Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 11 : Never'bamboo : 9 ฤกษ์งามยามไม่ค่อยดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,374 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

09 
ฤกษ์งามยามไม่ค่อยดี


'ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที..'





        

       
          "แหม่ๆๆ ทำกับข้าวให้เมียรักมากถึงขั้นอาหารบำรุงครรภ์แล้วหรอวะเพื่อนกู"

          "ไอ้แจ็ค!! มึงมานี้ก็ดีแล้ว บอกกูทีว่าไอ้รูปเวรนี่มันลบยังไง"

          เสียงดังของแจ็คสันที่เอ่ยปากแซวตั้งแต่ตัวยังไม่เหยียบพื้นบ้านของมาร์คดังขึ้น และที่ดังขึ้นกว่าคือเสียงเจ้าของบ้านที่มีท่าทีอารมณ์ไม่สงบอยู่

          "อะไร.."

          ดาราหนุ่มขมวดคิ้วโชว์เมื่อมือถือเครื่องหรูถูกยื่นมาตรงหน้า หนำซ้ำมันยังเปิดหน้าอินสตาแกรมของมาร์คต้วนค้างไว้อีก

          "รูปห่านี่มันลบยังไง!" ไม่บ่อยครั้งนักที่มาร์คต้วนจะหยาบคายทุกถ้อยคำ

          "โอ๋ๆไหนให้แจ็คดูสิ อะไรทำให้เพื่อนมาร์คต้องหงุดหงิดใจ" นอกเสียจากจะมีเรื่องให้คันยิบในใจ

          แจ็คสันรับมือถือของเพื่อนเข้ามาพิจารณาดูรูปภาพที่เขาตั้งใจขับรถจากคอนโดมาล้อมันถึงที่นี่แหละ ก็ไม่เห็นผิดปกติอะไรเลยนะ

          "ไม่เห็นมีอะไรเลยเพื่อนรัก นอกจากรูปอาหารบำรุงครรภ์ที่ตั้งใจทำให้เมียของมึง โอ้ยย! เพื่อนมาร์ค!"
          
          แจ็คสันยังไม่ทันตั้งตัวแรงถีบหนักๆของมาร์คก็ทำให้ทรุดลงพื้น

          "กูไม่ได้ทำให้มัน ไม่ได้ทำให้หมาตัวไหนทั้งนั้นแหละ"

          "กูไม่ได้โง่มาร์คมึงตั้งใจทำให้น้องแบม เห็นๆอยู่พิเศษมากงั้น" แจ็คสันยักคิ้วให้หนึ่งรอบ รูปภาพในไอจีรูปแรกที่มาร์คลงเป็นรูปอาหารเช้าเมนูผักหญ้าแคปชั่นเป็นอิโมจิรูปใบไผ่ มันจะเป็นใครไปไม่ได้..

          "ของที่กูทำมันไม่ได้ดูน่ากินเหมือนขนมที่มันอยากกินหรอก" มาร์คต้วนไม่รู้ตัวว่าเผลอพูดจาตัดพ้อจนเพื่อนอย่างแจ็คสันต้องยกยิ้ม

          "อ่าว! แสดงว่าน้องไม่ได้กินของมึงหรอวะ"กลายเป็นว่าแจ็คสันกลับรู้สึกผิดขึ้นมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งท่าจะสอนวิธีลบรูปอย่างที่มาร์คขอ

          "พี่มาร์คตั้งใจทำอาหารให้แบมหรอครับ"

          เสียงหวานของแบมบูพี่เพิ่งวิ่งเข้ามาใหม่หลังจากได้ยินเสียงโวยวายเหมือนคนทะเลาะกันในบ้านทำให้มาร์คต้วนชะงัก แววตาตัดพ้อเมื่อก่อนหน้าแสดงออกว่ากำลังไม่อยากให้แบมบูมาเข้าหน้า

          "พี่มาร์ค.."

          คนตัวเล็กเดินมาหยุดใกล้มาร์คที่ทำทีจะลุกขึ้นเดินหนี แจ็คสันผู้เห็นเหตุการณ์ยกยิ้มแหย่ให้เด็กหนุ่มและยื่นโทรศัพท์ของมาร์คให้ภรรยาเจ้าของเครื่องถือ คุณดาราหนุ่มค่อยๆก้าวถอยหลังออกช้าๆให้คนสองคนเคลียร์ปัญหาชีวิตรักกัน ถึงอยากรู้ใจจะขาดแต่ว่าจะทำแบบโจ่งแจ้งไม่ได้หรอก

          คุณดาราหนุ่มเดินมาหยุดอยู่มุมประตูที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ระหว่างคู่สามีภรรยานั่นได้ สะดุ้งสุดตัวเมื่อเพื่อนร่วมอุดมการณ์ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวนั่นยังรวมถึงยูยู่เพื่อนรักแบมบู ชาแฟนเด็กของแจ็คสันและยังจะแม่บ้านที่แอบดูอยู่ตามซอกมุมนั่น..

          "ได้ยินเสียงทะเลาะกันตั้งแต่เช้าแล้วล่ะค่ะ แหะๆ" เหมือนคุณแม่บ้านจะไขข้อข้องใจให้ยามเหตุการณ์ที่ลอบมองนั่นปกคลุมไปด้วยความเงียบ

          "พี่มาร์คครับ.."

          "อะไร"

          เพราะโกรธและไม่ยอมพูดจากันตั้งแต่เช้าการจะยกปากพูดดีๆด้วยยิ่งหนักไปกว่าเก่า

          "ถึงพี่จะตั้งใจทำอาหารให้แบม แต่พี่ก็ไม่ควรบังคับแบมโดยการโยนงานแบมทิ้งหน้าต่างแบบนั้น"..นึกว่าจะได้ยินคำขอบคุณเสียอีก..

          มาร์คต้วนถอนหายใจหนัก เหวี่ยงสายตามามองหน้าภรรยาตัวเล็กด้วยความเรียบนิ่งทั้งๆที่ในใจกำลังจะระเบิดตาย

          "นายก็ฉีกงานฉันทิ้งแล้วไง! จะเอาอะไรอีก!!"

          มาร์คต้วนขึ้นเสียงดังใส่อีกครั้ง ออกแรงผลักไหล่เล็กจนเซถอยหลังพอนึกถึงงานที่นั่งบากบั่นทำมาแลมปีแล้วมันก็อดจะโมโหไม่ได้จริงๆ

          "แต่พี่ก็บอกให้แบมไปตายแล้วไง ทีนี้รู้สึกแล้วใช่ไหมครับเวลาพี่ทำคนอื่นไม่พอใจแล้วมันเป็นยังไง"

          "อุ่ย..เด็ดอ่ะ" คนลอบสังเกตการณ์กระซิบกระซาบกันโดยมียูยู่เอ่ยปากชมเพื่อนตัวเล็กไม่ขาดปาก 

          แบมบูใจเด็ดที่กล้ายืนเถียงมาร์คฉอดๆตั้งแต่ที่ได้เสียกันจริงๆดูเหมือนว่าเด็กโง่มันจะได้ใจนัก ปกติมีที่ไหนล่ะตัวบางๆจะสั่นงิกๆตอนโดนเขาตะคอกใส่ไปนานแล้ว

          "พี่รู้สึกโมโหจนอยากฆ่าแบมให้ตายใช่ไหมล่ะ แบมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันแต่แค่ชั่วคราว เพราะว่าพี่เป็นสามีมันเลยยาก..ตอนที่บอกให้แบมไปตาย.." อยู่ๆคนที่เหมือนปีกกล้ากลับเสียงสั่นแบมบูกำลังข่มก้อนความอ่อนแอที่จุกอก มาร์คต้วนตามอารมณ์แทบไม่ทันชะงักค้างสองมือที่ผลักน้องรู้สึกผิดขึ้นมาดื้อๆ

          "ก็แต่ก่อนนายไม่เคยดื้อกับฉัน..สักครั้ง.." มาร์คต้วนพึมพำ

          "แบมขอโทษ แต่อยากบอกว่าแบมก็เสียใจเหมือนกันที่พี่พูดแบบนั้น"

          ..แบมบูคนโง่ยอมพูดออกมาอีกรอบ รู้สึกจากใจจริงและด้วยคำพูดของมาร์คมันรุนแรงดังก้องในหูอย่างไม่เคยจะเป็นมาก่อนความอึดอัดนี้แบมบูไม่อยากให้เกิดขึ้นระหว่างเรา นัยน์ตาของสามีเองก็ราวกับตกใจกับคำพูดของเขาจริงๆ

          "ถ้านายไม่พูดยากฉันก็คงไม่โมโหอย่างนั้นหรอก อย่ามาบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสาร ฉันไม่ชอบ"

          เจ้าของคำพูดประโยคข้างต้นยื่นมือมาเช็ดน้ำตาจากแก้มอวบของน้อง แม้การกระทำจะดูขัดกับคำพูดแต่มันก็ทำให้ใจดวงน้อยกระตุกถี่อย่างช่วยไม่ได้

          "ก็แบมไม่ชอบที่พี่พูดอย่างนั้น" 

          "จะหาเรื่องให้ฉันผิดให้ได้ใช่ไหม?" 

          ไม่ว่าเปล่าต้นแขนน้อยถูกดึงให้เข้ามาใกล้ตัวกว่าเก่า มาร์คก็แค่ดึงมาสำรวจรอยน้ำตาว่าเกลี้ยงหน้าไปหรือยัง

          "เปล่า.."คนน้องส่ายหัวพรืดเงยหน้ามองมาร์คด้วยแววตาตัดพ้อเหมือนที่ชอบทำแม้จะเบะปากด้วยความเจ็บมาร์คก็ไม่สนใจด้วยซ้ำ

          "แค่อะไรที่พี่มาร์คต้องการแบมจะทำให้แค่นั้น"

          "เลิกพูดสักทีรำคาญ จะไปทำอะไรก็ไปทำไป"

          แผ่นหลังเล็กของภรรยาตัวน้อยถูกดันให้หันหลัง แบมบูสะอื้นน้อยๆและสะดุดลมหายใจลง 

          "ถ้าอยากไปตายจริงๆนั่นก็เรื่องของนายเหมือนกัน..ฉันเคยห้ามนายได้ที่ไหนล่ะ"..แม้แต่อาหารที่ทำให้ยังไม่สนใจที่จะกินเลยด้วยซ้ำ มาร์คก็แค่ตัดพ้อเท่านั้นแหละ..

          เมื่อมาร์คกระซิบกระซาบใส่หูให้ได้ยินกันแค่สองคนแบมบูพยักหน้างึกงัก มือใหญ่คว้าโทรศัพท์ตัวเองคืนมาก่อนจะผลักหลังน้องเบาๆให้แบมบูเดินกลับไปทางเดิมแต่โดยดี

          "ออกมาได้แล้วไอ้แจ็ค!"

          "โถ่ว..เพื่อนมาร์ค"

          แจ็คสันที่ตัวลีบเหลือลงเท่ากำมือยังคงทำใจกล้าพูดหยอกล้อมาร์คต่ออีก

          "น้องไม่เคยดื้อเลยหรอ"

          "หุบปากไป" และมาร์คก็ได้ทีจัดการยกใหญ่ใส่ไอ้เพื่อนขี้ล้อโยนหมอนพิงโซฟาใส่ให้หายแค้น เขาเห็นนะว่ามันแอบดูอยู่ข้างประตูหนำซ้ำยังยกมือถือขึ้นถ่ายตอนเขาเช็ดน้ำตาให้แบมบูอีกไม่ใช่แค่มันคนเดียวนะมาร์คยังเห็นเพื่อนพ้องของน้องที่ยืนกรอกตาม้วนอยู่ด้วย

          เขาจะไปจัดการทีหลังแน่..

