ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 23 : ดาวนำโชคและดาวข่มของข้า…ล้วนเป็นภรรยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 898 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

บทที่ ๒๓ ดาวนำโชคและดาวข่มของข้า…ล้วนเป็นภรรยา

‘ต้องไม่ดื้อดึงดักดาน ต้องกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง’

อวิ๋นเทียนซื่อท่องประโยคนี้ในใจซ้ำไปซ้ำมา เขาต้องหาทางออกให้ตัวเองด้วยการยอมรับความเปลี่ยนแปลงที่มาแบบกะทันหันนี้ให้ได้ ตอนนี้เขาต้องล้างสมองตนเองเสียใหม่ หาทางรับมือกับความยุ่งยากที่กำลังจะตามมา

‘ข้าต้องกล้ายอมรับความเปลี่ยนแปลง ข้าโดนมาหมดแล้วทุกอย่าง กอด จูบ ลูบคลำ กระทั่งเรื่องนั้นข้าก็เคยแล้ว หลอกตัวเองต่อไปไม่ได้แล้ว’

“ซื่อซื่อ ข้าอยากนอนห้องนี้กับเจ้า”

“ไม่ใช่คืนนี้”

“แต่ศัตรูมีมาก ข้าไม่วางใจให้เจ้าห่างกายในยามนี้”

“องครักษ์เต็มเรือน หากศัตรูท่านเก่งกาจขนาดนั้น ข้าคงไม่มีโอกาสตั้งครรภ์ให้ท่านเช่นนี้ได้หรอก”

“ซื่อซื่อ เจ้าไม่อาจดูเบาคนพวกนั้นเชียว การ…”

“ตอนนี้ท่านออกไปให้ข้าก่อน เมื่อข้าหลับแล้วท่านค่อยย่องเข้ามาเหมือนเช่นเมื่อคืนวาน ตอนนี้ข้าต้องการกล่อมตัวเองก่อน เรื่องราวกะทันหันเกินไป ข้ายังรับสภาพตนเองยังไม่ได้ เรื่องนี้ยังต้องใช้เวลา”

“ซื่อซื่อ…ภรรยา เจ้าไม่อยากตั้งครรภ์ให้ข้าเพียงนี้เชียวหรือ?” หลี่เจิ้งป๋อเอ่ยถาม พลางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ ยามนี้เขาให้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก

อวิ๋นเทียนซื่อชะงักไปเล็กน้อย สำนึกได้ว่าจะอย่างไรคนผู้นี้ก็ดีกับเขา ในตอนนี้เขามีสติแล้ว แม้จะไม่ยินดีกับสถานะภรรยาแต่ก็ไม่อาจทำร้ายจิตใจผู้อื่นได้เช่นกัน เรื่องนี้ละเอียดอ่อนนัก จะพูดตอบอะไรไม่อาจเอาแต่ใจตนได้เพียงฝ่ายเดียว เมื่อคิดได้ดังนั้นอวิ๋นเทียนซื่อจึงนิ่งเงียบเรียบเรียงถ้อยคำเพื่อตอบคำถามของอีกฝ่าย

‘บัวไม่ให้ช้ำ น้ำไม่ให้ขุ่น โมโหได้แต่ควรถนอมน้ำใจด้วย’

“ท่านพี่ ท่านอย่าพูดจาเหลวไหล ข้าเพียงต้องเวลา การมีบุตรไม่ใช่เรื่องเล็ก โดยเฉพาะบุตรของท่านกับข้า ข้าอายุเพียงเท่านี้แต่กลับต้องเจอะเจอหลากหลายเรื่องราว บางเรื่องถึงขนาดเกือบเอาชีวิตไม่รอดด้วยซ้ำ…”

อวิ๋นเทียนซื่อเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ชำเลืองมองสามีที่กำลังนั่งหลังตรงคล้ายตั้งใจฟังหนักหนา ก่อนจะกล่าวต่อ

