลางจนมาร์คเริ่มไม่สนุกไปด้วย

 

แบมบูมันเด็กดื้อ!

 

"จะให้พูดว่าเด็กหน้าบูดแบบนายขี้เหร่เป็นบ้าอย่างนี้หรอ"

 

"อย่างนี้ค่อยสมเป็นพี่หน่อย"

 

"อ่าา..ชอบแบบนี้นี่เอง"

 

พี่มาร์คกำลังส่งยิ้มแปลกๆมาให้แบมบูจนคนรับมันรู้สึกประหม่า ใจสั่นรุนแรงกับความแอคทีฟนั้น บ้ามากจริงๆที่ขาของแบมบูไม่มีแม้แรงจะขยับหนีเหมือนก่อนหน้า ยิ่งขายาวของสามีที่ก้าวมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่ใกล้ๆ..

 

พ..พี่มาร์คมีไรหนวดตรงคางด้วย ถ้าเกิดมันทื้งแทงเขาในตอนที่อีกฝ่ายซุก..

 

"ชอบแบบเถื่อนๆหรอครับ คุณคนสวย" ใบหน้าสวยที่มาร์คชมนักหนาถูกช้อนคางขึ้นให้ดวงตาแสนประหม่าสบเข้ากับเจ้าของคำพูดเต็มๆ

 

"ชู่ววว.."

 

นิ้วเรียวของสามีแตะเข้าสัมผัสกับความนุ่มบนกลีบปากภรรยาตัวเล็กจนอีกฝ่ายต้องหยุดต่อกร คลึงมันเบาๆจนคนแก้มแดงหลุดเสียงก่อนเสียงนั้นจะเงียบหายไป เมื่อโดนเทปปิดปากชนิดพิเศษยี่ห้อมาร์คต้วนปิดสนิท

 

อวัยวะชนิดเดียวกันแนบรอยแยกจนปิดสนิท ความนุ่มยุ่นข้างในโพรงปากอิ่มถูกลิ้นร้อนของเทปปิดปากยั้ยหยอกล้อให้ใจเต้นแรงและอ่อนยวบไปทั้งตัว

 

"อื้อ"เจ้าของเสียงครางแผ่วถูกรวบเอวให้มาอยู่ในอ้อมกอดสามี ลมหายใจร้อนรินรดที่ปลายจมูกเมื่อบทจูบนั้นจบลง ดวงตาหวานเลี่ยงที่จะสบตามาร์คความมั่นใจที่จะด่ากลับนั้นหมดลง แค่ปลายจมูกโด่งไล่สูดดมไปทั่วแก้มร้อนผ่าว

 

แบมบูคนโง่กำลังตายเพราะถูกมอมเมาด้วยจูบหนักๆอีกครั้ง ตายแบบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเมื่อมือปลาหมึกนั้นเลื้อยต่ำไปกว่าเอว แค่เพราะผ้าเช็ดตัวมันผืนสั้นมันก็เลยง่ายจะโดนรังแก..

 

"อ้ะ!"

 

ปากอิ่มที่เพิ่งเป็นอิสระเผยเสียงร้องของความเจ็บ ใช่แล้ว มันเจ็บเหมือนโดนลากมาตบกลางสี่แยก..

 

"พี่มันโรคจิต!"

 

แบมบูแห้วเสียงใส่ด้วยหน้าแดงๆที่เกิดจากหลากอารมณ์ แต่แบมบูคิดว่าเขาน่าจะโมโหที่สุดแล้วไอ้หน้าแก่ๆประปนความหล่อลากกำลังยียวนพร้อมแลบลิ้นเลียปากใส่เขาอย่างไร้จิตสำนึก

 

..ไอ้บ้าเอ้ยแบมบูแพ้มันอ่ะ ขี้โกง!

 

"หลีกไปไกลๆเลย"

 

"ได้ครับคนสวย"

 

แบมบูเลือกที่จะทุบอกแกร่งอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าแรงๆออกไปให้พ้นทางเพื่อหลีกหนีพล็อตเดิมๆที่เขาแก้ไม่เคยได้ เป็นฝ่ายที่โดนมาร์ครังแกทางใจตลอดเลย

 

อะไรกัน..

 

"เออแบมบู ก้นนายนุ่มมือเหมือนเดิมเลยนะ.."

 

เสียงทุ้มกลั้วขำที่เห็นกริยาเหลอหลาของน้องเมื่อบอกความจริงในใจหลังจากฉุดแขนน้องไว้ได้ทันก่อนเจ้าตัวจะหนี แบมบูทำตาโตยิ่งกว่าไข่ห่านยืนค้างเติ่งที่เดิมเมื่อเสียงกระซิบนั้นผ่านเข้ามาในหูให้ได้ยิน พอสติกลับมาได้อกแกร่งของมาร์คจึงถูกทุบอย่างแรงอีกครั้งและอีกครั้ง

 

"โรคจิต.."

 

"หยิกแค่นี้เอง"

 

"ลองมาโดนหยิกดูมั้ยล่ะ!"

 

คำว่าแค่นี้ของพี่มาร์คนั่นมันทำเอาก้นแบมบูเขียวได้เลยนะ เออใช่แล้วไง พี่มาร์คมันคือคนโรคจิตที่หยิกก้นคนอื่น

 

"เอาสิ..แต่ใช้ปากหยิกแทนนะ"

 

มาร์คตอบรับในตอนที่เดินเอื่อยๆมาล้มตัวลงนอนที่คนตัวสูงเยียดกายนอนบนเตียงผืนนุ่มด้วยมางทางสบายๆ ยกแขนขึ้นรองเป็นหมอนอีกชั้นและสายตาจ้องมองทุกการกระทำที่แบมบูกำลังทำมัน

 

หน้าดื้อๆมันน่ารักขนาดนี้ได้ยังไง

 

จิตใจของคนหล่อตั้งหนึ่งคำถามด้วยความสงสัยว่าน้องคนน่ารักของเขาน่ะ..ตัวแค่นี้เอาอะไรมาน่ารักทั้งโลก

 

"พี่นี่มันโรคจิตชัดๆ"

 

"เลิกพูดมากแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันอยากหยิกนายจริงๆจะมาพ่นเสียงน่ารำคาญใส่ทีหลังไม่ได้นะแบมบู"

 

"ก็เลิกแกล้งแบมสักที..ถ้ารำคาญนักน่ะ"

 

คนน้องตัดพ้อเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินพร้อมกระชับผ้าเช็ดตัวให้อยู่ตัวมากขึ้นขาเรียวจ้ำออกไปทางประตูห้องน้ำที่มาร์คคิดว่าจะพังมันออกในไม่ช้าถ้าขืนความขาวเนียนยังลอยนวลอยู่

 

ใบหน้าหงอยลงทำเอามาร์คอยากตบปากตัวเองที่อาจพูดแรงไป แต่ช่างเถอะที่ผ่านมาเขาก็ทำมันตลอดนั่นแหละ แบมบูไม่เป็นอะไรหรอก..มั้ง

 

"เดินช้าตั้งใจอ่อยรึเปล่าเนี่ย หื้ม"

 

"คิดเองเก่ง อ้ะ! หยุดตรงนั้นเลย!!"

 

แบมบูส่งเสียงร้องห้ามลั่นห้องเมื่อคุณสามีทำทีจะกระโจนเข้าใส่อีกและอีกหลายๆยกที่มาร์คเอาแต่แกล้งแหย่อยู่อย่างนั้นจนทั้งคืนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนกัน?