          "ว่าแต่มึงมาทำไมเนี่ย"

          "มาหาแฟน..เอ้ย! มาหาน้องแบม" แจ็คสันเกือบหลุดปากไปแล้วว่ามาตามชาสิ่งที่พ่วงมาคือมาแซวมาร์คล้วนๆ

          "เอาดีๆไอ้แจ็คมาหาเมียกูไม่ทราบว่ามึงมีธุระอะไรนักหนา"

          "ก..กูก็คิดถึงน้องไงปกติ" แจ็คสันเลี่ยงสบตามาร์คที่จ้องจับผิดทำเป็นเกาแขนดับพิรุธแต่นั่นมันยิ่งกว่าพิรุธที่มาร์คสังเกตได้เสียอีก

          "จะบอกกูดีๆหรือจะให้ยัดงานจนมึงกระอักเลือดตาย มึงจะเล่นชู้กับเมียกูหรอ?"

          "ม..ไม่ใช่กูไม่เคยมีความคิดอย่างนั้นไอ้มาร์ค"

          "แล้วจะให้กูเข้าใจไปแบบไหน" มาร์คต้วนเริ่มขึ้นเสียงดังยอมรับว่าไม่พอใจที่ใครๆก็ต่างมาเยี่ยมเยือนแบมบู..รักมากหรอตัวเล็กแค่นั่นน่ะ

          "ทั้งเพื่อนกูเพื่อนมันลูกคงลูกค้า แม่งก็จ้องจะแดกมันหมดนั่นแหละ จะให้กูคิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไง!"

          "มึงก็ให้เกียรติเมียมึงหน่อยดิไอ้มาร์ค หึงก็บอกหึงไม่ใช่พูดจาหมาไม่แดกแบบนั้น กูเป็นเพื่อนมึงและแบมกูก็รักเหมือนน้องอีกคน จะให้พูดอะไรก็ยืนยันคำเดิมนั่นแหละว่ากูไม่ได้คิดอะไร ถ้ามึงหึงนักกูจะบอกให้เอาบุญว่ากูแค่มาทำงานไอ้x!"

          แจ็คสันพูดออกมายาวเหยียดไหลลื่นยิ่งกว่าบทละครที่เคยแสดงเสียอีก ยอมรับว่าอารมณ์โมโหขึ้นกระฉูดจริงๆที่มาร์คต้วนไม่คยพูดให้เกียรติภรรยาตัวเองด้วยซ้ำ

          "มึงรับงานโดยไม่ปรึกษากูหรอ"

          แต่ว่าเผลอพูดออกไปโดยไม่ได้ไตร่ตรองนี่สิ!

          ซ..ซวยแล้วน้องแบมบูพี่แจ็คสันขอโทษ


#แบมบูพี่ไม่รัก



           "โอเคขึ้นแล้วนะแบม" พี่ชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเจ้าของดวงหน้าหวานที่ซีดเซียวลงนั่งเช็ดน้ำตาที่ศาลาเล็กในสวนหลังบ้าน

          "ไปหย่ากับมันมั้ย เราไม่ชอบไอ้คุณมาร์คเลยบอกแล้วว่าอย่าแต่งกับมันตั้งแต่แรก"

          "หุบปากเสียๆแกไปเลยไอ้ยู..มันก็ปากหมาแบบนี้แหละแบมอย่าถือสามันเลยนะ" แบมบูยกยิ้มบางๆให้พี่ชาที่ออกโรงปกป้องสามีของเขาแทนเพราะรู้ดีว่าแบมบูไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่คนอื่นจะมาด่าทอสามีที่เทิดทูน แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้วแบมบูก็อยากด่าพี่มาร์คโทษฐานที่ทำร้ายจิตใจเขาซ้ำๆเหมือนกัน

          "นั่นสิ..แบมไม่น่าแต่งตั้งแต่แรกเลย"

          "นั่นไง! ไปหย่ากัน"

          คนนอกอย่างเพื่อนรักและรุ่นพี่คนสนิทไม่ได้รู้หรอกว่าเหตุผลในการแต่งงานของเราสองคนคืออะไรแม้แต่ตัวแบมบูเองก็ยังไม่เข้าใจ ข้อมือเล็กถูกเพื่อนตัวโตดึงให้ลุกขึ้นจะทำตามคำพูดแต่ติดก็ตรงพี่ชาบิดหูไว้เสียก่อน

          "สาระแนเรื่องคนอื่นดีนัก นั่งลงเลยทั้งสองคน"

          "พี่ก็เป็นสะแบบนี้แหละ..จะรอให้ไอ้แบมมันป่องก่อนรึไงถึงจะหย่าได้.."ยูยู่ขี้หวงและยังพูดเถียงชาไม่หยุดหย่อน คนตัวเล็กเจ้าของหัวข้อสนทนาที่นั่งเงียบไปตั้งแต่สองประโยคแรกลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ

          ถ้าเป็นเหมือนที่เพื่อนพูดมันก็คงลำบากอยู่ไม่น้อย..

          "แบมเองก็อย่าไปเออออกับเพื่อนมากนัก เป็นสามีภรรยากันก็ต้องรู้ดีใช่ไหมว่าสามีเราเป็นยังไง" แบมบูแค่เพียงยิ้มรับกับคำแนะนำของพี่ชาเอาจริงๆนิสัยใจคอพี่มาร์คก็ไม่รู้หรอกว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม 


          เห้ออ..


          "เออนี่แบม ขนมพวกคุณๆทั้งหลายเขาฝากมาให้คุณแบมบูเอาไปสิ"

          ยูยู่นึกขึ้นได้หยิบถุงขนมพะรุงพะรังมากองไว้หน้าคนตัวเล็กและเหมือนเดิมทั่วๆไปดอกไม้หลายช่อสีสันสวยงามแต่เพียงช่อเดียวที่แบมบูดันหยิบมาชื่นชมเพราะมันดันดูสดกว่าช่ออื่นนี่สิ

          "เรื่องงานไม่ต้องเครียดนะ เดี๋ยวเราช่วยๆกัน"เป็นพี่ชาที่ทำให้หายกังวลใจส่งยิ้มบางเบาไปให้แบมบูแต่นั่นยิ่งทำให้รู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ทุกคนต้องทำงานหนักขึ้นเพราะเขาแท้ๆ

          "ขอโทษทุกคนด้วยนะ"

          "ไม่ใช่ความผิดแบมหรอกน่า"

          "ใช่ความผิดคุณมาร์คคนเดียว"

          "หรอ..ความผิดฉันหรอ"

          เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขัดบทสนทนาของคนทั้งสาม ยูยู่ที่เป็นคนพูดสะดุ้งสุดตัวเมื่อสายเย็นๆจากมาร์คเปรยมามอง

          "ไหนบอกสิว่าฉันผิดอะไร"มาร์คต้วนกอดอกถามเมื่อเดินมาทิ้งกายนั่งลงข้างภรรยาเด็ก แจ็คสันที่วิ่งเหงื่อท่วมเข้ามาตามสะดุ้งอีกคนที่เผลอสบตามาร์ค

          "ก็คุณมาร์คโยนแท็บเล็ตแบมบูทิ้ง"

          "เด็กนี่มันก็ฉีกงานฉันทิ้งคืนแล้วไง.."

          "แต่คุณมาร์คก็ผิดไงที่ทำแบมบูก่อน" ยูยู่เถียงขาดใจแม้จะมือชาเขย่าแขนเรียกสติอยู่ข้างๆก็ไม่ยอมหยุดไม่เห็นรึไงรังสีความร้อนมันแผ่ไปทั่วตัวมาร์คต้วนอยู่แล้ว

          "แล้วรู้รึเปล่าว่าก่อนหน้าผัวเมียเขาทะเลาะอะไรกันมา"

          "พี่มาร์คยูยู่! หยุดทะเลาะกันสักทีเถอะ โตๆกันแล้วนะจะทะเลาะกันทำไม" แบมบูปรามเสียงอ่อนยกมือขึ้นลูบหน้าเพราะรู้สึกมึนหัวกับบทสนทนาข้างต้น

          "งั้นฉันถามคืนหน่อยคนที่ว่าจ้างดาราในสังกัดโดยไม่แจ้งเจ้าของบริษัทฯนี่มีความผิดมากมั้ย?"

          ได้ทีมาร์คก็ยกคำถามตรงๆใส่ภรรยาตัวเล็กที่สีหน้าซีดเซียวข้างๆกัน ตาเหลือบลงไปมองยังช่อดอกไม้สีสวยในมือก่อนจะกระชากมันออกมาจากมือแบมบูด้วยความนึกฉุน

          "พี่มาร์ค"

          "ไอ้แจ็คมึงก็รู้ดีว่าความผิดมันคืออะไร"

          มาร์คต้วนจะทำเป็นไม่สนใจที่แบมบูมันทำหน้าเสียดายช่อดอกไม้ที่เขาขว้างทิ้ง ความเงียบที่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณมีเพียงแค่แจ็คสันเจ้าของชื่อเท่านั้นที่ลอบกลืนน้ำลาย

          "ยกเลิกสัญญากับสังกัด ถ..ถ้ารับงานซ้อนโดยไม่ได้ผ่านการพิจารณาจากต้นสังกัด" ดาราหนุ่มก้มหน้าหงุดอย่างรู้สึกผิดก็คิดว่าเป็นเมียเพื่อนจะได้ช่วยๆกันกลับดันซวยไปได้

          "พี่มาร์คอย่าทำอย่างนั้นเลยนะครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของแบมเอง แบมเป็นคนบอกพี่แจ็คสันไม่ให้บอกพี่ เพราะฉนั้นจะลงโทษก็ลงโทษแบมคนเดียว"

          "ก็ดี.." มาร์คต้วนว่าเสียงเรียบจ้องมองบุคคลที่เหลือที่ก้มหน้าหลบสายตาเขาไปมาจะกลัวอะไรนักหนาก็คนเหมือนกัน

          "แต่ขอให้พี่แจ็คสันเป็นพรีเซนเตอร์ต่อเถอะนะครับ"

          คำขอของน้องทำเอามาร์คต้วนชะงัก แบมบูก้มหน้าอย่างน้อบน้อมแขนของคนทั้งสี่สะกิดกันไปมา เกิดความแปลกแยกขึ้นในใจทำไมคนพวกนี้ถึงได้ดูเข้ากันได้ดีกับเมียเขาเหลือเกิน

          เหมือนเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้ เหอะ!

          "ไม่ได้หรอก ไปหาคนอื่นไป..ส่วนพวกนายถ้าหมดธุระก็กลับกันไปได้แล้ว"

          ถ้าแบมบูได้ทำงานกับแจ็คสันโอกาสใกล้ชิดกับไอดอลที่ชอบมันย่อมมีมากอยู่แล้ว

          คิดว่ามาร์คจะยอมหรอ? ก็ไม่ไง!

