ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 7 : ภรรยาย่อมมีหน้าที่ของภรรยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,283 ครั้ง
    9 ก.พ. 63

บทที่ ๗ ภรรยาย่อมมีหน้าที่ของภรรยา


หลี่เจิ้งป๋อให้รู้สึกประหลาดใจนัก เพราะเมื่อก้าวเข้ามาในเรือนอนุแปดก็ปะทะเข้ากับสภาพว่างเปล่าโล่งโจ้ง มีเพียงเรือนโล่งๆ เอาไว้ต้อนรับผู้คน 

แม้นว่าเขาจะสั่งการคนของตน ให้รับซื้อสินเดิมของอวิ๋นเทียนซื่อเอาไว้ทั้งหมด แต่ไม่นึกว่าคนผู้นี้จะขายแม้แต่โต๊ะเก้าอี้ กระทั่งกระถางธูปเทียนก็ยังไม่เว้น สิ่งใดที่เปลี่ยนเป็นเงินตำลึงได้ล้วนถูกอวิ๋นเทียนซื่อทำการค้าทั้งสิ้น 

‘หึๆ เจ้าทำได้ดีนักอนุแปด!’

“ภรรยา…เหตุใดเรือนเจ้าจึงโล่งเช่นนี้ได้เล่า?” 

‘ภรรยาบ้านเจ้าสิ! คำถามโง่เง่า ก็ข้าจะไปอยู่ในวัดวาอาราม ข้าก็ต้องเรียบง่ายที่สุดมิใช่หรือ จะให้ข้านำสินเดิมสิบหีบติดตัวไปด้วยได้อย่างไร ถามไม่คิด เพ้ย!’ อวิ๋นเทียนซื่อตอบกลับอย่างห้าวหาญขึ้นในใจ 

แต่ทว่าในความเป็นจริง…  

“เรียนนายท่าน ชีวิตข้าตอนนี้ปล่อยวางเรียบง่าย ขอนายท่านโปรดอภัยหากเรือนของผู้อนุทำให้ขุ่นเคือง” กล่าวจบก็คุกเข่าลงที่พื้นอย่างขอลุแก่โทษดัง ตึง! เสียงเข่ากระทบพื้นดังขึ้นไม่หนักไม่เบา ‘แผนทรมานสังขาร ไม่สงสารให้รู้ไป โอย…แผนนี้ทำบ่อยไม่ได้จริงๆ’

พอเห็นใบหน้าเจ็บปวดของคนงาม หลี่เจิ้งป๋อจึงเลิกเล่นแง่ตั้งคำถาม “ข้าเพียงแปลกใจเท่านั้น ไม่ได้ขุ่นเคืองอันใด ลุกขึ้นเถิด” เขาถือโอกาสเข้าไปประคองร่างน้อย สังเกตเห็นว่าแม้ท่าทางของอนุภรรยาของตนผู้นี้จะนอบน้อม แต่ทว่าแววตานั้นกลับต่างออกไป

พอถูกผู้อื่นโอบประคอง อวิ๋นเทียนซื่อให้รู้สึกขนลุกขนชันดังเช่นเคย จึงรีบถามธุระสาเหตุแล้วบิดไหล่ออกจากมือของสามีอย่างแนบเนียน มั่นใจว่า…แนบเนียน  

“นายท่านมาหาข้ามืดค่ำเช่นนี้ มีเรื่องด่วนจะสั่งการข้าหรือขอรับ” 

จู่ๆ คนงามก็สะบัดไหล่ไม่ยอมให้โอบ “ย่อมมี สิ่งที่ข้าเคยรับปากเจ้าไปนั้น แน่นอนว่าข้าย่อมไม่บิดพลิ้วอย่างเด็ดขาด เพียงแต่…” หลี่เจิ้งป๋อลากเสียงยาวเป็นการเอาคืนคนหวงตัว

