ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 2 : อวิ๋นเทียนซื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,499 ครั้ง
    9 ก.พ. 63

บทที่ ๒ อวิ๋นเทียนซื่อ

ขณะที่คริสกำลังทบทวนความทรงจำของตัวเองที่ทยอยกลับคืนมาตามลำดับ ภาพความทรงจำในหัวมีเรื่องราวตั้งแต่วัยเด็กจนล่วงสู่วันเวลาปัจจุบันที่ทั้งชัดเจนและเลือนราง ในระหว่างที่ความทรงจำเดิมเริ่มเข้าที่เข้าทาง ทันใดนั้นกลับมีภาพซ้อนทับซึ่งเป็นความทรงจำของใครคนหนึ่งแทรกเข้ามา และเริ่มปะติดปะต่อบอกเล่าเรื่องราวของคนผู้นั้นที่เขามั่นใจว่า…ไม่รู้จัก

ความทรงจำประหลาดของโลกประหลาดเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เสมือนถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ในหัว

ภาพของบุรุษผู้งดงาม อ่อนเยาว์ บอบบางน่าทะนุถนอมไปเสียทุกสัดส่วน ผมตรงยาวสยายระสะโพก ผิวกายซีดเซียวขาวจัด ภายในดวงตาคู่งามนั้นปรากฏร่องรอยโศกเศร้าเจือจาง สภาพการณ์แต่งกายคล้ายกับนักแสดงในซีรีส์จีนโบราณ

ฉากละครชีวิตของคนงามช่างน่าสงสารและน่าเห็นใจอย่างยิ่ง เขารู้สึกอึดอัด อัดอั้น และเศร้าใจไปพร้อมกับเรื่องราวชีวิตของคนผู้นี้เสมือนว่าเป็นเรื่องตนเองอย่างไรอย่างนั้น

บุรุษผู้ไม่เป็นที่รักใคร่โปรดปราน เป็นเพียงคนโง่งมที่มีใจรักต่อผู้อื่น ยึดมั่นถือมั่นในรักอยู่เพียงฝ่ายเดียว ไร้ซึ่งความสำคัญทั้งยังไร้ซึ่งตัวตน เป็นภรรยาน้อยที่ถูกสามีทอดทิ้งหนีเอาตัวรอดไปพร้อมกับครอบครัวและภรรยาคนอื่นๆ 

อนุชายผู้เป็นเพียงหมากเบี้ยที่ถูกลืมเลือน

คนงามชะตาอาภัพ…อนุภรรยาคนที่แปดของคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’

“ค…คุณชาย…อ…อี๋เหนียง[1] ฮือ…ในที่สุดท่านก็ฟื้นขึ้นมาจริงๆ แล้ว ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณสวรรค์” อาเป่าเริ่มร้องไห้อีกครั้งหลังจากที่เห็นว่าผู้เป็นนายลืมตาตื่นขึ้น ผ่านมาสามวันสามคืนแล้วที่คุณชายหลับใหลไม่ได้สติ

ภาพนี้ใช่ฉายซ้ำหรือไม่ เหตุใดเวลาที่ฟื้นตื่นลืมตา กลับเห็นเด็กหนุ่มคนเดิมมานั่งร้องไห้ข้างกายอีกแล้วล่ะ ถ้าจำไม่ผิด ใช่เจ้าเด็กอาเป่าหรือเปล่านะ

ทันทีที่สัมผัสถึงความผิดปกติ ดวงหน้าขาวซีดพลันเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า 

เฮีย! 

หลอน! 

เลวร้ายมาก!

เมื่อชายหนุ่มพบว่ามีบางสิ่งที่ไม่ถูกต้องเกิดขึ้นกับตนเอง เขาจึงมีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการสบถออกมาไม่หยุด หัวสมองขาวโพลน งงเป็นไก่ตาแตกแล้วเริ่มทำการสำรวจร่างกายและบริเวณโดยรอบ ก่อนจะเริ่มจับต้นชนปลายเรื่องราวเหนือจินตนาการที่บรรยายไม่ได้นี้

ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาแต่กลับกระจ่างชัดเสมือนว่ามันคือความทรงจำเดิมของตัวเองนั้นทำให้ฉุกใจคิด เขาก้มมอง มือ เท้า ผมยาวระสะโพก ตลอดร่างกายเล็กๆ บอบบางนี้ อีกทั้งสภาพการณ์ตกแต่งภายในห้อง และยังมีสิ่งมีชีวิตที่สามารถยืนยันเรื่องประหลาดในหัวอย่างบ่าวรับใช้อาเป่าที่นั่งข้างๆ 

