ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 6 : สินเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,277 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

บทที่ ๖ สินเดิม

ณ เรือนไร้นาม

อวิ๋นเทียนซื่อนั่งสำรวจตรวจนับทรัพย์สินและข้าวของทั้งหมดที่เตรียมจะนำติดตัวไปด้วย แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ มิใช่ว่าทรัพย์สินของมีค่าของเขามีน้อยแต่อย่างใด เพียงแต่ทรัพย์สินที่มีล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ติดตัวมาจากบ้านเดิมทั้งสิ้น หาได้มีสิ่งใดเพิ่มเติมไม่

อนุภรรยาคนที่แปดผู้ไม่เป็นที่โปรดปราน ไร้ตัวตนขนาดที่ไม่เคยได้รับสิ่งของใดๆ จากสามีที่เขารักและเทิดทูนผู้นั้นแม้สักอย่าง ปิ่นสักชิ้น กำไลสักอัน…ต่างไม่เคยได้รับ ปิ่นที่มี กำไลที่เห็น ล้วนแต่เป็นสินเดิมที่ติดตัวมาทั้งสิ้น

นับจากนี้เขาจะต้องเอาตัวรอดด้วยสินเดิม[1]สิบหีบ!

อ่านรายการสินเดิมในแต่ละหีบแล้ว เขาจึงพึ่งเข้าใจว่าครอบครัวเดิมดีกับตนไม่น้อย ถึงแม้บิดามารดาในภพนี้จะสิ้นไปเพราะโรคภัยไข้เจ็บ แต่พี่ชายเพียงคนเดียวที่เหลือกลับปฏิบัติต่อน้องชายได้ดีมาก

เงินทอง ฝากให้

ที่ดิน มอบให้

ร้านรวง ดูแลให้

สิ่งของจำเป็น ส่งให้

เครื่องประดับล้ำค่า ซื้อให้

ไม่นึกว่า ‘อวิ๋นซี’ ผู้เป็นพี่ชายจะเป็นที่พึ่งให้น้องได้เพียงนี้ จากความทรงจำในหัวยังคิดว่าพึ่งพาไม่ค่อยได้ซะอีก เห็นทีว่าอวิ๋นเทียนซื่อคนเดิมคงมองข้ามความหวังดีของพี่ชายท่านนี้ไปเสียแล้ว 

บ้านตระกูลอวิ๋น เป็นตระกูลคหบดีเล็กๆ ในเมืองหลวง ดำเนินกิจการโรงเตี๊ยมขนาดกลาง หลังจากสิ้นบิดา อวิ๋นซีก็เข้ารับช่วงสืบทอดกิจการของครอบครัว 

แม้อวิ๋นเทียนซื่อกับอวิ๋นซีจะเป็นพี่น้องแท้ๆ ที่คลานตามกันออกมา แต่ก็ไม่สนิทกันเท่าใดนัก เพราะในยามที่พี่ชายยังเล็กก็ต้องเข้าเรียนในสถานศึกษา เติบโตมาหน่อยก็ติดตามบิดาเพื่อเรียนรู้งาน เมื่อสิ้นบิดาก็ต้องรับผิดชอบดูแลกิจการ และที่สำคัญพี่ชายของอวิ๋นเทียนซื่อผู้นี้ยังแบ่งแยกสถานะหน้าที่ระหว่างกันอย่างชัดเจน 

‘เกอ’ ที่ดีควรอยู่เหย้าเฝ้าเรือนตามคำเรียกขาน เรียนรู้สิ่งต่างๆ แต่ภายในเรือนและในห้องหับเท่านั้น ยิ่งเมื่อสิ้นบิดามารดาไปเมื่อห้าปีก่อน อวิ๋นซีจึงยิ่งประคบประหงมน้องชายประหนึ่งไข่ในหิน เลี้ยงดูให้เป็นนกน้อยในกรงทองอย่างสมบูรณ์ จนส่งผลให้อวิ๋นเทียนซื่อคนเดิมกลายเป็นคนอ่อนต่อโลกไปโดยปริยาย