          "แต่พี่มาร์คครับ แบมเตรียมทุกอย่างไว้แล้วนะ" แบมบูทำใจกล้าต่อปากกับมาร์คอีกหน ความกังวลเกาะกินที่ใจไม่ต่างจากคนที่เหลือ

          "ม..ไม่เป็นไรหรอกแบมเราหาคนอื่นก็ได้" ชาเอ่ยเอ่ยน้องเบาๆเมื่อเห็นมาร์คต้วนเริ่มใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม

          "เราเตรียมทุกอย่างไว้แล้วนะครับพี่ชา มันจะล่มเพราะเรื่องไร้สาระนี่ไม่ได้"

          "มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระและฉันก็ไม่อนุญาต ดาราในสังกัดฉันๆมีสิทธิที่จะพิจารณาและเห็นสมควรกับงานที่ทำ! ไม่ให้ก็คือไม่ให้ไปหาใหม่เอาเองนั่นมันธุระของนาย"..ถ้าอยากได้นายแบบหุ่นดีๆอย่างผัวตัวเองก็มีแบมบูมันไม่คิดจะมองเห็นหรอก..โง่!

          "ก็ได้.."

          คนตัวเล็กลุกขึ้นเต็มความสูงดวงตาหวานซึมน้ำตาอีกครั้ง ไม่ใช่อะไรหรอกแบมบูแค่โมโหที่ต้องยอมทำตามมาร์คทุกอย่าง ทั้งๆที่เรื่องงานมาร์คก็ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

          "พี่ชากับยูยู่แล้วก็พี่แจ็คสันด้วย ขอโทษที่เสียมารยาทนะ..แต่ว่าแบมขอตัวก่อน" คนน้องที่พูดประโยคด้วยเสียงอ่อนหวานต่างจากตอนพูดกับคุณสามีเดินหนีออกมาจากบริเวณนั้น

          "จะไปไหนก็ไป"

          มาร์คต้วนมองตามทุกอริยาบถและท่าทีที่แบมบูแสดงออกก่อนจะถอนหายใจเหนื่อยหน่ายไม่วายพูดไล่ส่งไปอีกดอก

          "ไม่ต้องไปตามใจมาก..นิสัยจะเสียเอาเหมือนที่เห็น"

          น้ำเสียงทุ้มพูดออกมามือก็เก็บถุงขนมของน้องถือไว้ด้วยนึกฉุนที่คนรอบข้างเอาแต่ให้ท้ายเด็กโง่จนเสียนิสัยไปหมด

          "ขนมนี่ใครซื้อมาอีกเหมือนบอกไปหลายรอบแล้ว"

          มาร์คต้วนจะพาลทุกอย่างไม่ได้แจ็คสันลอบมองร่างแฟนลับๆอย่างคนตัวอวบที่สะดุ้งยามมาร์คเลือกให้ตอบคำถาม

          "นายหรอชา?"

          "ป..เปล่าครับคุณมาร์ค พอดีลูกค้าฝากมาให้น้อง พวกผมไม่ได้ซื้อมานะ" และงานโยนขี้ออกจากตัวนั่นเป็นสิ่งที่ต้องทำ

          "หรอ เสน่ห์แรงขนาดนั้นเชียว" มาร์คต้วนหรี่ตาถามทั้งยังเพิ่งสังเกตการ์ดเล็กๆที่หนีบมาด้วยเต็มไปหมด

          โอ้โหคุณแบมบูคนสวยของทุกคน อยากอ้วก!

          "ง..งั้นพวกกูกลับดีกว่า"

          "อืมกลับดีๆล่ะกัน พวกนายก็เหมือนกันนะ" เป็นครั้งแรกที่มาร์คยกยิ้มให้ทั้งอารมณ์บูดบึ้ง ดวงตาไม่สบอารมณ์ไล่อ่านการ์ดเล็กการ์ดน้อยของแฟนบอยคุณเขา

          "ครับงั้นลานะครับ"

          มาร์คต้วนไม่ได้ให้ความสนใจสิ่งรอบข้าง สิ่งที่สนใจคือกองขนมและดอกไม้พวกนี้ไม่รู้จะเอาไปเผาที่ไหนดี แต่ว่าช่อดอกไม้ที่น้องหยิบดมตอนแรกอยากรู้จริงๆว่ามันเป็นของใคร

          เหอะ! ไอ้แดน..หลายรอบแล้วนะ

          นอกจากไอ้แจ็คสันไอดอลในดวงใจแล้วแบมบูมันปลื้มศิลปินคนอื่นด้วยหรอไม่เห็นรู้เลย ขนมนี่ก็ไม่ต้องกินมันแล้วเอาไปเผาทิ้งเสียดีกว่า..

          "พี่เผาอะไร!"

          คนน้องหน้าบูดบึ้งวิ่งออกมาหน้าบ้านทันทีที่ได้กลิ่นเหม็นไหม้

          "นี่มันของๆแบมนี่ครับ" ท่าทีร้อนรนของแบมบูทำให้มาร์คต้วนไม่ชอบใจ ดวงตาหวานสะบัดอย่างอารมณ์เสียมองมาที่หน้าหล่อของสามีที่ทำตัวเป็นเด็กๆ

          "ทำไมต้องแกล้งแบมด้วย ไม่พอใจอะไรพี่ก็พูดมาตรงๆสิครับ..แบมไม่ชอบที่พี่เป็นแบบนี้เลย"

          ก่อนจะได้พูดอะไรดวงหน้าหวานที่เริ่มเบะออกมาร์ครู้แน่ๆว่าหลังจากที่หันหลังวิ่งออกไป น้ำตาหยดน้อยมันจะล่วงออกมาจากดวงตาน้อง มาร์คต้วนจะไม่รู้สึกผิดหรอกเขาก็แค่ทำเหมือนที่ทำอย่างการทำร้ายจิตใจแบมบูก็ถูกแล้ว..



#แบมบูพี่ไม่รัก




          เมื่อคืนนี้เป็นอีกคืนที่คนร่างสูงนอนไม่หลับและไม่เคยได้หลับสนิทเสียทีติดต่อกันมาเกือบสองวัน เหตุผลหลักๆ เขาอาจจะเครียดเรื่องงาน เหตุผลรองจากนั้นไม่มีหรอก..

          คนตัวเล็กในมุมที่แสงไฟจากนอกหน้าต่างส่องไม่ถึงที่มองเห็นนั่น มาร์คต้วนขอออกตัวก่อนว่านั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เขานอนไม่หลับ ไม่ใช่หรอกไม่ได้นึกเป็นห่วงที่เห็นตัวบางๆนอนขดที่โซฟาตัวเดิม ไม่ได้นึกกังวลที่น้องเซื่องซึมและประหยัดคำพูดตอนอยู่กับเขาหรอก..ไม่เลย

          "ตื่น.."

          น้ำเสียงทุ้มของเจ้าของห้องดังออกมา เมื่อลุกขึ้นมานั่งยองๆข้างก้อนกลมที่ว่า เป็นไปตามคาดที่คนขี้เซาทำเพียงผูกให้คิ้วชนกันแต่ไม่มีการกระทำใดๆต่อจากนั้นอีก แก้มขาวที่เย็นเฉียบจากอุณหภูมิห้องถูกนิ้วมือเรียวสะกิดเบาๆเป็นการปลุก เสื้อนอนแขนยาวที่เจ้าตัวใส่ปกปิดเนื้อหนังมันเลิกขึ้นเมื่อน้องพลิกตัวหนีความน่ารำคาญ ความขาวเนียนของหน้าท้องที่เผยออกดูขัดตาคนมองไม่น้อย

          ..ขัดตาที่รอยจ้ำที่มาร์คเคยทำไว้มันเริ่มหายไป..

          "ฮื้ออ"

          เสียงครางน้อยๆอย่างนึกขัดใจเมื่อความแสบคันบริเวณหน้าท้องเป็นตัวปลุกให้ตื่นจากนิทรา

          "พี่ ทำอะไร"

          คำถามของน้องดังออกมาเมื่อลืมตาและเพ่งดูจนแน่ชัดแล้วว่าส่วนเกินที่ยุ่มย่ามกับหน้าท้องเขานั่นคือใคร คิ้วสวยขมวดเป็นปมบ่งบอกว่าการตื่นนี้ทำให้อารมณ์ไม่ดี ไม่ต่างจากสามีร่วมห้องเองก็เริ่มมีน้ำโมโหแล้วเหมือนกัน

          "ฉันปลุกตั้งนานไม่รู้จักตื่น ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่จับทุ่มลงหน้าต่าง" 

          ประโยคคำขู่เดิมๆที่แบมบูได้ยินเรียกเสียงถอนหายใจจากเจ้าตัว คนตัวเล็กเอ่ยถามถึงความปราถนาที่สามีต้องลงทุนลงแรงปลุกแต่เช้ามืด

          ใช่แล้วนี่มันเช้ามืดชัดๆ

          ความปราถนาที่ได้ล่วงรู้ของคุณสามีนิสัยไม่ดีทำเอาแบมบูแทบอยากจ้วงมืดเข้าท้องให้สักเล่ม

          "ลงไปทำให้กินหน่อยหิว อยากกินไข่เจียว"

          มาร์คคะยั้นคะยอทั้งยังดึงตัวน้องให้ลุกขึ้นนั่ง เอ่ยเร่งอีกครั้งที่คนตัวเล็กเอาแต่หาวนอนใส่

          "เร็วๆ"

          "ค่อยกินตอนเช้านะครับ นี่มันยังไม่สว่างเลยนะแบมง่วง"

          "อย่ามาล้มตัวนอนต่อนะ ฉันอยากให้นายทำตอนนี้ก็คือตอนนี้ ทำไมคุยกับฉันแค่นี้มันจะตายรึไง! ลุกขึ้นมา!"

          "โอ้ยพี่มาร์ค! ถ้าอยากกินมากนักก็ไปทำเองสิจะมาบังคับแบมทำไม!"..ร้อยวันพันปีไม่เห็นอยากกิน แต่ถ้านึกอยาจริงๆไข่เจียวง่ายๆแค่นั้นอยากกินก็ทำเองไม่เป็นรึไง..

          คนหงุดหงิดคือแบมบูที่กระชากเสียงกลับใส่สามีที่นั่งอึ้งอยู่ที่พื้น แขนเล็กสะบัดออกจากแรงดึงของสามีทั้งยังทำทีจะล้มตัวนอนต่อจริงๆก็โดนกระชากจนสุดแรงให้ตกลงมาจากโซฟา

          "โอ้ยย! อะไรอีก!"

          "ปากนายมันมีปัญหาที่จะพูดจาดีๆกับฉันมากหรอ ฉันอุตส่าห์พูดดีๆด้วยแล้วนะแบมบู"

          แก้มกลมถูกบีบจนปากห่อเข้าหากันคนตัวเล็กที่นั่งมึนงงจากแรงอารมณ์สามีทำได้สุดก็แค่พยายามแกะมือใหญ่ๆนั่นออกและต่อปากต่อคำต่อ

          "หรืออยากมีเรื่องกับฉันมากว่างั้น"

          "เจ็บอื้อ!"