 

ไม่ได้นอนเพราะสงครามน้ำลายและสารพัดข้าวของในห้องที่เด็กดื้อของมาร์คสรรหามาโยนใส่อย่างไร้เหตุผลแตกต่างกันลิบลับกับก่อนหน้าที่ออกจะกลัวการพูดกับมาร์คด้วยซ้ำ

 

สมองน้องได้รับการกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่าหรือว่าจริงๆแล้วไปรู้อะไรมางั้นหรอ

 

แบมบูเวอร์ชั่นดื้อรั้นเดาใจไม่ถูกแบบนี้มาร์คก็ชอบแต่คงชอบมากกว่าถ้าน้องเป็นแบมบูคนน่ารักแสนไร้เดียงสาคนเดิม

 

แต่เอาเถอะยังไงๆมาร์คต้วนก็ชอบแบมบูอยู่ดี..

 

 

#แบมบูพี่ไม่รัก

 

 

..อะไรกัน นี่มาร์คกำลังฝันอยู่หรอ..

 

คำถามที่ถูกตั้งหลังจากสติเข้าที่เข้าทางเจ้าของร่างหนาที่นอนบนโซฟา

 

จุดจบของมาร์คต้วนซีอีโอหนุ่มที่เคยได้นอนเตียงแสนนุ่มนิ่มตอนนี้ต้องย้ายร่างกำยำมาพักกายที่โซฟาหลังจากศึกชิงที่นอน ไม่สิ! ไม่ใช่ศึกชิงที่นอนแต่มาร์คโดนแบมบูงอแงใส่ เขาเกลียดเด็กงอแง..เกลียดใบหน้าคล้ายจะร้องไห้ของน้องในตอนที่มาร์คจับทุ่มลงเตียงกันทั้งคู่และเอ่ยปากว่าจะนอนร่วมเตียงกัน..

 

นั่นแหละ เพราะโซฟามันเล็กสำหรับคนตัวโตแบบมาร์ค การจะพลิกตัวพิสูจน์ความฝันนั้นเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็กำลังทำ

 

เปลือกตาที่หุ้มนัยน์ตาคู่สวยกำลังลืมขึ้นช้าๆรับเข้าวันใหม่ที่แสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามาเป็นสัญญาณเตือนว่านี่คือความเป็นจริง

 

อ่า..

 

แต่ทำไม..ทำไมกันเขายังเห็นนางฟ้าตัวน้อยกำลังห้วนอยู่กับใบหน้าเขากันนะ

 

"ซน"

 

"อ้ะ..ต..ตื่นแล้วหรอ"

 

เจ้าของเสียงใสสะดุ้งทั้งเสียงและตัว รอยยิ้มจางๆประดับที่แก้มอวบในตอนที่มาร์คต้วนตะครุบมือเล็กมากอบกุม

 

"ไม่ตื่นจะทันเห็นนายกำลังแอบจุ้บแก้มฉันหรอ"

 

มาร์คยันกายลุกขึ้นนั่งในขณะที่มือยังไม่ปล่อยคนน้องที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นพรมใกล้ๆ ก่อนจะลอบยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัวที่เห็นดวงตากลมโตนั้นเลี่ยงสบตาเขา

 

 

แน่ล่ะ..แบมบูอาจจะเขินอายที่โดนสามีจับได้ว่าแอบมานั่งมองอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว ยิ่งมาร์คต้วนตอนตื่นนอนยิ่งเป็นแรไอเท็มนะบอกก่อน

 

"จุ้บเจิ้บอะไร คิดไปไกลแล้ว.."เสียงบ่นมาจากภรรยาตัวน้อยที่นั่งหน้างออยู่ข้างล่าง ภาพน่ารักนั้นดูจะหาดูง่ายขึ้นมาแค่มาร์คต้วนแกล้งยื่นหน้าหล่อๆลงไปใกล้ๆ คนตัวเล็กก็ยิ่งเบ้หน้าจนมาร์คเริ่มตะหงิดในใจ แต่ช่างก่อน ตอนแบมบูทำหน้าแบบนี้ก็ตลกดี..น่ารัก

 

"แต่ฉันอยากจูบนายนะ" มาร์คต้วนส่งเสียงกระซิบพร้อมท่าไม้ตายที่ทำใจคนมองอ่อนยวบ รอยยิ้มละมุนละไมมันไม่ควรปรากฏออกมาในตอนที่แบมบูกำลังจะยกปากด่า..ด่าตัวเองที่ใจไม่รักดีดันเต้นตึกตักไปกับคารมคนนิสัยไม่ดี

 

"จูบนะ"

 

"ฝันไปเถอะ..อื้อ"

 

แบมบูเพิ่งนึกออกว่าประโยคก่อนหน้ามันไม่ใช่ประโยคคำถาม เขาโง่เองที่เผลอเปิดช่องโหว่ให้โดนรังแกได้ง่ายๆ

 

รสชาติฝาดลิ้นรับเช้าวันใหม่จูบที่ไม่ทันได้ตั้งตัวทว่ากลับไม่ได้รุนแรงเมื่อการลุกล้ำเข้ามาภายในนั้นลื่นไหลราวกับกำลังสมยอมเอง มือทั้งสองข้างที่ตั้งใจจะผลักแรงๆกลับไร้เรี่ยวแรงดื้อๆ

 

แค่ดวงตาคู่นั้น..คู่ที่เคยได้แต่ส่งสายตาตำหนิให้ภรรยาตัวน้อยทว่าตอนนี้มันกำลังแทนที่ด้วยสายตาที่แปลกไป ไม่อยากจะคิดไปไกลเสียเท่าไหร่..สายตาแบบนี้มัน..

 

ขนลุกเป็นบ้าอีกแล้ว

 

"อื้อ!"

 

อกแกร่งถูกผลักแรงๆจนมาร์คหงายหลังชิดเบาะโซฟาก่อนเหตุการณ์มันจะเลยเถิดมากไปกว่านี้ คนตัวเล็กดึงกางเกงกลับขึ้นที่เดิมอย่างเร่งรีบ ไม่รู้ว่าเผลอตกในภวังค์นานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีท่อนร่างเขาก็โดนปลอกลอกจนแทบหมดจากคนที่นั่งหอบเพราะอาการกำเริบ

 

เอาสิ..อาการหื่นรับยามเช้าเลยไง เฒ่าหัวงูชัดๆ

 

แบมบูที่ดูหัวเสียไม่มีคำพูดตัดพ้อหรือคำด่าทออย่างที่มาร์คคิดไว้สักคำ คนตัวเล็กทำเพียงเม้มปากเล็กน้อยและลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อย ดวงตาหวานที่ไม่ได้เคล้าน้ำตาเหมือนทุกครั้งที่โดนแกล้งกำลังจ้องมองมาที่สามีหน้าหล่อ ก่อนการกระทำที่แสดงออกมาทั้งหมดนั้นทำเอามาร์คต้วนแทบอยากกระโจนเข้าใส่

 

"ว..วันนี้แบมเลือกชั้นในสีโปรดพี่ไว้..อย่าลืมใส่นะครับ"

 

อ่า..แบมบูแม่ง

 

รอบยิ้มสวยโปรยออกราวกับกำลังกำชับเมื่อจบประโยค ดวงตาหวานไร้เดียงสาแสนมีเสน่ห์ไล่สายตามาหยุดมองบนร่างกายของสามีที่ๆชั้นในและกางเกงตัวนอกมันห่อหุ้มสิ่งที่เริ่มตื่นตัวจนนู้นไว้ ลิ้นเล็กส่งออกมาเลียริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยอาจจะเป็นเพราะรู้สึกประหม่าที่ต้องทำอะไรแบบนี้หรืออาจเป็นเพราะ..

 

เซ็กซี่อีกแล้ว..

