Never 'Bamboo' แบมบูพี่ไม่รัก Markbam

ตอนที่ 10 : Never'bamboo : 8 ปลายทางคือใจพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,498 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

 08
ปลายทางคือใจพี่







          "ฮึกกฮือออ"

          เสียงร้องไห้ระงมของเด็กชายตัวน้อยในวัยแปดขวบดังจ้าทั่วห้องนอนที่มืดทึบและอับชื้น เด็กชายแบมบูที่ยั่งขดตัวอยู่ใต้เตียงดวงหน้าขาวซีดไร้ซึ่งสีสันเหมือนเด็กทั่วไป..น่าใจหายกว่านั้นสักนิดเห็นจะความทุกข์ปนโศกเศร้าที่ประดับอยู่ทั่วใบหน้า

          "เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะแบมบู แกทำอะไรน้อง!!"

          "ฮึกกฮือออ.."

          "ไปเอากุญแจมา"

          เด็กตัวเล็กตัวสั่นกับเสียงบุพการีที่ได้ยินดังอยู่นอกห้อง เสียงเคาะประตูตึงตังดังอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเงียบไปและแทนที่ด้วยเสียงกุญแจหลายดอกกระทบกัน มือเล็กที่เปรอะเลือดยกขึ้นปิดหูซ้ำยังร้องไห้จ้าดังกว่าเดิม

          ความกลัวเกาะกินใจเด็กชายจนบดเบียดตัวเข้าไปในซอกหลีบที่ลึกที่สุดข้างเตียง..

          "แบมบู!! แกอยู่ไหน!!"

          นั่นคือเสียงที่น่ากลัวยิ่งกว่าฟ้าผ่า..

          "ค..คุณป๊า"

          น้ำตาหยดเล็กนั่นไหลจนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเมื่อถูกค้นตัวจนเจอ ข้อแขนเล็กที่จับปาดเดียวก็เกรงว่าจะกระดูกหักติดมือถูกกระชากให้ลุกขึ้นและลากนำทางออกมานอกห้องเดินไปยังที่เกิดเหตุ

          "ฮึกก..เจ็บ"

          "แกเจ็บแล้วไม่คิดว่าลูกฉันจะเจ็บบ้างรึไง!! แหกตาดูว่าแกทำอะไรน้อง!!"

          "ไม่ได้ทำ..ฮึก..แบมไม่ได้ทำ"

          รอยเลือดที่เปรอะเต็มตัวเด็กน้อยนั่นเป็นหลักฐานชั้นดีที่จะมัดตัวฆาตกรจิตใจโหดเหี้ยมพยายามใช้หินก้อนใหญ่นั่นทุบไปที่ศีรษะของเด็กผู้หญิงในวัยใกล้เคียงกัน พยานปากที่สำคัญยังเป็นพี่เลี้ยงที่จดจ้องร่างของเด็กชายตัวน้อยอยู่เงียบๆ

          "คุณป๊า..แบมไม่ได้ทำ"

          เสียงเล็กของลูกชายร้องบอกผู้เป็นพ่อ สีหน้าเริ่มหวาดกลัวเมื่อมองไปยังพี่เลี้ยงสาว'พี่ทำเพื่อคุณหนูนะอยากให้คุณป๊ารักก็ต้องทำอย่างนี้ แต่ถ้าขืนคุณหนูแบมบูไปบอกใคร..รับรองว่าคุณป๊าจะเกลียดคุณหนูไปตลอดแน่ๆ' แบมบูกลัวกับคำพูดที่ได้ยินเด็กตัวเล็กที่เก็บงำความลับสั่นระริกเอาแต่ร้องไห้จ้าไปมา

          ร่างของเด็กหญิงเจ็ดขวบที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่นั่นทำให้จิตใจคนเป็นพ่อสลายจนต้องทรุดตัวลงนั่ง ไม่ต่างจากพี่ชายต่างสายเลือดที่มองภาพน้องด้วยจิตใจที่กระเจิดกระเจิงไม่ต่าง

          "น้องน้อย..ฮึกก พี่แบมขอโทษ"

          "จิตใจแกโหดร้ายขนาดฆ่าน้องให้ตายไปได้หรอ..แบมบู"

          "แบมไม่ได้ทำ..ฮึกก คุณป๊า"

          น้ำตานองหน้าทั้งพ่อลูก ความผิดหวังเกิดขึ้นในใจซ้ำซากที่ตัวบิดามองหน้าลูกชายที่ไม่ประสียืนร้องไห้ตัวโยนน้ำตาแทบท่วมตัวสลับกับหน้าลูกสาวของภรรยาคนใหม่ที่นอนแน่นิ่งไป..แบมบูเป็นแค่เด็ก..เด็กที่ไร้เดียงสา

          "ฉันจะถือ..ถือเสียว่ามันเป็นอุบัติเหตุ"

          ความสุขคืออะไรแบมบูในตอนนั้นตอบไม่ได้ดีนัก..

          ความรักคืออะไรเด็กในวัยแปดขวบก็ไม่สามารถตอบมันได้เช่นกัน..จนกระทั่ง..เขาได้ค้นพบว่าการที่ไม่มีน้องต่างสายเลือดนั้นอาจทำให้คุณพ่อสนใจในตัวเขามากกว่านั่นเป็นความคิดที่ดีทีเดียวที่จะสร้างรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง

          เด็กน้อยในวัยแปดขวบคิดแค่ว่ามันจะดีกว่า แต่เปล่าทุกอย่างกลับเลวร้ายกว่าเดิม

          "มันฆ่าลูกฉัน!! คุณยังคิดปกป้องมันอีกหรอ"หัวใจและริมฝีปากของผู้เป็นแม่เอ่ยร้องขอความยุติธรรมที่ลูกสาวตัวน้อยผู้หลับใหลไม่เคยได้รับ แววตาอาฆาตแค้นจ้องมองร่างเด็กชายตัวน้อยที่หลบหลังบิดาอย่างเช่นทุกครั้ง

          "ทำอย่างนั้นกับน้องได้ยังไงแบมบู.."

          คำถามที่ทำให้ใบหน้าน่ารักนั่นแปรเปลี่ยนจากเศร้าหมองเป็นลอบยิ้มร้ายให้แม่เลี้ยงที่ใจมารยิ่งกว่า ความสุขและความรักที่เขาถูกแย่งชิงไปมันทดแทนกันไม่ได้ด้วยซ้ำ

          แบมบูจำได้เขาคือลูกคนเดียวมาตลอด..และที่สำคัญเขาก็มีแม่แค่คนเดียวมาตลอด..แม่ที่ตายจากไปแล้วไม่ว่าใครก็แทนที่ไม่ได้

          "อยากฆ่าก็ฆ่าฉันให้ตายสิ..ทำลูกฉันได้ยังไง"

          คำพูดนั้นแบมบูจำได้ขึ้นใจและแน่นอนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะสนองให้และไม่คิดว่าจะพบเจอเหตุการณ์สลดใจอีกครั้งในวัยแปดขวบเศษ

          "คุณกานดา!!"

          เป็นอีกครั้งที่เสียงของบิดาร้องขึ้นพร้อมใจที่สลายซ้ำๆ ร่างของภรรยาคนที่สองหรือแม่เลี้ยงของแบมบูนอนแน่นิ่งกับขวดยาในมือ

          ร่างไร้วิญญาณนั่นฆ่าตัวเองตายเพียงเพราะที่ยึดเหนี่ยวจิตใจสุดท้ายของเธอสิ้นลง ดวงตาที่ไม่ได้ปิดสนิทนั่นยังติดตาเด็กน้อยที่ยืนมองดูอยู่ไม่ไกล เป็นอีกครั้งที่แก้มกลมและดวงตาหวานมันเปรอะน้ำตาไม่ใช่ว่าคนที่นึกชังนั้นจากไป ไม่ใช่ว่าเสียใจหรือรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด

          "ตัวซวยอย่างแก อย่าเสนอหน้าออกมาให้ฉันเห็นอีก! ฉันเกลียดแกแบมบู!"

          แต่เพราะไม่ว่าอย่างไรคนที่ถูกชังและไม่เคยถูกรักก็คือเด็กน้อยแบมบูคนเดิม..


          "นี่แม่ใหม่ของแก ไม่จำเป็นอย่าเสนอหน้าโง่ๆของแกมาวนเวียนกับหล่อนนะ ถือว่าฉันขอ"

          ประโยคของคุณป๊าที่พูดออกมาในเวลาห้าปีต่อมาพร้อมกับภรรยาคนที่สามที่เข้ามาในบ้านและหัวใจของคุณป๊าอีกครั้งหนึ่ง เด็กชายที่ย่างกายเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเก็บตัวเงียบตามคำสั่งของบิดามาตลอด

          แม่เลี้ยงคนใหม่ที่มัดใจคุณป๊าของเขาจนอยู่หมัด ไม่ว่าจะพูดอะไรทำอะไรเชื่อไปหมด หลงลืมไปว่ามีลูกชายคนนี้..

          "เรียกเขาว่าแม่ ต่อจากนี้เขาคือแม่ของแก ถ้าขืนแกทำเรื่องบ้าๆเหมือนที่ผ่านมาคราวนี้ฉันลากหัวแกเข้าตารางแน่!"

          แบมบูยกยิ้มบางเบากับสิ่งที่ต้องยอมรับ ไม่ใช่ว่ากลัวจะได้เข้าตารางเหมือนคำขู่แต่เขาก็แค่เด็กจะไปทำอะไรที่โหดร้ายอย่างนั้นได้อย่างไรกัน..

          "คุณแม่ครับวันนี้ไปแถวคลาสิโนอีกแล้วหรอครับ"

          เด็กหนุ่มที่ย่างกายเข้าสู่วัยรุ่นตอนต้นโอบกอดร่างของแม่เลี้ยงอย่างประจบประแจง ความรักที่ไม่เคยได้รับก็ยังไม่เคยได้รับอยู่ดี แค่ตอนนี้เขามีความคิดที่จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้เป็นมากกว่าเก่าก็เท่านั้น ในตอนที่ความมั่นคงของบ้านใกล้หมดลงทุกอย่างมันทำให้ตระหนักได้ว่าเงินน่ะน่าจะทำให้เขามีชีวิตรอดมากกว่า แบมบูว่านอนสอนง่ายจนกลายเป็นคนสำคัญที่คุณพ่อคุณแม่ลืมแทบไม่ลง

          "แบมบู..ป๊ารักแกมากนะ แกเป็นเด็กดีป๊ารู้.."