          ริมฝีปากที่จะยกเถียงถูกกัดแรงๆจนเสียงนั้นกลืนหายไปในลำคอ ไม่ได้มีแต่เพียงแก้มกลมที่ถูกบีบด้วยแรงอันมาก มาร์คต้วนจับท้ายทอยคนที่ดิ้นหนีบังคับให้นิ่งรับบทลงโทษข้อหาปากดี ฟันแหลมขบให้ความนิ่มบนกลีบปากน้องจนแตกเลือดก่อนจะดูดเอาของเหลวนั่นเข้าปากตัวเองไปสลับเปลี่ยนกับยัดเยียดให้น้องฝืนกลืนมันลงไปด้วย ทั้งๆที่แบมบูไม่ชอบกลิ่นเลือดก็ยังคงยัดเยียดให้มาพร้อมกับน้ำลายที่แลกเปลี่ยนกันจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะของน้ำลาย


          "ยังอยากปากดีอยู่มะ.."


เพี้ยะ!


          "ก็เพราะนิสัยแบบนี้ใครจะไปอยากคุยด้วย! นิสัยไม่ดี!!"

          ไม่รู้ว่าอารมณ์เดือดมันมาจากไหนมากมาย ยอมรับว่าไม่มีสติยั้งคิดว่าสิ่งที่ทำไปไม่สมควร ใบหน้าหล่อคมคายที่ชอบจ้องมองสั่นแรงๆด้วยแรงตบจากฝ่ามือน้อย

          สงครามขนาดย่อมเริ่มขึ้นเมื่อเลือดร้อนมันแล่นขึ้นมาทั่วหน้าของคนตัวโตเช่นเดียวกัน ขาเรียวสวยของน้องที่จะลุกคลานหนีถูกดึงกระชากให้เสียหลักอย่างไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ความแสบคันที่ฝากฝังไว้บนใบหน้าของมาร์คต้วน แน่นอนว่าแบมบูจะต้องได้กลับคืนไปเป็นความแสบสันที่บันท้ายกลมงอน


เพี้ยะ!


          "อ้ะ! ฮึกกฮือออ"


          ออกแรงตีหนเดียวคนอวดเก่งก็ส่งเสียงร้องไห้จ้า มาร์คต้วนไม่รู้หรอกว่าแรงที่ตีลงไปมันมากจนทำเอาแบมบูปวดร้าว เด็กหนุ่มแค่คิดว่าการโดนไม้แขนเสื้อลงโทษเป็นประจำยังดีเสียกว่าการโดนฟาดแรงๆจากฝ่ามือหนาที่ไม่คิดจะออมแรง


          "ฮื้อออ แบมเจ็บนะพี่เป็นบ้าอะไร"


          "ฉันก็เป็นคนนิสัยไม่ดีเหมือนนายว่าไง"


เพี้ยะ!



          "อ้ะ!"


          แบมบูตบมาร์คต้วนไปแค่รอบเดียวไม่เข้าใจว่าทำอะไรผิดนักหนาถึงต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนี้ แบมบูเองก็ไม่ยอมขาเรียวที่ถูกมาร์คดึงไว้ดิ้นไปมาจนเผลอเตะโดนตัวสามี โอกาสการเอาตัวรอดของน้องหมดลงทั้งที่ยังไม่ลงมือ เมื่อคนกำลังเยอะมีไหวพริบมากกว่า

          ร่างเล็กที่กำลังลุกถูกอุ้มขึ้นพาดบ่าจนหัวห้อยลงอย่างง่ายดายจุดจบของแบมบูไม่เป็นเตียงนอนหลังกว้าง 

          เดาใจเดาทางไม่ถูกเมื่อคนที่แบกร่างน้องไว้อยู่เดินดุ่มๆออกจากห้องหมุนเปลี่ยนทิศทางอย่างไม่กลัวหัวน้อยจะฟาดเอากับขอบประตู

          แบมบูที่เลือดลงหัวสะอึกสะอื้นยกใหญ่ มือเล็กกำเสื้อสามีไว้อย่างกลัวตกเช่นเคยยิ่งตอนที่เดินลงบันไดก็ได้แต่ร้องบอกให้ระวังสิ่งที่ได้กลับมาก็คือความแสบคันจากฝ่ามือหนากับคำสบถหยาบคาย


          ใจร้ายเกินไปแล้ว...


          "ทำ! เดี๋ยวนี้"


          เพียงแค่อยากเอาชนะจะทำร้ายจิตใจและร่างกายภรรยาคนนี้ยังไงก็ได้ มาร์คต้วนยืนพิงเคาท์เตอร์ห้องครัวเมื่อปล่อยน้องลงยังจุดหมาย ยกนิ้วชี้สั่งให้แบมบูจัดเตรียมวัตถุดิบและลงมือทำอาหารให้เสียที

          "ฉันหิวเร็วๆ"

          แบมบูลอบถอนหายใจยกมือเช็ดน้ำตาออกจากหน้าจนเกลี้ยงแต่ดวงตาก็ยังคลอน้ำเช่นเดิม กวาดสายตามองหาตัวช่วยแต่ในเวลานี้คงไม่มีใครอยู่ช่วยเหลือ ยามเหลือบมองนาฬิกาติดฝาผนังเรือนหรูก็ได้แค่ถอนหายใจ

          ..มันจะมีคนอยากกินข้าวไข่เจียวตอนตีสามครึ่งจริงๆน่ะหรอ...

          มาร์ครู้ว่าน้องไม่พอใจยิ่งคนตัวเล็กหยิบจับอะไรเสียงดังก็ยิ่งยกยิ้มสะใจ ยืนจ้องมองอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนแค่กลัวว่าอีกคนจะเล่นตุกติกใส่ยาพิษหรือทำอะไรพิเรนๆในอาหารที่กำลังโฉยกลิ่นหอมตรงหน้า 

          ท่าทางเชี่ยวชาญในการพลิกไข่ในกระทะที่มาร์คเห็นเสน่ห์ปลายจวักของน้องนั้นดีเยี่ยมรับรู้ได้เพราะรสมือที่เคยชิมมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างเล็กดูคล่องแคล่วเสียจนอดมองไม่ได้จริงๆ จมูกโด่งนั้นที่แดงน้อยๆสูดน้ำมูกฮึดฮัด ปากอิ่มที่แตกเลือดหน่อยๆดูๆแล้วก็ดูน่ากัดกินกว่าอาหารที่วางตรงหน้าเสียอีก ติดก็แต่ใบหน้าบูดบึ้งตั้งแต่ได้เสียกันมาก็ไม่เห็นจะยกยิ้มให้กันเสียที

          "อ้ะ.." แบมบูอุทานสั้นๆเพราะสะดุ้งตกใจจากสัมผัสที่โอบรอบเอว ใบหน้าหล่อพักไว้ที่ไหล่เล็กของคนที่ยืนทอดไข่โดยไม่มีแม้เสียงโวยวายอย่างที่ควรเป็น

          โกรธมาร์คหรอ?

          "พี่มาร์ค..อย่ากวน"

          มีเพียงเสียงหวานที่บอกเบาๆยามจมูกโด่งของคุณสามีเริ่มกดลงที่ซอกคอ เสียงหัวเราะหึดังในลำคอเมื่อไม่สำนึกซ้ำยังส่งมือเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้หน้าขาของน้องผ่านกางเกงนอนขายาว ปฏิกิริยาของแบมบูเริ่มทำให้มาร์คอารมณ์ดีขึ้นหน่อยๆ คนตัวเล็กสะดุ้งทุกครั้งที่มือใหญ่เฉียดฉิวส่วนสำคัญไปในใจแบมบูภาวนาอย่างเดียวคือให้ไข่ทอดรีบสุกเร็วๆ

          "ยะ..อย่าทำ"

          "ไม่อยากกินไข่เจียวแล้ว.."

ห้ะ?!? 

          เป็นอีกครั้งที่คิ้วของน้องขมวด แบมบูหันใบหน้ามามองมาร์คอย่างตามไม่ทันเผลอลืมไปกับระยะที่ใกล้ไปจนจมูกโด่งรั้นฝังลงเต็มๆที่แก้มตอบ

          กลับกันที่คราวนี้มาร์คต้วนเป็นฝ่ายสะดุ้งแทน แบมบูเม้มปากแน่นเมื่อความเขินห่าเหวนี่มาไม่ถูกเวลา มาร์คกระแอมไอกลบเกลื่อนอาการแปลกๆที่ตีรวนขึ้นมาจากสาเหตุที่โดนจู่โจมอย่างไม่ตั้งตัว แรงกอดรัดที่เอวน้อยคลายออกพร้อมกันกับที่ไข่เจียวนั้นสุกพอดี

          "นั่งลงอย่าเพิ่งไป"

          "แบมไม่หิวครับ.."

          "บอกให้นั่ง"

          คำสั่งของมาร์คทำเอาแบมบูหย่อนก้นลงนั่งข้างๆสามีที่ถือช้อนซ่อมเตรียมตักข้าวเข้าปากอย่างเลี่ยงไม่ได้ รินน้ำเปล่าให้จนเต็มแก้วและนั่งมองคนหล่อเงียบๆ

          ปรนนิบัติให้แทบตายขนาดนี้สิ่งตอบแทนที่แบมบูได้กลับมายังไม่เห็นเลยสักนิด

          "พี่.."

          จู่ๆเสียงหวานก็ดังขึ้นขัดเสียงช้อนกระทบจานของมาร์ค 

          "หื้ม"

          มาร์คตอบรับทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก เงยหน้าขึ้นมองน้องที่เปลี่ยนให้ดวงตาหวานเศร้าซึมลงอีกหน

          "พี่ว่าเราจะทนอยู่ด้วยกันถึงปีมั้ย?"

          ...คำถามที่ทำเอาชะงักแม้คำข้าวยังเต็มปาก ถ้าเป็นก่อนหน้ามาร์คคงจะไม่โวยวายอย่างไม่ลังเล แต่ว่าตอนนี้อาจเพราะกำลังละเมียดชิมรสมือภรรยาตัวเล็กอยู่มั้งทำให้ไม่อยากตอบคำถามนั้นจริงๆ...

          "เคยบอกแล้วหนิว่าจะไม่พูดเรื่องนี้"

          "แต่แบมอยากรู้ ขอถามได้ไหมว่าแบมทำอะไรผิด..ทำไมพี่ถึงเปลี่ยนไป"

          ความอยากรู้อยากเห็นมันครอบงำจนทำเอาใจกล้า มือเล็กเผลอยกทาบทับที่มีสามีอย่างไม่รู้ตัว ดวงตากลมที่มาร์คจดจ้องอยู่หวนให้นึกถึงคำตอบในหัวอีกครั้ง..