ไวเท่าความคิดเขารีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงโดยไม่สนใจถ้อยคำทักท้วงห่วงใยของอาเป่าที่พุ่งตัวมาประคอง

ภาพสะท้อนของ ‘คนงามนัยน์ตาโศกสลด’ ผ่านทางกระจกสำริดที่ตั้งบนโต๊ะใกล้ๆ ทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน “ไม่! เป็นไปไม่ได้ ไม่..ไม่จริง……”

อาเป่าห่วงใยอาการผู้เป็นนาย กลัวจะทรุดลงอีก จึงรีบเข้าไปพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังสติเลื่อนลอยเอาไว้ แล้วค่อยๆ ประคองพากลับไปที่เตียงดังเดิม เห็นท่าทางตระหนกรวมทั้งอาการแปลกไปของอีกฝ่ายแล้ว ก็ตีความไปว่าคุณชายของตนคงจะยังรับความจริงที่ถูกทอดทิ้งลืมเลือนไม่ได้ เพราะรู้สึกเสียใจมาก จึงเป็นสาเหตุให้คำพูดคำจาแปลกและมีท่าทางกรีดร้องกึ่งผวาเช่นนั้น 

ในใจของอาเป่ายามนี้ให้รู้สึกตื่นกลัวขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยกลัวว่าคุณชายจะยังไม่เลิกคิดสั้น 

“คุณชาย…ท่านยังมีคุณชายใหญ่และบ่าวอยู่นะขอรับ”

คริสไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เขารีบเอ่ยปากถามเพื่อตอกย้ำความเป็นไปได้บางอย่างในใจ “นี่..เด็กน้อยอาเป่า ช่วยบอกทีว่า ผมไม่ใช่ ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’ เอ่อ…คน คนที่…ที่มีชีวิตบัดซบดราม่าคนนั้นใช่ไหม? ไอ้คนที่เป็นเมียผู้ชายด้วยกันคนนั้นน่ะ…”

“…?” อาเป่างงงัน เขามองผู้เป็นนายอย่างไม่รู้จะตอบออกไปเช่นไร…อะไรคือดราม่า? แล้วควรตอบคำถามใดก่อนดีหนอ

ไม่มีเสียงตอบรับ แต่นั่นกลับทำให้คนถามตกตะลึงจนผมแทบร่วง เขาคล่องภาษาต่างดาวขนาดนี้เมื่อไหร่กัน เขาเป็นลูกครึ่งไทยจีนแต่ก็เติบโตในไทยมาตลอด ไม่เคยเรียนรู้ภาษาต่างมิติทะลุจักรวาลเลยสักครั้ง ดูทีว่า…อาจแค่ฝันไป เรื่องนี้ต้องพิสูจน์

เพี๊ยะ!!

‘บ้าเอ๊ย ดันเจ็บจริงซะด้วย อูย…’ ชายหนุ่มสูดปากลูบหน้าตัวเองป้อยๆ ในใจไพล่คิดย้อนหลังด่าทอตัวเอง ไม่น่าตบเสียแรงแต่ควรหยิกเบาๆ มากกว่า

“เอ่อ..อาเป่า ผมจะถามคุณอีกครั้ง คุณ จ…เจ้าช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่าข้าชื่ออะไร เป็นใคร บ้านอยู่ไหน โสดหรือมีครอบครัวแล้ว ไม่ได้เป็นอนุภรรยาของคุณชายสกุลหลี่คนนั้นใช่ไหม…” เขาปรับเปลี่ยนสำเนียงการพูดการจา พยายามเลียนแบบตามภาพในความทรงจำใหม่ในหัวให้มากที่สุด โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตนเองนั้นมีความกลมกลืนกับโลกใบนี้เพียงใด