          จนมาวันหนึ่งวันที่ยากจะตัดสินใจก้าวผ่านความโดดเดี่ยวและต้องยอมรับความจริงเสียทีว่าอย่างไรเขาก็คือคนที่ถูกชิงชัง คำพูดที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเรียบเรียงให้สวยหรู..เขาไม่ได้อินมันมากนัก

          คุณป๊าทำเหมือนรัก อ้อมกอดที่โหยหากอดอย่างไรก็ไม่เคยอบอุ่นถูกมอบให้ เสียงเหนื่อยล้าของคุณป๊าดังขึ้นให้ที่พึ่งสุดท้ายรับรู้

          "ไปอยู่กับคนที่ดูแลแกได้ดีกว่าป๊าเถอะ ให้เขาส่งเสียได้ดีแล้วแกอย่าลืมฉันนะ"

          แบมบูไม่เคยลืม..

          "ผมชื่อมาร์คครับ"

          เสียงแว่วดังขานตอบชื่อตัวเองยามผู้ใหญ่ถามนั่นดังก้องในหูเล็ก ดวงตาทอแววเศร้าจับใจจ้องมองรายละเอียดบนตัวชายหนุ่มอีกคนที่อายุห่างกันกว่าสิบปีดูต่างจากตนจนอดนึกอิจฉาไม่ได้

          "น..น้องชื่อ..แบม..แบมบู"

          นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของรอยยิ้มสวยที่ประดับดวงหน้าน่ารักให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

          "ต่อจากนี้มาร์คดูแลน้องด้วยนะลูก อาขอแค่นี้"

          "ครับ ผมจะดูแลน้องให้"

          สัมผัสอบอุ่นที่ยื่นมาจับข้อมือน้อยของเด็กชายวัยสิบสามให้มาหยุดอยู่เคียงกัน น้องน้อยที่ก้มหน้าหงุดไม่กล้าแม้แต่สบตาคู่คมที่แสนใจดีของพี่

          ไม่เอาหรอกดวงตาทรงเสน่ห์คู่นี้ที่แบมบูไม่เคยพบมาก่อนนั้นทำให้รู้สึกร้อนๆหนาวๆและหวั่นใจแปลกๆ เกรงว่าหากเผลอสบตาไปจะทำให้หัวใจหยุดเต้นไปเสียเลย

          "ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรให้เรียกพี่นะ..ถ้าร้องไห้ก็ขอให้ร้องหาพี่..พี่จะปกป้องเราเอง.." นั่นคือครั้งแรกที่น้ำตาหยดเล็กมันเหือดแห้งหายไปตามคำปลอบประโลม ฝันร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นไปนั่นดูไม่น่ากลัวในเมื่อแบมบูมีพี่ชายที่แสนดีอยู่ข้างกาย..มันจะดีถ้าทุกอย่างเป็นไปแบบนั้นตลอดกาล..

          ถ้าเกิดจากนั้นไม่กี่ปีความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องเรามันจะจบลงจนไม่เหลือชิ้นดี

          "มาร์คไม่อยากแต่ง! จะตอนนี้หรือรอให้เรียนจบก็ไม่อยากแต่ง!"

          น้ำตาหยดเล็กของแบมบูไหลออกมาที่โดนตะคอกใส่หน้าจากคนที่โวยวายบ้านแทบแตก เหตุผลที่อยู่ๆพี่ชายที่แสนดีกลับชิงชังแบมบูยังหาคำตอบไม่เจอ ในวันนั้นที่พี่ชายคนดีของเขาได้ตายจาก แบมบูจำได้ว่าเขาร้องไห้แทบขาดใจ ไม่มีอีกแล้วฮีโร่ที่คอยเข้ามาเช็ดน้ำตา..

          อยากตื่นจากฝันและความทรงจำเก่าๆนั้นแทบแย่



          แล้วถ้าในตอนนี้ถึงแบมบูคนนี้ร้องไห้จนหมดตัวคนที่เคยเอ่ยปากว่าจะปกป้องนั้นกลับเป็นคนทำร้ายเสียเองอย่างนั้นหรอ..พี่มาร์คคนเดิมของน้องหายไปไหน

          "ฮึกก.." หายไปไหนกัน..

          ฝันร้ายที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนเป็นฝันดีนั้นเป็นดั่งนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ปลุกตัวเด็กหนุ่มให้ตื่นขึ้นมาพบความจริงโหดร้ายยิ่งกว่าเสียก่อน..

เจ็บ..

          แค่เปิดเปลือกตาให้ลืมขึ้นเฉยๆดูเหมือนจะยากกว่าครั้งไหนๆน้ำตาหยดเล็กไหลออกมาจากหางตาอย่างไม่รู้ตัว คนตัวเล็กที่นอนขดอยู่กับที่ตั้งแต่กิจกรรมบ้าๆที่สามียัดเยียดให้นั้นจบลงได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อน

          "อ..อ้ะ"

          แค่ยกมือจะยันกายให้ลุกก็ยากพอแล้ว การที่ต้องสะดุดสายตากับร่างหนาเปลือยเปล่านั่นดูยากกว่าเป็นไหนๆ ร่างของสามีที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเขาจนแหลกสลาย

          ดวงตาหวานที่บวมช้ำจากหยดน้ำตาที่ปล่อยออกมาทั้งคืนจดจ้องไปยังใบหน้าหล่อที่หลับพริ้มอยู่ใกล้ๆ ร่างเล็กของแบมบูขยับเข้าชิดใกล้มากกว่าเก่ายามมือหนาที่โอบอยู่ออกแรงกำชับกอดเหมือนจะรู้สึกตัวตื่นตามๆกัน จมูกโด่งรั้นของแบมบูแตะเบาๆลงยังปลายจมูกคนที่เห็นว่ายังนอนหลับอยู่ 

          หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นโครงครามทั้งๆที่มันแตกสลายซ้ำๆราวกับต่อตัวเองขึ้นมาใหม่หลายๆรอบเกิดขึ้นมาอีกรอบเพื่อเต้นแรงกับคนๆเดิมและแตกสลายเพราะคนๆเดิมอีกวบลูปอยู่อย่างนี้ 

          เนื้อนิ่มที่กลีบปากอมชมพูประดับแผลเผลอเฉียดปากเย็นเฉียบของคุณสามีที่เริ่มขมวดคิ้วรู้สึกตัว เพราะหมอนใบเดียวกันที่ใช้หนุนนั้นล่นระยะห่างในความจริงของเรา..แต่ในความรู้สึกก็ยังคงห่างไกลและแสนไกลเหมือนเดิมอยู่ดี

          "อะไร..ลักหลับฉันหรอ"

          ได้ไปทั้งตัวและหมดทั้งหมดใจ..

          สิ่งที่แบมบูได้กลับมาก็คือความเฉยชาอยู่ดี

          "ม..ไม่ใช่.."

          เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากคนที่อดหลับอดนอนมาทั้งคืนจนเจ้าตัวเองยังอดตกใจกับเสียงตัวเองไม่เองได้ 

          "ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่สะกิดให้ฉันรู้บ้างก็ได้"

          คุณสามีไร้จิตสำนึกเข้าใจไปใหญ่โตยิ่งตอนเห็นแก้มอวบขึ้นสีระเรื่อน่ากดจูบ ร่างกายบางแผ่อุณหภูมิอุ่นๆของน้องที่แทบชิดกันทำให้มาร์คตื่นไปด้วยหมดทั้งตัว

          "ไม่ใช่ครับ...ปล่อยแบม"

          มือเล็กที่แรงแทบไม่เหลือดันหน้าหล่อที่เอาแต่ใจและก่อกวนเขามาทั้งคืนของมาร์คออก

          "อะไรกัน..ที่ตอนเมื่อคืนฉันกอดนายแบบนี้ไม่เห็นร้องว่าปล่อยเลย"

          แน่ใจนะว่าพี่มาร์คไม่ได้ยินเสียงร้องของแบมบู หูตึงหรืออะไร เขามั่นใจว่าเขาขอร้องไม่ขาดปากแน่ๆ

          "ได้ยินแต่เสียงครางหวานๆ พี่มาร์คครับแบมเจ็บ พี่มาร์คครับตรงนั้นแรงอีก"

          เสียงทุ้มกระซิบประชิดข้างใบหูเล็กล้อเลียนเสียงครางหวานที่ได้ยินตลอดทั้งคืน คนน้องที่โดนล้อสูดน้ำมูกฟึดฟัดอยู่ในอ้อมกอดถูกจูบแก้มแรงๆโดยคนที่สวมกอด แผ่นหลังเล็กถูกมือร้อนๆสัมผัสให้รู้สึกร้อนวูบวาบไปกว่าเก่า แผ่นอกบางแนบชิดไปกับรอนหน้าอกมาร์ค แบมบูใจเต้นแรงแต่กลับแสดงอาการว่าต้องการผลักไสเหมือนทุกครั้ง

          มาร์คต้วนดูออกและไม่ได้โง่เหมือนน้อง

          "ยะ.."

          "ถ้าพูดคำว่าอย่าอีกเมื่อไหร่ ฉันก็จะสนองให้แบบเมื่อคืนดีมั้ย?"มาร์คต้วนกระซิบกระซาบเสียงเบาใส่หูน้องพร้อมมอบจูบหนักๆที่ใบหูเป็นรางวัลคนกระฟัดกระเฟียดจนแก้มแดงขึ้นสีให้น่าหมั่นไส้

          "อยากหย่าอีกมั้ยล่ะ? หื้มเด็กโง่" มาร์คยังคงกอดแน่นและถามเสียงแผ่ว

          "อยาก.."

          แต่แบมบูไม่โง่ขนาดจะพูดมันตอนนี้

          "ย อยากกลับแล้ว.."

          แบมบูขืนตัวออกจากสามีที่เริ่มลุ่มล่ามร่างกายตนเอง พลิกตัวหันหลังให้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเห็นสีหน้าเยาะเย้ยของอีกคน ดวงตากลมไม่แม้แต่จะหันไปสบเข้าเจ้าของอ้อมกอดที่ยังอุตส่าห์ตามมาอยู่ด้านหลัง

          "บ..แบมอยากกลับบ้าน.."

          "กลับไปสิ ฉันรั้งขานายไว้รึไง"

          แผ่นหลังเล็กถูกลูบจนเจ้าตัวสะดุ้ง แม้มาร์คจะพูดอย่างนั้นแต่แบมบูยังไม่เห็นอิสระที่อีกคนจะปล่อยร่างกายตนเสียที ซ้ำร้ายไปกว่านั้นการจะขยับตัวลุกออกจากมาร์คต้วนนั้นยังเป็นไปได้ยาก

          "ปล่อยแบมก่อน"

          "ไม่เอาฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ..ไม่ให้กลับดีกว่า" มาร์คว่าอย่างอารมณ์ดี

          "พี่มาร์ค!"

          แบมบูร้องหลงอีกหนน้ำตาเริ่มซึมที่ถูกมาร์คจับพลิกร่างให้นอนคว่ำอยู่ แก้มอวบเสียดสีไปกับหมอนในขณะที่มือถูกจับให้ไขว่หลัง

          "จะทำอะไรครับ.."