 

การอ่อยแบบที่ไม่รู้ตัวนั้นทำให้มาร์คยอมพยักหัวตามอย่างไม่เคยจะเป็นไม่ต่างจากลูกหมาเชื่องๆตัวหนึ่ง ทั้งๆที่ก่อนหน้าแทบลุกขึ้นมาพังบ้านแค่เห็นแบมบูทำตัวเป็นภรรยาที่ดีจนขัดตา ไหนใครกันนะกำชับนักหนาว่าไม่ให้มายุ่มยามกับเสื้อผ้าตัวเอง แต่ว่านะวันนี้ดูเหมือนพี่มาร์คต้องเปลี่ยนความคิดยอมให้ศรีภรรยาคนนี้เหนื่อยจัดเสื้อผ้างั้นหรอ..

 

แปลกเนอะ..

 

"โอ๊ะ! พี่มาร์คครับวันนี้พี่.."

 

ก่อนที่จะหุ่นสวยๆจะเดินออกไปให้มาร์คนึกเสียดาย แบมบูก็โผลงเสียงหวานขึ้นอีกรอบ และแน่นอนว่ามาร์คต้วนทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีประโยคที่น้องพูดดอกมาทำเอาเขาหุบยิ้มแทบไม่อยู่

 

"วันนี้พี่หล่อสุดๆไปเลย"

 

 

..วันนี้พี่หล่อสุดๆไปเลย

 

...วันนี้พี่หล่อสุดๆไปเลย

 

....วันนี้พี่หล่อสุดๆไปเลย

 

"อ่าา..แบมบูเด็กนี่"

 

คำพูดของน้องลอยวนเข้ามาในหูพอๆกับความคิดที่มาร์คอยากจับก้นงอนๆมาตีสะให้เข็ด ลางสังหรณ์มันมาจากตอนที่ดูเหมือนว่าแบมบูจะเร่งรีบวิ่งออกจากห้องสุดกำลังทันที่ที่พูดจบ เพื่อตอกย้ำคำพูดของน้องในตอนที่เดินผ่านกระจกบานใหญ่ มาร์คต้วนเห็นเต็มๆ

 

รอยปากกาเมจิกสีดำที่พ่นรูปสัตว์โลกน่ารักประดับเต็มหน้าหล่อๆของเขา มันจะมีใครทำ..นอกเสียจากเด็กดื้อ

 

อ้อ! ลืมบอกมาร์คใส่ชั้นในที่แบมบูเลือกให้ด้วยนะ ไม่ต้องด่ากัน

 

"คุณแม่ครับเห็นแบมบู.."

 

"ว้าย! ตายจริง!!" คนหญิงต้วนที่ยืนจัดถาดผลไม้อยู่ร้องอุทานเสียงดัง ปล่อยผลไม้ในมือจนล่วงเมื่อเห็นใบหน้าบูดบึ้งของลูกชายหัวแก้วเต็มไปด้วยรอยศิลปะที่บางส่วนล้างไม่ออกบนใบหน้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะขบขันแทน

 

มาร์คต้วนกระแอมไอขัดเมื่อเสียงกัวเราะนั้นยาวนานจนปวดแก้วหูพร้อมจัดเสื้อให้เข้าทางก่อนจะยกปากถามหาเจ้าตัวที่ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกอีกครั้ง

 

"น้องออกไปแล้วจ้ะลูก.." และคำตอบที่ได้ก็ทำคนหล่อหน้าบึ้งกว่าเดิม

 

"อ้ะๆลูกไม่ต้องห่วงน้องออกไปกับคุณพ่อน่ะ แล้วก็ยิ้มหล่อๆนะลูกนะวันนี้วันดี..นี่กาแฟฝีมือลูกสะใภ้แม่ฝากไว้ให้ลูก" ท้ายประโยคดูเหมือนจะถูกใจกันทั้งแม่ทั้งลูก มาร์คต้วนที่หน้าบึ้งได้ไม่นานหลุดยิ้มออกมาก่อนจะรีบรับกาแฟที่เปรียบเสมือนคำไถ่โทษของภรรยาเด็กมาไว้ในมือ

 

ก็บอกแล้วว่าแบมบูน่ะน่ารัก ช่วงนี้น้องก็แค่อารมณ์แปรปรวนเพราะกำลังโกรธมาร์คเฉยๆ

 

"ดื่มให้หมดนะลูกรักน้องแบมกำชับแม่มา"

 

คุณหญิงต้วนพูดด้วยรอยยิ้มเต็มปาก ดูเหมือนว่าวันนี้ลูกสะใภ้จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษทั้งยอมพูดคุยปกติแถมยังทำตัวน่ารักเสียจน..

 

"อยากได้หลานเร็วๆ"

 

พรวดดด!!

 

"แค่กๆๆๆ"

 

คนหล่อสำลักกาแฟที่เพิ่งผ่านเข้าปากได้ไม่นานก็ต้องพ่นออกมาทางเก่าท่ามกลางความตกใจของคุณหญิงต้วน มาร์คต้วนเบ้หน้าเพราะรสชาติไม่พึงประสงค์จากสิ่งที่ดื่มเข้าไปพอตั้งสติดีๆแล้ว..

 

"คุณแม่..เด็กนั่น.."

 

มาร์คชี้ไปที่แก้วกาแฟไม่สิต้องบอกว่าแก้วกาแฟใส่น้ำปลาที่ผู้เห็นเหตุการณ์ยื้อแย่งไปชิมรสชาติพิสดารนั่นต่อ ก่อนจะได้รับสายตาเวทนาจากคนเป็นแม่ส่งทอมาให้

 

"ก็ก่อนหน้าที่มาร์คจะยกดื่มทำไมไม่สูดกลิ่นก่อนมันเล่า..น้องอาจจะแหย่เล่น ชีวิตคู่จะได้มีสีสัน ไม่โกรธน้องเนอะลูก"

 

"คุณแม่เข้าข้างแบมบู..อ่า ช่างเถอะครับ"

 

ทรงผมที่เสียเวล่ำเวลาจัดทรงเสียนานของซีอีโอหนุ่มถูกมือใหญ่ๆทึ่งมันจนกลับไม่เป็นทรงอีกรอบ เช้านี้ของคุณคนหล่อดูเหมือนจะเริ่มต้นได้ไม่ค่อยดีความหัวเสียดูเหมือนจะเป็นเขาเสียเอง ยามนึกถึงใบหน้าเล็กของภรรยาตัวน้อยเมื่อไหร่ มาร์คก็รู้สึกอยากจะจับมาจูบให้ตายคาอกไปเลย!

 

เล่นแบบนี้ใช่ไหมแบมบู..

 

ป่านนี้คงจะหัวเราะคิกคักสะใจมาร์คอยู่แน่ๆ ก็แหงสิ! แบมบูมันแสบเกินกว่าที่คิดไว้เสียอีก ดูเหมือนว่าเด็กดื้อของมาร์คกลับมาแผงฤทธิ์แล้วเห็นทีว่าไม้เรียวที่ไม่ได้ใช้นานจะได้เอาออกมาเหลาอีกครั้งหนึ่ง

 

 

#แบมบูพี่ไม่รัก

-50%-

 

 

"ฮัดชิ้ว!!"

 

"ใครนินทากัน.."