“ท่านพี่…เมื่อไม่นานมานี้ข้ายังเป็นเพียงอนุแปดที่ถูกท่านทอดทิ้ง พอข้าเลื่อนขั้นมาเป็นอนุแปดผู้โอหังได้เพียงไม่นาน ท่านก็บอกจะแต่งข้าเป็นฮูหยิน และยามนี้ในท้องข้ายังอาจมีชีวิตเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาอีก สถานการณ์พลิกผันเปลี่ยนแปลงขนาดนี้ ท่านจะไม่ให้ข้ากังวลได้อย่างไร สถานะของท่านก็พิเศษนัก เดี๋ยวเป็นท่านหัวหน้า เดี๋ยวเป็นนายท่านหลี่ ท่านพี่เรื่องเก่าข้าพยายามไม่เอ่ยถึง แต่ไม่ได้แปลว่าข้าสามารถลืมเลือนได้ในทันที ท่านก็ให้เวลาข้าสักหน่อยเถิด”

“ภรรยา…สามีเข้าใจแล้ว ข้าจะถอยออกไปแต่โดยดี แล้วจะกลับเข้ามาใหม่เมื่อยามเจ้าเข้าสู่ห้วงนิทรา” กรรมตามทันเขาแล้ว ไม่นึกว่าดาวข่มของเขาจะเป็นอวิ๋นเทียนซื่อผู้นี้จริงๆ สามารถไล่เขาออกจากห้องนอนของตนเองได้ แม้จะพยายามโต้แย้งอย่างไร แต่ก็ยังต้องกระทำตาม…

‘ซื่อซื่อหนอซื่อซื่อ หากเจ้าจะเป็นภรรยาว่าง่ายเช่นผู้อื่นบ้าง ข้าคงไม่ต้องมานั่งตบยุงให้อายบ่าวไพร่อยู่เช่นนี้ หมดสิ้นแล้วความองอาจห้าวหาญในฐานะสามี’ 

หลี่เจิ้งป๋อคร่ำครวญโอดโอยในใจ เขาต้องมานั่งรอให้ภรรยาหลับอยู่หน้าห้องนอนของตัวเอง เมื่อเสียงลมหายใจของคนด้านในเริ่มสม่ำเสมอ เขาถึงจะเข้าไปด้านในได้ เหตุการณ์ดำเนินติดต่อกันเช่นนี้มาสองค่ำคืนแล้ว…

‘ผืนฟ้าหม่นมัว พระจันทร์นวลแสงอ่อน 

สามีหว่านพืช ไยภรรยาไม่หวังผล

วันวานสร้างสุขกลบหมอง กล่อมเจ้า

ยามนี้เหงาเปล่าเดียวเปลี่ยวใจยิ่ง

แท้จริง…ใจไม่ลวงไม่ช่วงชิง เพียงบรรเลงสิ่งต่างสร้างบริบูรณ์’

ขณะที่หลี่เจิ้งป๋อยืนชมจันทร์อย่างโดดเดี่ยวเพื่อรอเวลาเข้าหาภรรยาอยู่นั้น เขาก็นึกย้อนถึงเรื่องเมื่อคืนวาน ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับแม่เสือของตน 

นึกแล้วก็ทำได้เพียงทอดถอนใจออกมาอีกครา…

หลังจากช่วยอาจารย์จัดการภัยแฝงเร้นเสร็จสิ้น เขาก็รีบกลับเรือนมาหาภรรยา แต่ก็ต้องถูกคนงามขับไล่ให้มายืนหน้าประตูห้องนอน ซื่อซื่อไม่ต่อว่าด่าทอ ทำเพียงลงไม้ลงมือกับเขาบ้างนิดหน่อยเพียงเท่านั้น

ยามที่เขาอธิบายถึงเรื่องยาบำรุง ซื่อซื่อก็ทุบตีเขา พอเขาไม่เจ็บไม่คัน ซื่อซื่อก็เริ่มหายใจแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ ด้วยกลัวว่าภรรยาจะเหน็ดเหนื่อย เขาจึงแสร้งเจ็บปวดคร่ำครวญโอดโอย ภรรยาของเขาจึงได้มีสีหน้าดีขึ้นมาหน่อย