อวิ๋นเทียนซื่อปรายตามองคู่สนทนาใจเต้นไม่เป็นส่ำ กลัวว่าจะถูกผู้อื่นพลิกลิ้นเปลี่ยนคำ เขามีความรู้สึกด้านลบต่อบุรุษผู้นี้ ไม่มีความคิดว่าหลี่เจิ้งป๋อจะทำเรื่องดีๆ ให้ และคำพูดของเจ้าลูกเต่าในขณะนี้ กำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนตกลงมาจากที่สูง

ความยับยั้งชั่งใจที่พยายามปิดบังซ่อนเร้นตัวตนขาดผึง คงถึงเวลาปะทะ ตายเป็นตาย ใครใช้ให้ชาติภพนี้ของเขาแต่งให้คนผู้นี้กันเล่า อยู่ไปก็แย่อยู่ดี เมื่อคิดได้เช่นนั้นอวิ๋นเทียนซื่อจึงไม่คิดอดทนให้ผู้อื่นมาเล่นแง่กับตนอีกต่อไป

“เพียงแต่อะไร ท่านพูดมาเถอะ ท่านกับข้ามองตาก็รู้แล้วว่าเป็นคนประเภทเดียวกัน ต่างไม่มีวิถีเรียบง่ายทั้งคู่ ข้ารักตัวกลัวตาย หากท่านมิสามารถให้ข้าไปอยู่ในสถานที่ปลอดภัยได้ ก็หย่าให้ข้าเสียเถอะ ข้าไม่อยากถูกทอดทิ้งให้ตายตกที่นี่”

‘อย่าคิดว่าข้าเป็นเพียงอนุแล้วจะตระบัดสัตย์เล่นเล่ห์เหลี่ยมกับข้าได้’ เดิมทีเขาพยายามไม่กระโตกกระตาก เลือกหนทางอ้อมโลกอย่างศึกษาพระธรรม เพราะเข้าใจแก่นแท้ของพวกตระกูลใหญ่ใจระแวง

อวิ๋นเทียนซื่อผายมือเชิญสามีนั่งลงบนหีบสินเดิมที่เหลือเพียงหนึ่งเพื่อเจรจา จัดแจงรินน้ำชาให้ตามมารยาท แน่นอนว่าเขาปรนนิบัติเพื่อหวังผล ‘ต้องใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ข้าเป็นคนยืดได้หดได้อยู่แล้ว’

ตอนที่อวิ๋นเทียนซื่ออยู่ในภพที่จากมา ในภพนั้นเขาเป็นถึงหนุ่มหล่อบ้านรวย ไม่เคยต้องมารับใช้ใครเช่นนี้ แต่ก็คงจะเพราะสถานะของเกอในภพนี้ จึงทำให้เขาปรับตัวคุ้นชินกับวิถีของอนุภรรยาได้อย่างน่าประหลาด ทั้งคำพูดคำจาก็ฟังโบราณขึ้นเรื่อยๆ ปรนนิบัติ ปรนนิบัติ เพ้ย! เกอน้อยผายลม!

“ดี! ข้าชอบคนฉลาด เจ้าคงล่วงรู้สถานการณ์บ้างแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะตรวจสอบภูมิหลังของเจ้าแล้วก็ตาม แต่ข้าก็ยังมิอาจไว้ใจเจ้าได้โดยแท้จริง บ่าวดีไม่มีสองนาย ภรรยาย่อมมีหน้าที่ของภรรยา เรื่องหย่าเจ้าเลิกคิดเสียเถอะ

ส่วนเรื่องที่ข้ารับปากเจ้านั้นคงต้องเลื่อนไปก่อน แหฟ้าตาข่ายดิน[1]จำต้องคงอยู่ แต่ข้าสามารถให้ทางเลือกอื่นแก่เจ้าได้”

อวิ๋นเทียนซื่อสบตากับหลี่เจิ้งป๋อ พยายามค้นหาความนัยของบทสนทนาผ่านดวงตาคู่คม

“ทางเลือกที่ท่านพูดถึงนั้นเป็นอย่างไร”

“ร่วมหัวจมท้ายกับข้า ข้าอยู่ เจ้าอยู่” 