          ในตอนนั้นหรือตอนนี้..แบมบูไม่รู้ก็ดีอยู่แล้ว

          "อยากรู้ไปได้ให้ได้อะไร..มันไม่มีอะไรให้นายต้องรู้หรอก"

          มาร์คว่าเสียงเบาลดมือที่ถูกทาบทับออก นัยน์ตาเขาที่ครั้งหนึ่งเคยสวมรอยว่าเป็นเทวดาใจดีของน้องน้อยตอนนี้กำลังวูบไหวแค่นึกถึงอดีต

          คนที่เปลี่ยนไปจริงๆคือแบมบู..ไม่ใช่เขาหรอก วันนั้นแบมบูเป็นคนเปลี่ยนทุกอย่างเอง

          "สักวันเราก็ต้องหย่า..คนโง่อย่างผมรับรู้อะไรได้บ้างนอกจากความรู้สึกที่มีต่อพี่"

          "โง่ๆแบบนายรู้เท่านั้นแหละ เก็บด้วย"

          มาร์คต้วนว่าจบพลันละทิ้งช้อนซ้อมในมือลงกระแทกจานเสียงดัง คนตัวสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูงไม่แม้แต่จะมองน้องที่นั่งหาคำตอบอย่างไรก็ไม่เจอ ขายาวรีบพาร่างตัวเองออกไปให้พ้นหน้าภรรยาตัวเล็กเดินออกห่างจากห้องครัวทิ้งไว้แต่เพียงความเงียบและความคิดที่คิดไม่เคยตกเสียทีของคนน้อง

          ความเคลื่อนไหวต่างๆหยุดลงมีเพียงสมองแบมบูที่คิดทบทวนเหตุการณ์และความผิดที่ไม่รู้ตัวของตัวเอง สิ่งที่เคลื่อนไหวมีอย่างเดียวคือเรื่องปกติที่เขาไม่คิดอยากใส่ใจ..หยดน้ำตาของความอ่อนแอไหลออกมาเป็นปกติอีกครั้ง...

          ดวงตาต้องพร่ามัวเพราะหยดน้ำตาและหัวใจต้องเจ็บช้ำเพราะคนๆเดิม

          ถ้าทุกอย่างมันไม่มีคำตอบที่ชัดเจน..เป้าหมายที่เขาทนขมขื่นอยู่นั้นไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่ ความรักมันกินไม่ได้เหมือนที่เคยได้ยิน แบมบูว่าเขาควรจะพอแค่นี้จริงๆนั่นแหละ..




#Never'bamboo 

-60%-





          "ทำไมยังไม่แต่งตัวอีก"


          "แบมมีสิทธิ์ไปด้วยหรอครับ"

          "อย่ามาประชด รีบแต่งตัว"

          "จะให้แต่งทำไมพี่เบลก็รอพี่อยู่ข้างล่างแล้วนี่ครับ"

          หางเสียงที่ลงน้ำหนักกระชากเสียงใส่กับคิ้วสวยที่ขมวดอยู่นั่นทำให้รู้ว่าน้องค่อนข้างอารมณ์ไม่ดี บทสนทนาของคู่สามีภรรยาทำให้บรรยากาศในวันสำคัญของบริษัทโทรทัศน์ชื่อดังดูท่าจะเริ่มต้นได้ไม่ดี

          "ไปแต่งตัว.." มาร์คต้วนกดเสียงต่ำอย่างไม่ยอมแพ้ ใช้สายตาเย็นๆที่ทำเอาคนมองถึงกับเสียวสันหลัง หากแต่ก็เท่านั้นแบมบูไม่สนใจแล้ว..

          "ไม่แต่ง"

          "นี่แบมบู"

          "..ถ้าอยากให้แบมไปมาก งั้นตอบมาสิครับว่าคนที่นั่งเสนอหน้าอยู่ข้างล่างนั่นมาเพื่ออะไร" 

          ไม่บ่อยนักที่จะเห็นอาการก้าวร้าวพูดจาไม่น่ารักสมหน้าตาของน้อง มาร์คต้วนถอนหายใจเพราะไม่รู้จะตอบอะไร อยากให้ไปเห็นเองมากกว่ามาร์คเรียกเบลมาทำไม

          "พูดไม่เพราะนะแบมบู"

          ใบหน้าบูดบึ้งของน้องพร้อมกับที่คนตัวเล็กหยิบมือถือขึ้นมาเช็คโซเชียลทำทีหูทวนลม มาร์คต้วนมองภาพนั้นอย่างนึกขัดใจและเริ่มโมโห แน่นอนว่าสิ่งที่ทำคือการแย่งโทรศัพท์เครื่องหรูและปามันทิ้งจนจอแตกที่พื้น

          "พี่มาร์ค!! ทำแบบนั้นกับของๆแบมได้ยังไง" แบมบูขึ้นเสียงอย่างโมโหรู้สึกว่าช่วงนี้มีปากเสียงกันบ่อยจนมองแทบไม่เห็นอนาคตชีวิตคู่อีกแล้ว

          ยกมือทุบอกแกร่งอย่างไม่เกรงใจก็ในเมื่อคุณสามียังบีบข้อมือเขาแทบแหลก

          "เออ เดี๋ยวซื้อให้ใหม่อย่าโวยวาย" มาร์คต้วนตอบอย่างปัดรำคาญดึงกระชากข้อมือน้องให้เดินไปยังห้องแต่งตัวในเมื่อเวลามีไม่มากแล้ว

          "แบมไม่อยากไป" แบมบูร้องประท้วง

          "เหอะ! ทำไมจะไม่อยากไป วันนั้นก็เป็นเด็กดีให้ฉันเอาจนเอวเคล็ดให้ฉันเชื่อน่ะหรอว่านายไม่อยากไปจริงๆ"

          คำตอบของมาร์คทำเอาน้องอึกอั่ก คนตัวเล็กรีบหลบตาคมที่จ้องล้อเหมือนล่วงรู้ความปราถนาของน้องเต็มๆ

          "ถ..ถึงอยากไปแล้วจะให้ไปอยู่ในฐานะอะไร สุดท้ายแล้วพี่ก็ต้องควงพี่เบลเข้างานไม่ใช่หรอ" 

          ความจริงที่แบมบูเพิ่งรับรู้ตอนรับชุดที่มาร์คสั่งตัดไว้แล้วมา จะเอาแบมบูไปด้วยก็เพราะแค่สัญญาปากเปล่าวันนั้น..ถ้าให้ใครอีกคนไปด้วยเขาก็ขอไม่ไปดีกว่า

          "เบลก็แค่ดาราในสังกัด อย่ามางี่เง่าได้ไหมแบมบูฉันรีบนะ เอาชุดไปเปลี่ยน!"

          มาร์คต้วนยัดชุดที่สั่งตัดร้านอื่นที่ไม่ใช่แบรนด์ภรรยาตัวเล็กใส่มือน้อง ตีหน้ายุ่งที่น้องไม่ยอมทำตามไวกว่าความคิดจะแก้ไขก็เป็นมือหนาที่คว้าเอาปลายเสื้อยืดของน้องให้เลิกขึ้นหวังจะถอดออก

          "พี่จะทำอะไร ปล่อยแบมนะ"

          "ฟังแบมบู..อย่ามาดื้อกับฉันตอนนี้งานนี้มันสำคัญมากนะ ฉันไม่มีเวลามาล้อเล่นกับนาย..ฉันจะถามรอบสุดท้ายจะไปหรือไม่ไป" มาร์คต้วนปล่อยมือที่จับชายเสื้อน้องออกเนื่องจากโดนน้องหยิกเข้าเต็มๆ

          "แล้วจะให้แบมไปในฐานะอะไร" แบมบูยังยืนยันคำถามเดิมที่เขาไม่รู้ซึ่งคำตอบและอยากได้ความชัดเจนกับสามีคนนี้เสียที

          "คิดว่าสารรูปตัวเองจะไปในฐานะอะไร? เมียฉันหรอ? ถ้าไม่อายจะใช้คำนั้นก็ไปสิ" มาร์คต้วนว่าตามความจริงแม้เสียงจะดูแข็งและรูปประโยคดูประชดประชันจนคนฟังเข้าใจผิดไป

          แบมบูเข้าใจว่ามาร์คก็แค่อายที่มีเขาเป็นภรรยา..

          "แบม ไม่อยากไป"

          "เออก็ได้ขี้เกียจเซ้าซี้" 

          บทสนทนาของสามีภรรยาจบลงแต่เพียงเท่านั้น แบมบูก้มหน้ารอจนกว่ามาร์คเดินหลบออกไปจากห้องแต่งตัวจนพ้น เหตุผลก็แค่ไม่อยากมองหน้ามาร์คให้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมากกว่านี้แล้ว..แบมบูอยากไป อยากไปกับพี่มาร์ค ไปในฐานะภรรยาจริงๆ

          เหลือบมองชุดที่สามีสั่งตัดไว้โดยไม่บอกกันหรือจริงๆอาจจะซื้อเอาเลยด้วยซ้ำ แบมบูถอนหายใจหนักที่พี่มาร์คไม่เคยใส่ใจ ไม่รู้แม้กระทั่งขนาดตัวของเขาชุดใหญ่กว่าตัวขนาดนั้นจะไปใส่ได้ยังไง..

          ชุดเครื่องประดับที่เขาตั้งใจเอาออกมาเพื่องานนี้ถูกเก็บเข้าลิ้นชักเหมือนเดิมด้วยใจห่อเหี่ยว คราวนี้แววตาของแบมบูกลับมาวูบไหวอีกรอบเพียงแค่มือเผลอปัดไปโดนกล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กสีเข้มตกลง มือเล็กหยิบมันขึ้นมาจ้องมองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ค่อยๆเปิดสำรวจดูของข้างในที่นานๆทีจะได้หยิบมาชื่นชม..

          แหวนประดับเพชรราคาแพงวงขนาดพอดีกับนิ้วนางข้างซ้ายของแบมบูมันมีสถานะเป็นแหวนแต่งงานที่เคยสวมใส่เพียงครั้งเดียวในวันแต่งงานมันถูกบังคับให้ถอดออกในวันต่อมาและกฏของมันคือห้ามใส่ให้สามีที่นึกชังเขาเห็น

          แบมบูสวมมันที่นิ้วอีกครั้งพร้อมยกขึ้นเชยชม แม้อยากยกยิ้มให้อย่างแผ่วบางเขากลับทำมันไม่ได้..ขอโทษนะแหวนวงสวยที่ทำให้เกิดมาเป็นของแบมบูและไม่มีสิทธิได้ครอบครอง..



#Never'bamboo 



          "อ้าวน้องแบมบูไม่ไปด้วยหรอคะมาร์ค"

          "ไม่.."

          "ว้าา..เห็นโม้ดิบดี แล้วดอกไม้นี่ละคะ"

          ดอกไม้ในมือเรียวที่มาร์ควานให้เบลสิณีไปรับจากร้านมาให้ครั้นจะใช้แจ็คสันก็กลัวโดนล้ออีก

          "ทิ้ง ถ้าเสียดายเบลก็เก็บไว้ละกัน"

          มาร์คต้วนตอบในขณะที่ขาก็รีบก้าวออกไปหวังจะขึ้นรถที่จอดรอหน้าบ้านให้เร็วที่สุด เสียงเพื่อนสนิทอย่างดาราสาวไม่ได้อยู่ในความสนใจของมาร์คนัก เขามองออกไปนอกหน้าต่างและสิ่งที่คาดหวังไว้ในใจไม่ใช่แค่การขอให้งานเลี้ยงผ่านไปด้วยดี เขายังขอให้งานวันนี้เลิกเร็วๆเพื่อที่จะได้กลับบ้านเสียที..