ยามที่เขาบอกกล่าวเรื่องตั้งใจอยากมีบุตร ภรรยาก็เล็งกำไลกลใส่เขา เขาหลบหลีกเข็มสลบทั้งหกเล่มได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะถูกภรรยาสั่งให้ยืนนิ่งห้ามหลบ แล้วปากำไลกลที่ไร้เข็มใส่ตัวเขาในระยะประชิดด้วยความแม่นยำ แม้ไม่เจ็บไม่คันอีกเช่นเคย แต่เขาก็ต้องแสร้งลูบแขนตนเองป้อยๆ เพื่อเอาใจคนงาม

พอเมื่อเขาเอ่ยความในใจ ภรรยาก็ไล่ให้เขาออกมายืนหน้าห้อง ทั้งยังไล่เขาไปนอนที่อื่น พอเขาแข็งข้อไม่ยอมถอย ซื่อซื่อก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องเสียเอง ด้วยประการฉะนี้ เขาจึงต้องมายืนชมจันทร์อย่างโดดเดี่ยวหน้าเรือนกว่าครึ่งค่อนคืน

ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล จนกว่าซื่อซื่อจะหลับ เขาก็ยังต้องดื่มด่ำกับบรรยากาศต่อไป…แม้จันทร์จะงาม แต่ก็ไม่งามเท่าภรรยาจริงๆ

“ดาวนำโชคและดาวข่มของข้า…ล้วนเป็นภรรยา”


รุ่งเช้า เมื่ออวิ๋นเทียนลืมตาตื่นขึ้นมา ภาพแรกที่สะท้อนสู่ดวงตาก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจแต่อย่างใด หลี่เจิ้งป๋อก็ยังคงนอนตัวขดทั้งยังซุกซบอยู่ในอ้อมกอดของเขาดังเช่นปกติ องคาพยพของหลี่เจิ้งป๋อนับว่าหล่อเหลาสง่างามตามแบบฉบับลูกผู้ดีมีตระกูล คิ้วหนา ตาสวย จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป เฮ้อ…เขาคงเริ่มมีความเป็นแม่คนเข้าไปเรื่อยๆ แล้ว แต่ก่อนแต่ไรไม่เคยจะมานอนพิจารณารูปร่างหน้าตาของบุรุษตรงหน้า เมื่อก่อนเขาทำเพียงดูสีหน้าและประเมินท่าทางเพื่อดูสถานการณ์เพียงเท่านั้น แต่เวลาเพียงชั่วข้ามคืน เขาพัฒนาถึงขั้นบรรยายรายละเอียดบนใบหน้าบุรุษผู้เป็นสามีได้แล้ว

‘โธ่…จบกันแล้วความเป็นชายของข้า ความเป็นแม่ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ตอนนี้ข้ากลายมาเป็นมนุษย์เมียและต่อไปจะจบลงที่มนุษย์แม่ จบสิ้นแล้วจริงๆ วิถีแห่งชายชาตรี…’

“ซื่อซื่อ ข้าตื่นแล้ว”

“อืม ตื่นแล้วท่านก็ลุกเถิด ข้าอยากนอนต่ออีกสักพัก”

“ซื่อซื่อ เมื่อคืนข้าเข้ามาดึกดื่นนัก ข้าเองก็ยังนอนไม่เต็มอิ่มสักเท่าไหร่ ข้า…”

“ท่านลุกเถิด เดี๋ยวข้าจะร่วมรับสำรับยามเช้ากับท่านแล้วค่อยกลับมานอนต่อ” อวิ๋นเทียนซื่อจัดการเรียกบ่าวไพร่ให้เตรียมน้ำ เช้านี้เขาอยากแช่น้ำอุ่นเพื่อชำระความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ ที่กำลังวิ่งวนอยู่ในหัว