‘เจ้าตาย ข้าไม่ตาย’ อวิ๋นเทียนซื่อแอบต่อประโยคให้หลี่เจิ้งป๋อในใจ “พูดได้ดี! เช่นนั้นท่านคิดจะทำเช่นใดกับข้านับจากนี้”

“แน่นอนว่าเจ้าต้องไปกับข้า อยู่ในสายตาและความคุ้มครองของข้า”

“ข้าขอปฏิเสธ การเปลี่ยนกรงทองไม่ใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา หากท่านทำอย่างที่รับปากเอาไว้ไม่ได้ก็ช่างมันเถิด ปล่อยให้ข้าอยู่ที่นี่กับอาเป่าดังเดิมก็พอ”

หากเป็นอวิ๋นเทียนซื่อคนเดิมย่อมยินดีเลือกเส้นทางที่ผู้เป็นสามีหยิบยื่นให้ แต่ไม่ใช่กับเขาอวิ๋นเทียนซื่อคนใหม่ผู้นี้ หยิบยื่นอันใดกัน จะจับเขาไปขังล่ะสิไม่ว่า เกิดวันดีคืนดีเขาเดินไปเหยียบตาปลาเหล่าอนุคนโปรดของเจ้าคนผู้นี้เข้า เขามิถูกโบยตีจนตายอย่างอนาถหรือ มิสู้ใช้ชีวิตอย่างหวาดผวาตื่นเต้นใจ ตุ๊มๆ ต่อมๆ เล่นอยู่ที่นี่อย่างไม่เจ็บตัวยังจะดีกว่า  

อีกอย่างถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชายท้องได้แต่ใช่ว่าเขาจะนิยมเพศเดียวกัน โดยเฉพาะเจ้าลูกเต่าตรงหน้าที่ทอดทิ้งร่างนี้ ความรู้สึกรักใคร่ยังคงฝังลึกในทุกเสี้ยวอณูของวิญญาณ ขณะเดียวกันความรู้สึกโศกศัลย์สิ้นหวังก็ไม่ได้จางหายไป

“ข้าจะอยู่เรือนแห่งนี้ต่อไป ในเมื่อท่านอยู่ข้าอยู่ ข้าย่อมร่วมหัวจมท้ายกับท่านอยู่แล้ว ขอให้ตระกูลหลี่ประสบความสำเร็จ นายท่านมีสิ่งใดจะกล่าวอีกหรือไม่ขอรับ”

หลี่เจิ้งป๋อชะงักอึ้งเล็กน้อย แปลกใจกับอากัปกิริยาของอนุแปด หรือรายงานฉบับนั้นจะเป็นจริง อนุภรรยาผู้นี้โกรธแค้นเขาหรือ เหตุใดทางเลือกที่ดีเช่นนี้จึงปฏิเสธออกมาได้ หากมิใช่เพราะเขาเริ่มสนใจในตัวคนผู้นี้ขึ้นมานิดหน่อย เขาคงจากไปไม่ไยดี

‘ข้าหยิบยื่นทางเลือกให้เจ้า แต่เจ้ากลับปฏิเสธ อวิ๋นเทียนซื่อ เจ้าช่างบังอาจนัก!

ได้! ในเมื่อเจ้าอยากอยู่เรือนไร้นามนี้มากกว่าไปอยู่กับข้า เจ้าก็อยู่ไปเถิด’

“ตามใจเจ้าเถิด ข้าเองก็ไม่ชอบบีบคั้นผู้อื่น เช่นนั้น…ดึกแล้วก็เข้านอนเป็นอย่างไร ใครอยู่ด้านนอก เอาน้ำล้างเท้าเข้ามา ข้ากับอนุแปดจะเข้านอนแล้ว”

อวิ๋นเทียนซื่อได้แต่ยืนแข็งทื่ออย่างตกตะลึง ยืนคิดทบทวนแล้วนึกอยากตบปากตัวเองแรงๆ ยิ่งนัก เพราะความปากไวไม่ยั้งคิดของเขาแท้ๆ เขาลืมไปได้อย่างไร ว่าคนผู้นี้คือคุณชายใหญ่ผู้มั่งคั่ง ย่อมไม่คุ้นชินเมื่อถูกปฏิเสธ เจ้าลูกเต่าคงไม่ได้คิดจะเอาคืนเขาหรอกใช่หรือไม่