 

ปากอิ่มขยับพูดกับตัวเองเบาๆในขณะที่คนลอบมองอย่างยูยู่คิดว่ามันแปลกประหลาด

 

"นินทงนินทาอะไร จามแบบนี้แพ้อากาศรึเปล่า บอกแล้วว่าถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องมา" เสียงบ่นของเพื่อนรักทำเอาคนตัวเล็กยู่หน้า แบมบูหันมาจ้องเพื่อนตาเขียวที่ทำราวกับเขาอ่อนต่อโลกนักหนา

 

"อยากทำสิ่งที่ชอบให้เต็มที่นี่หน่า เผื่อวันไหนแบมไม่มีโอกาสได้ทำแล้ว..ไม่อยากนึกเสียดายทีหลังน่ะ"

 

"พูดแบบนี้อีกล่ะ ไม่เอาสิยิ้มหน่อย" ยูยู่ดุเพื่อนรักเป็นรอบที่ยี่สิบสองของวันที่เจ้าตัวเอาแต่พูดจาแปลกๆ รอยยิ้มน่ารักผุดออกมาจากใบหน้าสวยที่เอาแต่พูดว่าล้อเล่นต่อท้าย แต่ใครจะไปรู้ว่าแบมบูอาจคิดจริงก็ได้

 

"ดูสิเหงื่อออกหมดแล้ว เดี๋ยวเช็ดให้นะ"

 

แบมบูพยักหัวตอบรับเพราะตอนนี้มือไม้ทั้งสองข้างกลับเต็มไปด้วยข้าวของพะรุงพะรัง อ่อจริงสิ! วันนี้เป็นวันแรกที่เขาได้มาทำงานกับหุ้นส่วนแบบจริงจัง งานถ่ายแบบของนายแบบคนใหม่นอกสถานที่

 

ชายหาดริมทะเลที่ห่างจากตัวเมืองไม่ไกลนักจึงเป็นตัวเลือกชั้นดีที่จะได้ทั้งวิวสวยให้ภาพออกมาดีแถมยังประหยัดงบไม่ให้บานปลายมากเพราะว่าแบมบูน่ะไม่ได้คิดพึ่งพางบประมาณกับคนหน้าเลือดบางคนหรอก

 

เพราะอย่างนั้นการถ่ายงานครั้งนี้จึงมีแค่เพื่อนร่วมชะตากรรมแดดร้อนแบบโกรธพ่อด้วยกันแค่สามคนรวมคุณนายแบบสุดหล่อและตากล้องจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากยูยู่เจ้าพ่อมือโปรนั่นเอง

 

"คุณแดนนี่มีเส่น่ห์จริงๆนะครับเนี่ย"

 

แบมบูเอ่ยขึ้นหลังจากภาระกิจวันนี้ผ่านไปด้วยดี คนตัวเล็กที่นั่งรอเพื่อนเข้าห้องน้ำอยู่บนพื้นทรายขาวเปิดกล้องเช็คภาพตามไปด้วยเอ่ยชมนายแบบสุดหล่อที่นั่งข้างกันไม่ขาดปาก

 

"ไม่หรอกครับ คงเป็นเพราะคุณยูมีฝีมือในการถ่าย และที่สำคัญชุดก็สวย..คงเป็นเพราะคนออกแบบด้วยละมั้งครับ"

 

คุณนายแบบหนุ่มเอ่ยชื่นชมทีมงานคุณภาพไม่เกินจริงเท่าไหร่ จนแบมบูยิ้มแก้มแทบปริยอมรับตรงๆว่าคำพูดและรอยยิ้มตาหยีของนายแบบหนุ่มนั้นชวนเอาเขินได้ไม่น้อย ก็ลองมามีคนหล่อๆพูดจาแบบนี้ใส่ดูสิ

 

"ชมกันดื้อๆแบบนี้ผมก็เขินแย่สิครับ" แบมบูตอบกลับสถานการณ์นี้อย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าน่ารักยกยิ้มสดใสจนใจคนมองเต้นระรัว

 

"ก็ผมตั้งใจทำให้คุณเขินนี่ครับ"

 

"อ่า..แต่ว่าคุณเองก็หล่อและดูดีมากๆเลย" แบมบูเอ่ยชมด้วยความจริงอีกครั้ง

 

"แปลกนะครับพอเจอคนชมมามาก พอเป็นคุณพูดแล้วรู้สึกหล่อขึ้นมาจริงๆเลยแหะ" คนตอบรับน้ำใจส่งยิ้มที่แบมบูคิดว่ามันอบอุ่นยิ่งกว่าเตาผิงมาให้ คนตัวเล็กที่รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้าเผลอสบดวงตาเรียวที่จ้องมองมายังเขาอย่างพร่ามัว แน่ล่ะว่าคนตรงหน้าในตอนนี้ก็ดูดีไม่น้อย..

 

"เป็นเพราะผมไม่หล่อล่ะมั้งครับ คุณเลยรู้สึกหล่อขึ้นเป็นพิเศษ"

 

"เปล่าหรอกครับ..อาจเป็นเพราะคุณสวยมากต่างหาก"

 

"ฮ่ะๆๆ ตลกนะครับเนี่ยมุกนี้ผ่านเลย"

 

แบมบูหัวเราะน้อยๆทว่าในใจราวกับโดนสะกิดให้นึกถึงคนที่เคยชมคำนี้กับเขาไปหยกๆ ป่านนี้จะอาละวาทบ้านแตกหรือยังนะ

 

ช่างสิ! แบมบูจะไม่คิดถึงพี่มาร์คตอนนี้

 

"ผมจริงจังนะครับคุณแบมบู คุณน่ะสะ.."

 

"ว้าว! ดูพระอาทิตย์ตกนั่นสิครับ สวยดีเนอะว่ามั้ยครับคุณแดน"

 

แบมบูเขย่าแขนคนนั่งข้างๆทั้งที่อีกฝ่ายพูดไม่จบอย่างลืมตัว ก่อนจะยกกล้องในมือขึ้นถ่ายเก็บภาพที่เขาเพิ่งมีโอกาสได้มองมันด้วยตาครั้งแรก

 

"ครับสวยดี.."

 

รอยยิ้มค่อยๆกว้างขึ้นพร้อมเลือดที่สูบฉีดจากหัวใจที่ทำงานหนักของนายแบบหนุ่มคนตัวเล็กที่เจือยแจ้วไม่ได้ทันได้สังเกตเห็นมัน แต่ทว่าคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนั่นเห็นดี..เห็นดีเห็นงามด้วยที่เพื่อนเขาจะลองเปิดใจให้คนที่เขาพร้อมปกป้องกว่านั้นดูแล ทั้งวันมานี้ยังไม่เห็นเพื่อนเขาหัวเราะร่าขนาดนี้เลย

 

อดจะชื่นใจไม่ได้จริงๆว่ามันก็เป็นภาพที่น่าชื่นชมจนต้องขอเก็บสักชอตไว้ละกัน

 

 

'แชะ!'

 

 

"อ้ะ!"

 

แบมบูอุทานพร้อมความตกใจที่อยู่ๆแสงแฟรชจากกล้องมือถือจากอีกคนก็สาดใส่ไม่ให้ทันรู้ตัว

 

"มันต้องขี้เหร่แน่ๆเลย ถ่ายใหม่นะครับเอาหล่อๆเลยคุณแดน"

 

มือเล็กทำทีชูสองนิ้วขึ้นใส่กล้องคนลอบถ่ายที่ตอนนี้ยิ้มกว้างและระรัวกดชัตเตอร์ใส่ไม่หยุดหย่อนตามคำขอ

 

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นพอสมควรแต่คนทั้งสามยังไม่ได้ทันกลับเข้าเมืองมีเหตุด่วนนิดหน่อยที่อยู่ๆยูยู่ก็เกิดท้องร่วงขึ้นมา ครั้นจะพาไปหาหมอเพื่อนซี้ของแบมบูที่กลัวหมอไม่ต่างกันก็ไม่ยอม มันก็เลยเป็นเหตุผลที่คืนนี้เขาต้องเช่ารีสอร์ทค้างคืนแทน และถือเป็นการเลี้ยงขอบคุณนายแบบสุดหล่อมื้อค่ำนี้ยูยู่เลยเสนอให้แบมบูเป็นเจ้ามือเลี้ยงคุณแดนเองส่วนเจ้าตัวความคิดก็นอนกอดโถส้วมไป

 

สมน้ำหน้ายูยู่..