          "ยิ้มหน่อยสิวะคุณมาร์ค แล้วนี่น้องรักของกูไม่มาหรอวะ" หวังแจ็คสันในชุดที่ดูดีเสริมบุคคลิกจากแบรนด์แบมบูเอ่ยทักคุณซีอีโอที่หลบมานั่งดื่มเงียบๆคนเดียวหลังจากกล่าวเป็นทางการและฝากฝังการดำเนินงานทั้งหมดไว้ที่เลขาจินเสร็จ

          "ถ้ามาก็เห็นแล้วมั้ย"

          "โอ๋ๆน้องไม่มาหงอยเลยหรอพ่อ"

          "พ่องมึงดิไอ้แจ็ค ไปไกลๆตีนกูไป" มาร์คพ่นคำหยาบทุกถ้อยคำสันนิฐานได้ไม่อยากว่าอารมณ์ไม่ดีอย่างแรง แจ็คสันยิ้มกริ่มที่เห็นเพื่อนกระดกเหล้าเข้าปากดูเหมือนจะประชดใครอีกคนที่พูดถึง

          คิดถึงน้องและงอนน้องดูออก

          "ดื่มหนักขนาดนี้เมียไม่ว่าหรอจ้ะเพื่อนมาร์ค"  ถึงปากเอ่ยถามแต่มือแจ็คสันก็ยังไม่หยุดเติมเหล้าใส่แก้วเพื่อน ผ่านมานานพอสมควรมาร์คต้วนเอาแต่ดื่มๆๆแล้วก็ดื่ม

          "มันจะสนใจอะไรกู วันๆเอาแต่เล่นโทรศัพท์ไม่ก็เล่นแท็บเล็ตกูจะดูสิว่าทุ่มทั้งสองอย่างทิ้งแล้วแม่งจะเป็นยังไง"

          คนเมาได้ที่ว่าออกมาแนวตัดพ้อ แจ็คสันหัวเราะน้อยๆในลำคอกับความที่ชอบทำให้เรื่องง่ายเป็นเรื่องยากและซับซ้อนของเพื่อน

          ใจความหลักๆก็แค่อยากได้ความสนใจจากเมียดีๆนี่เอง

          "โอ้โห เจ้าของงานเมาหัวปลิ้นเลยเพื่อนกู"

          แจ็คสันบ่นไปตามภาษาเมื่อเห็นว่าคนนั่งทรงตัวอยู่ดีๆศีรษะเริ่มโอนเอนเลื้อยลงกับพื้น ปากหยักของมาร์คต้วนพึมพำไม่เป็นภาษารู้แค่ว่าขนลุกทุกครั้งที่มันจุ๊บลงที่แขนแจ็คสันและเรียกชื่อแบมบูๆไปด้วย

          ถ้าเอามันไปส่งบ้านตอนเมาหนักพร่ำเพ้อแต่จะปล้ำเมียแบบนี้ แจ็คสันเกรงจะไม่ปลอดภัยกับน้องรักของเขา กลัวใจมันจะไม่ปกติไล่ข่มขืนน้องจะเป็นเวรเป็นกรรมอีก..จะเอาไปไว้ไหนล่ะเนี่ย

          "ยืนดีๆสิวะเพื่อน"

          "แจ็คสัน..มาร์คเมาหรอ"

          "เออ" ดาราหนุ่มเอ่ยตอบเสียงห้วนๆให้เพื่อนหญิงอย่างเบลสิณีที่จริงๆก็ไม่ได้ชอบจะเจอหน้ากันเสียเท่าไหร่ ริมฝีปากสวยเคลือบลิปสติกสีแดงเบะให้เพื่อนตัวโตที่แบกร่างมาร์คไว้ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุง

          "ไม่ต้องมายุ่ง ไปไกลๆเลย เดี๋ยวเป็นข่าวละซวยไปหมดนี่"

          "จะเป็นได้ไงนักข่าวไม่มีสักคน แหกตาดูสิแจ็คสันงานก็จะเลิกแล้วเดี๋ยวฉันจะไปส่งมาร์คเอง"เบลสิณียังไม่ลดละพยายามมาช่วยพยุงร่างมาร์คที่เมาไม่รู้เรื่องราวและแจ็คสันที่เริ่มกรึ่มๆแล้วเหมือนกัน

          "เอาหน่า เพื่อนกันฉันจะไปจิตใจอกุศลต่อมาร์คได้ยังไง"

          รอยยิ้มสวยส่งให้หวังแจ็คสันดาราหนุ่มชื่อดัง ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างที่จะให้ทำการช่วยเหลือเพื่อนชายทั้งสองได้สำเร็จ..



#Never'bamboo 


          "น้องแบมมาอยู่นี่ได้ยังไง"


          เป็นคุณต้วนที่เอ่ยปากถามลูกสะใภ้ตัวเล็กที่นั่งกำรีโมตที่โซฟา คนตัวเล็กที่นั่งเป็นหินไม่ได้ให้ความสนใจ ตอนแรกก็นึกเสียว่าไม่ได้ยินหากแต่เดินเข้าไปใกล้กลับเข้าใจ จอโทรทัศน์ที่ขึ้นฉายข่าวฉาวของคนเจ้าของงานเลี้ยงครบรอบสิบปีที่น่าจะอยู่งานเลี้ยงหากแต่ในรูปดันกำลังก้าวขึ้นรถใครสักคนด้วยสภาพเมามายข้อสันนิฐานก็คงไม่พ้นดาราสาวชื่อย่อเบลนั่นแหละ

          "ดูละครดึกดีกว่าไม่ได้ดูนานแล้ว"

          ทั้งที่ควรจจะชินเพราะลูกชายตัวดีมีข่าวแทบทุกวัน บ้างก็มีมูลบ้างก็ไม่มี แต่ก็ไม่อยากให้ลูกสะใภ้เสพข่าวพวกนั้นไปบั่นทอนจิตใจด้วยหรอก

          "ค..คุณพ่อ"

          คนมาใหม่คว้ารีโมตในมือแบมบูกดเปลี่ยนช่องไม่ทันถามความสมัครใจ แต่แบมบูก็อยากเอ่ยปากขอบคุณเมื่อครู่นี้เขาไม่มีแม้แรงจะกดเปลี่ยนช่อง

          "ไม่ได้ไปงานกับพี่มาร์คหรอลูก"

          "ไม่ได้ไปครับ แบมรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย" คนตัวเล็กตอบเลี่ยง ขยับตัวเผื่อที่นั่งให้คุณพ่อสามีอย่างรู้งาน แม้จะรู้สึกเคืองน้อยๆที่วันนั้นคุณแม่ไม่ช่วยเหลือทว่าคนตัวเล็กก็ยังสอดส่องหาและเอ่ยถาม

          "คุณแม่ล่ะครับ"

          "คุณแม่ไม่ได้บอกหรอว่าคืนนี้ไปปฏิบัติธรรม พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว"

          "ว้า..ทำไมไม่เห็นชวนแบมเลย"

          แบมบูพึมพำอย่างนึกเสียดายใจจริงก็อยากหนีไปปฏิบัติธรรมเหมือนกันนะ

          "ช่วงนี้พ่อไม่ค่อยได้คุยกับเราเลย อีเว้นคนแก่เยอะฮ่ะๆ"

          "ไม่เป็นไรครับแบมเข้าใจ" รอยยิ้มหวานถูกส่งไปให้คู่สนทนา ก่อนแบมบูจะละสายตาเมื่อถูกจ้องอย่างพินิจจากคนอาวุโสกว่าเกรงว่าจะยิงคำถามที่ไม่อยากตอบเสียเท่าไหร่

          "คุณพ่อทานอะไรมาหรือยังครับ ให้แบมทำอะไรให้ทานรึเปล่า"

          "เรียบร้อยแล้วลูก ว่าแต่แบมเถอะหมู่นี้ไม่เห็นสดใสเลย เป็นอะไรรึเปล่า..แล้วนั่นปากไปโดนอะไรมา"

          คนตัวบางสะดุ้งน้อยๆด้วยความตกใจที่ริมฝีปากถูกแตะด้วยนิ้วของพ่อสามีความลับที่แบมบูเก็บในใจยังคงลังเลทุกครั้งที่จะบอกให้คนนอกรู้

          "พี่มาร์คทำหรอลูก"

          ละมือออกจากริมฝีปากอิ่มได้ไม่นานก็เริ่มจับแขนเล็กของคนนั่งนิ่งมาสำรวจทั้งรอยจ้ำและรอยช้ำมันปรากฏให้คนเห็นตกใจ แววตาใจดีของพ่อสามีเริ่มขุ่นเคืองอีกครั้งและเปลี่ยนไปอีกครั้งที่ลูกสะใภ้ทำใจกล้ามองตอบ

          ..ดวงตาหวานไร้แววสุขอย่างที่ควรจะเป็น นานหลายปีแล้วที่มันไม่ได้ปรากฏออกมาหากแต่บัดนี้เด็กน้อยที่อุปการะกำลังทำให้มันถ่ายทอดถึงภาพจำความเจ็บปวดออกมาอย่างน่าสงสาร..

          "คุณพ่อครับ แบมขอโทษนะ แต่แบมไม่ไหวแล้วแบมอึดอัด.."

          แค่เอื้อนเอ่ยออกมาไม่กี่ประโยคคนที่เปรียบเสมือนบิดาอีกคนย่อมรู้ดี..รู้ดีถึงนิสัยใจร้ายของลูกชายในไส้ รู้ดีถึงขนาดความบอบบางและเส้นความอดทนของลูกสะใภ้ตัวน้อยคนนี้..

          มันคงหมดลงแล้ว..

          "ไม่เป็นไรลูก พ่อจะรับฟังเอง พูดออกมาเลยพ่อเคารพการตัดสินใจของเรา"

          "ขอโทษนะครับที่ดูแลลูกชายคุณพ่อต่อไม่ได้แล้ว"

          คำพูดที่ดูเหมือนยากลำบากและใช้เวลากลั่นกรองมานานถูกพูดออกมาด้วยเสียงหวิวจนแทบไม่ได้ยิน ความอ่อนแอมันนำพาก้อนสะอื้นจุกขึ้นมาที่คอ ดวงตาที่เพิ่งเหือดแห้งกลับมาเปียกซ้ำด้วยหยดน้ำตา หากแต่กลับมองเห็นชัดซึ่งความผิดหวังในแววตาของพ่อสามี

          แบมบูขอโทษ..ขอโทษจริงๆ

          "..แบม..แบมต้องการหย่ากับพี่มาร์คครับคุณพ่อ..ขอโทษจริงๆนะครับ"

          มือบางยกขึ้นไหว้อย่างรู้สึกผิดจากใจจริงแต่จะให้ทนเขาก็ไม่เอาแล้ว ใจของเขามันไม่สามารถพังและซ่อมได้อีกแล้ว..

          "ไม่ได้นะคะน้องแบมบู คุณแม่ไม่อนุญาต!"

          เสียงบุคคลที่สามเข้ามาในวงสนทนาทำให้แผ่นหลังบางสะดุ้งโหยง คุณแม่สามีในชุดขาวเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่อารมณ์ไม่ดี

          "คุณมาได้ไงเนี่ย"

          "เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะค่ะ แต่เมื่อกี้ใครบอกจะหย่ากับพี่มาร์คคะ"

          "ตามาร์ครังแกน้อง แบมบูอยากหย่า" คุณต้วนเอ่ยแจงให้เข้าใจ มองลูกสะใภ้ที่เอาแต่ก้มหน้าบีบมือสั่นๆ

          "ฉันบอกว่าไม่ให้!" คนเป็นสามีสะดุ้งไม่ต่างจากลูกสะใภ้ยามคุณหญิงโมโหก็คงไม่มีใครอยากยุ่งเหมือนมาร์คนั่นแหละ 

          "แต่งมากันขนาดนี้แล้วมีเรื่องบาดหมางกันนิดหน่อยก็ทำความเข้าใจกันสิลูก หนูจะทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ทำไมกัน"

          "ไม่ใช่.."