“ภรรยาย่อมมีหน้าที่ของภรรยา คืนนี้เจ้าก็ปรนนิบัติข้าเถิด”

หา…หา…หาเสียงไม่เจอ อวิ๋นเทียนซื่อยืนหาเสียงตนเองไม่เจอ ‘ข้าควรบอกออกไปหรือไม่ว่าข้าไม่ยินดี’

“เอ่อ…นายท่าน อันที่จริง…”

“ท่านพี่ เรียกข้าว่าท่านพี่”

“ได้! ข้าเพียงอยากบอกกับท่านพี่ว่าวันนี้ข้าไม่สะดวก ท่านพี่ไปหาอนุสามหรืออนุห้าแทนดีหรือไม่ขอรับ”

“เจ้าเป็นอันใด ไยไม่สะดวก”

“มิได้ มิได้ ข้าเพียงจับไข้เล็กน้อยเท่านั้น แค่กๆ ไม่เป็นอะไรมาก แค่กๆ เกรงแต่ท่านพี่จะรังเกียจ แค่กๆ แค่กๆ”

‘หึ ข้าต้องตั้งใจไอหนักๆ เพื่อความบริสุทธิ์ของก้นข้า ไอแค่นี้สบายมาก’

“แค่กๆ แค่กๆ แค่กๆ…แค่ก”

หลี่เจิ้งป๋อมองอวิ๋นเทียนซื่อที่อยู่ดีๆ ก็ไอออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

คนผู้นี้คิดอยากทำอะไรก็ทำ อยากพูดอะไรก็พูด กล้าปลิดชีพตน กล้าดักรอเขา กล้านินทาเขา กล้าขอเขาออกบวช กล้าขายสินเดิม กล้าปฏิเสธเขา ทั้งยังกล้าแกล้งป่วยต่อหน้าเขาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้อีก

‘อวิ๋นเทียนซื่อเอ๋ยอวิ๋นเทียนซื่อ สิ่งที่เจ้าทำมาทั้งหมดนี้เพื่อหลีกเลี่ยงข้าเช่นนั้นหรือ…เห็นทีว่าเจ้าคงอยากจะไปจากข้าเต็มทน’

ของของเขา ก็คือ ของของเขา ไม่ว่าจะบีบหรือคลาย ย่อมเป็นเขาที่ตัดสิน ผู้อื่นไม่สามารถ!

ยิ่งมาถูกอวิ๋นเทียนซื่อปฏิเสธถึงสองครั้ง ทั้งทางตรงทางอ้อมเช่นนี้ หลี่เจิ้งป๋อก็ยิ่งแน่วแน่ในความคิดของตน บุรุษทุกผู้ย่อมมีความต้องการเอาชนะอยู่ในสายเลือด เขาเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ไวเท่าความคิด หลี่เจิ้งป๋อเดินเข้าไปลูบหน้าลูบหลังอวิ๋นเทียนซื่อพร้อมกล่าวถ้อยคำอย่างตรงไปตรงมาให้ผู้อื่นตกใจเล่น

“เมื่อก่อนเป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า แต่ไม่ใช่ว่าทุกครั้งข้าจะลงให้เจ้าเช่นครั้งนี้ เอาเถิดเห็นแก่ที่เจ้ายังขุ่นเคืองข้า ข้าจะไม่บีบบังคับเจ้า แต่ขอให้เจ้าคิดให้ดี ชีวิตของเจ้านั้นขึ้นอยู่กับข้าผู้เป็นสามี ขึ้นสูงหรือลงต่ำล้วนเป็นเจ้าที่ต้องหาคำตอบ วันพรุ่งข้าจะมาใหม่ รักษาตัวให้ดี” ขาดคำหลี่เจิ้งป๋อก็เดินออกไปจากเรือนไร้นาม โดยที่มีอนุภรรยาที่ป่วยกระเสาะกระแสะไอไม่หยุดตามไปส่งถึงหน้าประตู

