ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 21 : เต้าหู้น้อยทั้งสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 915 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

บทที่ ๒๑ เต้าหู้น้อยทั้งสอง

“ฮ้าว…”

อวิ๋นเทียนซื่อนั่งฟังหลี่เจิ้งป๋ออธิบายถึงขั้นตอนการเตรียมความพร้อมในการฝึกกระบวนท่า สำหรับผู้ที่ไม่มีพลังยุทธ์เช่นเขานั้นจำเป็นต้องเตรียมความพร้อมให้ร่างกายก่อนลงมือฝึกฝน เขาหาวแล้วหาวอีก มิใช่ไม่ตั้งใจฟัง เพียงแต่พักนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเช่นกัน รู้สึกง่วงนอนอยู่บ่อยครั้ง

“ซื่อซื่อ เพลียมากหรือ เช่นนั้นวันนี้เปลี่ยนไปเรียนเรื่องการค้าแทนดีหรือไม่”

“ไม่ ไม่ ท่านพี่พูดต่อเถอะ ข้าไม่ได้รู้สึกเพลียแต่อย่างใด ข้าตั้งใจฟังที่ท่านพูดทุกคำ…คนที่เริ่มฝึกในตอนอายุไม่น้อยอย่างข้า ต้องเตรียมพร้อมร่างกายให้ดีเพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อได้รับบาดเจ็บจากการฝึกฝน เพราะกล้ามเนื้อผู้ใหญ่ไม่ยืดหยุ่นทั้งยังแข็งตึงกว่าเด็กเล็ก เรื่องนี้ข้าเข้าใจแล้ว เชิญท่านพูดต่อเถิด ไม่ต้องสนใจเวลาข้าหาว ฮ้าว…”

กลัวว่าผู้อื่นจะไม่สอนต่อ อวิ๋นเทียนซื่อจึงสรุปย่อสิ่งที่ได้ยินในวันนี้ให้ฟังด้วยน้ำเสียงง่วงซึม

“…”

“ฮ้าว…”

แม้นร่างกายปวกเปียก แต่ใจยังสู้ 

ในทุกวันอวิ๋นเทียนซื่อจะถูกสามีจัดท่าทางให้อยู่ในท่าม้าย่องแต่เช้ามืด เพื่อเสริมกำลังของกล้ามเนื้อวันละครึ่งชั่วยาม ยามสายก็ฝึกร่ายรำมวยอ่อนอีกครึ่งชั่วยาม 

กลางวันเรียนรู้จัดการเรื่องราวน้อยใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์ในเมืองหลวงจวบจนจวนลับนอกเมือง ล้วนเป็นอนุแปดกุมอำนาจจัดการเสร็จสรรพ 

ตกเย็นก็ติดสอยห้อยตามสามีไปแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อน เพื่อคลายความเมื่อยล้า แต่ละวันของอวิ๋นเทียนซื่อก็ผ่านไปเช่นนี้ วันแล้ว…วันเล่า


หลี่เจิ้งป๋อนั่งมองภรรยาที่กำลังนั่งสัปหงก เขารู้ว่าช่วงนี้ซื่อซื่อของเขาเหนื่อยล้าจากภาระต่างๆ ภายในเรือน 

เมื่อก่อนเป็นมารดาและน้องสาวที่จัดการ ต่อมาเมื่อส่งครอบครัวไปที่เล่าหยาง เขาก็ได้แบ่งมอบหน้าที่ให้เหล่าพ่อบ้านเป็นผู้จัดการ แม้ในใจจะไม่อยากให้ร่างน้อยเบื้องหน้าเหนื่อยล้า แต่ก็มีความจำเป็นยิ่งนัก ด้วยเวลานี้เขาต้องรีบฝึกฝนหน้าที่ของสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลี่ให้แก่ภรรยา เพื่อเป็นการเปิดหนทางสู่ย่างก้าวต่อไป 

ขอเพียงบิดาและมารดาเห็นชอบ เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องผู้อาวุโสทั้งหลายของตระกูล ตอนนี้คงทำได้เพียงส่งเสริม สนับสนุน และส่งมอบอำนาจการตัดสินใจให้แก่ภรรยาเพียงเท่านั้น

หลี่เจิ้งป๋อเดินไปปลุกร่างน้อยอ่อนเพลียที่นั่งหลับรอเขาในห้องหนังสือ จากนั้นทั้งสองก็เดินเคียงกันไปที่ลานฝึกยุทธ์

ฝึกฝนได้ไม่นาน สีหน้ามุ่งมั่นของอวิ๋นเทียนซื่อก็ก่อกวนจิตใจของหลี่เจิ้งป๋อจนไร้ซึ่งสมาธิ