          "ไหนลองบอกพ่อกับแม่มาสิว่าพี่มาร์ครังแกอะไรหนู ถ้าเป็นเรื่องอย่างว่าคุณแม่ไม่นับนะคะ" เหมือนล่วงรู้ว่าแบมบูจะตอบอะไรจึงพูดดักออกมาก่อนทุกทาง

          "สามีภรรยากันเรื่องแบบนี้ไม่เห็นแปลกอะไรหรือจะให้ไปทำกับคนอื่นอย่างนั้นน้องแบมก็คงไม่พอใจ"


          ..แต่พี่มาร์คทำเขาขมขื่นทั้งกายใจ ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกหรือ..


          "คุณแม่ต้องให้แบมบูตายไปก่อนหรอครับถึงจะเข้าใจแบม!" กิริยาก้าวร้าวแสดงออกมาอย่างไม่เคยเป็นต่อหน้าผู้ใหญ่ ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมองหน้าแม่สามีอย่างใจกล้า ดวงตาแข็งกระด้างจ้องจะเอาคำถามและตัวเริ่มสั่นน้อยๆเพราะความโมโห

          "ชู่วว เด็กดีอย่าร้องไห้สิคะลูก อดทนหน่อยนะคนเก่ง" แก้มอวบถูกเช็ดน้ำตาให้แต่แบมบูเบือนหนี เขายังเคืองใจในหลายๆเรื่อง เสียงหวานของคุณแม่เอ่ยบอกสามีที่ออกโรงจะปกป้องลูกสะใภ้ให้ถอยทัพขึ้นไปบนห้องก่อนเธอแค่อยากจะพูดเป็นการส่วนตัวกับคนขี้แย

          "คุณแม่แบมอยากหย่า ได้ยินไหมแบมทนไม่ไหว!"

          "น้องแบมมีสิทธิ์ต่อรองได้ด้วยหรอคะ.."

          รอยยิ้มสวยส่งให้ขัดกับคำพูดที่รู้ข้อตกลงของเราดี แบมบูไม่มีสิทธิ์ไงไม่มีสิทธิ์จะคิดจะทำอะไรสักอย่าง เขาเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกคนรวยเป็นเจ้าชีวิตซื้อมา..จิตใจของเขาไม่ใช่สิ่งที่ควรมารักษา

          "คุณแม่ยังไม่ได้อุ้มหลานเลยนะคะเด็กดี ขึ้นไปนอนรอพี่มาร์คที่ห้องนะคะ อย่าโวยวายอีก.."

          "คุณแม่.."

          เขาเข้าใจแล้วว่าพี่มาร์คได้นิสัยใจร้ายนี้มากจากใคร


#แบมบูพี่ไม่รัก



          'สามีภรรยากันเรื่องแบบนี้ไม่เห็นแปลกอะไรหรือจะให้ไปทำกับคนอื่นอย่างนั้นน้องแบมก็คงไม่พอใจ'


          กับคำพูดไม่กี่คำแบมบูจะคิดสั้นได้จริงๆหรอ

          แบมบูรู้สึกที่ว่าชีวิตโดดเดี่ยวและเคว้งคว้างเขาจำได้ว่าเคยรู้สึกเมื่อตอนนั้นและกลับมารู้สึกอีกทีเมื่อตอนนี้

          'คุณแม่ยังไม่ได้อุ้มหลานเลยนะคะเด็กดี'

          อยากให้สิ่งมีชีวิตที่มีค่าเกิดมาเพื่อเป็นที่ชูตาของตระกูลโดยไม่ได้ใส่ใจถึงรายละเอียดว่าคนๆหนึ่งที่ไม่ได้เกิดจากความรักมันจะเจ็บปวดแค่ไหน..

          'เออ! ไปแน่ ฉันจะไปหาคนครางมันส์ๆร้องเสียงหวานๆ คนที่เขาว่านอนสอนง่าย ส่วนนายจะไปตายไหนก็ไป!'


          'ถ้าอยากไปตายจริงๆนั่นก็เรื่องของนายเหมือนกัน..ฉันเคยห้ามนายได้ที่ไหนล่ะ'


          'โง่ๆแบบนายก็รู้ไปเท่านั้นแหละ'


          'คิดว่าสารรูปตัวเองจะไปในฐานะอะไร? เมียฉันหรอ? ถ้าไม่อายจะใช้คำนั้นก็ไปสิ'


          พอปล่อยให้สมองว่างทีไรคำพูดเราะร้ายที่ทิ้งแทงใจให้เจ็บก็ลอยเด่นขึ้นมาให้ห่อเหี่ยวขึ้นไปด้วยอีก 


          มันจะมีกี่สักเหตุกันที่ใครบางคนไม่อยากให้เรามีชีวิตอยู่บนโลกนี้? 


          มันจะมีกี่สาเหตุที่ใครบางคนอยากให้เราจมอยู่กับความทุกข์?


          แบมบูน่ะคิดได้แค่อย่างเดียวนั่นแหละ สิ่งที่เป็นและรับรู้มาตลอด ไม่มีใครรักแบมบูจริงๆสักคนหรอก..มันก็น่าจะเป็นเหตุผลที่มีน้ำหนักพอจะทำให้เขาไม่ต้องหายใจบนโลกเฮงซวยนี่ล่ะมั้ง


          คิดถึงคุณม๊าจังเลย..


          หน้ามารดาที่จำไม่เคยลืมผุดเข้ามาในความทรงจำ เขาอยากอยู่กับแม่มากกว่าจะมีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวแบบนี้..

          ใครว่าแบมบูโง่กัน เขาฉลาดพอจะเลือกการเดินทางไปหามารดาที่คิดถึงได้ถูกเวลา ในตอนนี้ที่บ้านหลังใหญ่ไม่มีใครอยู่..คุณพ่อคุณแม่สามีไม่อยู่เนื่องจากไปปฏิบัติธรรมชดเชยเมื่อคืน..คุณสามีเอง..ก็ไม่เห็นเลย ไม่เห็นกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน

บุ๋มๆๆๆ

          ร่างบอบบางของแบมบูที่ตอนนี้ทำการอุกอาจตามอารมณ์และความคิดชั่ววูบใบหน้าน่ารักที่ครั้งหนึ่งเคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มทั้งยังเคยปล่อยให้เศร้าหมองเพราะรอยน้ำตาภาพจำเหล่านั้นมันถูกพรากหายไปจนหมดสิ้น เพียงแค่พินิจดูที่ริมฝีปากอิ่มยามครั้งก่อนเคยคลี่ยิ้มสดใสบัดนี้กำลังอ้าออกปล่อยฟองอากาศเฮือกสุดท้ายออกมา แบมบูกำลังจมดิ่งสู่ใต้น้ำอันแสนเย็นเฉียบและกำลังจะหมดลมหายใจสุดท้ายในไม่ช้า..ไม่นึกไม่ฝันด้วยซ้ำว่าจุดจบของเขาจะเป็นสายน้ำที่พรากชีวิตแสนเฮงซวยนี่ไปเสียที..

          ห..หายใจไม่ออก...ทั้งๆที่ควรจะเป็นแบบนั้น

          แต่มันบ้ามาก! นี่แบมบูอยู่ใต้น้ำนานแล้วนะทำไมเขาไม่ตายสักที ไปๆมาๆดูเหมือนจะเป็นการทดสอบสมรรถภาพทางกีฬาไปด้วยซ้ำ ทำลายสถิติการดำน้ำที่นานที่สุดในโลกไปรึยังนะ?

          ดวงตาหวานที่เบิกลืมใต้น้ำแสนเย็นเฉียบกำลังบังคับมันให้หลับลง จิตใจดวงน้อยกำลังบังคับให้ความคิดในสัญชาตญาณการเอาตัวรอดนั้นหยุดเสียที..เขากำลังฆ่าตัวตายนะจะตะเกียกตะกายเอาตัวรอดได้อย่างไรกัน

          'ฉันบอกชัดแล้วนะว่าอย่ายุ่งวุ่นวายกับเสื้อผ้าฉัน!'

          'นายมันโง่หรือโง่กันแน่!'

          'ปัญญาอ่อน หลีกไป!'

          ..ถ้าเกิดวันนึงไม่มีแบมบูพี่จะรู้สึก..ขอให้รู้สึกเหมือนที่แบมรู้สึก..

          เสียงของคุณสามีต้นเหตุของฉนวนความคิดพิลึกพิลั่นที่ทำให้ร่างของแบมบูต้องถ่วงน้ำหนักความเสียใจให้เป็นแรงผลักดันทิ้งร่างให้จมลึกกว่าเดิม..มันเกือบจะได้ผลถ้าเขาไม่ฉุกคิดเสียก่อน

          แต่ถ้าแบมบูไม่อยู่จริงๆ พี่มาร์คจะดีใจจนปิดซอยเลี้ยงทั้งหมู่บ้านไหมนะ? 

          แล้วถ้าหากเสียใจล่ะ? พี่มาร์คของเขาจะร้องไห้รึเปล่า?


          ..แล้วถ้าร้องไห้ใครจะปลอบกัน?!?...


          จะมีคนปลอบคนนิสัยไม่ดีแบบนั้นจริงๆหรอ 

          "แค่กๆๆๆ!"

          ก็เพราะว่าไม่น่าจะมีน่ะสิ..แต่ช่างสิเขาไม่สนใจพี่มาร์คแล้ว ที่ต้องห่วงก็คือคนที่รักเราไม่ใช่รึไงยังมีพี่ชา ยูยู่และพี่แจ๊คสัน แม้ลึกๆของใจไม่รักดีมันดันคาดหวังว่าหนึ่งในนั้นจะคือสามีที่ว่าร้ายเขาตลอดนั่นแหละ


          ..ถ้าตายไปแบมบูต้องบาปมากแน่ๆเลย..


#แบมบูพี่ไม่รัก





          "คุณหนูไปไหน!"

          น้ำเสียงห้วนของมาร์คต้วนที่เอ่ยถามถึงภรรยาตัวเล็กทำให้แม่บ้านสะดุ้งตกใจกันเป็นแทบ

          "แบมบูไปไหน!"มาร์คต้วนถามย้ำทั้งคิ้วขมวดสายตาเริ่มสอดส่องหาคนตัวเล็กที่คิดว่าน่าจะขลุกตัวในครัวนั่น..

          ไม่ใช่อะไรก็แค่หิวกลับมาเหนื่อยๆ..

          "คุณหนูอยู่สวนหลังบ้านน่ะค่ะ.." 

          คุณแม่บ้านเอ่ยตอบอย่างอึกอักไม่กล้าพูดต่อประโยคที่ตั้งแต่ได้ยินเสียงทะเลาะกันลั่นบ้านเมื่อคืนนี้ เช้ามาคุณหนูแบมบูก็วิ่งตึงตังออกไปสวนหลังบ้านซ้ำยังสั่งไม่ให้ใครรบกวนอีกต่างหาก ยิ่งเห็นผู้เป็นนายทำทีจะเดินออกไปก็ยิ่งเกี่ยงกันไปใหญ่

          "มีอะไรครับ!?"