 

"คุณแดนอยากทานอะไรอีกมั้ยครับ"

 

"อิ่มแล้วล่ะครับ คุณล่ะเหนื่อยหรือเปล่า"

 

"นิดหน่อยครับ..ว่าแต่พรุ่งนี้ไม่มีธุระต้องทำแน่นะครับ" แบมบูถามย้ำคำถามเดิมตั้งแต่การค้างแรมนี้เกิดขึ้นกระทันหัน คนตัวสูงที่เดินเคียงข้างกันส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนบทสนทนาเรื่อยเปื่อยจะเริ่มขึ้นระหว่างการเดินเอื่อยๆรับลมเย็นๆที่ชายหาด

 

คำถามสารทุกข์ทั่วไปถูกถามตอบกันไปมา ก่อนจะถูกหยุดประโยคด้วยเสียงใหม่แสนคุ้นเคยที่ดังเข้ามาให้ได้ยิน..

 

"ต้องดูแลตัวเองดีๆนะเบล แล้วเรื่องลูกจะเอายังไง"

 

"เออ อีกเรื่องนี่แหละเรื่องที่เบลจะบอก..มาร์คไม่ต้องรับผิดชอบลูกเบลแล้วนะ เพราะ.."

 

 

#Never'bamboo

 

 

"ขอบคุณมากที่จัดการธุระให้ผมนะครับคุณเลขา"

 

"คุณมาร์คเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นเพื่อนเล่นเจ้าจิมมี่สักคนสองคนดีกว่านะครับ"

 

"อืมนั่นสิเนอะ จะพยายามเพื่อเพื่อนเล่นจิมมี่นะ" ท่านประธานสถานีโทรทัศน์ฉีกยิ้มขำขันพร้อมชูตั๋วเครื่องบินทริปสำคัญโบกไปมาต่อหน้าคุณเลขา ก่อนจะนึกถึงหน้าภรรยาตัวเล็กไม่รู้ว่ารายนั้นจะยอมมีเพื่อนเล่นให้จิมมี่รึเปล่า

 

..ป่านนี้ทำอะไรอยู่กัน

 

คนงานยุ่งที่ทำจนหามค่ำเงยหน้ามองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูก็ต้องหยุดชะงัก ไม่รู้ว่าเย็นป่านนี้น้องจะกลับถึงบ้านหรือยัง มาร์คต้วนต้องอยู่เคลียร์งานให้เสร็จก่อนวันหยุดพักผ่อนยาวที่เขาเล็งไว้จะมาถึง พอคิดได้อย่างนั้นก่อนได้โทรศัพท์หาคนที่คิดถึง ความสนใจก็ต้องมาตกอยู่ที่คุณเลขาอีกครั้ง

 

"จริงสิ เบลเป็นยังไงบ้างคุณเลขา"

 

"เอ๋ คุณเบลหรอครับ คุณเบลทำไม..อะ อ่อ เห็นบอกว่ากลับบ้านน่ะครับ"

 

"ทำไมไม่รายงานผม ไม่ได้ตัวคนเดียวสักหน่อยนะนั่น" มาร์คบ่นอุบอิบสีหน้าฟ้องออกมาว่าเป็นห่วง จนเลขาจินที่มองอยู่แอบแสดงความคิดเห็นในใจ เจ้านายของเขาน่ะควรห่วงตัวเองมากกว่าจะอะไรนักหนากับเพื่อนคนเดียว

 

"เบลได้บอกมั้ยว่าไปกับใคร"

 

"เปล่าครับ บอกแค่ว่าจะกลับบ้านพ่อกับแม่เธอ"

 

"อ่า แล้วคุณก็ปล่อยคนท้องอ่อนไปคนเดียวเนี่ยนะ?" เจ้านายสุดหรอส่งคำถามพร้อมสีหน้าติดกังวลไปให้คุณเลขาที่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดหลุดออกมา แอบหงุดหงิดในใจแทนภรรยาเด็กของคุณมาร์คเสียจริง

 

มือเรียวของเจ้าสุดหล่อปิดงานที่ทำลงกลางคัน อุปกรณ์ทำงานบนโต๊ะถูกละมือ เสื้อสูทที่ถอดไว้ถูกหยิบมาไว้ในมือร่างสูงโปร่งยืนขึ้นเต็มความสูงส่งสัญญาณให้คุณเลขาคนเก่งรู้ว่าเวลางานได้สิ้นสุดลงแล้ว

 

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานนะครับ" มาร์คเอ่ยบอกอย่างสุภาพได้รับการก้มหัวเล็กๆตอบกลับ

 

"พรุ่งนี้อาจไม่ได้เข้าบริษัทฯนะจะแวะเข้าไปหาเบลเสียหน่อย"

 

มาร์คต้วนเอ่ยและก้มมองนาฬิกาข้อมืออย่างเร่งรีบ แต่ว่ายังไม่ทันที่จะก้าวขาให้พ้นก็ต้องหยุดเพราะเสียงเรียกของคุณเลขาเสียก่อน

 

"คุณมาร์คครับ ผมขอพูดในฐานะเพื่อนนะครับ.." คุณเลขาจินเกริ่นขึ้นมาราวกับเชิงขออนุญาตคนตัวสูง ปากสีพีชขบเม้มราวกับกำลังชั่งใจก่อนจะตัดสินใจพูดในประโยคที่อัดอั้น

 

"คือ..ผมรู้นะครับว่าคุณเองก็รักเพื่อนแต่คนที่คุณควรห่วงใยมากที่สุดคือภรรยานะครับ ยังไงผมก็ยังเอาใจช่วย"

 

"ขอบคุณนะจิน"

 

รอยยิ้มระบายออกมาจากใบหน้าหล่อเหลา มาร์คต้วนรู้สึกขอบคุณอย่างที่ใจพูดไปจริงๆ เขารู้ว่าใครก็ห่วงคนนอกส่วนใหญ่ไม่เข้าใจในความสัมพันธ์ระหว่างมาร์คกับเบลสิณีหรอก ถ้าให้อธิบายจริงๆมันก็ไม่ได้ซับซ้อนมากเพราะความเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวก็เลยรู้สึกห่วงเป็นพิเศษเอ็นดูเหมือนน้องสาว ไม่ใช่เหตุผลเพราะเป็นคนพิเศษเหมือนแบมบูเสียหน่อย..