หลี่เจิ้งป๋อแววตามีประกายขึ้นมาเมื่อได้ยินคำสั่งของภรรยา วันนี้เขาจะให้ซื่อซื่อสระผมให้อีก ใครทำก็ไม่รู้สึกดีเท่าเมียทำให้

สองสามีภรรยาที่ต่างฝ่ายต่างช่วยเหลือกัน หลี่เจิ้งป๋อมีหน้าที่ขัดหลังบีบนวด 

ส่วนอวิ๋นเทียนซื่อก็สระผมให้สามีเพราะหากไม่ทำก็เป็นเขาที่ต้องทนดมกลิ่นเหงื่อของศีรษะนี้ เขาค่อยๆ ใช้หวีสางผมเผ้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้นิ้วเกาศีรษะให้ จับรวบทำความสะอาดเส้นผมจากโคนจนถึงปลาย ทุกขั้นตอนเขาล้วนทำมันอย่างตั้งใจ 

บรรยากาศแห่งความสุขบางเบาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเช่นนี้ ได้สร้างความพึงใจให้แก่หลี่เจิ้งป๋อไม่น้อย ภรรยาของเขาช่างดียิ่งนัก

“ซื่อซื่อของข้าช่างใจกว้าง แม้โกรธเคืองแต่ก็ยังดูแลสระผมให้ข้า”

“ฮึ่ย! ข้าเต็มใจเสียที่ไหน เป็นท่านเปลื้องผ้าตนแล้วทะยานเหาะเหินลงมาในนี้เอง ข้าห้ามท่านทันด้วยหรือ?”

“ซื่อซื่อ…” หลี่เจิ้งป๋อกำลังกอดอวิ๋นเทียนซื่อที่เริ่มดิ้นขลุกขลักภายในถังไม้

“หลี่เจิ้งป๋อ! เอามันออกไปให้ห่างสะโพกข้าเดี๋ยวนี้! หดมันกลับไป!”

“…ก็ข้าอดอยากมานาน เจ้าดิ้นไปมาในอ้อมกอดข้าเช่นนี้ จะไม่กระตุ้น…ได้หรือ”

“ปล่อยข้า! ท่านพี่! ข้าจะขึ้นแล้ว”

หลี่เจิ้งป๋อค่อยๆ ช้อนอุ้มภรรยาของตนขึ้นจากถังไม้ เขาเดินมุ่งหน้าไปที่เตียงก่อนจะวางร่างเปลือยเปล่าขาวอมชมพูของคนงามลงบนเตียง พลางสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะจัดการห่อร่างน้อยอย่างมิดชิดป้องกันความหนาวเย็น

เมื่อก่อนอวิ๋นเทียนซื่อไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรต่อการเปลือยกายต่อหน้าบุรุษด้วยกัน ‘ล้วนมีไม่ต่างกันจะอายอันใดให้มากความ’ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกแปลกอยู่บ้าง เพราะสายตาของหลี่เจิ้งป๋อนั้นไม่ปรกตินัก ดูก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่

เจ้าบ้านี่! ต้องให้ปรามตลอด…

“ตอนนี้ไม่แน่ข้าอาจตั้งครรภ์ ท่านจะกระทำเรื่องเช่นนั้นกับข้ายังไม่ได้ ร่างกายข้านั้นทั้งอ่อนแอและบอบบาง เอ่อ อะไรอีกล่ะ ใช่ๆ ข้ามีไอเย็นแทรกซึม และพลังชีวิตที่คล้ายมีคล้ายไม่มีนั้นเต้นอ่อนยังไม่แข็งแรง”

“ข้าควบคุมได้ อย่าห่วงเลย ท่านหมอจิ่วบอกว่ารอสักสามเดือนให้บุตรชายแข็งแรงขึ้นค่อยทำเรื่องระหว่างกัน…ตอนนี้เจ้าตั้งครรภ์ใหม่ๆ ฟังว่ามารดาส่วนมากมักมีอาการแพ้ท้อง เวียนศีรษะ อ่อนเพลียง่าย ไม่อาจเสี่ยงทำเรื่องเอาแต่ใจ”