          คนน้องเสียงอ่อนพยายามเอียงคอมองตามการกระทำของสามีที่ทำราวกับแบมบูเป็นสิ่งของไม่มีหัวจิตหัวใจ เจ็บไม่เป็นอย่างนั้นแหละ มือใหญ่ๆของคนที่ทั้งรักทั้งบูชาตีแรงๆลงที่แก้มกลมเต่งตึงของน้องที่ดิ้นเร้าจนเรียกเสียงร้องให้น้องอีกหน

          "ฮึกก ฮืออ"..แบมบูอึดอัดจนร้องไห้ออกมาอีกรอบ..

          "แขนไปโดนอะไรมา"

          และก็สะดุดลมหายใจกับสิ่งที่สามีใจร้ายอยากใส่ใจอย่างไม่เคยคิดจะทำ

          "ฉันถามว่าไปโดนอะไรมา!!"

          "อย่ามายุ่ง..ฮึก อย่ามายุ่งกับแบม!!"

          ดวงตาหวานแข็งกระด้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อถูกคาดคั้นคำตอบ ข้อแขนเล็กที่เมื่อคืนมาร์คไม่ทันสังเกตเห็นก่อนและมั่นใจมากว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำให้น้องต้องเจ็บ

          "ฮึกไม่เอา.."

          ในเมื่อเด็กดื้อไม่ตอบไม้เด็ดในการง้างปากจึงถูกนำมาใช้อีกครั้ง มือใหญ่ปล่อยมือที่จับไขว่หลังไว้ของน้องออก เลื่อนมาลูบไล้สะโพกน้อยให้เจ้าตัวหวาดหวั่นแทน

          "บอกมา ไม่งั้นฉันทำเหมือนเมื่อคืน..นายจะเจ็บกว่าแขนนั่นอีกนะ"

          "บ..แบม.."

          "แบมอะไร!"

          ความกังวลใจเกาะกินที่คนตัวเล็ก สายตาสั่นระริกโชคดีที่มาร์คมองไม่เห็นว่าน้องกำลังคิดหาแก้ตัว เจ้าของริมฝีปากที่มัวเมากับผิวเนียนนุ่มไม่เคยหยุดหย่อนประทับจูบไปทั่วแผ่นหลังขาวรอเวลาที่เด็กหนุ่มเอาแต่อ้ำอึ้ง ไม่สนใจในการคาดคั้นคำตอบอีกต่อไปในเมื่อร่างน้องมันน่าสนใจมากกว่านั้นเยอะ

          อะไรที่เป็นแบมบูมันน่าดึงดูดรวมถึงผิวขาวๆตรงนี้ด้วย

          "ฮึกก.."

         แบมบูกำมือกับผ้าปูที่นอนแน่น กัดปากข่มความเจ็บที่ทิ้มแทงเข้าร่างอีกครั้ง กลิ่นกายของมาร์คใกล้จมูกทำให้ใจเต้นแรงพอๆกับบีบตัวเจ็บความใกล้ชิดที่ไม่ได้ต้องการแบบนี้มาพร้อมความจุกจากน้ำหนักตัวของคนที่ซ้อนทับอยู่ข้างบนและออกแรงขยับให้แบมบูหัวสั่นคลอน

          มาร์คต้วนรังแกน้องซ้ำๆ

          "พี่มัน..ฮึกน่ารังเกียจ" คำที่แบมบูไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกมาจากริมฝีปากตัวเองถูกพูดด้วยเสียงแผ่วเพราะโกรธจัด แต่มาร์คได้ยินชัดริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากแต่ในใจลึกๆแล้วมาร์คกลับไม่ได้ยกยิ้มยินดีเหมือนที่เห็น คำที่แบมบูพูดมันพาลให้ใจกระกระตุกแกร่ง

          "แบมจะเกลียด..ฮึกจะเกลียดพี่แล้ว..อ๊ะ!"

          "เออ! เกลียดก็เกลียดไป..แล้วรู้รึเปล่าว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น"

          ถึงปากพูดไปแบบนั้นแต่ร่างกายของมาร์คกลับใช้ช่วงเวลานี้ระบายความโกรธเคืองที่สุมอกใส่ร่างน้องไม่หยุดหย่อน อยากเกลียดมาร์ค ไม่รักมาร์คแล้วก็จะทำให้เกลียดได้สมใจเลยล่ะ..


          "รำคาญว่ะ ร้องไห้อีกแล้ว"

          เสียงสบถของมาร์คนั่นแบมบูได้ยินชัด แต่สิ่งที่เห็นไม่ชัดนั่นคือหน้าของสามีใจร้ายคนที่อุ้มร่างเขาออกมาจากเตียงก่อนจะทิ้งลงที่อ่างอาบน้ำตัวใหญ่

          "ใครๆก็อยากเอากับผัวนายทั้งนั้นแหละ ควรจะภูมิใจสะที่ครั้งหนึ่งฉันเคยลดตัวไปเอา.."

          คำพูดเราะร้ายยังพ้นออกมาไม่ขาดปาก แบมบูก้มหน้าจนเกือบชิดคาง สองมือเล็กเริ่มกำแน่นที่ตักอย่างไม่รู้ตัว มาร์คต้วนยังคงพูดพล่ามอะไรแบมบูไม่สนใจแต่สิ่งที่สุมอกและรับรู้ได้ดีคือความโกรธ

          โกรธแต่กลับไม่กล้าทำอะไรผู้ชายใจร้ายตรงหน้านี้..พูดราวกับแบมบูไปขอร้องอ้อนวอนให้ทำเรื่องเลวร้ายกับร่างกายเขางั้นแหละ

          "แค่กๆๆๆ"

          น้ำใสๆที่ยังไม่ทันตั้งตัวจะรับมือกับมันถูกฉีดรดใส่ร่างเปลือยเปล่าตั้งแต่ศีรษะไปทั่วทั้งตัว แบมบูตะเกียกตะกายคล้ายคนกลัวน้ำแต่เปล่าเขาแค่หายใจไม่ออกในตอนที่มาร์คกดศีรษะไว้และเร่งฉีดน้ำใส่หัวน้อง

          "แค่กๆๆ.."

          "อย่าสำออยมาก แค่อาบน้ำให้แค่นี้ทำเป็นจะตาย"

          "แบมจะอาบเอง.." ..แค่อาบเสร็จพี่มาร์คคงปล่อยแบมบูกลับ..

          ลมหายใจของแบมบูลอบถอนออกมาเบาๆเมื่อมาร์คต้วนยอมพยักหัวตกลงอย่างง่ายดาย ร่างกายเปลือยเปล่าของมาร์คไม่ได้ลุกออกไปจากห้องน้ำเหมือนที่เด็กหนุ่มนึกไว้ ร่างหนาทำเพียงแค่นั่งกอดอกจ้องมองร่างแบมบูอยู่ตรงขอบอ่าง

          "รีบอาบให้สะอาดอย่าให้ฉันได้กลิ่นคาวๆ" กลิ่นคาวที่ว่าคือรอยเลือดที่เกอะเต็มหน้าขาซ้ำยังคราบน้ำขาวขุ่นของตัวเองที่ทำไว้ไม่ใช่หรือ?

          ใบหน้าน่ารักที่เปรอะน้ำตาก้มลงมองสิ่งที่น่ารังเกียจที่ว่า มือเล็กยกมันมาถูหน้าขาตัวเองอย่างนึกรังเกียจไม่ต่างกัน จำใจเช็ดถูมันและใช้น้ำเปล่าชำระล้าง

          แบมบูเกลียดมัน..รอยและสิ่งสกปรกที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด 

          "ฮึก..เจ็บ.." เพราะออกตัวว่ารังเกียจเกินไปเขาเลยทิ้งน้ำหนักถูมันแรงจนเจ็บบริเวณรอบๆ

          "เจ็บอะไร..เจ็บตรงไหน"

          มาร์คต้วนดูเป็นกังวลอย่างคำที่น้องบอกใบหน้าขมวดเข้มจับขาเรียวพลิกไปมาหาร่องรอยความเจ็บที่น้องว่าทันที แต่ลืมฉนวนใจจนสิ้นฝักบัวในมือที่แบมบูเผลอคว้ามันมาไว้เนียนๆนั่น

          "นายจะทำอะไร"

          ฝักบัวในมือที่ง้างขึ้นนั้น ถ้าเกิดหันมาไม่ทันมันจะเกิดอะไรขึ้นกับมาร์คต้วนกัน

          "ป..เปล่า"

          คำถามนั้นที่เกิดขึ้นทำเอาแบมบูสะดุ้ง ใบหน้าหวานตียุ่งหันหนีไปทางอื่นเมื่อมาร์คต้วนคว้าฝักบัวกลับไปคืนและจัดการฉีดน้ำใส่ร่างกายบอบบางดังเดิม ครีมอาบน้ำกลิ่นหอมที่ไม่ได้มามั่วนั่งพิจารณากลิ่นมันลอยคลุ้งเต็มอ่าง เนื้อหนังเนียนนุ่มถูกมาร์คลูบไล้ไปพลางๆ ถึงแบมบูจะทำทีไม่สนใจแต่ในใจลึกๆมันก็คงเต้นแรงเสมอต้นเสมอปลายนั่นแหละ

          พี่มาร์คยังไงก็คือพี่มาร์คที่เขาหลงรักจนหัวปรัมไงเล่า!

          น่าเบื่อหน่ายที่ใจพังจนไม่รับซ่อมแล้วหล่ะจะอย่างไรก็แล้วแต่เขาคนนี้ตรงหน้าก็คือสามีปวดหัวกับตัวเองชะมัดเลย

          แบมบูหลับตาลงที่ความคิดมันลอยยุ่งเหยิงไปมา

          "ถ้าฟ้องแม่ นายตายแน่!"

          คำขู่นั่นของมาร์คที่เอ่ยกำชับหรือเรียกว่าบังคับน่าจะเหมาะกว่าถูกส่งกรอกใส่หูแบมบูตั้งแต่อาบน้ำถูขี้ไคลให้จนเสร็จ จนตอนนี้ตอนที่ถูกจับให้นั่งเป็นตุ๊กตาให้อีกคนแต่งตัว

          "เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย?"

          ถึงจะบอกว่ามีเหตุผลร้อยแปดประการ การจับน้องมาขืนใจทั้งๆที่เป็นสามีภรรยากันมันก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่ว่านะเด็กโง่ของเขาถ้าอยู่ๆมันคิดจะฉลาดขึ้นมาวิ่งแจ้นไปบอกคุณแม่ถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ไม่ต้องเดาคงพอใช่ไหมว่าลูกชายคนเดียวกับลูกสะใภ้สุดน่ารักของคุณๆเขาใครจะชนะ

          "เข้าใจ.."