“ซื่อซื่อ ยืนขึ้นเถิด วันนี้ไม่ต้องยืดกล้ามเนื้อแล้ว แม้ตอนนี้เจ้าจะยังไม่สามารถเรียนรู้กระบวนท่าตามตำราของข้าได้ แต่สำหรับวันนี้ข้าจะสอนท่าพื้นฐานให้เอาไว้ใช้ป้องกันตัว อาทิ การฟาด การเตะ การเหวี่ยงทุ่ม การใช้อาวุธ การประชิดตัวและจับยึดให้อย่างคร่าวๆ ก่อน”

หลี่เจิ้งป๋อเดินเข้าไปจัดท่าจัดทางให้แก่ภรรยา จับตรงนั้นจับตรงนี้ วนเวียนกินเต้าหู้[1]ผู้อื่นอยู่อย่างนั้นจนอวิ๋นเทียนซื่อรู้สึกหงุดหงิดรำคาญ ‘หลี่เจิ้งป๋อเจ้าคนไร้ยางอาย ไหนบอกว่าจะสอนให้ข้าป้องกันตัวมิใช่หรือ’

“ท่านพี่ ท่านกำลังจับอะไรอยู่…นั่นมันสะโพกข้า”

“ข้ากำลังช่วยเจ้าอย่างไรเล่า ยืนตัวแข็งเช่นนี้จะฝึกท่าพื้นฐานได้อย่างไร”

อวิ๋นเทียนซื่อให้รู้สึกระอาต่อผู้ที่เป็นทั้งสามีและอาจารย์ยิ่งนัก ชอบหาเศษหาเลยไม่รู้จักเวล่ำเวลา สถานการณ์ไม่สู้ดีเขาจึงต้องการเรียนรู้วิชาป้องกันตัว คนผู้นี้ก็อย่างไรบทจะทำตัวเหลวไหลก็เหลวไหลขึ้นมาเสียดื้อๆ ช่าง…ไร้ยางอายยิ่ง

‘เฮ้อ…เอาเถอะ ข้าจะให้เต้าหู้เป็นค่าสอนมวยก็แล้วกัน’

คิดได้เช่นนั้นอวิ๋นเทียนซื่อก็เอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับมือของสามีเพื่อมาวางที่สะโพกตนเองทั้งสองข้าง “เชิญท่านพี่กินเต้าหู้ข้าเสียให้พอใจ อยากจับตรงไหนก็จับ อิ่มเมื่อไหร่ ค่อยสอนท่าพื้นฐานให้ข้าแล้วกัน ฮ้าว…” 

‘ฮ้าว…ง่วงพอดี มา เข้ามาลวนลามข้าได้เลย’

หลี่เจิ้งป๋อชะงักมองภรรยาที่ยืนหาวจนน้ำตาเล็ด ‘นี่เจ้ากำลังยั่วยวนข้าหรือ’ จังหวะเดียวกันฝ่ามือซุกซนก็วางอยู่ตรงส่วนนุ่มนิ่มกลมกลึงทั้งสองข้างอย่างเหมาะเจาะพอดีมือ จึงอดขยำเบาๆ ไม่ได้

ท่าทางในยามนี้ของคนทั้งคู่ ดูคล้ายคนที่กำลังยืนกอดพลอดรักกันอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ผู้คนที่ซ่อนเร้นแฝงตัวตามสถานที่ต่างๆ เพื่อรอจังหวะส่งรายงานต่างพากันรีบเบือนหน้าหลบไม่กล้าแอบชำเลืองมอง อีกทั้งเร่งรุดถอยห่างออกไปจากรัศมีตามคำสั่งจากสัญญาณที่ได้รับ

เมื่อภรรยาเปิดทาง สามีก็ไม่คิดเกรงใจ 

ทันทีที่ทางสะดวก หลี่เจิ้งป๋อก็รวบคนงามร่างน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมแขน สูดดมความหอมจากเรือนกายหอมกรุ่นพร้อมกับก้มลงขบเม้มใบหูน้อยแดงเรื่ออย่างจงใจปลุกเร้า

ปลายจมูกโด่งคมสันเลื่อนไล้ไปตามพวงแก้มนวลใส สูดหอมทั้งซ้ายขวา ซ้ำไป ซ้ำมา เมื่อดื่มด่ำแก้มนวลจนอิ่มหนำ ริมฝีปากอุ่นร้อนจึงเคลื่อนไปประทับจุมพิตแผ่วเบาที่โบตั๋นสีแดงตรงกลางหน้าผาก ‘ปานบุปผา’ สัญลักษณ์ซึ่งบ่งบอกถึงสถานะแห่งความเป็นเกอของภรรยา เขาพร่ำจูบอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ แสดงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของคนงามของตนอย่างเต็มที่

‘ซื่อซื่อ…เป็นของเขา’

ระหว่างที่จุมพิตหวามไหวดำเนินไปตามครรลอง ฝ่ามือใหญ่ร้ายกาจก็เลื่อนไล้ลงไปเคล้นคลึงสะโพกงอนงาม ลูบไล้ระเรื่อยสู่ต้นขาเนียนผ่านทางเนื้อผ้าจนร่างเล็กของอวิ๋นเทียนซื่อสั่นระริก ขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง

ร่างน้อยสั่นเทาราวกับว่ากำลังตักเตือน ด้วยเหตุนี้หลี่เจิ้งป๋อจึงยับยั้งชั่งใจได้ทันท่วงที แต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายด้วยการบรรจบลงที่ริมฝีปากน้อยแดงระเรื่อ เขามอบจุมพิตอ่อนโยนทดแทนที่ทำให้อีกฝ่ายต้องตกใจ เพียรจูบไล้เล็มกลีบปากละมุนนั้นอย่างเอาอกเอาใจเพื่อเป็นการไถ่โทษในแบบตน จนกระทั่งอิ่มหนำพอใจจึงได้ปล่อยคนในอ้อมกอดให้เป็นอิสระ

หลังจากที่หลี่เจิ้งป๋อกินเต้าหู้ภรรยาตนเองจนอิ่ม เขาจึงเริ่มสอนบทเรียนขั้นแรก แม้ในใจจะอยากกินต่อ แต่เพราะสัมผัสถึงอารมณ์แห่งความไม่ยินยอมที่แผ่มาจากเจ้าร่างน้อย เขาจึงจำใจต้องอิ่ม เพื่อเลี่ยงความอดอยากในภายภาคหน้า

อวิ๋นเทียนซื่อที่โดนสามีจูบจนรู้สึกหอบ ก็ให้รู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก เขาให้จับ ไม่ใช่ให้จูบ เจ้าคนผู้นี้ก็อย่างไร เหตุใดถึงชอบจูบผู้ชายด้วยกันนัก ยามค่ำคืนก็แอบจูบเขาอยู่ทุกคืน พอไม่พูดเข้าหน่อยก็ทำเป็นได้ใจ ยามนี้ย่ามใจถึงขั้นกล้าเอาเปรียบเขาแม้กระทั่งตอนกลางวันแสกๆ 

ฮึ่ย! ไอ้คนฉวยโอกาสจูบได้แม้กระทั่งคนอ่อนแอ!

ในระหว่างที่อวิ๋นเทียนซื่อกำลังศึกษาหาความรู้จากสามีผู้เยี่ยมยุทธ์อยู่นั้น ก็ได้ถูกกินเต้าหู้ไปเรื่อยๆ ตลอดการฝึกฝน อวิ๋นเทียนซื่อก็ได้แต่ทำตัวเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ หมั่นเพียรฝึกฝนกระบวนท่าควบคู่ไปกับการปลอบใจตัวเองอย่างสม่ำเสมอ 

‘หากคิดการใหญ่ ก็อย่าได้สนใจเรื่องเล็กน้อย อยากกินก็กินไป เต้าหู้ข้าเยอะ…’

ผู้เป็นภรรยาเรียนรู้ว่องไวจนหลี่เจิ้งป๋อรู้สึกทึ่งไม่น้อย เข้าใจว่าอีกฝ่ายมีพื้นฐานการออกหมัดและยังมีทักษะเตะต่อยดีเยี่ยม เพียงแต่ร่างกายไร้ซึ่งพละกำลังเท่านั้น การเตะต่อยในแต่ละครั้งจึงไม่อาจทำให้ศัตรูเจ็บปวดได้

พอเห็นรูปการณ์ออกมาแบบนี้ หลี่เจิ้งป๋อจึงเปลี่ยนทิศทางการสอน เขาให้อวิ๋นเทียนซื่อเรียนรู้การโจมตีตรงจุดชีพจรต่างๆ ตามร่างกาย เพื่อช่วยเหลือเรื่องพละกำลังอันน้อยนิด ทั้งยังสอนซ้ำไปซ้ำมาอย่างใจเย็น เพื่อให้อีกฝ่ายจดจำได้แม่นยำขึ้น

ทางด้านอวิ๋นเทียนซื่อนั้น แม้เขาจะมีพื้นฐานจากชาติภพเดิมตอนที่ได้ฝึกเตะต่อยกับทีมสตันท์แมน แต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น เพราะเขาในร่าง คริส ไฮโซหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย ไม่ค่อยรับละครหรือภาพยนตร์ที่เสียเหงื่อมากๆ ‘ไอ้เจ้าไฮโซสิ้นคิดเอ๊ยเพราะความรักสบายแท้ๆ’ ยิ่งคิดก็ยิ่งสำนึกเสียใจถึงความไม่เอาไหนของตัวเอง 

หากรู้ว่าชาตินี้จะกลายเป็นอวิ๋นเทียนซื่อผู้อ่อนแอเช่นนี้ ชาติที่แล้วเขาจะไปสมัครเป็นทหารปกป้องชายแดน เผื่อจะมีความทรหดอดทนเผื่อแผ่มาในชาติภพนี้ขึ้นมาบ้าง ดูเอาเถิดฝึกฝนได้ไม่เท่าไหร่ก็ดูท่าจะไม่ไหวเสียแล้ว วิงเวียนไปหมด