กล่าวว่าช่วงที่ควรจะงดเว้นเรื่องในห้องหอระหว่างสามีภรรยา มีสองช่วง หนึ่งคือแรกเริ่มตั้งครรภ์ สองคือช่วงใกล้คลอด เพราะช่วงนั้นร่างกายจะดูค่อนข้างอึดอัดอุ้ยอ้าย แค่นั่งหรือเดินตามปกติก็เหนื่อยแทบจะขาดใจ ถ้ามามีเรื่องเช่นนั้นอีกอาจจะทำให้เหนื่อยได้มากกว่าปกติและไม่ปลอดภัย 

“แต่…ภรรยา ซื่อซื่อ ข้าเองไม่ใช่คนที่ดูคนไม่ออก โดยเฉพาะภรรยาของตนเอง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ยินยอมพร้อมใจ เรื่องในห้องหอข้าสามารถรอได้ เจ้าไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก หากเจ้าไม่ให้ ข้าย่อมไม่ฝืน ข้าสำนึกเสียใจต่อเจ้าและยอมเจ้าแล้วจริงๆ”

“ท่านก็อย่าตั้งความหวังอะไรมากนัก ยังไม่แน่ว่าข้าจะตั้งครรภ์หรือไม่ ทำตัวตามสบายหน่อยเถิด” อวิ๋นเทียนซื่อคล้ายจะเข้าใจสามีผู้นี้ของเขาขึ้นมาบ้าง เดิมทีเพราะเขามีอคติ จึงไม่คิดสนใจคำพูดของหลี่เจิ้งป๋อนัก ทั้งที่คนผู้นี้ควบคุมตัวเองได้ดี ทั้งยังรักษาคำพูดที่เคยให้แก่กัน 

เมื่อก่อนเขาเพียงคิดว่าเพราะเรื่องราววุ่นวายมากมายรอบตัวที่ประเดประดังเข้ามาไม่ได้ขาด จึงทำให้หลี่เจิ้งป๋อไม่กระทำตนดั่งเช่นโจรราคะใส่เขาอีก ดูทีแล้วที่ผ่านมาคนผู้นี้คงพยายามทำอย่างที่เคยรับปากเอาไว้จริงๆ

หลังจากที่อวิ๋นเทียนซื่อทำความเข้าใจกับเรื่องราวความเปลี่ยนแปลงรอบตัวได้ในระดับหนึ่งแล้ว เขาก็กลับมาทำหน้าที่ในส่วนของตนที่ได้ละเลยห่างหาย 

กลับมาปรนนิบัติสามีอีกครั้งหลังจากที่หยุดไประยะหนึ่ง อวิ๋นเทียนซื่อช่วยผู้เป็นสามีสวมอาภรณ์เครื่องนุ่งห่ม ทั้งยังจับมานั่งเช็ดผมจนแห้ง ต่อมาก็สางผมเผ้ายาวๆ เกล้าเป็นมวยอย่างบุรุษ ปักปิ่นเก็บไรผมให้จนเรียบร้อยดูดี จากนั้นคนทั้งคู่ก็นั่งรับสำรับเช้าพร้อมกัน

‘ชีวิตคนเรานั้นสั้น อยู่ได้เพียงไม่กี่สิบปี ตักตวงหาความสุขจึงเป็นเรื่องที่ควรกระทำ เรื่องเพียงเท่านี้ ข้าย่อมผ่านไปได้แน่ ก็แค่ตั้งครรภ์และคลอดลูกเพียงเท่านั้น ผู้อื่นทำได้ เหตุใดข้าจะทำไม่ได้’

อวิ๋นเทียนซื่อนั่งให้กำลังใจตัวเองพร้อมทั้งลูบท้องน้อยๆ ของตนอย่างลืมตัว การกระทำทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของผู้เป็นสามี เขาทำเพียงส่งยิ้มบางเบาให้แก่ภรรยา แม้นจะไม่รู้ว่าซื่อซื่อของเขากำลังนึกคิดเช่นไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ

“ซื่อซื่อ ทานอีกสักหน่อยเถิด ไก่ดำตุ๋นโสมนี้ดีต่อผู้ต้องไอเย็น ยังมีไข่พะโล้ที่เจ้าชอบ หรือไข่ต้มธรรมดาก็มี แป้งทอดถั่วแดง เม็ดบัว…”

ใช่! สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ…เขาต้องบำรุงภรรยา


ณ ตำหนักจรุงจิต

หลี่เจียวอิงหรือพระราชชายาเสียนเฟยนั่งมองสามีที่เป็นถึงจักรพรรดิแห่งแคว้นกำลังสวมชุดขันทีอย่างขะมักเขม้น

“อิงเอ๋อร์ ข้ามีเรื่องมาเล่าให้เจ้าฟัง เมื่อคืนข้าเองก็ลืมเอ่ยถึงเรื่องนี้ ตอนนี้เจ้าลูกศิษย์ของข้ากำลังเจอศึกหนัก มารดาและบิดารวมหัวกันส่งว่าที่เจ้าสาวเดินทางมาให้ดูตัว ไม่เพียงเท่านั้น…ข้ายังได้ยินมาอีกว่าลูกศิษย์ของข้าผู้นั้น ระเห็จออกมายืนชมจันทร์อย่างโดดเดี่ยวหน้าเรือน รอให้หลานสะใภ้หลับก่อนถึงจะย่องเข้าไปในหอนอนตนเองได้ คาดว่าเรื่องทั้งหมดน่าจะเกิดจากความหึงหวง”

“สามี ข่าวของท่านนั้นเรียกว่า ‘ข่าวเก่า’ ทั้งยังข้ามเรื่องราวได้อย่างน่าเหลือเชื่อ สายข่าวของข้ารายงานได้ละเอียดกว่าท่านมากนัก สายของข้ารายงานมาว่า หลานสะใภ้ข้าตอนนี้ตั้งครรภ์แล้ว แม้จะยังไม่กระจ่างชัด แต่ท่านลุงจิ่วเป็นคนตรวจจับชีพจรเอง และตอนนี้ท่านลุงจิ่วได้อาศัยอยู่ใต้ชายคาคฤหาสน์ตระกูลหลี่ของข้าในเมืองหลวง เพื่อดูแลหลานสะใภ้ผู้นี้ของข้าเป็นการเฉพาะ…

…ส่วนเรื่องที่หลานชายระเห็จออกมายืนชมจันทร์หน้าเรือนนั้น ก็มีสาเหตุมาจากเรื่องราวเก่าก่อน หาใช่เป็นเพราะสตรีสกุลไป๋แต่อย่างใด และที่สำคัญสตรีผู้นั้นก็หาใช่ว่าที่เจ้าสาวของหลานชายข้า ท่านห้ามพูดจาส่งเดช”

หลี่เจียวอิงส่งสายตาหยอกเย้าสามี พลางกล่าวสืบไปว่า

“ตอนนี้สายข่าวของข้าก็ส่งเรื่องให้ข้ามากดดันท่าน ในเรื่องคุณงามความชอบสายข่าวข้านั้นมีมากมายไม่แพ้ใคร ตอนนี้คนผู้นั้นต้องการสมรสพระราชทานเป็นรางวัล สามี…ท่านจะจัดการพระราชทานสมรสให้แก่สายข่าวของข้าได้หรือไม่”

“ย่อมได้ ข้าหรือจะกล้าขัดใจภรรยา”

“ดี! นับว่าท่านยังรู้ความ ใส่อาภรณ์เสร็จแล้วก็มานวดเอวให้ข้าต่อ เป็นขันทีแบบไหนกันจึงกล้าทำให้เสียนเฟยปวดเอวเพียงนี้ได้”

