ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 9 : ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าเพื่อเอาบุญ (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,197 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

บทที่ ๙ ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าเพื่อเอาบุญ (๒)


ณ ห้องลับใต้ดิน แห่งจวนอันจวิ้นอ๋อง 

ความมืดมิดปรากฏสู่ครรลองสายตาของคนเพิ่งตื่น อวิ๋นเทียนซื่อรู้สึกมึนงงเล็กน้อย คงไม่ใช่ว่าเขาฟื้นขึ้นมาแล้วอยู่ในร่างคนอื่นอีกครั้งกระมัง ทำไมถึงอยู่ในสถานที่มืดมิดอับชื้นไม่คุ้นเคยเช่นนี้ได้

“ที่นี่ที่ไหน มีใครอยู่บ้างหรือไม่?” อวิ๋นเทียนซื่อลองเอ่ยออกไปในความมืด

 “หืม…ฟื้นแล้วหรือ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ฟื้นก่อนใครจะเป็นอนุชายร่างน้อย” 

‘อนุชายร่างน้อย’ อวิ๋นเทียนซื่อให้รู้สึกแปลกใจกับเสียงปริศนาด้านนอก เข้าใจแล้วว่าตัวเองยังอยู่ในร่างเดิม ทว่า…เสียงนี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ปกติเขาจะจดจำเสียงของผู้คนรอบข้างได้ แต่เสียงนี้อย่างไรเขาก็ไม่รู้จัก เหตุใดคนผู้นี้จึงรู้จักเขาเล่า จากการประเมินสถานการณ์รอบตัวแน่ชัดแล้วว่าเขาถูกผู้อื่นจับตัวมา 

“เจ้าเป็นใคร? ต้องการอะไร? ทำไมถึงจับตัวข้ามา? เราเคยมีความแค้นใดบาดหมางต่อกัน!?”

“ความแค้นหรือ เรื่องจำพวกนั้นหามีไม่ จะมีก็แต่ธุระกับสามีที่สลบอยู่ข้างกายเจ้าเท่านั้น ส่วนตัวข้านั้นเป็นใคร รอให้สามีเจ้าฟื้น เจ้าก็จะได้รู้เอง”

เพ้ย! นี่เขาซวยเพราะไอ้เจ้าสามีเฮงซวยหรอกหรือ แล้วเจ้านี่มานอนสลบข้างตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

“มีธุระกับสามีข้า แล้วเจ้าจับตัวข้ามาทำไม เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าจับข้ามา ก็ข่มขู่อะไรใครไม่ได้ ตัวข้าหาได้สลักสำคัญอันใดไม่” ใช่แล้วเจ้าจะจับข้ามาทำไม ทำไมไม่จับเจ้าสามีเฮงซวยมาผู้เดียวเล่า เดือดร้อนนัก เดือดร้อนนักไอ้ตัวร้ายงี่เง่า!

ขณะที่อวิ๋นเทียนซื่อด่าทอผู้คนในใจอยู่นั้น เท้าเขาก็ไปสะกิดกับร่างของคนอีกคน ที่กำลังนอนสลบไสลอยู่ด้านหลัง

“อือ…” สตรีผู้นั้นส่งเสียงคล้ายมึนงง

“อนุสามหรือ?”

“อ๊ะ…ที่นี่ที่ไหน อา…ศีรษะข้า”

ยังไม่ทันจะได้สอบถามอะไรกันต่อ ทันใดนั้นเสียงของการต่อสู้ก็ดังเข้าสู่โสตประสาทของทุกผู้คน ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา แสงไฟจากคบเพลิงก็พลันสว่างขึ้น

“เรียนจวิ้นอ๋อง มีผู้บุกรุก ทั้งยังนำกำลังพลบุกเข้ามาในจวนอ๋องอย่างอุกอาจยิ่งขอรับ” ซือตง องครักษ์คนสนิทของลู่หานเฟิงรีบเข้ามารายงานเกี่ยวกับสถานการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นด้านนอก

“มันผู้ใดบังอาจบุกรุกจวนจวิ้นอ๋องยามนี้!?” ลู่หานเฟิงเอ่ยถามด้วยความร้อนรน

“เป็นองค์ชายสี่ ‘ลู่ฉี’ กับเหล่าบรรดาทหารราชองครักษ์รักษาพระองค์ขอรับ”

“เป็นไปไม่ได้ เหตุใดจึง…” ทันใดนั้นลู่หานเฟิงก็เหลือบมองไปทางหลี่เจิ้งป๋อที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นสกปรก

นี่เขาถูกวางกับดักหรือ หลี่เจิ้งป๋อกับองค์ชายสี่ มีอำนาจมากมายเพียงนั้นจริงหรือ ไม่ใช่! ยิ่งใหญ่ขนาดใช้งานราชองครักษ์หลวงได้ต้องเป็น เสด็จลุง! เป็นเสด็จลุง!