          "เข้าใจก็ดีจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายพูดซ้ำๆซากๆ ยกตัวขึ้น" 

          มาร์คต้วนพูดไปด้วยในขณะที่มือยังจัดการแต่งตัวให้น้องไปด้วย สวมเสื้อยืดตัวใหญ่ของตัวเองให้น้องและเลือกกางเกงตัวเล็กที่สุดในตู้มาใส่ให้พร้อม เป็นครั้งแรกและมาร์คไม่คิดว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายเสียทีเดียวหรอก ตุ๊กตาตัวน้อยของมาร์คที่แก้มแดงขึ้นสีระริ้วอดไม่ได้จริงๆที่จะกดจูบความแดงราวลูกตำลึงนั่นอีกหน

          แบมบูมันทำเสน่ห์ใส่มาร์ครึเปล่า..

          "อ้ะ"

          มือเล็กยกขึ้นกุมแก้มแดงของตัวเองไว้อย่างหวงแหน ดวงตาหวานที่บวมช้ำจ้องมองหน้าสามีสุดหล่อราวกับจะเอาเรื่อง

          "อะไร! ไม่พอใจ" มาร์คหรี่ตาถาม

          คนตัวขาวที่ใบหน้าเริ่มบูดบึ้งให้ทายในใจน้องคงจะสาปแช่งเขาตลอดเวลาแน่ๆ แบมบูส่ายหัวปฏิเสธยกมือติดกระดุมเสื้อเชิ้ตบนตัวสามีที่มาร์คยังไม่ติดให้ด้วยอย่างลืมตัว

          ลืมตัวว่าโกรธมาร์คอยู่..

          "อื้ออ พี่มาร์ค"

          คิ้วสีอ่อนขมวดเมื่อเพ่งเล็งกับการติดกระดุมเสื้อให้อีกคนกลับถูกจูบแรงๆที่แก้มซ้ำๆ แบมบูพยายามเข้าใจและพยายามไม่คิดเออออไปเองว่าสิ่งที่มาร์คทำนั่นมาจากใจจริงๆ สิ่งที่มาร์คทำก็แค่อยากแกล้งให้แบมบูรู้สึกหงุดหงิดเหมือนตอนนี้ไง

          ถ้าเป็นตอนแรกที่เขาอยากได้และพร้อมถวายตัวให้น่ะจะไม่ว่าสักคำหรอก..

          "ไม่พอใจก็บอกว่าไม่พอใจไม่ใช่ทำหน้าหงิกหน้างอเป็นตูดลิงใส่ฉัน"

          ก็ถ้าบอกไปตรงๆอย่างนั้นได้จริงๆ ไม่ปากก็ตาแบมบูนั่นแหละที่จะช้ำแทนใจ

          "ไม่ได้ยินที่พูดรึไง! ทำไมเอาแต่ทำหน้าบึ้งๆ เห็นแล้วมันหงุดหงิดตา"

          มาร์คต้วนดึงข้อมือแบมบูให้เงยขึ้นมาสนใจกัน ปากแดงระเรื่อมันน่าจูบจริงๆที่ทำเบะออกใส่เขา ดวงตาใสแจ๋วเพราะเคลือบน้ำตาอีกรอบ

          "ได้ยินไหมแบมบู!!"

          "ได้ยิน! แต่แบมไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจพี่หรอก อย่าหาเรื่องได้มั้ย..ฮึก! อยากกลับบ้าน.."

          ถ้าเป็นตอนปกติแล้วมาร์คสาบานถ้าไอ้เด็กดื้อคนนี้มันตะคอกเสียงดังใส่เขาไม่มีทางปล่อยให้มันลอยนวลไปอย่างนี้หรอก แค่เพียงเพราะเห็นหยดน้ำตาที่มันไหลไม่หยุดตั้งแต่เมื่อคืนมันไหลออกมาจากห่างตาน้องซ้ำๆ น้ำออกจนหมดตัวแล้ว ไม่รู้ว่าน้องไปเอามันมาไหลอีกจากไหนกัน

          "เออไปสิ..กลับก็กลับ"

          มาร์คต้วนยอมตามใจและเลิกตอแยกับร่างเล็ก แต่ก็แค่ตอนนี้แหละที่จะยอมอ่อนให้ก่อน แววตาเซื่องซึมที่เปรอะน้ำตาให้เห็นนั่นกลัวเฉาตายก่อนได้เล่นสนุกมากไปกว่านี้ แบมบูไม่ยอมปริปากพูดอะไรอาจจะเพราะเพลียหรือโกรธมากก็ไม่ได้อยากไปใส่ใจขนาดนั้นเพราะเดี๋ยวมันก็หาย มาร์คต้วนมีหน้าที่ขับรถและฮัมเพลงมาตลอดทาง ติดไฟแดงหน่อยก็หันมองเจ้าของแผ่นหลังเล็กที่นอนหันหลังให้ไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างอารมณ์ดี


          "คุณแม่.."

          รอยยิ้มของมาร์คต้องหุบลงเมื่อผู้เป็นมารดามายืนต้อนรับถึงหน้าบ้าน ท่าทางร้อนใจที่รีบเร่งเข้ามาเปิดประตูหาลูกสะใภ้ตัวน้อยนั่นทำให้คนที่เพิ่งบังคับพวงมาลัยรถให้จอดสนิทลงอารมณ์เริ่มไม่ดีเหมือนอย่างเก่า

          "ตามาร์คพาน้องไปไหนมา แม่เป็นห่วงแทบแย่"

          คุณหญิงต้วนที่กอดตอบร่างเล็กเอ่ยคำถามที่ทำเอามาร์คชะงัก

          "ผมก็โทรบอกแม่แล้วนี่ครับว่าน้องค้างที่คอนโด" เสียงทุ้มเอ่ยนิ่งๆเดินตามคนสองคนที่ประคองกันแน่นราวกับแม่ลูกที่พลัดพราก สองแขนเล็กที่ประดับรอยแผลกอดเอวแม่เขาไม่ห่าง ทำทีให้ความสนใจของมาร์คเป็นแค่ธาตุอากาศ แม้แต่หน้าเขาก็ยังไม่รู้จักมอง ทั้งๆที่เมื่อคืนมองตาเขาทั้งคืนอะนะ?

          "ก็แม่เป็นห่วงนี่ ไม่ได้โดนพี่มาร์ครังแกใช่มั้ยคะน้องแบม"

กึก!

          ประโยคคำถามที่คุณหญิงต้วนส่งออกมาทำเอาคนสองคนผู้เห็นเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นชะงักพร้อมๆกัน มาร์คต้วนหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินต่อและแบมบูเองก็เผลอปล่อยมือออกจากเอวของคุณแม่

          "ผมจะรังแกน้องได้ยังไง..ใช่มั้ยแบมบูเมื่อคืนนี้นายปกติดีแถมมีความสุขมาก บอกคุณแม่ไปสิ"

          มาร์คต้วนว่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเดินแทรกเข้ามาคว้าคอคนน้องไปกอด ดวงตาคมของมาร์คจ้องมองสบตาน้องที่สั่นระริกบอกใบ้เป็นการบังคับให้โกหก ปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงเมื่อความใกล้ชิดที่มาร์คยัดเยียดให้นั้นมันทำให้ความสับสนเกิดขึ้นที่ใจ 

          เมื่อคืนนั้นคืนที่แบมบูเจ็บทั้งกายและใจ เขาไม่ได้มีความสุขขนาดนั้นจะให้ปฏิเสธเลยว่าไม่มีก็คงไม่ใช่ แต่จะให้ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอ?

          โกหกผู้ใหญ่มันไม่ดีไม่ใช่หรอกหรือ?

          "ม..ไม่ใช่"

          เสียงหวานเอ่ยบอกเบาๆนั่นทำให้ลมหายใจของมาร์คแทบขาดห้วง กระพริบตาทีเดียวดวงตาหวานก็เลอะน้ำตาจนราวกับสั่งได้อีกครั้ง

          "แบมบูนาย.."

          "คุณแม่ครับ..พี่มาร์ค..ฮึกก พี่มาร์ค"

          ดวงตาหวานช้อนมองหน้าผู้เป็นแม่อย่างต้องการความเห็นใจริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเว้นช่วงประโยคให้คนก้มมองกลับให้ความสนใจอย่างมาร์ครู้สึกใจกระตุกยิ่งไปกว่านั้นตาขวาของเขากลับกระตุกถี่ราวกับกำลังบอกลางสังหรณ์ร้ายๆอย่างไรไม่รู้

          "พี่มาร์ค..ข่มขืนแบม"

          ประโยคแผ่วเบาที่แบมบูพูดทำเอาตัวมาร์คชาวาบ เพราะอยู่ใกล้จนแทบจะสิงกันเลยทำให้เขาได้ยินมันชัด สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไปจดจ้องน้องที่น้ำตาไหลไม่หยุด ร่างเล็กที่โดนกอดคออยู่บิดตัวออกจากคุณสามีแต่กลับไม่เป็นผล เมื่อสติมาร์คเข้าที่เข้าทางกว่าก็ดึงรั้งร่างน้องมากอดล็อกคอไว้ดังเดิม

          แบมบูมันอยากอายุสั้นตายใช่ไหม?

          "บ้าหรอแบมบูอย่าอำคุณแม่เล่นสิ เมื่อคืนนายยังเป็นเด็กดีอยู่เลยไง..ไหนบอกว่าอยากมีหลานให้คุณแม่อุ้มไวๆไง"

          มาร์คต้วนเอ่ยคำโกหกคำโตออกมาทั้งหน้าซื่อซ้ำยังยัดเยียดจูบหนักๆที่แก้มมาให้แบมบู คนเป็นแม่ที่ยืนยิ้มปริ่มด้วยความตื่นตันใจนั่น สาบานจริงๆว่าไม่เห็นเลย..ไม่เห็นน้ำตาที่ซึมออกมาของแบมบูกันหรอ

          "ไม่จริงคุณแม่.."

          "ว่าไงนะคะน้องแบม"

          คุณหญิงต้วนที่เหมือนน้ำในหูจะไม่เท่ากันหันมาถามย้ำลูกสะใภ้ตัวน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววซุกซนเคลือบน้ำตามองมาอย่างน่าสงสาร ความรู้สึกเจ็บลอยเข้ามาที่ตัวบางเมื่อมาร์คออกแรงบีบเอวน้อยๆ

          "พี่มาร์คข่ม..อื้อ!"

          "ปวดหัวไม่ใช่หรอแบมบู ขึ้นไปนอนนะฉันจะพาไป" คนตัวเล็กส่ายหัวพรืดจนหยดน้ำตากระเด็นปากถูกมือใหญปิดไว้ไม่ให้พูด

          "ไปพักผ่อนเถอะน้องแบม คุณแม่ไม่รบกวนแล้ว"

          คุณแม่ได้ยิน แต่เลือกปกป้องพี่มาร์ค ม..ไม่จริงหน่า ไหนบอกว่ารักแบมบูมากกว่าพี่มาร์คไง

          แบมบูคงลืมหวนคิดว่าอย่างไรเลือดมันย่อมข้นกว่าน้ำอยู่วันยังค่ำ

          คุณหญิงต้วนมองคู่รักข้าวใหม่ปลามันด้วยความอิ่มเอมใจ ก่อนร่างทั้งสองเดินจากไปได้สบตาลูกชายอยู่คู่หนึ่งแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าต้องการอะไร เรื่องของคนสองคนก็ปล่อยให้เขาจัดการกันไปตามระเบียบ ส่วนสิ่งที่ทำได้ดีในฐานะว่าที่คุณย่าคงต้องรีบไปตะเตรียมของรับขวัญหลานเสียก่อน..