ส่วนอวิ๋นซีที่จัดอยู่ในประเภท ‘เอกบุรุษ’ นั้น มีนิสัยเป็นคนรักความก้าวหน้า แต่ละวันสร้างสัมพันธ์กับผู้คนมากมากหลากหลายสาขาอาชีพ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำล้วนขลุกอยู่กับกิจการของครอบครัว กระทั่งภรรยาก็ยังไม่มีเวลาสู่ขอ จึงไม่ต้องกล่าวถึงเวลาให้คนในครอบครัวอย่างน้องชาย เพราะอวิ๋นเทียนซื่อนั้นโตมาพร้อมกับอาเป่าโดยมีแม่นมที่เพิ่งจากไปเมื่อปีก่อนเป็นคนเลี้ยงดู

ด้วยเหตุนี้ ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’ และ ‘อวิ๋นซี’ จึงไม่ค่อยสนิทกันเท่าใดนัก 

ซึ่งเรื่องนี้ถือเป็นการดีต่อตัวเขาผู้มาใหม่

“อวิ๋นซี พี่ชายในชาติภพนี้ของข้าดีต่อข้าไม่น้อยจริงๆ” อวิ๋นเทียนซื่อเอ่ยขึ้นเมื่ออ่านบัญชีรายการทรัพย์สินของตนจนครบทุกหน้า แต่ละชิ้นแต่ละอย่างล้วนล้ำค่ามีราคายิ่ง

“เป็นเช่นนั้นขอรับคุณชาย สินเดิมที่เห็นนี้เป็นคุณชายใหญ่จัดการให้ท่านด้วยตัวเองทั้งหมดเลยขอรับ เดิมมีสิบเอ็ดหีบ…แต่ตอนนี้เหลือสิบหีบขอรับ” อาเป่ารู้สึกเสียดายแทนเจ้านายอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“เอาเถอะช่วงนี้ต้องใช้เงินเพื่อหาข่าว จะลดลงไปสักหีบก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างไรก็ดีกว่าเอาคอไปพาดไว้บนเขียง ชีวิตน้อยๆ ของเจ้ากับข้ายังต้องเติบโต รู้เขารู้เรา เราจึงอยู่รอด” นอกจากนั้น เผลอๆ เขาอาจจะได้อิสระพ่วงมาด้วยก็ได้ ใครจะรู้…

“ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันต่อไปนะอาเป่า เจ้าไม่ต้องแสดงสีหน้าเสียดายขนาดนั้น ของแบบนี้ได้มาก็เสียไป จำคำข้าไว้ เดี๋ยวข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง…”

ในจังหวะที่สองนายบ่าวกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็ได้มีแขกมาเยือนถึงเรือนชานโดยไม่ได้นัดหมายถึงหกชีวิต

สองอนุภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งไม่ต่างจากตัวเขา ในที่สุดก็ถึงคราวพบปะสังสรรค์

อนุห้า “เสิ่นมี่ฮวา” และบ่าวอีกสองคนเดินทางมาถึงชานเรือนของอนุแปดได้สักพักแล้ว แต่กลับยืนรีรออยู่หน้าประตูไม่ยอมก้าวเข้าไป กระทั่งเห็นสามคนนายบ่าวที่ตามมา นางจึงได้สาวเท้าก้าวเข้าสู่เรือนไร้นามอย่างถือวิสาสะ

ส่วนอนุสาม “เจินเลี่ยงหรู” และบ่าวอีกสองนาง ก็เดินตามหลังอนุห้ามาติดๆ ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองเห็นสินเดิมสิบหีบของ อนุแปด ที่กำลังวางเรียงรายอวดสายตาอยู่เบื้องหน้า แม้มีเพียงสิบหีบแต่ก็เต็มไปด้วยสิ่งของมีค่าโดยแท้จริง ไม่เหมือนกับนางที่แม้นมีสินเดิมถึงสิบแปดหีบแต่เมื่อเทียบกันแล้ว อาจจะเทียบมูลค่ากับสินเดิมห้าหีบของอนุชายผู้นี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ 

เจินเลี่ยงหรูและเสิ่นมี่ฮวาจ้องมองสินเดิมของผู้อื่นอย่างไร้มารยาทไม่วางตา

อวิ๋นเทียนซื่อรับรู้ถึงการมาของแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งหก จึงให้อาเป่าไปกล่าวเชื้อเชิญผู้คนตามมารยาทของเจ้าบ้านที่ดี โดยให้ไปรอที่ตั่งชมสวนนอกเรือน เพราะเรือนของเขาเล็กและมีข้าวของที่ยังจัดเก็บกันไม่เรียบร้อย ด้วยกำลังตระเตรียมย้ายออก ภายในเรือนจึงไม่สะดวกจะต้อนรับแขกเท่าใดนัก