 

 

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ..'ช

 

เสียงสัญญาณตอบรับจากปลายสายที่ตั้งใจกดโทรหาตอบกลับมาอย่างนั้น มาร์คต้วนขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อเหลือบมองเวลาก่อนจะคลายมันออกเพียงคิดว่าดึกป่านนี้น้องคงจะหลับแล้ว พวงมาลัยรถคันหรูถูกมือใหญ่กำชับให้มั่น ดวงตาคมคู่ทรงเสน่ห์จดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าจุดมุ่งหมายปลายทางเป็นนอกเมืองที่ไม่ไกลนัก ไม่นานเท่าไหร่ก็ถึงที่หมายของมาร์ค รถยนต์คันหรูจอดสนิทลงที่โรงจอดรถของบ้านชายทะเลหลังหนึ่ง

 

"มาเร็วกว่าที่คิดนะคะเนี่ย"

 

คำทักทายแรกของหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวย เบลสิณีในชุดกระโปรงขาวตัวยาวก้าวออกมาจากตัวบ้านมาหาคนหล่อที่ทำหน้ายักษ์คล้ายจะกินหัวอยู่รอมล่อ

 

"มาดูให้แน่ใจว่าเบลไม่ได้เป็นอะไร มาร์คบอกแล้วว่าไม่ได้ตัวคนเดียวนะไม่ห่วงลูกรึไง"

 

"ก็เพราะแสนดีแบบนี้ไง ใครไม่อยากได้เป็นพ่อของลูกอ่ะมาร์ค" ต้นแขนหมัดกล้ามถูกข้องและเอียงหัวสบโดยดาราสาว ลมเย็นๆนั้นทำให้ความคิดที่จะผละออกของมาร์คหุบลง ก่อนจะเดินลากเท้าเอื่อยไปริมชายหาดที่ออกมาเดินเล่นสูดอากาศได้สักพัก

 

"มาหาเบลแบบนี้น้องแบมบูไม่ว่าหรอคะ"

 

"รายนั้นไม่สนใจหรอกนอนหลับน้ำลายยืดละมั้ง..แต่หลังจากนี้มาร์คเองก็คงไม่ได้มาหาเบลอีกนานเลย" มาร์คเอ่ยบอกเพื่อนตัวเล็กที่เดินเบียดตัวเข้าหาเขามากขึ้นเพราะลมหนาว ใบหน้าสวยที่โดดเด่นจ้องมองมาร์คอย่างนึกสงสัยไม่นานนักความสงสัยนั้นก็ถูกคลาย

 

"วางแผนว่าจะใช้ชีวิตแบบจริงจังแล้วล่ะ อยากมีลูกสักคนแล้วที่สำคัญ..อยากรักภรรยาให้มากๆน่ะ"

 

มาร์คต้วนกระซิบท้ายประโยคเตรียมใจว่าคำตอบของเขาอาจจะทำให้เบลสิณีไม่พอใจหรือโวยวายที่เหมือนผ่านมา แต่ว่ารอยยิ้มสวยและเสียงขบขันของเพื่อนนั่นต่างหากที่สร้างความประหลาดใจ

 

"นี่มาร์คเขียนบทละครมากไปรึเปล่า ทุกวันนี้ไม่ได้รักน้องแบมบูมากๆอยู่แล้วหรอ" เสียงกลั้วหัวเราะของเพื่อนทำเอามาร์คต้วนประหม่า เขาอ่านออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอว่ารู้สึกยังไงกับแบมบู

 

"อิจฉาน้องแบมบูชะมัด มีสามีที่ดีขนาดนี้"

 

"มาร์คไม่ดีหรอกเป็นคนไม่ดีมากๆ มาร์คชอบทำให้น้องเสียใจและก็ร้องไห้.."

 

"รู้ตัวก็เลิกทำได้แล้วนะ ไอ้การเล่นบทจำเลยรักน่ะ..รู้สึกยังไงก็บอกไปสิมาร์คสงสารน้องออก" แขนแกร่งของมาร์คถูกลูบให้กำลังใจ มาร์คต้วนน่ะเป็นคนที่เก่งเกือบทุกอย่าง แต่กลับกลายเป็นคนขี้ขลาดเพราะเรื่องเดียว..เรื่องความรักที่ไม่รู้จักวิธีรับมือ

 

"มาร์ค.." เสียงเรียกของเบลทำให้ฝีเท้าของคนทั้งสองค่อยๆลดลงก่อนริมฝีปากสีสวยจะเอ่ยต่อ

 

"ที่ผ่านมาขอบคุณและก็ขอโทษที่ทำให้ผิดใจกับน้อง"

 

"ที่เบลทำก็เพราะมาร์คขอไง"

 

"นั่นแหละ เบลคงไม่มีโอกาสได้ไปบอกกับแบมบูหรอก เบลตัดสินใจจะออกจากวงการน่ะ..จะลองออกไปใช้ชีวิตที่ขาดหายไปที่อเมริกาดูน่าสนุกดี"

 

เบลสิณีระบายยิ้มอ่อนให้เพื่อนตัวสูง ปล่อยมือจากหมัดกล้ามใหญ่ ซึ่งมาร์ครู้ดีว่าเพื่อนของเขาคงจะคิดมาแล้ว นางเอกสาวที่เข้าวงการมาตั้งแต่เด็ก มาร์ครู้ว่าช่วงเวลาบางช่วงของเบลนั้นขาดหายไปเขาอยากให้เพื่อนได้มีอิสระใช้มันสักครั้งและการที่จะปล่อยดาราดังในสังกัดไปมันดูเหมือนจะขาดทุน แต่ทว่ามันก็คุ้มแล้ว..มาร์คอยากให้เพื่อนมีความสุข

 

"มาร์คต้องคิดถึงเบลมากแน่ๆ"

 

"อย่าเว่อน่ะมาร์ค..แต่จริงๆเบลก็คงคิดถึงมาร์คนะ มาร์ค!" ร่างเล็กของเพื่อนสนิทถูกดึงเข้าไปกอด การกอดของมาร์คไม่ได้เพราะความเสน่หาเหมือนที่ใครชอบตีความไป แต่เป็นเพราะสายสัมพันธ์ของมิตรภาพที่ยาวนานนอกเหนือจากแจ๊คสันและแฟนของเลขาจินแล้ว..เบลก็เป็นเพื่อนที่มาร์ครักมากๆ

 

"ต้องดูแลตัวเองดีๆนะเบล แล้วเรื่องลูกจะเอายังไง"

 

"เออ อีกเรื่องนี่แหละเรื่องที่เบลจะบอก..มาร์คไม่ต้องรับผิดชอบลูกเบลแล้วนะ เพราะ.."

 

"พ..พี่เบลท้องหรอครับ"

 

เสียงคนมาใหม่ที่แทรกเข้ามาจนบทสนทนานั้นขาดห้วง ความตกใจไม่ได้มีแค่คนสองคนที่รีบคลายกอดกัน แต่ยังเผื่อมายังคนตัวเล็กที่เอื้อนเอ่ยคำถามนั้นด้วยเสียงสั่นๆ

 

"แบมบู มาได้ยังไง"

 

"ตอบคำถามแบมเถอะพี่เบลท้องหรอ!" คนตัวเล็กเบี่ยงตัวจากมือใหญ่ของสามีที่ยื่นมาหวังจะจับให้คนเลือดร้อนใจเย็น

 

"ตอบมาสิ!!"

 

ดวงตากลมจ้องเขม็งมาที่เบลสิณี แน่ล่ะว่าแบมบูไม่ได้น้ำตาอาบแก้มเหมือนที่ทุกคนคิดไว้ บรรยากาศดูเหมือนเป็นใจขึ้นมาดื้อๆ ทั้งบริเวณเงียบสนิทไม่มีใครปริปากอะไรออกมานอกจากคนโง่ที่เอาแต่ตะคอกคำถามใส่

 

แบมบูคนโง่..

 

"พี่เบลตอบแบม!"

 

"คือพี่ไม่ได้.."

 

"แบมบูเบลท้องอยู่นะ!!"

 

เพราะคำตอบนั้นมันออกจากปากยากเหลือเกิน คนอารมณ์ร้อนก้าวขาไปชิดจับแขนขาวๆของดาราสาวมาเขย่าอย่างร้อนใจ และความร้อนในใจแบมบูคงจะมากไป..มากเกินจนมาร์คกลัวว่าจะเผลอทำรุนแรงกับเด็กในท้องนั่น

 

"ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!"

