ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 16 : ยามมีภัย เหตุใดต้องนึกถึงข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 976 ครั้ง
    9 ก.พ. 63

บทที่ ๑๖ ยามมีภัย เหตุใดต้องนึกถึงข้า

‘อันกรรมใครก่อไว้...จงตรอง

กรรมติดกรรมตามจอง...ยากเร้น

คราวมัวหมองรักลด...ตอผุด

ดีหรือร้ายบุตรข้าเอ๋ย...บิดานั้นรอเสมอ’

ณ ห้องทรงพระอักษร ขณะที่องค์จักรพรรดิทรงทอดพระเนตรรายงานสองฉบับจากองค์ชายสี่อยู่นั้น ก็อดที่จะทอดถอนพระทัยให้แก่รายงานทั้งสองฉบับตรงหน้าไม่ได้

‘เจ้ารอง ไยเจ้าไม่ปล่อยวาง’

บัลลังก์แห่งนี้มีผู้สืบทอดที่เหมาะสมอยู่แล้ว เขาเพียงรอเวลาให้บุตรชายเรียนรู้เติบโต ต้องการให้ฝ่ายนั้นได้มีโอกาสใช้ชีวิตได้เต็มที่ ก่อนจะขึ้นรับมอบหน้าที่หนักอึ้งสำคัญ 

เพราะมีใจปฏิพัทธ์ต่อมารดา เขาจึงมีใจเมตตาแก่บุตรชาย

บุตรชายลำดับที่สี่ ‘ลู่ฉี’ โอรสผู้ถือกำเนิดจากสตรีหนึ่งเดียวในใจเขา

รัชทายาทจะต้องเป็นโอรสผู้ที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้เท่านั้น 

“เสด็จพ่อ การณ์นี้มิอาจชะล่าใจได้ ควรชิงลงมือก่อนที่เสด็จพี่รองจะกระทำความผิด”

“ไม่! เรื่องนี้เราเห็นว่าควรปล่อยให้เจ้ารองลงมือ อย่างไรเจ้ารองก็ไม่อาจรอดพ้นโทษทัณฑ์ เราอยากรู้ตัวของผู้ที่อยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริง ตัวการสนับสนุนโอรสผู้นี้จะต้องโผล่ศีรษะออกมาให้เรา” 

“เสด็จพ่อ ภัยใกล้มือเช่นนี้เสี่ยงเกินไปพ่ะย่ะค่ะ ลูกไม่เห็นด้วย ยังมีเรื่องรายละเอียดของแผนการจากฝ่ายนั้น ที่ขนาดหน่วยเหยี่ยวของจิ่นอีเว่ยก็ยังไม่อาจสืบทราบแน่ชัด เรื่องราวปะติดปะต่อเชื่อมโยงที่ไม่ชัดเจนเช่นนี้ลูกไม่อยากเสี่ยง ขอเสด็จพ่อโปรดทบทวนอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”

“ฉีเอ๋อร์ เรากระจ่างแจ้งถึงความกังวลใจของเจ้าดี พวกอสรพิษอยู่ไปก็ให้มันแว้งกัด อย่างไรก็เลี้ยงไม่เชื่อง ต่อให้เจ้ายับยั้งพี่ชาย สังหารผู้สมรู้ร่วมคิดปลายแถว แล้วเจ้าคิดหรือว่าเรื่องราวเช่นนี้จะไม่มีผู้สืบทอด การแหวกหญ้าให้งูตื่นนั้น จะอย่างไรย่อมไม่ดี… 

อสรพิษอย่างไรก็คืออสรพิษ ในครั้งนี้จิ่นอีเว่ยส่งข้อมูลขึ้นมา รายงานฉบับนี้เป็นญาติผู้พี่ของเจ้ากลั่นกรองสืบเรื่องราวเป็นอันแน่ชัดแล้ว รู้เขา รู้เรา ย่อมดีกว่าไม่รู้สิ่งใดเลย ตอนนี้สิ่งที่ควรกังวลคือผู้ที่สนับสนุนเจ้ารองอย่างลับๆ ผู้นั้น คนผู้นี้กระทำการรอบคอบ จนขนาดจิ่นอีเว่ยก็ไม่อาจสืบสาวได้เช่นนี้ หากมิใช่ เชื้อพระวงศ์ ก็อาจจะเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ หรือเลวร้ายกว่านั้นอาจจะเป็นศัตรูนอกแคว้นที่กำลังบ่อนทำลายแผ่นดินแคว้นอู๋อย่างลับๆ ก็เป็นได้ ที่บิดาเอ่ยมานั้น เจ้าเข้าใจหรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ ลูกจดจำเอาไว้แล้ว”