อีกทั้งสายตาไร้มารยาทนั้น ทำให้เขามีความรู้สึกอยากไปแจ้งทางการ…

ใช้เวลาไม่นาน เจ้าของเรือนเล็กไร้นามก็เดินออกมาต้อนรับแขกเหรื่อผู้มาเยือน เขาลอบประเมินคู่สนทนาทั้งสอง ส่งรอยยิ้มละไมพลางค้นหา ตามด้วยสายตาโง่งมฉงนใจ จนคนทั้งคู่คลายสีหน้าอย่างอริลงไป

อนุทั้งสองคนนี้งดงามก็จริงแต่กลับจอแบนเกินไป แถมยังดูร้ายๆ เหมือนหน้าตาของสามีไม่ผิด มิน่าถึงถูกทิ้งให้เฝ้าคฤหาสน์ตระกูลหลี่ ขนาดเขาที่เป็นคนงามหายากแท้ๆ ยังโดนลอยแพเลย นับประสาอะไรกับคนที่ดูมีพิษมีภัยแบบนี้ล่ะ

แล้วตอนนี้เขาควรจัดการอย่างไรกับสองคนนี้ดีหนอ ร้อยวันพันปีไม่เคยไปมาหาสู่ พูดคุยสักคำยังไม่เคย จะทำตัวกลมกลืนหรือผลักไสออกห่างดีเล่า

“ข้าไม่ทราบว่าท่านทั้งสองจะมา เลยไม่ได้จัดเตรียมสถานที่เอาไว้ต้อนรับ ‘เทียนซื่อ’ ต้องขออภัยท่านทั้งสองในความไม่สะดวก ที่เสียมารยาทรับแขกนอกเรือนเช่นนี้”

“คนกันเองทั้งนั้น ไยต้องมากพิธีการ อีกอย่างพวกข้ามากะทันหัน ไม่ได้ให้ใครมาแจ้งล่วงหน้า คนที่เสียมารยาทที่จริงแล้วกลับเป็นพวกข้าเสียอีก” อนุสามเจินเลี่ยงหรู เอ่ยคำด้วยสีหน้าที่พยายามให้ดูเรียบเฉยที่สุด

“วันนี้พวกข้าแค่จะมาสอบถาม เพราะเห็นว่าอนุแปดจัดเก็บข้าวของมากมาย ไม่ทราบว่าเจ้าเตรียมตัวจะเดินทางไปที่ใดหรือ?” อนุห้าเสิ่นมี่ฮวา เอ่ยเข้าประเด็น นางอยากรู้ยิ่งแล้ว

“ข้าเองก็ไม่ทราบขอรับ เรื่องนี้เป็นคำสั่งของนายท่าน ข้าเพียงปฏิบัติตามเท่านั้น” อวิ๋นเทียนซื่อตอบกลับไปด้วยใบหน้าท่าทางของบุรุษโง่งม ก้มหน้าก้มตากล่าวคำเชื่องช้า เลือกแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมตามแบบฉบับของอนุภรรยา เรื่องใดล้วนโยนใส่หัวหลี่เจิ้งป๋อทั้งหมด

อนุทั้งสองคนเมื่อได้ฟังคำตอบก็ได้แต่เงียบ เพราะไม่สามารถสอบถามอะไรได้อีก จึงได้แต่ยกชาขึ้นมาจิบแก้เก้อ ตอบมาเช่นนี้พวกนางยังจะสอบถามอะไรได้อีกล่ะ 

นั่งพูดคุยอีกสักพักอนุสามก็ขอตัวกลับ โดยให้เหตุผลว่าไม่ต้องการรบกวนอวิ๋นเทียนซื่อที่กำลังยุ่งกับการจัดเก็บข้าวของ เมื่ออนุห้าเห็นอนุสามขอตัวออกไปก่อน นางจึงตามไปติดๆ ด้วยเหตุผลไม่ต่างกัน

เมื่อแขกทั้งหมดกลับไปแล้วอวิ๋นเทียนซื่อก็กลับเข้าเรือนไปจัดการเรื่องของตัวเองต่อให้เสร็จ โดยยังจดจำสายตาที่มีร่องรอยของความเศร้าหมองของอนุทั้งสองคนได้ดี