‘เสิ่นมี่ฮวา น่าตายนัก! สตรีโง่งม! ข้าติดกับผู้อื่นเข้าแล้ว!’

เดิมทีเขาเพียงต้องการให้หลี่เจิ้งป๋อตกตายเพื่อผลประโยชน์ค้าเกลือทางใต้ การเลี้ยงดูกำลังพลจำต้องใช้เงินทองมหาศาล กลุ่มคนเหล่านี้เป็นบิดาที่มอบให้เขาก่อนสิ้นใจ ด้วยเหตุนี้เขาจึงจำเป็นต้องครอบครองเส้นทางค้าเกลือของตระกูลหลี่ ที่สั่งการให้คนนำตัวหลี่เจิ้งป๋อมาก็เพื่อให้ลงลายมือส่งมอบ ไม่นึกว่าที่เขาวางแผนมาทั้งหมดจะต้องมาตกม้าตายเพียงเพราะสตรีโง่งมอย่างเสิ่นมี่ฮวา 

เมื่อตรองดูให้ดี…แผนการนี้เมื่อนึกย้อนกลับไปอย่างไรก็มีช่องโหว่

เหตุใดจู่ๆ หลี่เจิ้งป๋อจึงกลับไปโปรดปรานอนุเรือนร้างเส้นทางห่างไกลเช่นนั้น

เหตุใดหลี่เจิ้งป๋อที่เคยรอบคอบ จะมิพาคนงามที่ตนเสน่หากลับไปนอนกกกอดในรังรักที่มีผู้คุ้มกันแน่นหนา

ใช่! เป็นเขาที่หลงระเริงว่าตนนั้นเก่งกาจ ดูถูกผู้อื่นจนถึงขั้นพลาดพลั้ง ความคิดความอ่านช่างน้อยนิดนัก ไยเขาไม่กระจ่างว่าอนุผู้นี้คือเหยื่อล่อให้เสิ่นมี่ฮวาติดกับ เมื่อนางพลาด เขาหรือจะไม่เสียที หลี่เจิ้งป๋อที่ไปมาไร้ร่องรอย บุรุษที่มีองครักษ์ฝีมือดีตามติดมากมาย โอกาสที่หาได้ยากยิ่งอย่างครั้งนี้ เหตุใดเขาจะไม่ลงมือ ความราบรื่นเช่นนี้เหตุใดเขาไม่ฉุกใจคิด

ตระกูลหลี่ที่เป็นวาณิชหลวงรุ่นนี้เรืองอำนาจกว่ารุ่นก่อน เนื่องมาจากมีความเกี่ยวดองเป็นตระกูลฝั่งพระมารดาขององค์ชายสี่ เดิมทีจะอย่างไรเขาก็เป็นคู่หมั้นของหลี่เจียวเมิ่ง หากไม่จำเป็นเขาก็ไม่คิดอยากได้ชีวิตของผู้คนตระกูลหลี่ แต่เพราะผู้นำตระกูลอย่างหลี่เจิ้งป๋อนั้นโลภโมโทสันเกินไป คนผู้นี้ผูกขาดการค้ากับราชสำนักจนใครก็ไม่อาจยื่นมือฉกฉวยอะไรได้เลย ไม่เพียงเท่านั้นยังบังอาจกีดกันเรื่องหนุ่มสาวของผู้อื่น

หากหลี่เจิ้งป๋อไม่มาขัดขวางเรื่องการแต่งงานของเขา ซ้ำยังขัดขวางช่องทางการทำเงิน เหตุใดเขาจะเดินมาสู่จุดแตกหักนี้ได้ 

เรื่องทุกอย่างล้วนเป็นเพราะหลี่เจิ้งป๋อผู้เดียว!

หากข้าต้องตาย ข้าจะลากเจ้าไปด้วย!