 

"ค..คุณแดน"

 

แบมบูเอ่ยเรียกชื่อคนเข้ามาปกป้องได้ทันก่อนที่ตัวเขาจะล้มจ้ำที่พื้นทรายเหมือนเดจาวูครั้งไหนๆ คนตัวเล็กในอ้อมกอดที่ไม่คุ้นเคยซุกใบหน้าที่เริ่มตีแผ่ถึงความอ่อนแอออกมาอีกครั้งเข้าหาอกอีกคน

 

"แบมบูมาหาฉัน" มาร์คเรียกภรรยาเด็กที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะผลัก อ้าแขนรออยู่เพราะกลัวน้องจะเข้าใจไปไกล แต่ทว่าการกระทำของคนที่เขาไม่ชอบหน้านั้นกลับทำให้คิ้วกระตุก

 

"ปล่อย.."

 

แม้จะมีเสียงดุดันของมาร์คต้วนที่แผดใส่ อ้อมกอดที่เกิดจากเกราะกำบังอย่างคุณนายแบบกลับแน่นขึ้น

 

"ได้โปรดเถอะครับ..นะครับคุณ อย่าปล่อย"

 

แบมบูร้องบอกคนที่เจอเพียงไม่กี่ครั้ง ไม่ได้มีความไว้เนื้อเชื่อใจคนตรงหน้านี้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้แบมบูอยากทำให้ใจเขาเข้มแข็ง แต่การเริ่มทำตัวเหลวแหลกมันไม่ได้เป็นผลดีแบมบูรู้ แต่แค่เด็กหนุ่มไม่ทันคิดไตร่ตรองถึงผลลับที่ตามมา..คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นจุดเปลี่ยนเกมส์ปั่นประสาทที่เขาเคยได้เป็นคนควบคุมชั่วคราว

 

"เลิกกอดกันได้แล้ว!ปล่อย.."

 

"มาร์คใจเย็นก่อน!"

 

!!!!

 

คนตัวสูงทำราวจะกระโจนเข้าใส่เมื่อความโมโหนั้นควบคุมแทบไม่อยู่ ยังโชคดีที่มาร์คโอนอ่อนลงได้แค่มือสวยของดาราสาวนั้นยื้อไว้..

 

แบมบูมองตามมือเรียวสวยนั้นพร้อมเกิดข้อเปรียบเทียบในใจ ตัวเขาคงจะแหลกสลายไม่ต่างจากใจถ้าหากเป็นคนที่อยู่ใกล้มือมาร์ค แรงไม่น้อยคงจะบีบที่มือเขาแทนที่การสงบนิ่ง..พ่อของลูกพี่เบลคงไม่ต้องไปสืบหาให้ยาก

 

"ช่วยกอดผมอีกสักพักนะครับ" แบมบูส่งเสียงกระซิบแผ่วไปให้เกาะป้องกันที่โอบกอดเขาไว้แน่น แต่มาร์คไม่เข้าใจหรอก..คนแบบมาร์คไม่เข้าใจภาพที่เห็นทำเอาตัวร้อนลุ่มลามไปยังใจ โมโหที่เมียของเขากอดชายอื่นต่อหน้า

 

"แบมบูปล่อยมัน"

 

เสียงเย็นๆที่ได้ผลทุกครั้งที่ได้ยินมันกำลังถูกบังคับใช้ให้แบมบูกลับกลายเป็นคนโง่อีกครั้ง ดวงตาแข็งกร้าวพร้อมไฟโทสะในนัยน์ตาคู่คม ยอมรับว่ากลัว..

 

แต่ช้าก่อน..

 

นี่เกมส์สนุกๆมันเพิ่งเริ่มเอง แบมบูคนนี้แค่ไม่ยอมเล่นตามน้ำตามที่สามีขอก็มีน้ำโมโหเสียแล้ว และถ้าเขาทำอะไรที่มากกว่านี้ล่ะ? ประกาศกร้าวให้รู้ไปเลยไงว่าเขาน่ะ..เขาน่ะมีชีวิต..และที่สำคัญเขามีหัวใจ..เขาจะไม่ยอมเป็นหมากโง่ๆที่เอาแต่ร้องไห้และวิ่งหนีมัน

 

แบมบูจะสู้!

 

"จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม"

 

แต่ทว่าเจ้าของเกมส์ตัวจริงต่างหาก..ที่กำลังถือมีดเล่มคมหวังจะกรีดก้อนหัวใจดวงน้อย คนตัวสูงแสนสง่าพร้อมนัยน์ตาที่พร้อมแผดเผาลูกกวางจับสั่นตัวน้อย ทุกก้าวที่มาร์คต้วนย้ำลงราวกับใจของเด็กหนุ่มคนนี้กำลังจะหลุดออกจากเบ้า

 

..ช่วยแบมบูด้วย..

 

"บอกว่าให้ปล่อยเมียกู!"

 

"พี่มาร์ค อย่า!"

 

"มาร์ค!!"

 

พลั่กก!!

 

 

เสียงร้องห้ามของคนสองคนไม่เป็นผล แค่เสี้ยววินาทีดูเหมือนร่างแบมบูจะถูกผลักจนกระเด็นล้มลง แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นเกาะกำบังของเขาโดนทำลายยับแทบไม่เหลือซาก มาร์คต้วนคนโมโหร้ายที่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่กำลังทำลายสิ้นภาพลักษณ์ที่ดีในเมื่อตอนนี้มีแค่นักเลงหัวไม้ที่เที่ยวแต่อาละวาดและทำร้ายร่างกายคนไม่มีทางสู้

 

"อย่าทำหยุดนะ!"

 

ช่องโหว่มันมีมากพอก่อนที่แรงมหาศาลจากฝาเท้าของมาร์คต้วนจะเตะลงยังคนที่นอนไร้ทางสู้ที่ผืนทรายอย่างคุณนายแบบหนุ่ม แบมบูที่เคลื่อนไหวได้เร็วกว่านั้นกลับกลายเป็นเกราะกำบังแทรกรับแรงนั้นให้อีกคนแทน

 

พลั่กก!!

 

"โอ้ยย!"

 

และความโมโหของมาร์คมันยั้งไว้ไม่ทันจนเผลอทำสิ่งที่ผิดพลาดไปอีกซ้ำๆ..

 

 

"พอใจรึยัง!! โมโหเป็นหมาบ้าอยู่ได้!!" เสียงตะคอกด้วยความเหลือใจจากคนตัวเล็กที่นั่งน้ำตาซึมเพราะจุกและช้ำจากแรงเตะของคนโมโหร้ายพอสมควร ราวกับเสียงนั้นกำลังเรียกสติมาร์คที่มากไปกว่านั้นการที่เห็นว่าร่างของภรรยาถูกโอบกอดและทำทีเป็นห่วงใยจากชายอีกคนที่กำลังยิ้มเย้ยหยั่นมาร์คกลับทำให้ตื่นเต็มตา

 

คำถามของมาร์คมันผุดเข้ามาในหัวให้ได้ฉุกคิด แบมบูมาทำอะไรที่นี่แทนที่จะนอนอยู่บ้าน ที่สำคัญไอ้หมอนี่..

 

เหอะ! เล่นชู้งั้นหรอ..

 

 

 

#Never'bamboo

-100%-

**ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิด**

 

 

ยกหมอนขึ้นแล้วอัดหน้าพระเอกค่ะ

เป็นตุเป็นตะละเกิน ไม่ได้ดั่งใจเล้ยย

อย่าด่าค่ะ ใจอิชั้นบางอยู่นะ...