“ฮึกๆ ฮือๆ โฮ… คุณชาย โธ่ สวรรค์ เหตุใดจึงกลั่นแกล้งคนดี ทำเรื่องไม่ยุติธรรมต่อ ฮือ คุณชาย ฮือ ของข้าเช่นนี้ ฮือๆ โฮ…” อาเป่าทำนบแตกอีกครั้ง เริ่มคร่ำครวญพร้อมทั้งเพิ่มเสียงในการตัดพ้อสวรรค์ขึ้นอีกระดับ การกระทำเช่นนี้ทำให้คนฟังรู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาทันที อยากจะบอกอีกฝ่ายออกไปว่า ‘เงียบ!!’ ดังๆ ทว่าก็สงสารเห็นใจธารน้ำตาที่ร่วงเป็นสายไม่หยุด อาเป่าร้องไห้เก่ง ส่วนเขาตอนนี้ก็ขยันปวดหัวเพราะยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้สักอย่าง

ใจเขาใจเราล่ะนะ เด็กน้อยเพิ่งเสียขวัญมา

“…อาเป่า เอาล่ะผม…ข้าเข้าใจแล้ว อย่าร้องไห้และพูดจาไม่รู้เรื่องเช่นนี้อีกเลย ข้ารู้ว่าใบหน้านี้คือใบหน้าของใคร เจ้าหยุดร้องไห้เถอะ ข้าเห็นแล้วปวดหัว เอ่อ เฮ้อ…ปวดใจนัก”

ชายหนุ่มมองอาเป่าที่ตาบวมแดงอย่างสงสาร จากนั้นจึงเอ่ยให้กลับไปพักผ่อน พอคล้อยหลังบ่าวน้อยผู้ภักดีได้เพียงครู่ เขาก็หอบสังขารป่วยๆ ของตนเดินไปนั่งบนตั่งไม้ข้างหน้าต่าง พลางขบคิดทบทวนเรื่องราวที่ประเดประดังเข้ามาในหัวไม่หยุด 

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวเก่าหรือใหม่ ต่างล้วนต้องละทิ้งความหมองเศร้าทับถม

วันนี้เป็นตัวเอง พรุ่งนี้เล่าจะเป็นใคร เอาเถิดคนเราล้วนเกิดมาแล้วต้องดิ้นรน

เส้นทางชีวิตต่างล้วนหลากหลาย ทุกอย่างเกิดขึ้นนั้นหรือ…คือลิขิตกรรม

คนที่ได้รับโอกาสให้เกิดใหม่อีกครั้งแบบเขา เรียกว่าได้รับเมตตาจากสวรรค์มามากเหลือเกินแล้ว ฉะนั้นไม่อาจตัดพ้ออะไรได้อีก สำหรับตอนนี้สิ่งแรกที่ควรทำคือ… 

เรียนรู้!

หลายวันต่อมา ณ เรือนไร้นามของอนุแปด ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’

หลังจากที่ใช้เวลาทำความเข้าใจกับเรื่องราวปาฏิหาริย์ของตัวเองมาหลายวันหลายคืนจนเริ่มตั้งหลักได้แล้ว ในที่สุด คริส ในร่างของ อวิ๋นเทียนซื่อ ก็เริ่มปรับตัวกับสภาพความเป็นอยู่ในยุคโบราณที่ไม่ทราบยุคสมัยแห่งนี้จนสามารถเข้าใจได้ว่าตัวเองนั้นกำลังอยู่ในยุคมืด ยุคที่มีส้วมหลุม และชีวิตคนเหมือนมดปลวก เกิดได้ โตยาก ตายง่ายนั่นเอง

เขาพยายามละทิ้งนิสัยอวดดีถือทิฐิและรักสบายของตนไปให้ได้ อีโก้อะไรที่เคยมีตอนนี้ต้องพับเก็บลงก้นหีบไปให้หมด ต้องเริ่มคิดหาหนทางเอาชีวิตให้รอดในโลกใบใหม่ที่นอกจากจะโบราณแล้วยังประหลาดแบบอัลฟ่าโอเมก้าอะไรเทือกนั้นอีกด้วย 

ประเมินสถานการณ์แล้วเข้าใจว่า โลกใบนี้คือมิติคู่ขนานที่เต็มได้ด้วยพลังยุทธ์และกำลังภายใน บุรุษก็ถูกแบ่งแยกออกเป็นสามประเภท

ประเภทที่หนึ่ง คือ ‘พวกเอกบุรุษ’ กลุ่มคนผู้ที่มีสิทธิพิเศษเหนือกฎเกณฑ์ธรรมชาติ มีทั้งพลังยุทธ์ติดตัวมาตั้งแต่เกิดและยังสามารถทำให้ท้องได้ทั้งชายและหญิง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือสามีของเจ้าของเรือนกายเดิมที่เขายึดครองเอาร่างมา แค่กๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกิดใหม่แล้วจะเป็นแบบนี้