#แบมบูพี่ไม่รัก

-55%-



          "อยากตายรึไง!"

          "อื้ออ!!"

          ความเจ็บและจุกที่โดนทุ้มลงกับเตียงนั่นทำเอาตัวงอ แต่แบมบูไม่มามัวเสียเวลานั่งซึมซับความเจ็บนั่นหรอก สิ่งที่เขาจะทำและกำลังทำตอนนี้คือการพาตัวเองหนีไปให้พ้นรัศมีความโกรธที่แผ่กระจายของคุณสามีใจมารนี่ต่างหาก

          "จะไปไหน"

          "ปล่อยแบม อ้ะ! พี่มาร์ค"

          "แสดงเก่งเหลือเกินนะ ไหนทำไมไม่เห็นน้ำตาเลย"

          ข้อขาเนียนถูกดึงให้กลับมานอนแอ้งแม้งที่เตียงโดยมีมาร์คที่เหนือกว่าจัดการรวบแขนน้องแนบเตียงงานถนัดอีกอย่างคือการขึ้นไปอยู่บนตัวน้องอีกครั้ง แบมบูเป็นแค่ลูกแมวหน้าโง่ตัวเล็กที่ไม่มีทางสู้หมาป่าอย่างมาร์คได้หรอก ดวงตากลมที่บวมช้ำไร้ซึ่งน้ำตาเหมือนคำทักท้วงทั้งๆก่อนหน้ายังกับเขื่อนแตก

          "ฮึก.."

          "ไม่ต้องแสแสร้ง" มาร์คต้วนพูดดักคอคนน้องที่เริ่มบีบน้ำตาอีกหน ปากอิ่มเบะออกอย่างที่ชอบทำเวลาไม่พอใจและทำอะไรมาร์คไม่ได้

          "เก่งเหลือเกินกับฉันน่ะ เก่งให้ได้ตลอดสิเด็กโง่"

          จมูกโด่งคลอเคลียแก้มใสที่ต้องยอมรับจริงๆที่แค่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งซึ่งๆหน้ากับแบมบูแค่คืนเดียวแล้วก็กล้าที่จะทำตามใจอย่างไม่หยุดหย่อน ทั้งๆที่เป็นปกติจะเป็นแบมบูที่จู่โจมมาร์คด้วยซ้ำ  คนน้องนอนหายใจระรัวมองตามการกระทำของสามีพร้อมข้างในเริ่มผูกใจเจ็บ


          แบมบูมาหวังเอาอะไรกับคนแบบนี้กันนิสัยไม่ดีแบบนี้..แต่ก็รักมากจะทำราวกับว่าทุกอย่างมันโอเคก็ได้ เขาโอเค..โอเคจริงๆนะ

          "ฉันบอกแล้วใช่ไหมถ้าฟ้องแม่นายตายแน่..ทำไมดื้อ"

          "บ..แบมไม่ได้ดื้อ ถ้าฟ้องจริงๆก็คงบอกไปแล้วว่าสามีตัวเองยืนจูบกับดาราในสังกัด..ไม่พูดแบบนั้นให้ขายขี้หน้าหรอกครับ" ประโยคตัดพ้อถูกพูดออกมาให้ใจเจ็บแต่ก็ต้องยกมาเพื่อประกอบเหตุผลล้วนๆ แล้วก็เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ลืมเหตุการณ์สลดใจนั่นหรอกนะ

          "เหอะ! ก็ถ้าโง่บอกไปจริงๆปากห้อยๆของนายจะไม่มีวันได้ขยับอีกเชื่อฉันสิ! นี่ยังไม่นับรวมกับที่นายพูดว่าฉันข่มขืนนายอีกนะ..คิดบัญชียาวเลยดีมั้ย" มาร์คต้วนต่อปากต่อคำไม่เลิกพยายามหาเรื่องน้องที่ตัวสั่นทุกวิถีทาง ล็อกตัวแบมบูให้นอนหงายแพ้ราบคาบอยู่ใต้ร่าง บีบปากขี้ประชดที่เบะออกแรงๆก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระอีกครั้ง

          "บ..แบมพูดความจริงนี่ เมื่อคืนนี้พี่.."

          "แต่นายก็ยอมนอนถ่างขาให้ฉันเอา.."

          เสียงตะกุกุตะกักและดูไม่มั่นใจของน้องทำเอาคนรับความจริงข้อหาขืนใจคนอื่นแทบรับไม่ได้ ไม่เคยมีใครปฏิเสธมาร์ค ทั้งๆที่ตอนแรกแบมบูมันทำเหมือนอยากได้เขาใจจะขาด แต่ดูพักหลังเหมือนจะประสาทกลับขยาดเขาได้เสียอย่างนั้น

          "ก็ได้..แบมผิดเอง แบมขอโทษ"

          แบมบูยอมเป็นคนผิดเพื่อจะให้เรื่องจบๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งรื้อฟื้นให้ใจคันยิบอีก คนตัวเล็กเลิกดิ้นและยอมมองตามาร์คตรงๆ ข่มใจสุดๆกับการทำเหมือนว่าทุกอย่างจะปกติก็แค่ทำเหมือนปกติที่ต้องยอม เขาในตอนนี้พึ่งใครไม่ได้หรอกสิ่งที่ทำได้คือพึ่งตัวเอง

          "พี่มาร์คไปทำงานไหมครับ แบมจะเตรียมเสื้อให้"

          "นี่ก็บอกแล้วว่าอย่าสะเออะไง..ไม่เคยฟัง"

          มาร์คว่าเสียงเบื่อหน่ายและยังไม่ยอมปล่อยช่องว่างให้น้องมีช่องทางหนี ยอมรับว่าคำขอโทษที่น้องมักพูดก่อนเสมอมันทำให้พอใจและอารมณ์เย็นขึ้นมาก ประโยคโง่ๆที่แบมบูพูดว่าจะเตรียมเสื้อผ้าให้เขาก็พอใจ

          "ง..งั้น แบมจะไปเตรียมแฟ้มเอกสารให้นะครับ" คนตัวเล็กยิ้มแหย่ๆทำตีเนียนจะลุกขึ้นแต่โดนมาร์คทิ้งน้ำหนักลงทับทั้งตัวแทน

          "โง่หรอ? ถ้าฉันจะไปทำงานแต่แรกจะลากนายขึ้นเตียงทำไม"

          "อ..อ้าว พี่ไม่ไปทำงานหรอกหรือครับ"เป็นอีกครั้งที่รอยยิ้มฝืดเคืองมันส่งออกมา มาร์คต้วนพยักหัวให้คำตอบและรอดูการกระทำของแบมบูที่นอนแอ้งแม้งใต้ร่าง ตัวเล็กแค่นี้จะหาทางรอดจากเขาได้ยังไง

          "งั้นแบมไปเตรียมข้าว.."

          "ไม่หิว"

          มาร์คต้วนตอบทั้งๆที่น้องยังพูดไม่จบประโยค มือบางยกดันอกเขาแทบจะทันทีที่โน้มตัวลงไปใกล้ ลมหายใจของน้องดูเหมือนจะหอบเร็วขึ้น กลิ่นหอมๆนั่นก็ยั่วยวนซ้ำๆจนอยากทำหลานให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจสักโหล

          "อ๊ะ! พี่มาร์คครับ บ..แบมปวดท้อง"

          เสียงหวานที่ร้องครางพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นที่มาร์คเริ่มปลุกเร้าอีกครั้ง ใบหน้าน่ารักที่เหงื่อซึมตามขมับไม่ใช่เพราะอารมณ์ที่ถูกปลุกปั้น แต่แบมบูกำลังกลัวที่มาร์คเอาแต่ใจไม่ยอมหยุดไม่รู้ว่าไปกินอะไรผิดสำแดงมา

          "ปวดท้องจริงๆอยากเข้าห้องน้ำ"

          ข้อแก้ตัวโง่ๆที่จะทำให้รอดไปได้ถูกส่งออกมา แม้จะได้รับเสียงจิ๊จ๊ะดังออกมาว่ารำคาญจากมาร์ค แต่คุณสามีก็ยอมปล่อยร่างของภรรยาตัวเล็กเป็นอิสระ ประตูห้องน้ำที่เป็นดั่งสวรรค์ไม่เคยคิดว่าอยากเข้าห้องน้ำมาก่อนขนาดนี้ในชีวิตเพราะมีสิ่งที่สำคัญอยู่ในนี้ด้วยนั่นแหละเขาถึงคิดว่ามันเป็นสวรรค์


          สวรรค์น่ะอยู่กับคนเราได้ไม่นานหรอก ในเมื่อนรกมันมาเยือนเร็วกว่าที่คิดแถมยังมียมฑูตเป็นๆในคาบเทวดาอยู่ข้างกายอีกด้วยต่างหาก..


          "ห..หายไปไหนวะ"


          เสียงหวานพึมพำกับตัวเองหน้าเคาน์เตอร์อ่างล่างหน้า เปิดตู้เล็กๆที่วางอยู่หาของสำคัญที่เคยซ่อนไว้ด้วยหน้าที่ซีดเซียวและเหงื่อไหลเยอะกว่าเก่า

          ยา..ยาแผงที่เขาซ่อนไว้ตรงนี้หายไปไหน

          คนตัวเล็กราวกับสติหลุดรื้อของกระจุยกระจายด้วยความกระวนกระวายใจ ยาแผงสำคัญที่เขาเคยทิ้งไว้ตรงนี้

          ยาคุมฉุกเฉินที่เคยวางไว้ตรงนี้ตั้งใจจะกินมันตอนฉุกเฉินแน่ๆเหมือนตอนนี้ มันหายไปแล้ว..หายไปไหนกัน


          "หาอะไร"

          !?!

          เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นนั้นทำให้จิตใจกระเจิงไปกว่าเก่าไม่รู้ว่ามาร์คต้วนเปิดประตูเข้ามาตอนไหนเป็นเพราะความโง่ที่เขาดันลืมล็อกประตู 

          "ป..เปล่า ตกใจหมดเลย"

          เจ้าของใบหน้าน่ารักที่เง้างอลงแค่เพียงเห็นหน้าคุณสามีละการกระทำเดินเลี่ยงจะไปทางอื่นแทนไม่วายได้ยินเสียงบ่นอุบอิบ

          อาการเฉยชาที่น้องทำให้มาร์คถอนหายใจอ่อน กดสายตามองตามการกระทำที่ไม่เข้าใจก่อนหน้าเข้าห้องน้ำยังน้อบน้อมดีอยู่เลย

          "ถามว่าหาอะไร!?!" มาร์คคาดคั้นจะเอาคำตอบเดินออกจากห้องน้ำตามร่างน้อง

          "จะไม่ตอบดีๆใช่ไหม"

          "บ..แบมหาแท็บเล็ตนึกได้ว่ามีงานต้องส่งด่วน จ..เจอแล้วนั่นไง"

          นิ้วเรียวชี้เข้ายังแทบเล็ตเครื่องหรูที่วางแอ้งแม้งบนโซฟาที่นอนประจำบิดข้อแขนออกจากการโดนกระชากแรงๆ ก่อนจะเดินไปหยิบมันตามด้วยมาร์คที่เดินตามต้อยๆ เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นแน่นอนว่ามาร์คไม่ได้ปัญญาอ่อนจะเชื่อตาม

          "ฉันไม่ได้โง่ แต่เอาเถอะ รีบส่งงานสิฉันจะรอ"

          คนร่างสูงนั่งลงที่โซฟายกขาไกว่ห้างราวกับนั่งรอแบมบูไปทำเรื่องที่ค้างไว้ก่อนหน้าจริงๆ ยกรีโมตกดเปิดโทรทัศน์ที่ไม่ได้เปิดมานานนับเดือนดูไปพลางๆ ปากอิ่มยกยิ้มแหยะเดินออกมาหวังจะไปนั่งทำงานที่โซฟามุมห้องแต่กลับถูกดึงแขนให้เซลงไปนั่งข้างๆกัน

          "นั่งทำอยู่นี่ ถ้าเรื่องมากฉันจะทำอย่างอื่นแทน"

          "แต่ บ..แบมไม่มีสมาธิ" ดวงตาหวานจดจ้องไปที่โทรทัศน์เครื่องใหญ่ที่มันดันฉายละครของนางเอกสาวต้นตอของสาเหตุความเจ็บที่แสบหัวนม

          "คราวนี้มีสมาธิยัง?"

          มาร์คต้วนกดปิดโทรทัศน์ลงทั้งๆที่ตอนแรกดูตั้งใจจดจ่อกับคนในจอมากนัก ถึงทำอย่างนั้นสมาธิแบมบูก็เตลิดไปตั้งแต่พี่มาร์คพูดด้วยประโยคแรกแล้ว ไหนหน้าหล่อที่เลิกคิ้วถาม..แบมบูคงไม่กล้าพูดไปหรอก

          ใบหน้าหล่อหันมามองภรรยาตัวเล็กที่หน้าบึ้งตึงยกแขนรั้งเอวบางที่นั่งห่างเป็นวาให้ขยับมานั่งใกล้แทบเกยตักและก้มมองสิ่งที่แบมบูถือในมือและเรียกสิ่งตรงหน้าที่ขีดเขียนแบบเสื้อผ้านั่นว่างาน มาร์คต้วนกดตัวบางๆให้พิงลงที่อกใช้มือโอบรอบเอวของคนเกร็งเป็นการแกล้งน้อยๆ ใบหน้าหล่อของมาร์คแทบสิงเข้ากลุ่มผมหอมของน้อง แต่เปล่าหรอกเขาก็แค่สูดกลิ่นหอมนั่นเฉยๆ

          เป็นครั้งแรกที่มาร์คต้วนได้เห็นการทำงานของแบมบู เวลาที่ตั้งอกตั้งใจและให้สมาธิจดจ่อกับสิ่งที่รักมากๆน้องน้อยของเขาดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ใบหน้าน่ารักไม่ได้มีแววเขินอายที่เขาจับจ้อง เพราะแบมบูไม่ยอมสนใจเขาเลยเอาแต่ขีดๆเขียนลงในจอแท็บเล็ต นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่มาร์คเอาจดจ้องการกระทำของน้องโดยไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่ายและหงุดหงิด พอดูไปดูมาก็เพลินไม่น้อยจนนึกเรื่องบางเรื่องได้พอดี..

          "แบม" จู่ๆชื่อเล่นพยางค์เดียวที่มาร์คไม่ค่อยได้เอ่ยก็ดังขึ้น เรียกความสนใจจากคนตัวเล็กที่นั่งพิงอกเขาอยู่

          "ครับ.."

          วาจาน้อบน้อมที่ส่งออกมามันช่างเรียกคะแนนพึงพอใจไปมากพอสมควร ทั้งๆที่เจ้าตัวยังงงๆ เอวเล็กก็ถูกโอบกอดแน่นให้ตัวยกขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของมาร์ค

          เกร็ง..เกร็งไปหมดตัว

          ความไม่สนิทใจเกิดขึ้นที่ตัวแบมบูเพราะไม่เชื่อใจมาร์คต้วนคนเจ้าเล่ห์อีกต่อไป แท็บเล็ตในมือถูกมาร์คจับออกไปวางบนเบาะโซฟาข้างๆ ก่อนความอบอุ่นที่ไม่คิดว่าจะได้รับจะทาบทับมาที่หลังมือน้อย

          "จะให้รออีกนานแค่ไหนกัน ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ" มาร์คต้วนกระซิบเสียงพร่าอย่างไม่เคยจะเป็น ไม่รู้ว่าช่วงนี้แบมบูไปเอาแรงดึงดูดจากไหนมามากมาย แค่หายใจเฉยๆมาร์คยังอยากรังแกคิดดู

          "ด..เดี๋ยวครับ แบมยังทำงานไม่เสร็จ" ข้ออ้างเดียวมันไม่ได้ผลอีกต่อไปในเมื่อแบมบูอยู่ในกำมือมาร์ค สาปเสื้อของน้องถูกเลิกขึ้นโดยเจ้าของตัวสั่นอยู่บนตัก

          "อยากออกงานกับฉันรึเปล่า..ถ้าเป็นเด็กดีฉันจะพาไปด้วย"

          ข้อเสนอที่ว่ากล่าวออกมานั้นทำเอาคนตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคองานที่ว่านั่นใช่งานครบรอบสิบปีเอ็มทีเอ็นเตอร์เทนเม้นรึเปล่าแบมบูไม่รู้

          แต่ที่รู้ตอนนี้คือไม่เอาแล้ว อะไรสักอย่างก็ไม่เอาทั้งนั้น ยังไม่ทันได้ปฏิเสธเสียงทุ้มของคุณสามีก็ลวงหลอกแบมบูได้สำเร็จ

          "ไปด้วยกันนะเด็กดี..นะแบมบูนะ"

          ป..ไปด้วยกันหรอ..พี่มาร์คอยากให้แบมบูไปด้วยหรอ



#แบมบูพี่ไม่รัก




ห้องเสื้อ Bamboo 


          ร่างสูงโปร่งภายใต้แว่นตากันแดดสีชายื่นสอดส่องมองไปมาอย่างไร้มารยาทเพื่อจะมองหาใครอีกคนที่ไม่ได้เห็นหน้าคร่าตามาหลายอาทิตย์

          "ช่วยเซ็นต์ตรงนี้ด้วยครับ" เนื่องจากวันนี้เป็นเสาร์พนักงานส่วนใหญ่จะหยุดและร้านเปิดได้เพียงครึ่งวันยูยู่ต้องเป็นผู้รับบทพนักงานแคชเชียร์เอ่ยบอกลูกค้าหน้าตาคุ้นๆด้วยท่าทีสุภาพ

          "เอ่..ใช่คุณแดนรึเปล่าครับเนี่ย" ยูยู่เอ่ยปากถามอย่างต้องการเปิดบทสนทนาตอนนี้ก็ใกล้เวลาร้านปิดพอควร

          "อ่าใช่แล้วครับ เสื้อผ้าร้านนี้สุดยอดมากๆเลยล่ะครับ ก็เลยได้แวะมาอุดหนุนบ่อยๆน่ะครับ แหะๆ^^" ยิ้มตาหยี่จนเห็นฟันครบทุกซี่ส่งมาแสดงความจริงใจจนเจ้าของร้านเกิดความภาคภูมิใจขึ้นไม่ได้

          "คุณเจ้าของร้านไม่อยู่หรอครับ"

          "หมายถึงผมหรือแบมบูล่ะครับ"

          ในเมื่อเขาก็เป็นหนึ่งในเจ้าของร้านยูยู่จึงข้องใจนิดหน่อยว่าถามหาใคร

          "อ่า หมายถึงคุณ..แบมบูน่ะครับ" คุณลูกค้าเอ่ยตอบด้วยท่าทีประหม่ายามพูดถึงเพื่อนรักเขา ไอ้แววตาแสดงออกอย่างไรยูยู่ไม่เห็นหรอกแต่สิ่งที่ทำให้มั่นใจว่าคนๆนี้คงมีเจตนารมณ์ดีกับเพื่อนเขาจริงๆคงจะเป็นถุงขนมหลายห่อยี่ห้อไม่คุ้นของต่างประเทศมาให้

          "ฝากให้คุณแบมบูเขาหน่อยนะครับและก็นี้ด้วย"รอยยิ้มพิมพ์ที่ได้มาก่อนชายหนุ่มสูงโปร่งจะเดินออกไปพร้อมถุงเสื้อผ้าในมือ คนตัวสูงผู้ส่งสารอย่างยูยู่ลอบถอนหายใจอ่อนทั้งขนมและช่อดอกไม้สวยในมือนี่ยังไม่รวมกับหลังร้านที่แฟนบอยน้อยใหญ่ฝากไปให้คุณแบมบูเขาอีก

          แบมบูมันจะเสน่ห์แรงแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย..ยูยู่ขี้เกียจขนของไปให้



#Never'bamboo 




          "ไม่มีปัญญาตักข้าวเข้าปากหรอ? ทำไมไม่กินสักที"

          เสียงคนที่เข้ามาใหม่นั้นทำให้แบมบูสะดุ้งตัวโยน เผลอตวัดมือจนแบบเสื้อที่ขีดเขียนไว้ดันเส้นทับกันจนได้ คิ้วสีอ่อนขมวดเข้าหากันแทบผูกเป็นปมเกือบเสร็จแล้วแท้ๆ เขายังต้องมานั่งแก้ใหม่เพราะตกใจเสียงคุณสามีอีกน่ะหรอ

          คนตัวเล็กในชุดเสื้อผ้าสีพาทเทลน่ารักไม่ได้ให้ความสนใจคุณสามีที่ยืนกอดอกพิงบานประตูอยู่

          ทำเป็นตั้งใจทำงาน ไอ้ห้องทำงานนี่ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะเข้า..แสดงอยากหลบหน้าผัวละสิไม่ว่า นี่มันหลายวันมาแล้วยังคิดไม่ไดอีกหรอว่าหลบยังไงก็ไม่พ้นอยู่ดี โง่จริงๆ

          "ฉันถามทำไมไม่ตอบ ปัญญาตักข้าวกินไม่มีรึไง? หรือเป็นง่อย?"