“ซื่อซื่อ เหนื่อยแล้วหรือไม่ พักสักนิดก่อนเถิด”

“ก็ดีเหมือนกัน มากเกินไปย่อมไม่ดี” สองสามีภรรยาจับจูงกันไปนั่งพัก ทันทีที่หลี่เจิ้งป๋อนั่งลงบนตั่งยาว ร่างของข้ารับใช้ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ใดก็เรียงแถวกันเข้ามายื่นกระบอกใส่รายงานให้แก่ผู้เป็นนาย 

เมื่อหลี่เจิ้งป๋ออ่านจบ รายงานบางฉบับก็ยื่นให้ภรรยาเก็บเอาไว้ บางแผ่นก็ทำลายทิ้งทันที อวิ๋นเทียนซื่อใช้เวลาอยู่กับหลี่เจิ้งป๋อมาระยะหนึ่งแล้ว เขาจึงเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง ในสถานที่เปิดโล่งเช่นลานฝึกยุทธ์เช่นนี้จะทำเพียงอ่านเท่านั้น จะไม่เจรจาพูดคุยใดๆ ออกมาทั้งสิ้น จนกระทั่งมาถึงรายงานฉบับสุดท้ายที่ทำให้หลี่เจิ้งป๋อกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เขาก็เลือกที่จะยื่นให้แก่ภรรยาแล้วกำชับให้อ่านสารข่าวแผ่นนั้น

พออ่านจบ อวิ๋นเทียนซื่อก็แทบอยากฉลองสามวันสามคืน แต่ก็จำต้องเก็บอาการเอาไว้ เนื้อความในรายงานฉบับนี้ จับใจความทั้งหมดได้ว่า บิดาและมารดาของหลี่เจิ้งป๋อ กำลังส่งคุณหนูสกุลไป๋ ‘ไป๋เยี่ยนหรง’ ให้มาดูแลอาการป่วยหลังจากต้องพิษหนอนกู่ของหลี่เจิ้งป๋อ

ท่าทางคุณหนูไป๋ผู้นี้คงจะเป็นว่าที่สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่เป็นแน่แท้ บิดามารดาหมายมั่นจับคู่ขนาดนี้ หากหลี่เจิ้งป๋อจะหลีกเลี่ยงก็คงจะเป็นเรื่องยาก อีกทั้งอายุอานามของคนผู้นี้ก็ไม่น้อยแล้ว ตั้งยี่สิบแปดปีเชียวนะ ควรแต่งภรรยาเอกและมีลูกเต้าไปเสียนานแล้วหรือไม่ 

‘บุตรชายของบ้านอื่นมีบุตรตั้งแต่ยังไม่เข้าพิธีสวมหมวก[2]ด้วยซ้ำ เข้าใจว่าคนโบราณจะแต่งงานเร็วและมีลูกเร็ว เหตุใดเจ้าลูกเต่าจึงแปลกแยกนัก ช่างไม่รู้จักนึกถึงหัวอกบิดามารดาเสียบ้าง ป่านนี้คงรออุ้มหลานกันอยู่นานแล้ว…’

พูดถึงเด็ก เขาเองก็อยากมีลูกบ้างเหมือนกัน รอให้เขาปีกกล้าขาแข็งกว่านี้ ปกป้องตัวเองได้เมื่อไหร่ คงต้องขออนุญาตหลี่เจิ้งป๋อเรื่องรับบุตรบุญธรรม ในวันนั้นที่เขาหนีเที่ยว ได้เห็นขอทานน้อยหลายคน หากเขาช่วยได้สักหนึ่งหรือสองชีวิตคงจะดีไม่น้อย

หลี่เจิ้งป๋อนั่งมองภรรยาที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจใดๆ ออกมา เขาจึงทำได้เพียงทอดถอนใจให้แก่ตัวเอง ‘เหตุใดข้าจึงไม่ได้กลิ่นน้ำส้ม[3]จากตัวเจ้าบ้างเลย ไม่หวงแหนข้าแม้เพียงน้อยเชียวหรือ ภรรยา เจ้า…หึงหวงสามีบ้างได้หรือไม่’