หลังจากองค์จักรพรรดิอู๋เฉิงตี้สนทนากับองค์ชายสี่เสร็จสิ้นแล้ว เมื่อคล้อยหลังองค์ชายสี่ไปได้เพียงไม่นาน ร่างเงาของหลี่เจิ้งป๋อก็พลันปรากฏขึ้น ด้วยท่าทางคุกเข่ารอรับคำสั่งอยู่ตรงเบื้องพระยุคลบาท

“ไม่ต้องมากพิธี อาจารย์เคยสั่งสอนเจ้าไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเหตุใดไม่หัดจดจำ”

“ฝ่าบาท หามิได้พ่ะย่ะค่ะ จะอย่างไรศิษย์อย่างกระหม่อมก็ยังมีครอบครัวให้ต้องเลี้ยงดู มิอาจกระทำการเอาคอตนเองไปพาดไว้บนเขียงเล่นเฉกเช่นเด็กไม่รู้ความพวกนั้นได้”

“เฮ้อ…เอาเถิด ใครใช้ให้จอมยุทธ์เช่นข้าเกิดมาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในราชวงศ์กันเล่า สุดท้ายก็หลีกหนีชะตากรรมบัลลังก์เลือดไม่พ้น ตอนนี้เส้นทางของฉีเอ๋อร์ก็กำลังดำเนินรอยตามเส้นทางนองเลือดเฉกเช่นอาจารย์เมื่อกาลก่อน ตอนนั้นเพราะข้าละเว้นอันอ๋อง อันจวิ้นอ๋องจึงกำเนิดขึ้นมา หากฉีเอ๋อร์ดำเนินรอยตามข้า ก็คงจะมีอันจวิ้นอ๋องคนที่สองกำเนิดขึ้นมาอีก ในครั้งนี้คงต้องแผ้วถางให้ราบ ไม่อาจละเว้น”

“น้อมรับคำสั่ง พ่ะย่ะค่ะ”

“ศิษย์รัก อาจารย์ได้อ่านแผนการที่เจ้าส่งขึ้นมาแล้ว เรื่องในครั้งนี้หากเป็นเช่นที่เจ้าคาดเดา เห็นทีเจ้าคงจะรอดยาก ศัตรูของฉีเอ๋อร์ย่อมต้องเห็นเจ้าเป็นศัตรูที่ต้องถูกกำจัด ระวังตัวให้ดี อาจารย์ไม่อยากเป็นคนผมหงอกยืนส่งคนผมดำ”

“พ่ะย่ะค่ะ ศิษย์จะระวังตัวให้ดี ฝ่าบาทเองก็เช่นกัน ศิษย์ยังไม่อยากเป็นคนผมดำยืนส่งคนผมหงอกพ่ะย่ะค่ะ’

“เพ้ย!! ใครจะให้เจ้ามาส่งข้ากัน ปากสุนัขไม่มีงาช้างงอก เจ้ารีบไสหัวออกไป ก่อนที่ข้าจะมีโทสะแล้วตัดขาดความเป็นศิษย์อาจารย์กับเจ้า”

“ยังไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ศิษย์ยังมีเรื่องส่วนตัวต้องกราบทูล ระหว่างที่ศิษย์เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อราชวงศ์และเพื่อตระกูล ศิษย์ไม่อยากให้บิดามารดาเป็นกังวล จะเป็นไปได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะหากศิษย์ต้องการปิดบังเมื่อยามได้รับบาดเจ็บ”

“มารดาเจ้าเป็นเช่นใด บิดาเจ้าเป็นเช่นใด หากเป็นเรื่องภายในราชสำนักมีหรือที่สองผู้เฒ่าตระกูลหลี่จะสนใจ แต่นี่เป็นเรื่องของบุตรชายคนโตผู้เป็นความหวังของตระกูล การจะปิดบังสองผู้เฒ่านั้น เห็นทีจะยากเสียยิ่งกว่ายุทธการปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวของตระกูลหลี่เสียอีก อาจารย์ว่า…เจ้าจัดการเองเถอะ” 

เรื่องอะไรเขาจะต้องรับปากเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์คนนี้ด้วย หากคู่สามีภรรยาหน้าเลือดคู่นั้นรู้ว่าเขาช่วยเจ้าลูกศิษย์เจ้าเล่ห์คนนี้ปิดบัง มีหวังได้ใช้อิงเอ๋อร์ขูดเลือดขูดเนื้อจนเขาสิ้นเนื้อประดาตัวกันพอดี เรื่องนี้จะอย่างไร ก็รับปากไม่ได้ กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ ช่วยไม่ได้ ก็คือ ช่วยไม่ได้!