ส่วนประเภทที่สอง คือ พวกบุรุษปกติส่วนมากทั่วไป ไร้พลังยุทธ์ สามารถทำให้สตรีท้องได้ แต่ไม่สามารถทำให้บุรุษด้วยกันท้องโตคลอดบุตรให้ได้ ก็ผู้ชายทั่วไปเหมือนในภพเดิมที่เขาจากมาล่ะนะ

และประเภทสุดท้าย ‘เกอ’ กลุ่มคนงามผู้ไร้พลังยุทธ์ บุรุษผู้มีสถานะไม่ต่างจากสตรี และที่พีคที่สุดคือสามารถตั้งท้องคลอดลูกได้ ซึ่งตัวเขาก็เป็นหนึ่งใน เกอ เหล่านั้นอีกด้วย 

โธ่…

อวิ๋นเทียนซื่อเป็นเกอ ตั้งท้องได้คลอดลูกได้ วิเศษมาก! แถมมีสามีเรียบร้อยแล้วด้วย ดีมาก!

เพ้ย!! ชายหนุ่มตบต้นขาดังฉาด อย่างเจ็บใจ หากมีแรงมากกว่านี้เขาคงตบโต๊ะระบายอารมณ์ไปแล้ว!

การจะเอาตัวเองให้รอดในร่างกายผอมบางแบบนี้ ในยุคสมัยที่ดูโบราณแบบนี้ เขาที่มาจากยุคสมัยที่โลกพัฒนาก้าวไกล แต่กลับไม่มีความสามารถพิเศษอะไรติดตัว ความรู้ความสามารถที่มีก็ไม่อาจนำมาใช้กับที่แห่งนี้ได้เลย เพราะเขาเป็นหนุ่มหล่อพ่อรวย อาชีพที่เคยทำก็มีเพียงนักแสดงที่เล่นตามบทกับรอรับเงินปันผล 

เขาไม่มีความรู้ทางการแพทย์ ไม่เก่งเหมือนพ่อแม่ ไม่รู้วิชาต่อสู้หมัดมวยแม้จะเคยเรียนรู้คิวบู๊มาบ้างแต่ก็ไม่เก่งกาจอะไร เตะต่อยโชว์สเต็ปนั้นพอได้แต่จะให้ไปต่อยตีจริงจังเห็นทีคงแพ้ตั้งแต่ครึ่งยกแรกเป็นแน่ ร่างเก่ายังพอว่าแต่ร่างนี้…บอกเลยว่าไม่ไหวจริงๆ อีกทั้งตัวเขาก็ยังไม่ใช่คนฉลาดรอบรู้ที่มีความรู้แตกฉานอะไร เรียนอะไรมาก็ส่งความรู้คืนให้กับมหาลัยตั้งแต่สามเดือนแรกที่เรียนจบ

ทว่าในความโชคร้ายก็ยังพอมีความโชคดีอยู่บ้าง เพราะเจ้าของร่างนี้กลับเป็นคนมากความสามารถผู้หนึ่ง ดีดพิณ เดินหมาก เขียนพู่กัน เย็บปักประณีต เก่งงานครัว สิ่งที่แม่เหย้าแม่เรือนในยุคนี้ควรทำและควรเป็น คนผู้นี้ล้วนทำออกมาได้ดียิ่ง 

สำหรับเขานั้น ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’ คือคนงามมหัศจรรย์แม้จะมีชะตาอาภัพ แต่ก็เพียบพร้อมเก่งกาจและดูดี หน้าตาเรียกได้ว่า…งามล่มบ้านล่มเมือง

‘บุรุษที่ไม่ได้มีดีแค่ความงามแบบนี้ เหตุใดยังตกอับขนาดนี้ได้หนอ’ ขนาดเขาเป็นชายแท้อกสามศอกยังชอบเลย แล้วไอ้เจ้า ‘นายท่านหลี่’ ผู้เป็นสามีคนนั้นทำไมถึงใจจืดใจดำกับบุปผางามดอกนี้นัก ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ

แต่เอาเถิดเรื่องความรักความเสน่หา หาใช่คนนอกจะตัดสินได้ สำหรับเขาเรื่องนี้นับว่าดีมากกว่าเสีย ทว่า…ก่อนอื่นต้องคิดหาทางให้ตัวเองเป็นอิสระให้ได้ ไม่เช่นนั้นคงได้ตายคาเตียงเข้าสักวัน ใครจะรู้ว่าสามีที่ทิ้งไปจะอุตริกลับมาพิศวาสอีกครั้งวันไหน วัวเคยค้าม้าเคยขี่ น้ำพริกถ้วยเก่ายังไงก็เผ็ดอยู่ดี 

เขาเองก็ดันหน้าหวานซะด้วย สถานการณ์เรียกว่าเข้าขั้นอันตราย!

ในเมื่อตอนนี้ฟื้นมาในร่างป้อแป้อ่อนแอทั้งยังเป็น ‘ฝ่ายรับ’ ให้ผู้อื่น ‘ทิ่มแทง’ ยังไงก็เปลี่ยนแปลงสถานะความเป็นเกอนี้ไม่ได้ ดังนั้นเรื่องด่วนตรงหน้าคือต้องหาทาง ‘หย่า’ ให้ได้สถานเดียว

ชายหนุ่มคิดเรื่องราวต่างๆ นานา ร้อยพัน ครั้นเมื่อชำเลืองมองเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งสงบเสงี่ยมข้างกาย ก็ได้แต่ทอดถอนใจออกมา อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด ชีวิตใหม่ที่อุตส่าห์เก็บมาได้ต้องรักษาเอาไว้ให้ดี หนึ่งสมอง สองมือ และข้ารับใช้หน้าตาน่ารักอีกหนึ่ง “เอาวะ! สู้โว้ย!”

‘ปกป้องพรหมจรรย์ตัวเองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที!’

“…” อาเป่าแม้จะตกใจแต่ก็รีบเก็บอาการลง ตั้งแต่คุณชายฟื้นขึ้นครานี้ ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถึงจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างแต่เขาก็รู้สึกดียิ่งเช่นกัน เพราะคุณชายเข้มแข็งขึ้นและดูมีชีวิตชีวากว่าเดิมมาก

“นับจากนี้เจ้าเรียกข้าว่า ‘เทียนซื่อ’ เถอะ ไม่ดีๆ ‘ซื่อซื่อ’ แล้วกัน ซื่อซื่อนะอย่าซือซือ ถึงจะเหมือนกันแต่ฟังแล้วมันจั๊กจี้เหมือนชื่อของผู้หญิงสวย…ผิดๆ สตรีงามๆ เอาล่ะเรียกข้าตามนั้นก็แล้วกัน นี่ให้เฉพาะเพื่อน เอ่อ สหายเรียกเท่านั้นเลยนะ” ชายหนุ่มยิ้มให้บ่าวรับใช้ตัวน้อย แม้ว่าสภาพภายนอกตนนั้นจะไม่ได้ใหญ่โตกว่าผู้อื่นแต่อย่างใด ทว่าเนื้อแท้ของเขามีอายุมากกว่าทั้งยังเคยสูงโปร่งหุ่นสมาร์ต จึงเห็นคนตรงหน้าเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยที่ต้องส่งเสียเลี้ยงดู

“ใจจริงแท้ของเจ้าข้าเห็นและรับรู้แล้ว ต่อจากนี้ไป ข้าจะไม่คิดสั้นปลิดชีพตนเองอีกแล้ว เวลานี้มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรกันดี…”

หลังจากอาเป่ารับฟังคำกล่าวของผู้เป็นนายแล้ว ก็เอาแต่นั่งตัวแข็งทื่อ นิ่งมองคุณชายตนเองด้วยสีหน้าซาบซึ้ง ก่อนที่ทำนบน้ำตาที่อดกลั้นเอาไว้จะพังทลายลง เขาจึงรีบกล่าววาจายืดยาวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก อันว่าด้วยเรื่องของนายและบ่าวนั้นมีฐานะต่างกัน ไม่อาจพูดจาไม่เคารพและไม่อาจตีตนเสมอเจ้านาย ทั้งไม่อาจเรียกขานเฉกเช่นสหายสนิทได้