ไม่ได้การ! สมควรกระตุ้นเจ้าร่างน้อยให้รู้ถูกผิด

“ซื่อซื่อ เรื่องนี้เจ้าต้องร่วมมือกับข้าแล้ว ไม่อาจให้ผู้อื่นมาสั่นคลอนตำแหน่งของเจ้าได้ ข้าหมายใจยกตำแหน่งฮูหยินให้เจ้า เจ้าก็รับเอาไว้เถิด มีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย เจ้าจะไม่ถูกผู้อื่นรังแก มีแต่เจ้าเท่านั้นที่จะรังแกผู้คน เจ้าจะใช้ชีวิตไม่อดอยาก ร่ำรวยด้วยทรัพย์สมบัติ ซ้ำยังมีบารมีและอำนาจ เกื้อกูลช่วยเหลือได้ทั้งตระกูลเดิมและบ่าวไพร่เก่าแก่ภายในเรือน บุตรชายหญิงที่จะเกิดมาก็จะไม่น้อยหน้าผู้ใด อีกทั้งตระกูลข้ามีกฎเกณฑ์เรื่องภรรยาเอกเท่านั้นที่สามารถตั้งครรภ์ได้ ข้าไม่อยากให้เจ้าใช้ชีวิตอยู่อย่างเดียวดาย แม้นจะรับบุตรบุญธรรมก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับอนุภรรยา บุตรบุญธรรมของเจ้าจะถูกบุตรของภรรยาเอกข่มทับจนแทบไม่ต่างจากบ่าวไพร่ในเรือนผู้หนึ่ง ซื่อซื่อ…เจ้าควรตรองดูให้ดี เจ้าอยากเป็นอนุภรรยาเช่นนี้ไปตลอดชีวิตจริงหรือ”

อวิ๋นเทียนซื่อคิดตามคำพูดของสามี ฟังแล้วเขาก็คล้อยตามอยู่บ้าง หลี่เจิ้งป๋อไม่มีทางหย่ากับเขา ด้วยเพราะเขานั้นมีประโยชน์ ทั้งยังเข้าใจอะไรง่ายกว่าอนุคนอื่น เขารักษาความลับเก่ง จัดการงานเรือนเก่ง และดูท่าว่ายามนี้หลี่เจิ้งป๋อกำลังลุ่มหลงในความงามของเขา บวกกับตัวเขายังได้ดูแลใกล้ชิดยามที่คนผู้นี้ล้มป่วยต้องพิษ 

ความดีเขาก็มี ความชอบเขาก็มาก ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เมื่อปวดหัวเขาก็เครียด เมื่อเครียดเขาก็รู้สึกพะอืดพะอมจน อยากจะอาเจียน

อุ๊บ! โอ้กกกก…โอ้กกกกก…

หลี่เจิ้งป๋อทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ ภรรยาก็อาเจียนออกมาอย่างหนัก เขาทั้งแปลกใจ ทั้งสงสารและเห็นใจ ทำได้เพียงลูบหลังและประคองภรรยาไม่ให้ล้ม เหล่าข้ารับใช้รอบตัวก็โกลาหลไม่แพ้กัน หลี่เจิ้งป๋อให้คนไปตามหมอ จังหวะเดียวกันก็พลันมีข้อสันนิษฐานบางอย่างผุดขึ้นในใจ จึงสั่งการให้คนสนิทไปรับตัวอาเป่าให้กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน

ก่อนหน้านี้เป็นเขาที่แยกสองนายบ่าวเพราะความไม่ชอบใจเป็นการส่วนตัว ทว่าตอนนี้คงไม่อาจเอาแต่ใจตนได้อีกต่อไป คงต้องให้ผู้รับใช้ใกล้ชิดเท่านั้นมาคอยอยู่เคียงข้างรับใช้ภรรยา


บนรถม้าคันหนึ่ง ของคาราวานพ่อค้าเร่

ขณะที่อาเป่ากำลังเดินทางไปเมืองเล่าหยางพร้อมกับอวิ๋นซีและผู้คนตระกูลอวิ๋นทั้งยี่สิบสองชีวิตอยู่นั้น จู่ๆ อาเป่าก็รู้สึกกระวนกระวายอยู่ไม่สุข ทั้งๆ ที่ในการเดินทางครั้งนี้มีคนของนายท่านคอยคุ้มกันมากมาย อีกทั้งยังใช้การปลอมตัวเป็นขบวนของพ่อค้าเร่ ที่คอยแลกเปลี่ยนสินค้าตามเมืองต่างๆ เหตุใดเขาจึงรู้สึกไม่วางใจเช่นนี้ได้หนอ…

พักนี้ไม่รู้เป็นอย่างไร เขาให้รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แต่ก็ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

“คุณชายใหญ่ขอรับ บ่าวรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ อย่างไรก็ไม่รู้ ท่านได้รับข่าวคุณชาย เอ่อ…อี๋เหนียงนายของบ่าวบ้างหรือไม่ขอรับ”

อวิ๋นซีมองอาเป่า ที่ตอนนี้เป็นผู้ดูแลอวิ๋นเป่าอย่างพิจารณา คนผู้นี้ดูแลรับใช้น้องชายเขามาแต่ไหนแต่ไร เหตุใดถึงมาร่วมในขบวนลี้ภัยนี้ได้ มิใช่ควรอยู่ข้างกายน้องชายเขาหรอกหรือ “ไม่มีข่าวใดเกี่ยวกับน้องชายข้าส่งมา มีเพียงเรื่องราวต่างๆ ภายในโรงเตี๊ยมเท่านั้น”