ไม่ทันที่ลู่หานเฟิงจะคิดทำการอันใดกับหลี่เจิ้งป๋อได้สำเร็จ ร่างสูงโปร่งของอันจวิ้นอ๋องและเหล่าองครักษ์ก็ล้มลงไปเพราะโดนลอบเล่นงานจากเข็มยาสลบ

อวิ๋นเทียนซื่อได้แต่พรูลมหายใจอย่างโล่งอก ‘เจ้าคนโบราณมัวแต่ยืนคิดอยู่ได้ สมน้ำหน้าโดนข้าเล่นงาน คนอ่อนแอไร้กำลังย่อมมีหนทางของคนอ่อนแอเจ้าไม่รู้หรือ’ เขาเสียสินเดิมไปตั้งเกือบครึ่งหีบกว่าจะให้พ่อบ้านจางหาซื้อกำไลกลอันนี้มาได้ ทีแรกเขาตั้งใจจะเอาไว้จัดการกับหลี่เจิ้งป๋อยามเมื่อจะโดนทำมิดีมิร้าย ไม่นึกว่าจะได้เอามาใช้กับผู้อื่น นึกแล้วให้เสียดายเข็มยาสลบทั้งสี่เล่มนั้นจริงๆ ตอนนี้ในกำไลของเขาจึงเหลือเข็มยาสลบเพียงหนึ่งเล่มเท่านั้น

ไม่มีเวลาทำตัวยืดยาดอืดอาด อวิ๋นเทียนซื่อรีบไปจัดการดึงผ้าคาดเอวของคนทั้งสี่แล้วนำไปมัดมือมัดเท้า ผูกมั่วซั่วไปหลายๆ ปม เสร็จแล้วจึงเดินไปแบกหลี่เจิ้งป๋อขึ้นหลัง ‘หากไม่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ลำบากขนาดนี้เจ้าลูกเต่าบ้าเอ๊ย…’

“เจินเลี่ยงหรู! เจ้าจะนั่งซื่อบื้อทำอะไร มาช่วยกันแบกคนไม่ดีกว่าหรือ” เห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอวิ๋นเทียนซื่อจึงแบกร่างสูงของหลี่เจิ้งป๋อด้วยตัวคนเดียว “หากไม่ช่วยก็อย่าได้ทำตัวขัดแข้งขาผู้อื่นเป็นภาระให้ข้าอีกคนล่ะ จะหนีออกไปพร้อมกันหรือจะนั่งรอความตายอยู่ที่นี่ เจ้าก็เลือกเอาเองแล้วกัน!” อวิ๋นเทียนซื่อเอ่ยสิ่งที่คิดออกมารวดเดียว ไม่คิดรอฟังคำตอบอะไรทั้งสิ้น เขาทั้งแบกทั้งลากหลี่เจิ้งป๋อออกจากช่องทางลับ โดยมีเจินเลี่ยงหรูรั้งท้ายเดินตาม

เมื่อมาถึงหน้าทางเข้าลับ เขาก็แอบดูเหตุการณ์จากด้านใน ภายนอกผู้คนสองฝ่ายกำลังเข่นฆ่ากัน เขาให้รู้สึกตกใจกับภาพที่เห็นจนปากอ้าตาค้าง เลือดสดๆ เรื่องจริงเหตุการณ์จริง

เห็นแล้วก็รู้สึกกลัวจนก้าวขาแทบไม่ออก ตาย…แข้งขาอ่อนผิดเวลาเสียแล้ว

“เจ้าหยุดทำไมเหตุใดไม่เดินออกไปเสียที” สตรีหนึ่งเดียวโพล่งขึ้นมาอย่างไม่รู้สถานการณ์

“เจ้าเงียบได้ไหม ที่นี่ใช่ที่ให้เจ้าใช้เสียงได้หรือ หัดดูเหตุการณ์ตรงหน้าหน่อยไหม”

“ฮึ…ขี้ขลาดตาขาว องค์ชายสี่มาช่วยนายท่าน หากพวกเราออกไป พวกขององค์ชายสี่ก็ต้องคุ้มครองพวกเราอยู่แล้ว”