ฟังแล้วคริสจึงตามใจอาเป่า ไม่เรียกก็ไม่เรียก จะเปลี่ยนขนบที่มีมาแต่ช้านานคงต้องใช้เวลาสักพัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเรียกร้องสั่งการให้อาเป่าเรียกตนเองว่า ‘คุณชาย’ ตามเดิม ไม่ให้เรียก ‘อี๋เหนียง’ หรือ ‘อนุแปด’ อีกแล้ว เพราะเขาไม่อยากเป็นเมียน้อยใคร ไหนๆ ก็ถูกทิ้งแล้ว กลับมาใช้สถานะเดิมย่อมดีต่อใจกว่าอยู่แล้ว

ก็เขาเป็นผู้ชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ไหนเลยจะยินยอมเป็นเมียให้ใคร ฟ้าได้ผ่าตายพอดี 

ฮัดเช้ย!

ให้เป็นฝ่ายรุก…ก็ว่าไปอย่าง เขาจะไม่อิดออดเลย

ฮัดเช้ย!

แต่ตอนนี้คงต้องพักฟื้นร่างกายให้ดีก่อน ร่างนี้อ่อนแอ ขี้โรคไม่ทนทาน ป่วยง่ายหายยาก ทั้งยามนี้ยังไม่สบายป่วยไข้เพราะเหตุคิดสั้นกระโดดน้ำตาย ดีหน่อยที่จิตใต้สำนึกเป็นของเขา จึงเพียงป่วยกาย ไม่ป่วยใจ

ต่อไปคงต้องขยันออกกำลังกายเพิ่มกล้ามเนื้อ ทานของดีๆ บำรุงตัวเองเสียหน่อย

‘นับจากนี้ อวิ๋นเทียซื่อต้องมีสุขภาพแข็งแรง!’

ฮัดเช้ย!


___________


อ่านให้สนุกนะคะ ~ วันวานวันวาฬ.


เชิงอรรถ [1] อนุภรรยา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.499K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1580 iyongimu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 13:13
    สนุกอ่า ตลกคริส555
    #1,580
    0
  2. #1467 TATAR20505 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 14:03
    ลุ้นเลยค่ะ สนุกกก
    #1,467
    0
  3. #1286 chanchanchan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 18:11
    ดีค่ะ หย่าเลยมุ๊ฟอร
    #1,286
    0
  4. #485 kanyaest (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 15:16
    คริสสู้ๆ มาใช้ชีวิตโลกใหม่ให้ดีกว่าเดิมเถอะ นายเอกปรับตัวไวมากประทับใจ
    #485
    0
  5. #370 solybom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 00:37
    ตรงย่อหน้าที่ 2 ในตามันต้องสะกดว่า นัยตานะคะ
    #370
    2
    • #370-1 Look_Peach(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2562 / 17:56
      (-/\-)
      #370-1
    • #370-2 sicharinee(จากตอนที่ 2)
      27 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:13
      แต่ถ้าเป็นบรรทัดที่บอกว่าภายในตา นักเขียนเขาก็เขียนถูกแล้วนะคะ เพราะถ้า 'นัยน์ตา' นี้ไม่จำเป็นต้องมีคำว่า ภาย นำหน้าค่ะ
      ช้าไปหน่อยแต่เป็นกำลังใจให้นักเขียนค่ะ พล็อตเรื่องน่าติดตามมาก
      #370-2
  6. #344 naa789 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 17:18
    กลับมาอ่านรอบที่2 แล้วคะสนุกคะ
    #344
    1
    • #344-1 Look_Peach(จากตอนที่ 2)
      5 กรกฎาคม 2562 / 22:21
      (-/\-) ขอบคุณค่ะ
      #344-1
  7. #336 NurseryAha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 04:27
    เป็นกำลังใจให้ซื่อซื่อ นึกภาพไม่ออกว่าสามีจะกลับมาหานางยังไง 5555
    #336
    0
  8. #323 inunu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 00:14
    ซื่อซื่อสู้สู้นะ
    #323
    0
  9. #254 0862223050 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:34
    อ่านกี่รอบก็ชอบนายบ่าวคู่นี้มาก
    #254
    0
  10. #242 Xialyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 07:03
    เราต้องเข้มแข็ง
    #242
    0
  11. #165 pranee_2535 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 15:11
    ต้องงี้สิ นายเอก งื้อ!!
    #165
    0
  12. #65 nicharipaen04 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 07:24

    แง้งงง
    #65
    0
  13. #36 banana-bew088 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:23

    สู้หน้าาาาา
    #36
    0