อาเป่ารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เดิมทีเขาไม่เคยห่างจากคุณชายนานถึงเพียงนี้ เขาเป็นห่วงผู้เป็นนายยิ่งนัก ร่างกายของคุณชายอ่อนแอป่วยไข้ได้ง่ายมาแต่เล็กแต่น้อยอยู่แล้ว ยิ่งมีเหตุการณ์จมน้ำในครานั้นก็ยิ่งอ่อนแอกว่าเดิม 

ผู้อื่นไม่รู้แต่เขานั้นรู้ดี ครั้งนั้นคุณชายต้องไอเย็น เหตุเพราะไม่มีผู้คนช่วยเหลือได้ทันท่วงที มีเพียงเขาที่ตะเกียกตะกายพยายามงมร่างของคุณชายขึ้นมา จนกระทั่งมีบ่าวรับใช้ชายที่ทนดูไม่ไหวกระโดดลงมาช่วยเขาอีกแรง คุณชายจึงรอดชีวิตมาได้ แต่ก็ต้องรักษากันอย่างตามมีตามเกิด ท่านหมอที่มาดูอาการก็เป็นเพียงลูกศิษย์ของหมอประจำตระกูล จะเขียนเทียบยาถูกผิดอย่างไรเขาก็ดูไม่ออก ด้วยเพราะเขาไม่มีความรู้ เขาจึงทำได้เพียงส่งมอบเงินและรับห่อยามาสี่เทียบเพียงเท่านั้น

‘คุณชายขอรับ ป่านนี้ท่านจะเป็นอย่างไร จะสบายดีหรือไม่ บ่าวเป็นห่วงท่านยิ่งนัก’ คร่ำครวญถึงผู้เป็นนายได้ไม่นาน พลันมีสายลมพัดแรงสายหนึ่งพุ่งมาที่ตัว ขณะที่กำลังจะเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่นั้น มือปริศนาไร้ที่มาก็ได้โอบร่างน้อยของอาเป่าเอาไว้ได้ทันท่วงที จนทำให้อาเป่าตกอยู่ในอ้อมกอดของคนผู้นั้นไปโดยปริยาย 

เมื่อได้สติ อาเป่าก็ดิ้นขลุกขลักพยายามออกจากอ้อมกอดนั้นทันที ในใจรู้สึกอับอายทั้งโมโห

“อาเป่า นี่ข้าเอง ผิงจื่อ เจ้าดูดีๆ ก่อน เสี่ยวผิงจื่อองครักษ์คนสนิทของนายท่าน เป็นข้าเอง” เสี่ยวผิงจื่ออธิบายเรื่องราวให้อาเป่าฟังทั้งที่ยังกอดผู้อื่นแน่นไม่ปล่อยมือ

“ข้ารู้แล้ว ข้าจำได้ เจ้าปล่อยข้าก่อนสิ ปล่อย!”

“ยังปล่อยไม่ได้ ข้าได้รับมอบหมายให้มาพาตัวเจ้ากลับคฤหาสน์ในเมืองหลวง ฮูหยินไม่สบาย นายท่านจึงเรียกหาเจ้า”

“ฮูหยิน?”

“ข้าหมายถึง อนุแปด อวิ๋นอี๋เหนียง คุณชายน้อยอวิ๋น เจ้านายของเจ้าผู้นั้นอีกไม่นานจะถูกแต่งตั้งให้เป็นฮูหยิน นายท่านสั่งการให้พวกข้าเรียกเช่นนี้มาระยะหนึ่งแล้ว”

“ดียิ่ง! ไม่สิ…เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ นายข้าไม่สบายเช่นนั้นหรือ?” เมื่อเสี่ยวผิงจื่อพยักหน้า อาเป่าก็เบะปากน้ำตาร่วงเผาะ เขาเพิ่งสังหรณ์ใจนึกห่วงเรื่องสุขภาพของคุณชาย ไม่นึกว่าคุณชายของเขาจะล้มป่วยขึ้นมาจริงๆ

“เจ้าจะร้องไห้ทำไม ข้าปล่อยแล้ว ไม่แกล้งแล้ว เลิกร้องไห้เสีย ข้าขอโทษ”

“ฮือ…ข้าร้องไห้เพราะเจ้าเสียที่ไหน ข้าเป็นห่วงนายของข้า ฮือ…อึก เจ้ารีบพาข้าไปเลย อย่ามาเสียเวลาเพราะน้ำตาข้า อึก…ฮือ ข้าเป็นคนร้องไห้เก่ง เจ้านายข้ารู้ดี ฮือ พาข้าไปเสียที ไปทางไหน ไปอย่างไร…ฮือๆ”

เสี่ยวผิงจื่อให้รู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้ายิ่งนัก ทำได้อย่างไร ร้องไห้ไป อธิบายไป หนำซ้ำยังออกคำสั่งกับเขาอีกต่างหาก