“แล้วผู้ใดบอกเจ้ากันว่าองค์ชายสี่มาช่วยหลี่เจิ้งป๋อ แต่ถึงท่านผู้นั้นจะมาช่วยหลี่เจิ้งป๋อจริง แต่แล้วเจ้ากับข้าเกี่ยวข้องอันใดกับเขา ชีวิตเจ้ากับข้าผู้ใดจะถวายชีวิตมาคุ้มครองกัน เจ้าช่วยอย่าทำตัวโง่เง่าสักครึ่งก้านธูปได้หรือไม่”

“เจ้า!…” เจินเลี่ยงหรูนึกโมโหกับคำพูดของอวิ๋นเทียนซื่อยิ่งนัก หากไม่เพราะสามีอยู่บนหลังของเจ้าคนผู้นั้น นางจะพาท่านพี่เดินออกจากทางมืดๆ นี้ทันที

อวิ๋นเทียนซื่อพยายามลืมภาพน่ากลัวที่เขาเห็นตรงหน้า ตั้งสติคิดหาหนทางรอดให้แก่ชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง หลี่เจิ้งป๋อก็ยังสลบอยู่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ จะทิ้งไปก็ไม่ได้เช่นกัน ‘เพ้ย! นี่เจ้าเป็นผู้อ่อนแอหรอกหรือ เหตุใดจึงยังสลบอยู่ได้’

“อนุสามเจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน เจ้าไม่ใช่คนคล่องตัวรวดเร็ว ฉะนั้นซ่อนตัวอยู่ในนี้เงียบๆ ข้าจะแบกหลี่เจิ้งป๋อเอาตัวไปซ่อนที่อื่น เสร็จแล้วข้าจะย้อนกลับมารับเจ้าโดยไว”

“ไม่! เหตุใดไม่อยู่ด้วยกันที่นี่เล่า” เจินเลี่ยงหรูตอนนี้ได้เห็นภาพด้านนอกแล้ว ร่างไร้ลมหายใจเหล่านั้นทำให้นางรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ นางไม่อยากออกไปแล้วกลายเป็นร่างไร้วิญญาณอย่างผู้คนด้านนอกพวกนั้น แต่นางก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้เพียงผู้เดียวเช่นกัน

“ไม่ได้ ตรงนี้เป็นทางเข้าห้องลับ คนของเจ้าจวิ้นอ๋องอะไรนั่นไม่ช้าก็เร็วต้องมาแน่ ตราบใดที่พวกเราหลบซ่อนอยู่ที่นี่ โอกาสจะพบศัตรูมีมากกว่ามิตร เจ้าไม่ต้องพูดมากนอนแสร้งตายรอข้าอยู่แถวนี้ก่อน ข้าพาเจ้าตัวปัญหานี้ไปซ่อนแล้วจะรีบกลับมารับ”

“ไม่ เจ้าจะทิ้งให้ข้าอยู่ที่นี่ลำพังไม่ได้ ข้าจะไปกับนายท่าน”

“เจ้าอย่าพูดมาก ข้ายังไม่อยากตาย หากเจ้าไปด้วย ข้าไม่คล่องตัว ลำพังแบกเจ้าสามีผู้นี้ข้าก็แทบหมดแรงอยู่แล้ว หากเจ้าไม่เชื่อฟังจะตามมาก็ได้ แต่ข้าจะไม่ยื่นมือช่วย แม้ว่าเจ้าจะถูกจับหรือถูกฆ่าก็ตาม”

“เจ้าสัญญาว่าจะกลับมา”

“ได้! ข้าสัญญา”

สิ้นคำสัตย์ อวิ๋นเทียนซื่อก็รอดูสถานการณ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พรางตัวไปในความมืด เขาแบกร่างยักษ์ของหลี่เจิ้งป๋อไปตรงหลังต้นไม้ใหญ่ซึ่งห่างจากจุดที่ผู้คนรบราเข่นฆ่าประมาณหนึ่ง ถึงแม้จะแปลกใจอยู่บ้าง ที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความคลื่นไหวของเงาดำตะคุ่มอย่างตน…นี่เขาพรางกายได้กลมกลืนเพียงนั้นเชียวหรือ แต่ช่างเถิดเรื่องนี้นับว่าดี

อวิ๋นเทียนซื่อวางหลี่เจิ้งป๋อลงใต้ต้นไม้ใหญ่ แล้วจัดการเอากิ่งไม้ใบไม้มากลบร่างกายของหลี่เจิ้งป๋อเพื่ออำพรางไม่ให้ศัตรูพบเห็น