อนุสามผู้ถูกลืม และ อนุห้าผู้กระทำความผิด

‘เฮ้อ…อนิจจังวาสนาของเมียน้อย’ ตั้งแต่รู้ตัวว่าข้ามมิติข้ามภพมาเกิดใหม่เป็นเมียน้อยทั้งยังเป็นลำดับที่แปด เขาก็พยายามทำใจแล้วทำใจอีก ไม่รู้จะเรียกว่ายังโชคดีได้อยู่หรือเปล่า ที่บุรุษน่าชังผู้เป็นสามียังไม่แต่งภรรยาเอก แต่ก็อีกนั่นแหละก็ยังมีเมียน้อยลำดับก่อนหลังอยู่ดี หวนคิดถึงเรื่องราวในชาติภพก่อน ในตอนที่เห็นมารดาร้องไห้เพราะบิดามีคนอื่น ตอนนั้นเขารู้สึกโกรธมากและดูแคลนพวกบ้านเล็กบ้านน้อยของพ่อพวกนั้นทุกคน มาคราวนี้กลับเป็นตัวเองที่ต้องมาเป็นเมียน้อยบ้าง รู้สึกจุกในจุกจริงๆ

คนมาก เรื่องราวย่อมมากตาม ใครอยากเป็นอนุก็เป็นไป แต่เขา…ไม่อยากเป็น!

เขาต้องหาทางออกที่ดีให้ตัวเองให้จงได้ แต่ตอนนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ก้าวทีละก้าว…จึงจะดี


สามวันผ่านไป อวิ๋นเทียนซื่อจัดการกับสินเดิมได้เรียบร้อยแล้ว ในที่สุดก็เหลือสินเดิมเพียงหนึ่งหีบพร้อมเดินทางเพื่อความคล่องตัว สินเดิมมากมายถูกเปลี่ยนเป็นตั๋วแลกเงิน แยกออกเป็นสี่ส่วน 

ส่วนแรกนำไปฝากไว้กับร้านฝากเงินฝูเป่า 

ส่วนที่สองนำไปฝากไว้กับร้านฝากเงินหยวนเป่าเพื่อกระจายความเสี่ยง 

ส่วนที่สามตั้งใจจะปรับปรุงฟื้นฟูร้านน้ำชาที่เป็นสินเดิม ต่อยอดกิจการเพื่อเอาไว้ทำกินในภายหน้า 

และส่วนสุดท้ายแยกเป็นตั๋วแลกเงินและเงินตำลึง แบ่งเก็บไว้กับตัวส่วนหนึ่งและให้อาเป่าดูแลอีกส่วนหนึ่ง

“เป่าเปาน้อย เจ้าว่าข้าทำแบบนี้ถูกต้องหรือไม่ ข้าไม่เคยต้องมาจัดสรรเรื่องเงินทองเอาเองอย่างจริงจังแบบนี้เลยสักครั้ง อาเป่าเจ้าช่วยข้าออกความคิดหน่อยสิ ปกติล้วนเป็นเจ้าที่ดูแลเรื่องต่างๆ ให้ข้า เศษเงินแยกใส่ถุงจำนวนเท่านี้ กี่ถุงดีล่ะ ข้าไม่ใช่คนละเอียดซะด้วย รู้จักแต่เที่ยวเล่นดื่มกิน…” 

อวิ๋นเทียนซื่อพูดไปบ่นไปกับอาเป่าโดยหารู้ไม่ว่า มีเงาของคนผู้หนึ่งกำลังจับตามองทุกการกระทำและทุกความเคลื่อนไหวที่เกี่ยวกับตนอยู่ไม่ห่าง

‘ท่านผู้นี้ หาใช่ใครดูแคลน เห็นทีว่าท่านหัวหน้าจะมีแม่เสือในเรือนเป็นแน่แล้ว’

ร่างเงาสายนั้นเลือนหายจากไปพร้อมกับรายงานเรื่องสำคัญ


ณ คฤหาสน์นอกเมืองของตระกูลหลี่

ทันทีที่หลี่เจิ้งป๋อรับรายงานถึงการกระทำของอนุแปดในตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมาจากองครักษ์เงา เขาก็ให้รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก 

แววตาของอวิ๋นเทียนซื่อมิใช่คนโง่งมในเรื่องรักใคร่ เหตุใดจึงกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย คนผู้นั้นจะปลิดชีพตนเองได้จริงหรือ? ย่อมเป็นไปไม่ได้! เรื่องนี้สมควรมีเบื้องลึกเบื้องหลัง แต่เหตุใดสืบมากี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม

“ติดตามดูต่อไป” หลี่เจิ้งป๋อสะบัดมือให้องครักษ์เงา ไม่นานร่างเงาสายนั้นก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

‘อวิ๋นเทียนซื่อ…เห็นทีข้าคงต้องทำความรู้จักกับเจ้าให้ดีอีกครั้งเสียแล้ว’

“เสี่ยวผิงจื่อ ไปตามพ่อบ้านหม่ามาให้ข้า”

ครู่ต่อมาพ่อบ้านหม่าผู้มีหน้าที่รับผิดชอบคลังทรัพย์สินตระกูลหลี่ ก็เดินทางมาถึง

“หม่าฟู่ คารวะนายท่านขอรับ”

“นำสิ่งของพวกนี้ไปเก็บให้ดี เปิดคลังเล็กในเรือนไผ่เขียว ลงรายชื่อสิ่งของเหล่านี้ว่า…สินเดิมอนุแปด”

เพียงชั่วพริบตา สินเดิมจำนวนเก้าหีบก็ถูกลำเลียงไปเก็บเอาไว้อย่างเป็นระเบียบภายในเรือนไผ่เขียว ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้กำลังจะมีเจ้านายผู้ครองเรือนเข้ามาอยู่อย่างไร…อย่างนั้น

__________

ดีจ้า แหะๆ ตอนสั้นๆ กรุบกริบๆ นะคะ ~ วันวานวันวาฬ.

เชิงอรรถ

[1] สินส่วนตัว, ทรัพย์สินที่ฝ่ายชายหรือฝ่ายหญิงมีอยู่แล้วก่อนสมรส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.277K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1390 Zaichaeim (@Sai_chanatte) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:53
    เอาจริงๆ นี่ว่าเรื่องแบบเนี้ย มันน่าจะไม่ใช่วิญญาณจากต่างโลกมาเข้าร่างหรอก เราคิดว่าส่วนมากมันจะคือวิญญาณครึ่งหนึ่งของร่างที่มาอยู่มากกว่า
    #1,390
    0
  2. #1290 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 18:37
    ทิ้งกันไปตั้งนานมาสนใจอะไรตอนนี้ฮ่าฮ่าฮ่า
    #1,290
    0
  3. #1242 Sunflower.W (@renesqueenxs) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 07:29
    ป๋าในป๋า 5555 เมียขายเหรอ ได้! เดี๋ยวเก็บไว้ให้
    #1,242
    0
  4. #1004 Warvarria (@tammyseason2542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 04:59
    กว่าจะสนใจก็ตอนที่คนเก่าตายไปแล้ว สงสารคนเก่ามาก
    #1,004
    0
  5. #487 kanyaest (@kanyaest) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:36
    อะไรอ่ะ สามีเฮงซวยอยู่ดีๆก็ทำมาเป็นให้ทรัพย์สินเพิ่ม หนอยย
    #487
    0
  6. #459 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 23:37
    มันสายไปป่ะ สายไปป่ะว่ะ
    #459
    0
  7. #353 ♣hotchoc♣ (@wanirahot) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 07:27
    ติดตามอ่านมาตั้งแต่อันเก่าแล้วค่ะ รอบนี้สนุกขึ้นเยอะมาก

    ตกหลุมรักเรื่องนี้อีกรอบค่าาา
    #353
    1
  8. #337 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 06:48
    นว้องงงงงงง อยู่ๆ สามีก็ให้สินเพิ่ม
    #337
    0
  9. #325 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 08:27
    สนุกค่ะ อ่านต่อเนื่องเลย
    #325
    1
  10. #314 ^-^girl lino (@z-ater14) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 02:18
    จะได้เจอพี่ชายน้องไหมนะ

    น่าจะใจดีกว่าสามี
    #314
    0
  11. #260 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:40
    ถึงจะอ่านผ่านไปแล้ว แต่พอกลับมาอ่านอีกได้แต่คิดในใจว่า คุณพี่ต้องการอะไรคะ
    #260
    0
  12. #175 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 06:43
    เริ่มคิดถึงน้องบ้างแล้วสินะ
    #175
    0
  13. #71 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 12:19
    หูยยยย
    #71
    0
  14. #41 BewNaBlow (@banana-bew088) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:46

    ^____^
    #41
    0