“ข้าเร่งรีบเดินทางมาด้วยพลังยุทธ์ ขากลับก็จะใช้วิธีการเดิม เจ้ากอดข้าให้แน่น ข้าจะใช้เคล็ดวิชาตัวเบาพาเจ้ากลับไปหาฮูหยิน” สิ้นคำกล่าว อาเป่าก็กอดเสี่ยวผิงจื่อทันที ทั้งยังพยายามกอดให้แน่นเท่าที่จะทำได้

“แน่นพอหรือไม่” เสี่ยวผิงจื่อมองคนที่กำลังกอดเขาแนบแน่น เดิมที่เขาตั้งใจจะให้อาเป่าขี่หลัง แต่ก็พลั้งปากเอ่ยไปเช่นนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเป็นเช่นนี้คงได้แต่กระทำตนให้ไหลไปตามสายน้ำเอื่อยเพียงเท่านั้น

เสี่ยวผิงจื่อรวบตัวคนเจ้าน้ำตาเข้ามากอดเสียเอง “ทำเช่นนี้จึงถนัดมือ” อาเป่าเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ทำเพียงกอดตอบเพราะไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้ผู้อื่นล่าช้า ขณะเดียวกันก็พยายามข่มกลั้นน้ำตาตนเองเอาไว้ด้วยกลัวว่าผู้อื่นจะรู้สึกรำคาญ

‘คุณชาย อาเป่ากำลังจะไปหาท่านแล้วขอรับ’

________

สองนายบ่าวมีเต้าหู้เยอะ ผู้อื่นก็ย่อมอิ่มหนำจนพุงกาง เจอกันตอนหน้านะคะ ~ วันวานวันวาฬ.


เชิงอรรถ

[1] แต๊ะอั๋ง ลวนลามขำๆ หาเศษหาเลยแบบเบาๆ

[2] สมัยก่อน ชายอายุ 20 ปีขึ้นไป ต้องทำพิธีสวมหมวก

[3] เป็นศัพท์แสลงแปลว่า หึงหวง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 915 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1599 Dak บ๊องๆๆ (@iyongimu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 18:14
    ท้องงงง ท้องแน่ๆ สงสาร555 ร้ายทั้งหัวหน้าคนสนิท กลั้นขำไม่อยู่แล้วอ่าไรท์555
    #1,599
    0
  2. #1492 Krathay (@myloveyaoi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 17:31
    ถ้าอาซื่อเป็นน้องงงงง อาเป่าก็เป็นลูกกกกกอ่ะบอกเลย น่าเอ็นดู😊
    #1,492
    0
  3. #1427 0947854832 (@0947854832) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:06
    ท้องแน่เลย
    #1,427
    0
  4. #1305 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 22:12
    แหมมมมมเสี่ยวผิงแหมมมมมพลิกวิกฤติเป็นโอกาศมากค่ะ
    #1,305
    0
  5. #1248 Sunflower.W (@renesqueenxs) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 07:12
    กินเต้าหู้เก่งทั้งนาย ทั้งบ่าวเลยวุ้ย
    #1,248
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #1038 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 08:00
    ทั้งนายทั้งบ่าวต่างถูกกินเต้าหู้
    #1,038
    0
  7. #910 SaranyaRodlaew (@SaranyaRodlaew) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:04
    v

    ? "9
    #910
    0
  8. #875 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 19:30