          "แล้วมันเป็นปัญหาอะไรของพี่ล่ะครับ" แบมบูเงยหน้าขึ้นมาตอบอย่างนึกฉุน

          เป็นสิ..เป็นแน่เพราะแบมบูจะผอมมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เขากอดไม่สะดวกและเวลาทำอย่างนั้นน้องมันจะไปเอาแรงที่ไหนมาคอยรับแรงผัว

          "หน้าโง่"

          เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกันทั้งสองคนมาร์คต้วนถอนหายใจเพราะเด็กดื้อมันไม่ได้ดั่งใจ ส่วนแบมบูทำเพราะเบื่อที่มาร์คจ้องหาเรื่องเขายี่สิบสี่ชั่วโมงตั้งแต่วันนั้นที่โซฟาจบลงแบมบูก็ขังตัวเองไว้ในห้องทำงานเสียเลยไม่อยากเห็นหน้าสามีใจร้ายอีกต่อไปแล้ว

          เห็นทีไรมันก็อดนึกถึงเรื่องแย่ๆไม่ได้ทุกที! 

          "จะทำอะไรนักหนา! กินข้าวปลาบ้างสิผอมหมดแล้วไม่รู้รึไง!!" มาร์คหาเรื่องแบมบูอีกจนได้และไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมตะโกนได้ลั่นบ้านก็เพราะว่าวันนี้ทางสะดวกน่ะสิ

          "มันเรื่องของแบมไง เอาคืนมานะพี่มาร์ค"

          "อยากได้คืนก็กินข้าวให้หมด"

          แท็บเล็ตในมือน้อยถูกแย่งไป มาร์คต้วนชี้นิ้วไปยังอาหารที่เขาให้แม่บ้านยกขึ้นมาเสิร์ฟตั้งแต่เช้าจวนจะเที่ยงแล้วป่านนี้เย็นชืดไปหมดแล้ว

          "ไม่อยากกิน..ขอแบมคืนเถอะนะครับพี่มาร์ค" คนน้องเสียงอ่อนใช้ลูกไม้เดิมๆในการยุติการทะเลาะวิวาทครั้งนี้

          "กินให้หมด.." 

          "แบมไม่หิวนี่ครับ!" อาหารที่มีแต่ผักหญ้าแบมบูไม่ชอบซึ่งคนในบ้านรู้ดีอยู่แล้วว่าแบมบูไม่ชอบกินมันทำไมพี่มาร์คต้องบังคับด้วย

          "แบมต้องทำงานนะพี่มาร์ค ไม่มีเวลามาทะเลาะกับพี่นะครับ"สีหน้าแบมบูบอกว่าเครียดจริงๆเพราะงานที่ค้างไว้เยอะและต้องเร่งส่งแบบให้ช่างตัดอีก ชุดนายแบบคนใหม่ก็ยังไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำทั้งๆที่กำหนดการก็ใกล้ขึ้นมาแล้ว แต่มาร์คไม่ได้คิดจะมาแยกแยะออกหรอกคนอยากหาเรื่องยังไงก็อยากหาเรื่อง

          "นายเห็นงานมันดีกว่าคำสั่งฉันหรอ" แน่ล่ะสิ่งเหล่านี้แบมบูไม่เคยขัดใจมาร์ค

          "พี่มาร์คอย่าเพิ่งเอาแต่ใจตอนนี้ได้มั้ย"..ผิดคลาด..

          "นายว่าฉันเอาแต่ใจหรอแบมบู..เออได้! จะเอาแต่ใจให้ดู!!"

          เสียงตะคอกนั่นทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้ง สิ่งที่มาร์คทำต่อจากการตะคอกใส่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นสะอีก เมื่อร่างสูงที่ใบหน้าเคร่งขรึมเดินดุ่มๆออกไปนอกระเบียง แบมบูจะไม่ตกใจเท่าไหร่ถ้าสามีของเขาจะกระโดดลงไปเรียกร้องความสนใจ แต่ว่านะสิ่งที่ปลิวตกลงไปแทนนั่นสิทำให้แบมบูร้องเรียกเสียงหลงและใจหล่นวูบทันที

          "พี่มาร์ค!!"

          คนตัวเล็กวิ่งมาเกาะราวระเบียงชะโงกหน้ามองสิ่งที่มาร์คโยนลงไปสู่ชั้นล่างด้วยความเจ็บปรี้ดที่ใจ นั่นมันงานของแบมบูงานที่อดหลับอดนอนทำหลายวันเศษซากที่ไม่เหลือชิ้นดีของแท็บเล็ตของเขานั่น..

          "พี่ทำแบบนี้ทำไมอ่ะ!!"

          ใบหน้าน่ารักเปื้อนความโกรธเอ่ยถามเสียงดังใส่คุณสามีที่ยืนไม่รู้สึกรู้สาอะไร มองหน้าแบมบูพร้อมยกยิ้มมุมปากให้

          "ไม่มีงานทำแล้วนี่ ไปกินข้าวให้หมด"

          "อยากให้กินมากเลยหรอครับ!"แบมบูโมโหพูดออกมาเสียงดังทั้งตัวยังสั่นแต่มาร์คไม่ได้รู้สึกกลัวออกจะสนุกด้วยซ้ำที่เห็นท่าทางของน้องเป็นอย่างนั้น

          "เออ.."

          ร่างบางที่เห็นเดินกระทืบเท้าเข้าไปในห้องทำงานทำให้มาร์คยกยิ้มและเดินเข้าไปตามสุดท้ายแบมบูมันก็เลือกขัดคำสั่งเขาไม่ได้อยู่..


เพล้ง!


          ถาดอาหารเช้าที่เป็นหมันถูกโยนทิ้งลงพื้นจนถ้วยจานแตกกระจาย กริยาก้าวร้าวที่มาร์คไม่เคยได้เห็นกำลังฉายออกมาในตอนที่แบมบูโมโหจนเกินจะควบคุมสติ คนตัวเล็กไม่ได้ทำอย่างนั้นเพียงสิ่งเดียว แบมบูเดินออกไปนอกห้องในตอนที่มาร์คเอาแต่อึ้งมองเศษอาหารที่เกลื่อนพื้นนั้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะคุกรุ่นตามอีกคน..


          "ยอม..ยอมแล้ว.."


          ดวงตาคมที่มองทีไรก็กลับใจเต้นในตอนนี้กลับสั่นไหวจากตอนแรกจะโมโหให้บ้านแตกไปข้างเหมือนกัน มาร์คต้วนกลับพูดเสียงแผ่วลงเมื่อที่ๆน้องเดินมานั่นคือห้องทำงานของเขา และสิ่งที่อยู่ในมือน้อยนั่น..

          คอนเซปรายการใหม่ที่มาร์คเพิ่งเขียนเสร็จใช้เวลาคิดแลมปี อย่าเล่นแบบนั้นเลย

          สัมผัสจางๆที่ส่งมาแตะข้อแขนน้อย คนที่ค่อยๆนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องล่างมองมาอย่างเว้าวอนโดยไม่มีใครขอ...มาร์คต้วนแบมือออกไปหวังจะขอสิ่งในมือน้องคืน เมื่อมือเล็กมันทำท่าจะฉีกลงตรงหน้าเขาจริงๆ ปากหยักเอ่ยเรียกสติน้องน้อยซ้ำๆ

          "แบมบูไม่เอา..อย่าฉีกนะเด็กดี"

          แต่ไอ้คำว่าเด็กดีที่มาร์คพ่นออกมามันทำให้แบมบูกลับหวนนึกถึงวันนั้นวันที่หลอกล่อเขาด้วยคำๆนี้จนสำเร็จ


เคว้กก!


          "แบมบู!!"

          มาร์คต้วนตกใจที่แมวน้อยมันกล้าพยศเขาโดยไม่ได้เกรงกลัวใดๆทั้งสิ้น ใบหน้าน่ารักที่ยกยกยิ้มคืนให้มาร์คนั่นมันน่าโมโหจนแทบจะอยากบีบคอให้ตาย

          "มานี่เลย!"

          "อ้ะ!"

          เศษกระดาษในมือในเมื่อสุดท้ายมันก็เป็นแค่กระดาษไร้ค่า สิ่งที่จะทำได้ไม่ใช่การบีบคอแบมบูแน่นอน..

          แบมบูมันอยากเปิดสงครามกับเขามากใช่ไหม!?! ได้! มาร์คจะทำให้ดูว่ามันเล่นผิดคน


เพี้ยะ!


          มือเล็กชิงตบหน้าเขาก่อนที่ปากอิ่มจะได้ช้ำสมใจ อาศัยจังหวะที่ใบหน้าหล่อหันไปเพราะแรงตบจะวิ่งหนี แต่ในตอนที่เลือดร้อนมันวิ่งผ่านทั่วร่างคุณสามีแล้ว บอกเลยว่าต่อให้เอาช้างมาหยุดมันก็ฉุดไม่อยู่..


          ...กล้าดียังไงถึงเอามือสกปรกนั่นมาตบหน้ามาร์ค


          "อะ อื้ออ!!"

          ฟันแหลมกระแทกเข้าปากอิ่มจนแตกเลือด โชคดีที่มาร์คแขนยาวจะทันคว้าตัวน้องมากอดไว้ โชคร้ายที่แบมบูมันโง่เองกำปั้นเล็กยกทุบอกด้วยแรงมด แบมบูพยายามดิ้นเพราะกลิ่นเลือดในปาก ส่งผลร้ายแรงกว่าเดิมเมื่อมันเป็นช่องโหว่ให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาได้ แผ่นหลังของแบมบูถูกโอบกอดและล็อกไว้ไม่ให้ดิ้นหนี มาร์คต้วนช่วงชิมลมหายใจของภรรยาตัวเล็กอย่างเอาเป็นเอาตายดันร่างบอบบางให้ถอยหลังไปชนโต๊ะทำงานของเขา สบโอกาสมือใหญ่ก็ยกสะโพกน้องให้ขึ้นนั่งบนนั้นสอดแทรกตัวเข้าไปอยู่หว่างขาอีกคน

          "อื้อ..พี่มาร์คอย่าทำ!"

          ริมฝีปากมาร์คลากยาวลงมาที่สันกรามสวยมือยังไม่หยุดลุ่มลามสอดเข้าไปใต้เสื้อลูบไล้ผิวเนียนไปมา

          "ช่วยด้วย! พี่มาร์คจะข่มขืนแบมใครก็ได้ช่วยด้วย!"