อาเป่าได้แต่นั่งมองคนป่วยที่ลับหลังสามีก็หันมามีร่างกายแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าตาปริบๆ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้เป็นนายจึงไม่อยากไปอยู่กับสามี แต่ก่อนแต่ไรคุณชายของเขาก็เฝ้ารอการมาถึงของนายท่านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงเลือกที่จะอยู่ในเรือนไร้นามหลังนี้ มิใช่ว่าคุณชายอยากออกจากที่แห่งนี้หรือไร เหตุใดจึงปฏิเสธนายท่านออกไปเช่นนั้นเล่า

“เจ้าไม่ต้องมองข้าด้วยสายตาเคลือบแคลงเช่นนั้นอาเป่า อยู่ที่นี่ยังพอมีหนทางให้หลบหนี แต่ถ้าอยู่ในกรงทองตระกูลหลี่ แม้แต่กระดูกก็จะไม่เหลือให้เผา”

เดิมทีอวิ๋นเทียนซื่อก็มิได้อยากใช้ชีวิตอย่างอนุภรรยาอยู่แล้ว ชาติก่อนเขาเป็นไฮโซหนุ่มหล่อ เขาจะทำใจปรนนิบัติใต้ร่างผู้อื่นได้อย่างไรกัน 

เขาควรเป็นสามีมิใช่ภรรยา!

แค่มองตาก็รู้ถึงนิสัย หลี่เจิ้งป๋อเป็นคนชอบเอาชนะ ทั้งยังนิยมม้าพยศ แต่เสียใจด้วยเขาเป็นคนไม่ใช่ม้า ย่อมไม่ยินยอมให้ใครมาจับจูงควบขี่…ควบขี่ เพ้ย! สองแง่สองง่าม อวิ๋นเทียนซื่อคิดเองก็ปั่นป่วนเอง สงบจิตใจได้ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องหาอาวุธลับที่เหมาะสมกับเรือนร่างอย่างเด็กขาดสารอาหารของตนให้จงได้ เขาต้องมีไอเท็มดีๆ พกติดกายเก็บเอาไว้ป้องกันตัว จะได้ไม่ถูกใครทำอะไรได้โดยง่าย

‘ให้อย่างไรข้าก็ไม่อยู่กับเจ้าหรอกหลี่เจิ้งป๋อ อยากได้ข้าอวิ๋นเทียนซื่อที่เกิดใหม่ผู้นี้ ย่อมต้องดูตัวเองด้วย หน้าอกไม่มี ช้างน้อยไม่เฉือน อย่าได้คิดว่าข้าจะใจอ่อนเชียว’ 

อวิ๋นเทียนซื่อยิ้มอ่อนให้อาเป่าที่นั่งทำกระพริบตาไม่เลิกอยู่ข้างกาย ขณะเดียวกันก็ระดมความคิดมากมายเพื่อรับมือกับเรื่องราวในชาติภพประหลาดของตน

ณ เรือนไม้หอมของ อนุห้า ‘เสิ่นมี่ฮวา’

“ที่เจ้าพูดมานั้นจริงหรือ”

เสิ่นมี่ฮวานั่งจิบชารับฟังบ่าวคนสนิทรายงาน

“จริงแท้เจ้าค่ะอี๋เหนียง บ่าวได้ยินว่าคืนนี้นายท่านจะจุดโคมที่เรือนของอนุแปดเจ้าค่ะ บ่าวไพร่หลายคนลือว่าเมื่อคืนนายท่านก็ไปเยือนเรือนอนุแปดด้วยนะเจ้าคะ”

“ฮึ! เช่นนั้นก็ถือเป็นโอกาสแล้ว เจ้าไปจับตาดูที่เรือนอนุสามว่ามีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง แล้วรีบกลับมารายงานข้า”

เมื่อคล้อยหลังบ่าวคนสนิท เงาร่างสายหนึ่งก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเสิ่นมี่ฮวา