“ฮึ่ย! หลี่เจิ้งป๋อเจ้าจงสำนึกในความมีคุณธรรมของข้าซะเถิด หากไม่เพราะเจ้าเป็นเพียงไม่กี่คนที่ข้ารู้จักบนโลกประหลาดใบนี้ ข้าคงทอดทิ้งเจ้าไปแล้ว ไม่ช่วยแบกร่างหนักๆ ของเจ้าจนหลังเล็กๆ ของข้าแทบหักอย่างนี้หรอก ไหนจะอนุสามของเจ้าอีกเล่า ข้าจะถือเสียว่าช่วยชีวิตพวกเจ้าสองผัวเมียเพื่อเอาบุญสักครา ฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ก็หัดทำดีต่อข้าบ้าง อย่าได้เอาชีวิตข้ามาล้อเล่นเช่นนี้อีก ข้ามีเพียงชีวิตเดียว ตายได้ครั้งเดียว ไอ้เจ้าคนเลว ข้าโกรธแค้นเจ้ายิ่งนัก!”

อวิ๋นเทียนซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อยากจะเอาใบไม้กิ่งไม้กลบฝังให้หลี่เจิ้งป๋อหายใจไม่ออกเสียทั้งอย่างนั้น เขาหลอกใช้อนุสาม หลี่เจิ้งป๋อหลอกใช้เขา เขาต้องการใช้อนุสามสร้างความวุ่นวายให้หลี่เจิ้งป๋อ หลี่เจิ้งป๋อใช้เขาเป็นตัวล่อให้ศัตรูติดกับ โธ่… กรรมสนองกรรมแท้ๆ แม้นจะเจ็บใจ แต่เขามิใช่สตรีจะคร่ำครวญมากความก็หาใช่เรื่อง 

เวลานี้ยังมีคนอีกผู้หนึ่งที่รอเขาอยู่ สตรีผู้นั้นแม้จะน่ารำคาญอยู่บ้างแต่นางก็เป็นผู้บริสุทธิ์

อวิ๋นเทียนซื่อเดินพรางตัวในความมืดเพื่อกลับสู่เส้นทางเดิมตามสัญลักษณ์ที่ทำเอาไว้ โดยหารู้ไม่ว่า บุคคลที่ถูกเขาเอาเศษใบไม้กลบฝังนั้นได้ลืมตาและลุกขึ้นมาเพียงแค่คล้อยหลังไปได้ไม่นาน

เงาร่างห้าสายปรากฏตัวต่อหน้าบุรุษผู้นั้น

“เรียนท่านหัวหน้า กลุ่มกองกำลังพลของอดีตอันอ๋องอยู่ในความควบคุมของฝ่ายเราทั้งหมดแล้วขอรับ”

“ดี ส่งเรื่องในห้องลับของจวนจวิ้นอ๋องไปให้คนสนิทของหัวหน้าราชองครักษ์จ้าวเฟยอวี่จัดการ แล้วนำเรื่องนี้ขึ้นทูลองค์ชายสี่ให้ร่างฎีกาถวายฝ่าบาทภายในคืนนี้”

“รับทราบขอรับ” เงาร่างสองสายเลือนหายจากไปหลังจากขานรับคำสั่ง

“ข้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป พวกเจ้าก็อำนวยความสะดวกให้ภรรยาข้าหน่อยก็แล้วกัน อย่าได้ให้ใครพบเห็นยามภรรยาข้าพาเจินเลี่ยงหรูมา ตอนนี้พวกเจ้าก็เอาใบไม้กิ่งไม้พวกนั้นมากลบข้าตามเดิมเถิด”

สิ้นคำสั่งของหลี่เจิ้งป๋อ เรือนกายสูงใหญ่ขององครักษ์เงาผู้เก่งกาจห้าวหาญทั้งสาม ก็พากันหอบใบไม้กิ่งไม้มากลบฝังเจ้านายของตน เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจเงาร่างทั้งสามสายก็เลือนหายจากไปด้วยความรวดเร็วไม่ต่างจากขามา

รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนใบหน้าของหลี่เจิ้งป๋อ ไม่รู้เลยว่า…รอยยิ้มที่บางเบาจนแทบมองไม่เห็นนี้ ได้ประดับอยู่บนใบหน้าของตนเองตั้งแต่ชั่วพริบตาแรกที่เขาได้เห็นคนงามเล็งกำไลกลใส่ศัตรู 