          แบมบูร้องออกมาเสียงดังในตอนที่ตกเป็นรองและปากเป็นอิสระ มาร์คต้วนขบขำในลำคอละหน้าออกมามองหน้าน้องที่โง่บรมโง่

          "ใครเขาจะมาช่วยนาย คุณพ่อคุณแม่ท่านไม่อยู่หรอกนะ.." พวกแม่บ้านก็คงไม่มีใครสาระแนมายุ่งเรื่องเจ้านายหรอก

          "อ..อ่าวหรอ"

          "เออ..เพราะงั้นนายไม่เหลือซากแน่"

          มาร์คต้วนจูบแก้มอวบของภรรยาซื่อบื้อ มือเล็กเอาแต่ทุบอกมาร์คปากอิ่มพึมพำอะไรบางอย่างก่อนจะเงยหน้าบอกมาร์คด้วยแววตาใสซื่อ

          "อะไรของพี่เนี่ยเป็นโรคสองบุคคลิกรึไงครับ แบมตามอารมณ์ไม่ทันนะ"..เมื่อกี้ยังจะฆ่าแบมบูให้ตายตอนนี้มายกยิ้มสยองพิลึกๆให้..

          คนหน้าหงิกดันอกสามีที่ชะงักค้างกับคำบ่นอุบอิบของน้องที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวแต่มาร์คกลับรู้สึกแสบๆเหมือนโดนตบด้วยคำพูดนั่น

          มาร์คต้วนไม่ได้เป็นโรคนะ..แบมบูนั่นแหละที่โง่เอง โง่ที่ไม่รู้ว่าไอ้อาการที่คุณสามีเป็น ชาวบ้านเขาเรียกว่าอะไร

          "อื้อ..ตอนอยู่กับคนอื่นพี่ก็บ้ากามอย่างนี้ทุกคนเลยหรอครับ" แก้มอวบถูกเจ้าของกุมไว้ส่งสายตาไม่พอใจไปให้


          ไอ้เด็กเวร! มาร์คก็เป็นกับน้องมันแค่คนเดียวนั่นแหละ


          แบมบูดิ้นยุกยิกสีหน้าไม่สบอารมณ์เต็มทนกับการที่โดนมาร์คจ้องจะรังแกทั้งวี่ทั้งวัน ปากหยักจูบแล้วจูบอีกที่แก้มจนช้ำเข้าใจแน่ๆว่าพี่มาร์คทำไปก็แค่ประชดประชัน

          "อยู่กับคนอื่นไม่มีใครมาปากมากใส่ฉัน เขายอมถวายตัวให้ฉันหมดนั่นแหละ"

          "งั้นพี่ก็ไปอยู่กับคนอื่นที่เขาพร้อมถวายตัวให้สิครับ เลิกยุ่งกับแบมได้แล้ว!" แบมบูโมโหที่มาร์คพูดถึงคนอื่นได้โดยไม่รู้สึกระแคะระคาย สามีใครๆก็รักก็หวงไม่เคยคิดถึงหัวจิตหัวใจเขาหรอก..ไม่เคยสักครั้ง

          "เออ! ไปแน่ ฉันจะไปหาคนครางมันส์ๆร้องเสียงหวานๆ คนที่เขาว่านอนสอนง่าย ส่วนนายจะไปตายไหนก็ไป!" มาร์คต้วนใช้นิ้วจิ้มหน้าเล็กพร้อมตะคอกใส่น้องด้วยความโมโหเหมือนกัน ทั้งอาหารเช้าและงานของเขาเละไม่เป็นชิ้นดี ทั้งๆที่วันนี้ตั้งใจจะคุยดีๆด้วยแท้ๆ เด็กน้อยมันเอาแต่ด่าเขาฉอดๆ

          "ก็ได้! แบมจะไปตายให้สมใจพี่เลย.."

          "เชิญ!"

          คนตัวสูงที่ดึงข้อมือแบมบูให้ลงมาจากโต๊ะทำงานไม่รู้หรอกว่าน้องได้ร้องไห้เหมือนที่ชอบทำเวลาโดนดุรึเปล่า เขาไม่มองหน้าแบมบูด้วยซ้ำรู้แต่ว่าตัวบางๆรีบวิ่งตึงตังออกไปจากห้องทำงานเขาทันที

          "โถ่เว้ย!"

          อะไรก็ไม่ได้ดั่งใจไปสะทุกอย่าง!




         


#แบมบูพี่ไม่รัก


-100%-





Talk :
ใครว่าพี่มาร์คเป็นไบ อิชั้นตีนะคะ
เขาเป็นแฟนชั้น5555

ถ้าติดต่อไม่ได้ 
หายไปสอบมิดเทอมนะคะไม่ต้องตกใจ555




* * เพื่อความสบายใจขอคอมเม้นน่ารักๆด้วยนะคะ* *

เกรียมรับขวัญ...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.498K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,167 ความคิดเห็น

  1. #2753 skyissad (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 01:38
    อิพี่มาร์คไม่ได้เป็นไบโพล่าจะ อิฉันนี่!!!!! 5555555
    #2,753
    0
  2. #2752 Nattcha Kua (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 00:29
    อีหยังกัน. ผัวเมียคู่นี้
    #2,752
    0
  3. #2688 _Alice__ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 21:45
    คนเขียนเป็นไบโพล่าเหรอ
    #2,688
    0
  4. #2648 mai199x (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 22:38
    ตอนนี้คนอ่านเป็นไบโพล่าเรียบร้อยแล้วค่ะ5555
    #2,648
    0
  5. #2626 gaem67 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 20:13
    ตามอารมณ์ไม่ทัน อึดอัดไปหมดเลยอะTT
    #2,626
    0
  6. #2580 MBKY;LH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 13:02
    รำคาญมาร์คต้วนเป็นบ้าอะไร แบมบอกอุส่าห์มาบอกแม่มาร์คอะ แม่มาร์คแบบทำเฉย แง้ง สงสารแบม หายาคุมฉุกเฉินไม่เจออีก
    #2,580
    0
  7. #2189 YanisaCH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 22:27
    หนีไปแบม!!
    #2,189
    0
  8. #2168 FICGOT7Thailand (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:01
    พี่มาร์คคำพูดคำจาดูแย่มากค่ะ แทนที่จะพูดจะบอกกับน้องดีๆ น้องก็เข้าใจแล้วมั้ยอ่ะ สงสารน้อง
    #2,168
    0
  9. #2071 AiRibBoN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 07:13
    อ่านตอนนี้แล้ว มันไม่ใช่พี่ไม่รักแบมบูนะ
    แต่เหมือนแบมบูไม่รักพี่แล้วต่างหาก
    พี่เค้าบังคับกินข้าวไม่ให้ทำงานหนักไปก็เพราะเป็นห่วงแต่
    น้องมองไม่เห็นความหวังดีของพี่เลยอะ ดูเหมือนไม่ได้แคร์อะไรกันแล้ว
    ในขณะที่คนพี่พยายามเข้าหาอยู่นะ แต่คนมันซึนอะน้อง ทำได้แค่นี้5555
    #2,071
    0
  10. #1981 lovebam2x (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 06:30
    เครียดๆๆๆๆๆๆ ทำไมทำร้ายน้องทั้งร้างกายและจิตใจได้แบบนี้ ฮืออออออออออ สงสารน้อง
    #1,981
    0
  11. #1955 LuhanBen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 19:47
    มันไม่น่ามีฉากข่มขืนเยอะขนาดนี้เลยอะ อ่านแล้วเครียด ฮือออ แต่แบมโง่จริงๆนั่นแหละ 55555 โง่มากๆด้วย
    #1,955
    0
  12. #1845 oin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 19:01

    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารแบม ไม่ไหวเครียดตามน้องอ่ะ แบมจะทำร้ายตัวเองใช่มั๊ย

    #1,845
    0
  13. #1683 yuuichigo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 15:55
    ไรท์ไม่มาสปอยตอนต่อไปหรอคะ คิดถึงแล้ววว
    #1,683
    0
  14. #1682 Myppunty12 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 04:25
    สงสารน้องงง
    #1,682
    0
  15. #1681 Aimjung.K (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:36
    มาต่อนะ
    #1,681
    0
  16. #1679 chenchirajanjira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 00:07
    อีพี่มันดูบ้าๆนะ รอนะคะไรท์
    #1,679
    0
  17. #1678 รสเค็มคือความอร่อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 22:33
    อะไรของอีพี่มันวะ
    #1,678
    0
  18. #1677 Tuan_Boom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:23
    ชั้นจะบ้าแทนแบมบู จากเป็นไบแทนพี่มาร์คแล้วเนี้ย ไรท์ ให้เค้าเลิกกันสักที #ทีมมาร์คแต่เชียร์ให้แดนได้ก่อน
    #1,677
    0
  19. #1676 PJ_PM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 19:35
    อย่าหาว่างู้นงี้เลยนะคะ อยากให้ผู้แต่งเช็คคำผิดนิดนึง ถ้าไม่สะดวกยินดีช่วยตรวจทานและแก้ไขให้ค่ะ
    #1,676
    1
    • #1676-1 กระดิ่งสีม่วง(จากตอนที่ 10)
      21 สิงหาคม 2562 / 20:15

      รบกวนด้วยนะคะ ติชมแนะนำได้ค่ะ บางทีคนแต่งก็มองไม่เห็นเหมือนกันค่ะ55555 ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงเลยสำหรับคำแนะนำนะคะ
      #1676-1
  20. #1675 MeDuZa_23 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 11:31
    สักวัน มารคจะต้องเสียใจกับการกระทำตัวเอง
    #1,675
    0
  21. #1673 M.melody (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 03:10
    อยากให้ถึงวันที่น้องตัดใจและทิ้งจริงซะที ไรท์ให้ความหวังตอนสปอยอ่าา ฮือออ ขอให้วันที่น้องทิ้งมีคนมารอรับน้องหน้าบ้านให้พี่มันอกแตกตายเลยคะเพราะทำไรไม่ได้ #ให้น้องขู่ทำร้ายตัวเองดีไหมถ้าพี่ไม่ปล่อยน้องไป #พี่ไม่เป็นไบหรอกค
    ะ คนอ่านเป็นไบแล้วปรับอารมณ์ไม่ทัน5555
    #1,673
    0
  22. #1671 markbammuay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 00:33
    ฉันว่าต้องพบแพทย์จริงๆมันไม่ปกติ...อารมณ์รุนแรงมันก็ไม่โอเคป้ะ
    #1,671
    0
  23. #1670 kamchutamanee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 21:20
    อยากให้น้องเลิกกับมาร์คสักที
    #1,670
    0
  24. #1669 nnam69 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 19:52
    ไม่เห็นโลงศพไม่หรั่งน้ำตาสินะมาร์คต้วนนน!!!! สงสารน้อง😭
    #1,669
    0
  25. #1668 atitta1a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 19:01

    ไรท์จ๋า เค้าย้อนอ่านรอบที่ 3 ละเด้อทั้งที่ไรท์เพิ่งอัพเมื่อวานนี้เอง โอ้ววติดหนักมาก 555 สู้ๆค่ะ
    #1,668
    0