หลี่เจิ้งป๋อให้รู้สึกเหนื่อยหน่ายต่อท่านอาจารย์ผู้มียศศักดิ์สูงส่งที่เป็นถึงจักรพรรดิแห่งแคว้นยิ่งนัก เรื่องเพียงเท่านี้ก็ไม่ยอมช่วยเขา เหตุการณ์ในครั้งนี้จะอย่างไรเขาต้องได้รับบาดเจ็บ หากบิดาและมารดารู้เข้า คงไม่อาจหลีกหนีแผนจับคู่ของท่านทั้งสองไปได้

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจร่วมชมงิ้วโรงใหญ่ เห็นทีคงต้องรีบลงมือจัดการเรื่องของซื่อซื่อโดยเร็วเสียแล้ว แต่ทว่าสำหรับเรื่องในครั้งนี้คงต้องรบกวนภรรยาไปก่อน

‘เฮ้อ…เรื่องนี้คงต้องพึ่งภรรยา ซื่อซื่อ…เจ้าจะยอมประนีประนอมและยอมช่วยข้าดีๆ หรือจะต้องให้ข้าวางเล่ห์กลให้เจ้าโกรธแค้นไม่จบไม่สิ้นกันนะ โอกาส ที่เจ้าบอกว่าจะมอบให้ข้านั้น เจ้าจะมอบมันให้ข้าจริงหรือ’

สี่คืนมาแล้วที่อวิ๋นเทียนซื่อหลับใหลไม่เต็มตื่น เหตุอันเนื่องมาจาก บุรุษผู้เป็นสามี…นั้นกำลังมีภัย

ย้อนกลับไปเมื่อสามวันที่แล้ว

หลังจากที่หลี่เจิ้งป๋อหายหน้าหายตาไปได้เพียงสองวัน จู่ๆ ในค่ำคืนของวันที่สาม เขาที่กำลังหลับฝันว่าได้เข้าเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้อยู่นั้น กลับถูกผู้ที่อ้างตัวเป็นองครักษ์เงาประจำตัวของตนปลุกให้ตื่น ทั้งยังพามาที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่ในเมืองหลวงอีกครั้งอย่างฉุกละหุก

เขาถูกพาตัวมาที่เรือนบัวพิสุทธิ์ ซึ่งเป็นที่พำนักหลักของหลี่เจิ้งป๋อภายในคฤหาสน์ตระกูลหลี่แห่งนี้ ในใจงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยิ่งนัก เขาไปมีองครักษ์เงาเป็นของตัวเองเมื่อไหร่ 

ร่างน้อยมองเหล่าบุรุษชุดดำทั้งเจ็ดคนที่กำลังคุกเข่าประสานมือเคารพอย่างนอบน้อม ด้วยความงุนงง ก่อนจะเอ่ยถามถึงความน่าจะเป็นไปได้ออกไป

“พวกท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมหรือ หรือว่า…เกิดเรื่องขึ้นกับสามีข้า?”

“เรียนอวิ๋นอี๋เหนียง นายท่านเคยกำชับกับพวกข้าเอาไว้ว่า หากมีอันใดผิดพลาดให้พาท่านมาเพื่อควบคุมสถานการณ์แทนขอรับ ยามนี้นายท่านต้องพิษของหนอนกู่ตัวแม่ เมื่อครู่เพิ่งจะเสร็จสิ้นการรักษา พวกข้าเหล่าองครักษ์ประจำตัวของนายท่าน จึงไปเรียนเชิญอวิ๋นอี๋เหนียงมาที่เรือนบัวพิสุทธิ์แห่งนี้ขอรับ”

อวิ๋นเทียนซื่อพยายามจับต้นชนปลายเรื่องราวต่างๆ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าหลี่เจิ้งป๋อต้องการอะไรอยู่ดี เหตุใดต้องพาเขามาด้วย คนผู้นี้มักมีแผนการอยู่ตลอดเวลา ในครั้งนี้เขาคงจะเป็นหมากตัวใดตัวหนึ่งอีกครั้งกระมัง