          มาร์คต้วนตอบสะบัดอารมณ์ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆหงุดหงิดให้ภรรยาตัวน้อย เขาหิวข้าวจนจะไส้กิ้วแล้วมัวชักช้าอะไร ผัวกลับบ้านทั้งทียังไม่มาต้อนรับอีก

          "เอ่อ..ค..คุณหนูสั่งไว้ว่าไม่ให้ใครรบกวนตั้งแต่.."

          "ผมเป็นสามี คุณหนูเขากล้าสั่งด้วยหรอครับ.."

          ไม่ได้เอ่ยประโยคเพื่อถามให้ใครตอบ มาร์คว่าเสร็จก็ก้าวขายาวให้เดินดุ่มๆไปยังทิศทางที่คนน้องน่าจะขลุกอยู่ตั้งแต่ที่ทะเลาะกัน ส่วนตัวเขาไม่ได้คิดจะเก็บเรื่องไร้สาระนั่นมาใส่ใจหรอกนั่งโหมงานหนักจนเงยหน้ามาอีกทีก็มืดค่ำแบบที่เห็น

          "แบมบู"

          ขายาวมาหยุดอยู่กลางสวนหลังบ้านที่ถูกตกแต่งให้หรูหราสมฐานะ กวาดตามองหาเด็กดื้อที่น่าจะอยู่ในนี้ตั้งแต่แรกแต่กลับไม่พบ คนตัวสูงหันซ้ายแลขวามองหาภรรยาตัวน้อยทั้งที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแสงไฟอัตโนมัติค่อยๆสว่างขึ้น..

          "แบม!"

          มาร์คเพิ่มเสียงให้ดังเผื่อน้องจะไม่ได้ยินหรือกำลังงีบหลับอยู่ในศาลาหลังเล็กแต่เดินมาดูจริงๆกลับไม่พบ สายลมเริ่มโชยมาให้รู้สึกขนลุกไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่มาร์คจะเข้ามาในสวนแห่งนี้ เพราะบรรยากาศมันวังเวงเกินไปจะมีก็แต่แบมบูที่ชอบมานั่งเขียนงานอยู่ที่นี่คนเดียว

          ..เขียนงานหรอ..

          จะเอาอะไรมาเขียนเขาจับเจ้าแท็บเล็ตนั่นทุ่มลงหน้าต่างตาย ส่วนมือถือก็โยนทิ้งไปแล้วโทษฐานที่ทำให้แบมบูสนใจเขาน้อยลง..แล้วถ้าจริงๆน้องไม่ได้มาเพื่อเขียนงานล่ะ

          ..เด็ดดอกไม้หรอ?

          แบมบูมันโลกสวยขนาดต้องมายืนเด็ดดอกไม้โง่ๆหรอ? หรือถ้าโง่ๆจริงๆมันก็ไม่ควรเด็ดนานขนาดนี้หรือเปล่า

          ปลูกต้นไม้หรอ?

          คนขี้งอแงแบบนั้น เอาจริงๆก็คงไม่เตลิดมานั่งปลูกต้นไม้ด้วยความสบายใจหรอกมั้ง แต่เดี๋ยวก่อน..


          'ก็ได้! แบมจะไปตายให้สมใจพี่เลย..'


          'แค่อะไรที่พี่มาร์คต้องการแบมจะทำให้แค่นั้น'


          'แบม ไม่อยากไป'


          จู่ๆจากที่รู้สึกขนลุกจนต้องยกมือลูบแขนแกร่งก็แปรเปลี่ยนเป็นใจกระตุกกับคำที่น้องพูดทิ้งท้ายไว้ แม้ประโยคสุดท้ายน้องจะตอบออกมาเสียงเรียบแต่มาร์ครู้ว่าเมื่อคืนแบมบูก็คงน้อยใจ เขาไม่ได้กลับบ้านในมันทีที่เช้าเพราะเข้าบริษัทฯไปเคลียร์งานต่อจะคิดไปไหนต่อไหนแล้ว

          มาร์คต้วนทึ่งหัวกับคำพูดที่ดูจะทำร้ายจิตใจคนคิดมากอย่างแบมบูไม่น้อย ตอนนั้นที่มาร์คใช้อารมณ์จนไม่ได้จะคิดว่าคนโง่อย่างแบมบูจะเอาไปใส่ใจนัก..อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย


          "แบม!! แบมบูอยู่ไหน!!"


          เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กดังลั่นไปทั่วสวน จนเหล่าแม่บ้านวิ่งออกมาตามๆกันด้วยความแตกตื่น


          "หาคุณหนู..ช่วยกันหาคุณหนูเร็วๆ!"


          คนพูดร้อนรนใจทั้งๆที่เป็นต้นเหตุและยังระบุได้ไม่แน่ชัดว่าน้องหายไปไหน แต่ว่ามาร์คต้วนในตอนนี้กระวนกระวายใจเกินกว่าจะมานั่งพินิจพิจารณา

          เหล่าแม่บ้านวิ่งวนไม่ต่างจากเจ้านายคนหล่อเอง เม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่ประดับที่ขมับของมาร์คต้วน ลมหายใจหอบหนักๆเกิดขึ้นทันทีที่หลังจากมาร์คต้วนตัดสินใจวิ่งออกมาไกลพอสมควรในที่สุดก็ถึง..สถานที่เดียวในบ้านที่มาร์คไม่คิดจะมาถ้าไม่จำเป็น..


          สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่ครั้งหนึ่งมันเกือบพรากชีวิตมาร์คต้วนไป..


 




#แบมบูพี่ไม่รัก


-100%-
* * ยังไม่ตรวจคำผิดค่ะ* *



Talk :

อย่าว่าน้องนะคะว่าพี่มาร์คได้
ตอนนี้ยาวเกิ้นนน

เดี๋ยวก็มดขึ้นแล้วค่ะ อีก10ตอนทนหน่อยน้าา5555




ขอคอมเม้นน่ารักๆเรียกขวัญและกลจ.ให้น้องด้วยน้าา
เจอกันใหม่จร้า จุ้บๆ


สำหรับใครเครียดกับเรื่องนี้นะคะ
แนะนำให้อ่าน ฟิคคุณกันต์ค่าาา
ตลกคาเฟ่เบาๆ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.374K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #3112 Khampoohnaka (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:02
    ชุ้นต้องตายก่อนแน่ๆ
    #3,112
    0
  2. #2582 MBKY;LH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 13:19

    คือตอนที่แบมคุยกับพ่อคือเราร้องไห้เลยอะ แบมคงอึดอัดมาก พ่อแม่มาละบอกห้ามหย่ายังไม่ได้ลูกคือแบบ น้ำตาไหลอะ สงสารแบมมาก ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ตั้งแต่เด็กจนโตคือแบบ ฮืออออออ
    #2,582
    0
  3. #2468 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 01:43
    รักก็แสดงออกว่ารักสิมาร์ค ถ้าไม่พูดดีๆน้องจะรู้ไหมมีแต่คำพูดประชด
    #2,468
    0
  4. #2398 LuhanBen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:58
    น้องไม่ควรเจ็บหรือตายอ่ะแต่คนที่ควรเจ็บจนจะตายคืออิพวกชั่วๆเนี่ย
    #2,398
    0
  5. #2397 LuhanBen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:57
    เห็นแก่ตัวมากกกกก ยิ่งอิคนแม่คือรู้เลยอิมาร์คในเรื่องมันได้ใครมา แหมม ปฏิบัติธรรมทำไปจนตายมุงก็โดนจิกหัวลงนรก อืชั่วววว!!!!
    #2,397
    0
  6. #2305 ploylaksi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 14:43
    ม๊าคือร้ายอะ ไม่ได้รักน้องจริงๆใช่ไหท
    #2,305
    0
  7. #2206 YanisaCH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 23:07
    รู้สึกบ้างไหมมาร์ค!
    #2,206
    0
  8. #2020 Mathurot46 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 20:36
    คือถ้าแบมบูไม่ได้หย่าคือมีเคืองอ่ะเอาจริง โดนขนาดนี้ถ้าไม่หย่าคือแบบโครตโง่อ่ะแบมบู #อินเกินไปหน่อยค่ะ555 #ขอโทษค่ะ55
    #2,020
    0
  9. #1992 mymtbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 14:05
    ไรท์ถามจีง จะลงแดงตายแล้ว5555555555 เมื่อไหร่จะม๊า
    #1,992
    0
  10. #1990 ChanthavilaiLts (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 15:31
    อยากให้แบมบูไปให้พ้นจากเรื่องบ้าๆแบบนี้สักทีไปให้พ้นจากครอบครัวป่าเถื่อนแบบนี้สักที น่าเบื่อ แบมบูโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียว
    #1,990
    0
  11. #1989 Cheepchanoknak (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:34
    อัพเถอค่ะ
    #1,989
    0
  12. #1988 MM_MB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:33
    ไม่รักน้อง หย่าสักที​สิ ปล่อยน้องไป
    #1,988
    0
  13. #1986 domo za (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 00:58
    เมื่อไหร่จะเห็นค่าของน้องสักที สงสสรน้องมาก ไม่อยากให้น้องตาย แต่ช่วยดีๆกับน้องหน่อยเถอะ
    #1,986
    0
  14. #1985 Love mark bam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 22:00

    รออยู่น่ะค่ะ

    #1,985
    0
  15. #1984 mymtbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 19:35
    ยังรอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวัน...
    #1,984
    0
  16. #1983 BAMBOO97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 16:03
    ขอให้มาร์คอกแตกตายไปเลย
    #1,983
    0
  17. #1982 lovebam2x (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 07:03
    แม่ผัวเหมือนจะดีที่แท้เอาน้องมาเลี้ยงเพื่อผลิตทายาทให้หราคะ ใจร้ายยยยยยยย
    #1,982
    0
  18. #1979 NawapornSooksri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 00:23
    อยากจะบอกไรท์ทุกตอนเลยว่าสงสารน้องๆ😢😢😢😭😭😭😭
    #1,979
    0
  19. #1978 sirisiripabo999 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 23:58

    อ่อนโยนกับน้องบ้างก็ได้เด้อ

    #1,978
    0
  20. #1977 jpty_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 23:24

    นึกว่าพี่มาร์คใจร้ายมาหละนะเจอะเเม่ผัวเข้าไป คนพี่นี้ชิดซ้ายไปเลยจ้ะเเม้
    #1,977
    0
  21. #1976 atitta1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:19

    ยิ่งอ่านยิ่งสงสาร สงสารน้องแบม น้ำตาแตกไปจ้า~
    #1,976
    0
  22. #1975 markbammuay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 20:47
    แบมไม่ต้องตายจ้านังมาร์คแหละกระโดดลงน้ำไปและไม่ต้องกลับมา รำคาญ
    #1,975
    0
  23. #1974 Kibibiza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 19:39
    ตายเลยก็ดีนะ ถ้าอยู่แล้วมันทรมานมากขนาดนี้
    #1,974
    0
  24. #1973 1522063017 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 19:24
    สงสารน้อง
    #1,973
    0
  25. #1965 chienkamon45 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 15:26
    มาต่อเร็วๆน้า
    #1,965
    0