ลู่เหวินในชุดขันที รีบเข้าไปนวดเอวให้ภรรยาอย่างว่าง่าย เขานั่งฟังภรรยาของตนเองบ่นเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่ขาดปาก สตรีผู้นี้เสียสละเพื่อเขามากมายนัก 

เพราะเรื่องการคานอำนาจในราชสำนัก บุตรชายหญิงมากมายจากครอบครัวขุนนางจึงถูกส่งมาเซ่นสังเวยสู่เส้นทางสายอำนาจ แม้ ‘อิงเอ๋อร์’ จะไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำตัดพ้อ แต่เขาก็รับรู้ถึงธารน้ำตาที่ไหลรินของภรรยาอยู่เสมอ ‘อดทนอีกสักนิดเถิดอิงเอ๋อร์ เมื่อใดที่บุตรชายของพวกเรากล้าแกร่งเติบโตจนวางใจได้แล้ว ข้าจะพาเจ้าเดินออกจากเส้นทางแห่งความวุ่นวายนี้ในทันที’

ลู่เหวินให้คำสัตย์แก่นางในดวงใจ แม้เขาจะไม่เอ่ยถ้อยคำออกไป ด้วยเพราะกลัวเกรงนางในดวงใจจะสวนถ้อยคำกลับ แต่เขาก็มอบคำสัตย์นี้ให้นางในดวงใจอยู่ทุกวันคืนมาช้านาน เขาพร่ำย้ำเตือนตนเองอยู่เสมอเช่นนี้ ซ้ำไป…ซ้ำมา

‘เจ้าบุตรชายผู้นี้ของเขาก็ช่างเติบโตได้ช้านัก ฉีเอ๋อร์รีบเก่งรีบโตเถิด บิดาอยากพามารดาเจ้าออกไปท่องยุทธภพ แค่กๆ ท่องหุบเขาแลลำธารใจจะขาดแล้ว’

การที่ได้ใช้ชีวิตในแบบตน นับเป็นความปรารถนาสูงสุดที่น้อยคนนักจะสมหวัง ความเรียบง่าย ก็คือความสุขแท้จริง จีรังแลยั่งยืนเป็นหมื่นปีหมื่นๆ ปี ราษฎรทั้งหลาย ชาวบ้าน ปราชญ์ ขุนนาง คหบดีผู้มั่งคั่ง กระทั่งผู้ยิ่งใหญ่เช่นเขา สองมือต่างล้วนว่างเปล่าเท่าเทียมกัน เกิด แก่ เจ็บ ตาย วัฏจักรแห่งสายธารชีวิตล้วนขึ้นอยู่กับ…เวลา

จะสูงหรือต่ำ สุข ทุกข์ ยาก ดี มี จน…หากปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ไม่กล้าไขว่คว้าไว้ซึ่งความสุขที่ปรารถนา ก็เกรงว่าจะคล้ายดั่งปลาที่ขาดน้ำเป็นแน่แท้...

เช่นนั้นแล้วเขาสมควรรีบแต่งตั้งรัชทายาท ส่งต่องานบ้านเมืองให้บุตรชาย หาโอกาสชดเชยให้ภรรยาที่เขากำลังบีบนวดให้ในขณะนี้โดยไว รอมานานมากแล้ว คงถึงเวลาเสียที ที่จะใช้ชีวิตอย่างปลอดโปร่ง สง่างาม

“เรื่องอื่นก็ให้บุตรชายและลูกศิษย์ผู้นั้นจัดการต่อกันเองเถอะ หึๆ”

“หืม…ท่านว่าอย่างไรนะ”

“เปล่า ข้าเอ่ยอะไรเสียที่ไหน เพียงพึมพำอย่างอารมณ์ดีเท่านั้น”

“…”