 

((จะเลิกแต่งละค่ะ ชีวิตเค้าหวานจนฟิคอิชั้นไม่จำเป็น

//แนบรูป// อิๆ))

 

 

คอมเม้นรึยังเอ่ยยย

นิดนึงก็ได้นะคะนะ จุ้บ♥

 

 

 

 

แน๊~ คอมเม้นรึยางง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 916 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #3027 kaespicy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 08:17
    เอาให้อีพี่มันแตกตายไปเลยค่ะน้องแบมมมมม

    รอสมน้ำหน้าคนพี่อยู่🙄🙄🙄
    #3,027
    0
  2. #2884 Aujacharee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 00:19
    ปล่อยน้องไปมีคนอื่นเถอะ รำคาญคนพี่อะ
    #2,884
    0
  3. #2875 41124112 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:18

    รออยู่นะคะ มาต่อเร็วๆนะ

    #2,875
    0
  4. #2851 mineboominee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:20
    อิพี่มาร์คคคคค
    #2,851
    0
  5. #2764 Applenawa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:31
    เอาอีกล่ะนะ
    #2,764
    0
  6. #2750 oni (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 07:08

    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยจะบ้าตายปากอมอะไรไว้ล่ะพูดออกมาที ถ้านังเบลจะไปจริง อ้ำๆๆๆๆๆๆๆๆๆอึ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆจนเป็นเรื่อง

    #2,750
    0
  7. #2746 My love markbam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 00:36

    โอ๊ย!!! แบมบูลูก
    #2,746
    0
  8. #2744 fahhh_haha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 23:36

    จะดีกันอยู่แล้วแท้ๆ

    ทำไมมาร์คต้องรุนแรงกับน้องขนาดนี้ล่ะ!? ทำไมเบลไม่รีบบอกว่าไม่ใช่ลูกมาร์คล่ะ? ทำไมมาร์คต้องโมโหร้ายขนาดนี้กันนะ?

    เห็นใจน้องบ้าง!! กระทำกับน้องเยอะแล้วนะ!!!!
    เอาใจน้องมาใส่ใจตัวเองบ้างสิ!
    #2,744
    0
  9. #2737 lovebam2x (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 17:13
    อะไรอ่า น้องเจ็บตัวอีกแล้ววว ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ใจร้ายไม่มีเหตุผลเลย มาร์คควรรู้สึกตัวสักที จบไม่สวยก็ยอมค่ะ มาร์คไม่ควรให้แบมทนรักได้อีกแล้วอ่ะ อยากให้น้องหลุดพ้น
    #2,737
    0
  10. #2700 fxxxxo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 18:26
    เมื่ออ่านมาถึงตอนนี้ คือพบความเจ็บปวดของน้องมาเยอะมาก แต่คนพี่คืออะไรอ่ะ ไม่สำนึกอะไรเลย หลงตัวเองอีกต่างหาก ความคิดเห็นส่วนตัวคือตอนจบไม่ต้องจบแบบแฮปปี้หรอก พระเอกเราร้ายเกินกว่าจะคู่กับน้องแล้วหรือเปล่า คนพี่จะได้รับผลการกระทำยังไงกับความรู้สึกน้องที่หายไป เรายังไม่เห็นทางตรงนั้นจริงๆค่ะ สุดท้ายนี้ตอนจบเราวาดไว้แบบน้องเข้มแข็ง มีความสุขไม่ทนทุกข์ เปิดรับคนที่ดีๆ แต่สำหรับมาร์คคือหยุดใจร้ายและฉลาดก็พอ //ยังไงก็ขอให้ไรท์สู้ๆนะคะ
    #2,700
    0
  11. #2699 h rU (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 11:24

    แทนที่จะให้มาร์คสำนึกผิดที่ทำแบมเจ็บ แต่กลับโยนความผิดให้แบมโดยการให้มาร์คคิดว่าแบมมีชู้ ไรท์ใจร้ายกับแบมโครตๆเลยอ่ะ แบมมีแต่เจ็บกับเจ็บ แต่มาร์คกลับทำผิดซ้ำไปซ้ำมา ไม่มองเห็นความผิดตัวเองเลยที่ดูจะห่วงหาพื่อนรักแบบอีเบลจนผิดปกติแบบที่เพื่อนทั่วไปสมควรจะห่วงกัน ขนาดจินเตือนแล้วก็ยังดึงดันมาหาอีเบลจนได้ นี่มันผิดปกติสำหรับขอบเขตของคำว่าเพื่อนไหม๊? ....เมื่อไหร่มาร์คจะเจ็บบ้างคะ

    #2,699
    0
  12. #2698 Tam egbs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:30
    หากเธอใจเย็นๆและนั่งคุยกันสักหน่อย ;-;
    #2,698
    0
  13. #2696 OmmaHappiness (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 21:29

    มาคอมเม้นค่าาาาา ว่าเมื่อไหร่พิมาร์คจะฉลาดคะ คิดตื้นๆ ตัวเองทำได้ คิดว่าคนอื่นจะทำเหมือนตัวเอง เล่นชู้ ช่างคิดเน่าะ ยังกับไม่รู้นิสัยเมียตัวเอง

    #2,696
    0
  14. #2695 Duen2528 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 17:17
    คือชอบเรื่องนี้นะ แต่ยิ่งอ่านยิ่งบีบหัวใจมันหน่วงหนักจริงๆอ่ะ ทุกครั้งที่แอดมาอัพ แล้วจะกดเข้ามาอ่านอ่ะ คือต้องลังเลแล้วคิดอ่ะว่าวันนี้จะแฮปปี้ไหม หรือจะบีบหัวใจเหมือนทุกครั้ง คือทรมานมากๆๆๆๆ ไม่อยากให้ผิดใจกันแล้ว //อินจัด
    #2,695
    0
  15. #2694 Tuan_Boom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 14:36

    คือทำไมไร้เต้อเรื่องนี้ใจร้ายจัง ดูเป็นคนอารมณ์ดีนะ เเต่มันขัดกับเรื่องเรื่องนี้ไปมากโข บลาๆๆๆ//พาลแล้วตอนนี้ ช่วงนี้ใจบาง ไม่อยากอ่านดราม่า นุต้องการความคอมเมดี้ค่ะไร้เต้อ

    ถือว่าขอ จากรีดเด้อตัวน้ยๆ
    #2,694
    0
  16. #2693 janjiraorabut (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 09:12
    ฮือ เป็นเศร้า รอไรท์เสมอนะคะ????😭
    #2,693
    0
  17. #2692 Nesz_11 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 08:12
    อ้าววววว ฉากหวานๆหายไปไหนนแล้วล่ะะ
    #2,692
    0
  18. #2691 Nisa_9397 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 00:15
    เฮ้อเหนื่อยแล้วนะ
    #2,691
    0
  19. #2690 pararaew (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 23:52
    เห้ออออ อารมร้อนทั้งคู่เลยเนี่ยยยยย
    #2,690
    0
  20. #2689 meawmeaw9859 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 22:19
    เมื่อไหร่จะดีกันคะสงสารน้องงงง
    #2,689
    0
  21. #2687 Aton7 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 20:13

    ปวดหัวใจตุ๊บๆ อิพี่มันโง่ตลอดชีวิต ตอนนี้เชียร์แดนล่ะ ขอให้โดนน้องทิ้ง

    #2,687
    0
  22. #2686 cartooncartoon_5 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 18:30
    ต่อยหน้าพระเอกร้อยรอบบ
    #2,686
    0
  23. #2685 Def-jb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 14:04
    เมื่อไหรจะแฮปปี้สักกันที อ่านมานานแล้ว เหนื่อยค่าาา
    #2,685
    0
  24. #2684 Wariya12367 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 10:53
    กรั่กๆ อิพี่จงชีช้ำไปอีกกก ดี!! แตกหักกันไปเลยย 555555 ชอบบบ
    #2,684
    0
  25. #2682 mooham_ja (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 07:56
    มาร์คจำเลยรักเค้าแค่ตบจูบนะไม่ใช่เตะจูบ แบมบูหนีไปกับแดนเลย
    #2,682
    0