    อาเป่าเจ้าโง่ถูกเขาหลอกกินเต้าหู้นะ

    #875
    0
  9. #465 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 16:48
    คือท้องอ่ออออ แต่ว่าไทม์ไลน์เรื่องนี้มันยังไงอ่ะ ตั้งแต่ได้เสียกัน มันผ่านมาได้เดือนกว่าๆเกือบสองเดือนได้แล้วใช่ป่ะ ถ้าท้องจริงๆ เหมือนมันไวมากอ่ะ??
    #465
    3
    • #465-2 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 21)
      23 กรกฎาคม 2562 / 17:37
      เราแค่สงสัยกับไทม์ไลน์ของเรื่องน่ะ จากที่กลับไปอ่านย้อนใหม่ มันผ่านมาได้ประมาณ10กว่าวัน แต่สามารถท้องได้มั้ย? มันท้องได้ แค่จะตรวจพบยากซึ่งมันกะได้อธิบายไปแล้วในเรื่องนะ แร้วยิ่งซื่อซื่อร่างกายไม่แข็งแรงมันก็ไม่แปลกอะไร ที่ท้องได้อาจเพราะน้ำเชื้อดีแข็งแรง มันสปาร์กกัน ซึ่งมันมีการวิจัยทางแพทย์ออกมารองรับว่า แต่ที่ผช.ไม่ได้มีเพศสัมพันธ์เป็นเวลานาน แล้วมาทำอีกทีแบบจัดชุดใหญ่(กะได้บรรยายไว้แล้ว) สามารถทำลูกได้ง่าย มีแนวโน้มเป็นผช.ด้วย (เรากำลังหาคำมาอธิบายเหตุผลให้นะไรท์นะ) แต่แค่การแสดงออกทางอาการมันแค่เร็วไปหน่อยเท่านั้น ซึ่งตรงนี้อาจตะมาจากการที่ร่างกายของซื่อซื่ออ่อนแอ คือมันมีเหตุผลในตัวของมันของนิยายเรื่องนี้เอาไว้ยุแล้ว ไรท์ต้องเข้าใจนะ ไรท์เป็นคนแต่งมัน เราเชื่อว่าไรท์ก็พยายามทำให้ดีที่สุดอยู่แล้ว แต่จะปัดความรับผิดชอบไม่ได้นะ ที่เราอ่านมาถึงตรงนี้กะคือเราชอบมันไง ถึงได้อ่านต่อ สังเกตสิไรท์ไม่เคยมีคำผิดเลย มันแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจ เพราะฉะนั้นไม่ตอบแบบนี้แล้วนะ เราชอบเรื่องนี้มันอ่านเพลินมาก เนื้อเรื่องกะดีเราอ่านเพลินมาก และกับไปเรื่องเดิม เราแค่สงสัยกับไทม์ไลน์เฉยๆ เห็นมันปุบปับแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เราเข้าใจได้
      #465-2
    • #465-3 วันวาน วันวาฬ (@Look_Peach) (จากตอนที่ 21)
      23 กรกฎาคม 2562 / 18:55
      ไม่ต้องย้อนอ่านใหม่ค่ะ เราจำได้ว่าบทนี้เราพิมพ์เอาไว้ว่าเวลาผ่านไป ‘วันแล้ว วันเล่า’ บทนี้เราไม่ได้บอกวันเวลาแน่ชัดว่าผ่านมากี่วัน ตอนเก่าๆมีวันในเหตุการณ์ที่เกิดเนาะ แต่แค่ตอนนี้มันไม่มีแน่ชัดเป็นแค่ตอนที่ ซื่อซื่อ หัดฝึกวิชากับสามีแล้วน้องเหนื่อย อย่างที่พิมพ์แต่แรกนะคะเตง เราไม่ใช่ว่าจะปัดความรับผิดชอบ แค่อธิบายถึงศักยภาพของตัวเราเองเท่านั้น เพราะต่อจากนี้หากเตงชอบนิยายแล้วอ่านต่อ เตงจะพบกับความไม่สมเหตุสมผลมากมายเลยค่ะ ทั้งก้อนเลือดมีชีวิต ทารกในท้องที่คุยกันได้เฉยเลย เคะที่แมนกว่าเมะ(มาก) และอื่นๆอีกมากมายก่ายกอง เราเลยเตือนไว้ เราไม่อยากให้ผิดหวังนะคะเตง
      เราเคยเจอนักอ่านด้านลบเกรียนคีย์บอร์ด ซึ่งมันบั่นทอนเรามาก เราถึงต้องออกตัวก่อนเสมอว่าเราไม่โปร และย้ำเตือนผู้อ่านที่ติดตามนิยายถึงความสมเหตุสมผลว่าไม่มี และในบางตอนอาจจะ งง และ เบลอ มาก
      สำหรับคนที่เปิดใจให้และอ่านต่อ เราก็ยินดีแบ่งปันจินตนาการให้ต่อไป ส่วนสำหรับคนที่ไม่พอใจ ไม่ชอบ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆค่ะ ได้แต่ตอบเมนต์และแนะนำให้หานิยายที่ชอบอ่าน ไม่มีเจตนาสร้างความไม่พอใจต่อกันเลยค่ะ p.s.ขอบคุณที่ชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ
      #465-3
  10. #352 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 03:47
    ลูกมาแล้วใช่ม้ายยยยยย ยาที่สามีให้กินตอนนั้นน่าจะเป็นยาบำรุงให้ตั้งครรภ์แต่น้องเข้าใจผิดไปเอง 55555
    #352
    0
  11. #332 2mjtshw (@MaynieTuan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 15:32

    หรือยัยน้องจะท้อง
    #332
    0
  12. #275 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 17:59
    หลอกกินเต้าหู้เก่งทั้งนายทั้งบ่าว 55
    #275
    0
  13. #238 Wmsh'QS (@lucky_number) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 01:41
    เราจิ้นผิงจื้อกับอาเป่าได้เปล่า
    #238
    0
  14. #212 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:15

    ท้องงงเหรอออ โอ้ยยยน้อง
    #212
    0
  15. วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 06:41
    แยกเขาเพราะหึงหรอท่าน 55
    #127
    0
  16. #89 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 08:27
    อาเป่าเจ้าก็โดนกินเต้าหู้ เฮ้อ~น่าสงสารนายบ่าวคู่นี้
    #89
    0
  17. #8 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 20:35
    อาเป่ากินเต้าหู้เว้ยเฮ้ย
    #8
    0