________

สำหรับตอนนี้ลงเรื่องราวเบาๆ ของสามีภรรยาทั้งรุ่นใหญ่และรุ่นเล็กนะคะ หวังว่านิยายจะทำให้หายเบื่อหายเซ็งได้บ้างนะคะ เจอกันตอนหน้าจ้า ~ วันวานวันวาฬ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 898 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1746 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 17:54
    เจิ้งป๋อรีบจัดการเรื่องที่พ่อแม่กำลังส่งว่าที่เจ้าสาวมาให้ด่วนเลย
    #1,746
    0
  2. #1679 zezeuiaz (@zezeuiaz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 16:33
    เปลี่ยนจาก 'ธารน้ำอุ่น' เป็น 'ธารน้ำตา' แล้วดีกว่าจริงๆ อ่านแล้วไม่รู้สึกสะดุด แหม่งๆอีกต่อไป ขอบคุณที่รับไว้พิจารณา
    #1,679
    6
    • #1679-1 วันวานวันวาฬ. (@Look_Peach) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2563 / 16:47
      เปล่าค่ะ บทนี้เป็นคำนี้อยู่ก่อนแล้ว ส่วนบทนั้นยังคงเดิมค่ะ ต้นฉบับส่งไปแล้วจากนี้จะขึ้นอยู่กับดุลพินิจของ สนพ. ค่ะ
      #1679-1
    • #1679-4 วันวานวันวาฬ. (@Look_Peach) (จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2563 / 20:39
      ขอบคุณมากๆนะคะ พอตัวเองยกตัวอย่างปุ๊บ แสงสว่างมันก็วาบเข้ามาในหันทันทีเลยค่ะ ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าธารน้ำอุ่นใช้กับอะไร ไว้จะส่งข่าวนะคะตัวเอง รวมถึงเรื่องกุ้ยเฟยด้วย ขอบคุณมากๆอีกครั้งนะคะ (^/\^)
      #1679-4
  3. #1557 txncn (@vampire_witch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 05:22
    กลัวเมียแหละทั้งจารย์ทั้งศิษย์55555
    #1,557
    0
  4. #1555 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 21:36
    เหมือนสืบทอดความกลัวเมียส่งต่อกัน555
    #1,555
    0
  5. #1430 Vzidter (@the01yunosama) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 18:22
    ศิษย์กับอาจารย์ชั่งเหมือนกันยิ่งนัก
    #1,430
    1
  6. #1307 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 22:53
    แหมมมมได้เชื้ออาจารย์มานี่เองค่ะ กลัวเมียยืนหนึ่ง
    #1,307
    0
  7. #1160 yunjaelife (@ploy--jae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 19:10
    ตลกความแกล้งเจ็บเพื่อให้เมียสบายใจ555555555
    #1,160
    0
  8. #1040 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 12:33
    สืดทอดเจตนารมณ์ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์
    #1,040
    0
  9. #1010 puenyimm (@Berrymint_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:36
    นี่มันนิยายพ่อบ้านใจกล้า! ฮ่องเต้ก็ฮ่องเต้เถอะ เจอเสียนเฟย(?)เข้าไปหน่อย
    #1,010
    0
  10. #878 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 20:05

    อืมโยนเรื่องยุ่งยากให้คนอื่นได้หน้าตาเฉยเลยนะ

    #878
    0
  11. #295 worapoj1331 (@worapoj1331) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:56

    เนื้อเรื่องเรื่องราวเริ่มมีอะไรเริ่มซับซ้อนล่ะเริ่มมีความคิดการวางตัว​ ชอบมากนะเลิฟฟ​ ความคิดอ่านตัวละครอื่นดีเทลเนื้อเรื่องรักก

    #295
    0
  12. #292 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:17
    555ชอบความพ่อบ้านใจกล้าของแต่ละคน
    #292
    0
  13. #214 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:03

    ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์เจ้าแผนการพอๆกันเลย และกลัวเมียเหมือนกัน หุหุ
    #214
    0
  14. วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 07:05
    เทียนซื่อคือน่ารักกกกกกกก
    #129
    0
  15. #11 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:19
    ตอนนี้ต้อง
    #ภรรยา.. สามีเจ้าหล่อและเก่ง
    #11
    0