หญิงชราหน้าตาแสนธรรมดา เดินเข้ามาคำนับด้วยท่าทางนอบน้อม ก้มศีรษะน้อมรับคำสั่ง

“เจ้าไปส่งข่าวให้คนผู้นั้น ระวังตัวให้ดีอย่าให้ใครจับได้”

หลังจากที่เสิ่นมี่ฮวาสั่งการจบ หญิงชราหน้าตาธรรมดาผู้นั้นก็เดินจากไป

“หลี่เจิ้งป๋อ ท่านจะโทษข้าไม่ได้ เป็นท่านที่ไร้น้ำใจต่อข้าก่อน”

เสิ่นมี่ฮวาแสยะยิ้มมุมปากด้วยแววตามุ่งร้าย ก่อนจะนั่งจิบน้ำชา อ่านกวีต่อไป หารู้ไม่ว่า ทุกการกระทำของนางล้วนถูกถักทอชักใยไปตามเส้นใยของคนผู้หนึ่งโดยที่ตัวนางเองไม่รู้ตัว เงาดำสองสายที่จับตามองทุกการกระทำของเสิ่นมี่ฮวาต่างมองนางเหมือนมองคนที่ตายไปแล้ว ‘สตรีโง่งมผู้หนึ่งอยู่ดีไม่ว่าดี จู่ๆ ก็รนหาที่ตาย’ 

อนุห้าก็มาได้เท่านี้เอง…

__________

รู้สึกมันยากจังเนาะนิยายแนวนี้ นับถือไรท์ทุกคนที่เขียนแนวจีนโบราณเลยจริงๆค่ะ นับถือ นับถือ

อ่านให้สนุกก็พอเน้อ อย่าคาดหวังอะไรกับนิยายเรานะคะ นิยายเรื่องนี้ไม่ซับซ้อนปูช่วงต้นเรื่องไว้เหมือนเครียด(ภาพลวงตา) แต่เนื้อหาเราอยากให้ดูน่ารัก ฮ่าๆ ~ วันวานวันวาฬ.

เชิงอรรถ

[1] แหฟ้าตาข่ายดิน เปรียบถึงล้อมศัตรูหรือผู้หลบหนีไว้อย่างแน่นหนา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.283K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1521 ทาโร่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:01

    เป็นกำลังใจในการเขียนต่อไปนะครับ สนุกมาก มีดราม่าหรือเปล่า แต่อย่าดราม่ามากนะครับ

    #1,521
    1
    • #1521-1 Look_Peach(จากตอนที่ 7)
      23 มีนาคม 2563 / 13:53
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ดราม่ามีจึ๋งนึงค่ะ เท่าที่เราเข้าใจบทดราม่ามีทั้งหมด 1 ตอนถ้วนค่ะ (แหะๆ สำหรับเราดราม่าคือแต่งยากมากจริงๆ)
      #1521-1
  2. #1291 chanchanchan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 18:44
    แหมมมมนังสามีช่างวอแวยิ่งนัก
    #1,291
    0
  3. #1023 Minutedao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:38
    สนุกค่ะ ชอบบบ
    #1,023
    0
  4. #753 SanjiMakiko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 04:05
    ชอบในการโต้ตอบ2ชั้นด่าในใจแต่กรองคำพูด ไรท์คงต้องเหนื่อยมากแน่ๆ เป็น1แรงเชียร์นะคะชอบมากค่ะ
    #753
    0
  5. #400 bleachy_aoi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:33
    สนุกดีรอตอนต่อไปเรื่อยๆ
    #400
    0
  6. #338 NurseryAha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 07:00
    เริ่มตื่นเต้นแทนน้อง
    #338
    0
  7. #261 0862223050 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:49
    อีตาผัวเฮงซวย เจ้าหลอกใช้น้องรึ
    #261
    0
  8. #176 pranee_2535 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 06:55

    ขอบคุณค่ะ
    #176
    0
  9. #93 okgufake (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 20:50
    น้องคริสมีเรื่องแล้ววว
    #93
    0
  10. #73 nicharipaen04 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 12:28
    หึหึึ~
    #73
    0