คนผู้นี้ช่างเหนือการคาดเดายิ่งนัก อ่อนแอแต่กลับไม่ไร้พิษสง

“อวิ๋นเทียนซื่อเจ้าจะทำให้ข้าแปลกใจในตัวเจ้าไปถึงเมื่อไหร่”

____________

อ่านนิยายคลายเครียดกันเน้อ ตั้งใจมาฮีล ~ วันวานวันวาฬ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.197K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1729 viralpachkhawhom (@viralpachkhawhom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 01:47
    อ่านกี่รอบก็...งง หรือกุอ่านข้ามวะ
    #1,729
    1
    • #1729-1 (@Look_Peach) (จากตอนที่ 9)
      11 กรกฎาคม 2563 / 02:53
      เราเห็นคอมเมนต์ของคุณนักเขียนทั้งสองคอมเมนต์แล้ว มีทั้งหงุดหงิดและงง หากไม่ไหวอย่าฝืนนะคะ เราเป็นสายผลิตเหมือนกันเข้าใจกันดีในเรื่องพลังงานด้านลบผ่านคอมเมนต์ ดังนั้นไม่เอานะคะ ถ้าไม่ชอบคือหยุดและผ่านนิยายที่ไม่ใช่ไป ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและขออภัยหากเราล่วงเกินนะคะ🙏
      #1729-1
  2. #1713 jjinqx (@jjinqx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:31
    มีแผนนะเนี่ย
    #1,713
    0
  3. #1605 LOOKSORN. (@mook-naka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 17:04
    แงงงงง น่ารักกก
    #1,605
    0
  4. #1434 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 21:25
    อ่านกี่รอบก็ยิ้มทุกรอบ
    #1,434
    1
  5. #1293 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 18:54
    สามีน้องซื่อมันร้ายนะคะหัวหน้า
    #1,293
    0
  6. #1244 Sunflower.W (@renesqueenxs) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 07:54
    หลงงงงง พบคน(เริ่ม)หลงเมีย 1ea
    #1,244
    0
  7. #1153 reozie (@reozie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 00:11
    เทียนซื่อเก่งมาก น้องคงไม่ได้ไปไหนละ สามีเริ่มหลง
    #1,153
    0
  8. #1025 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:54
    ว้าววววว สุดยอดไอเท็ม ต้องมีอีกแน่ๆ ว่าแล้วน้องต้องแค้น
    #1,025
    0
  9. #755 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 04:19
    โอ๊นโดนอิพี่มันหลอกอีกแล้ว😤😤
    #755
    0
  10. #489 kanyaest (@kanyaest) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:52
    น้องเก่งมากเป็นไงล่ะ
    #489
    0
  11. #340 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 07:22
    เป็นไงล่ะๆๆๆๆ มีเมียดี
    #340
    0
  12. #327 2mjtshw (@MaynieTuan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 13:33
    น้องเก่งมากลูก แต่อิพี่ลูกเล่นเยอะกว่า ร้ายกาจจริงๆ
    #327
    0
  13. #263 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 06:09
    น้องเท่อ่ะ น้องบ่นได้น่ารักมาก อย่าทำแบบนี้กับน้องอีกจำใว้-ผัวเฮงซวย555
    #263
    0
  14. #178 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 07:19

    เท่มากเลยน้อง
    #178
    0
  15. วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 04:23
    มือใหม่จริงป่ะ เห้ยสนุกมาก นี่ติดโคตร
    #116
    1
  16. #112 saifon03 (@saifon03) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 10:34
    มือใหม่ได้ขนาดนี้ก้อสุดยอดแล้ว
    #112
    1
  17. #97 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 00:47
    น้องน่ารัก เดี๋ยวต้องมีคนหลงน้องแน่ๆ
    #97
    1
  18. #84 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 06:18
    เกลียด อึดอัดด้วย สงสารคริสพยายามมากแค่ไหนก็เป็นของเล่นฆ่าเวลาของอิผัวชั่วนี่ เสียดายเข็มลับเล่มหนึ่งที่เหลือน่าจะยิงกรอกปากมัน
    #84
    0
  19. #75 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 12:35
    หึ!!!!
    #75
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(