“เรื่องผิดพลาดที่ว่ามานั้นคือเรื่องอันใด ควบคุมสถานการณ์อย่างไร และเหตุใดสามีข้าถึงต้องพิษได้ แล้ว ‘พิษหนอนกู่ตัวแม่’ คือพิษอะไร? รักษาแบบไหน? ดูแลยังไง? พวกท่านอธิบายมาให้ข้าฟังอย่างกระจ่างเถิด… 

…ส่วนเรื่องลึกลับอื่นใด ข้ามได้ ก็ข้าม สามีให้เล่าได้แค่ไหน ข้าก็จะฟังแค่นั้น แต่เรื่องของลำดับความสำคัญก่อนหลัง ที่ข้าต้องลงมือลงแรงกระทำ ก็อย่าได้ปิดบังข้า เพราะข้าเป็นเพียงอนุภรรยา หากไม่มีคำสั่ง ข้าย่อมตัดสินใจไม่ได้”

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม อวิ๋นเทียนซื่อก็รับฟังเรื่องราวจากองครักษ์ประจำตัวของหลี่เจิ้งป๋อถึงเรื่องราวทั้งหมด ฟังว่าเกี่ยวกับการแก่งแย่งชิงดีของเหล่าองค์ชาย และในครั้งนี้เป็นแผนการกำจัดองค์ชายสี่แต่กลับกลายเป็นหลี่เจิ้งป๋อที่ต้องมารับเคราะห์แทน 

เมื่อฟังจบ เขาก็ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา จะว่าสงสาร เขาก็สงสาร จะว่าสมน้ำหน้า เขาก็พูดได้ไม่เต็มปาก แม้คนผู้นี้จะเจ้าเล่ห์ร้ายกาจประดุจดั่งตัวร้ายทั่วไป แต่จะอย่างไร คนที่เขารู้จักในชาติภพนี้ ก็มีหลี่เจิ้งป๋อรวมอยู่ในนั้นด้วย

อวิ๋นเทียนซื่อเดินไปหยุดที่ตรงข้างเตียง ยิ่งเห็นสภาพหน้าซีดปากคล้ำของคนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง ก็อดจะเอ่ยออกมาเบาๆ ไม่ได้

“ข้าว่าชีวิตของข้าว่างเปล่าแล้วเชียวนะ แต่เจ้ากลับว่างเปล่ากว่าข้าอีกหรือ อาการหนักเพียงนี้กลับต้องนอนอยู่ภายในห้องอย่างเดียวดาย ข้าไม่เคยทำเพื่อใคร ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าล้วนทำเพื่อตัวข้าเอง…

…แต่เจ้ากลับทำเพื่อผู้คนตระกูลหลี่ทั้งตระกูล หนึ่งในนั้นเจ้าคงรวมข้าเข้าไปด้วยแล้วกระมัง เอาเถิดระหว่างนี้ข้าจะดูแลจนกว่าเจ้าจะหายดีก็แล้วกัน”

นิ้วเรียวงามดั่งลำเทียนค่อยๆ เคลื่อนไปแตะตามเนื้อตัวของคนที่กำลังหลับใหลหมดสติอย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆ เหน็บชายผ้าห่มให้ แล้วค่อยเดินมานอนที่ตั่งนอนเล็กข้างเตียงใหญ่

เสียงหอบหายใจ เดี๋ยวหนัก เดี๋ยวเบา ของหลี่เจิ้งป๋อ ทำให้อวิ๋นเทียนซื่อรู้สึกหลับๆ ตื่นๆ เกือบค่อนคืน เขาจึงตัดสินใจจุดเทียนหอมกลิ่นอ่อนๆ ขึ้น นั่งมองสภาพของเจ้าลูกเต่าแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา

หมดสภาพเสียจน…ทนมองไม่ได้จริงๆ

“ยามที่เจ้ามีภัย เหตุใดต้องเป็นข้าที่ต้องช่วยเจ้าไปเสียทุกทีสิน่า เอาเถอะ ใครใช้ให้ข้าช่วยเจ้าในครั้งนั้นกัน ดูสิติดใจเสียจนต้องให้ข้ามาช่วยอีกครั้งจนได้ เฮ้อ…ง่วงก็ง่วง”

อวิ๋นเทียนซื่อใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้สามีแบบบ่นไปเช็ดไปอย่างคนที่กำลังง่วงนอน หลี่เจิ้งป๋อที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงก็ค่อยๆ มีอาการดีขึ้นตามลำดับ เสียงหอบหายใจเริ่มคงที่สม่ำเสมอ ความร้อนตามร่างกายก็ดีขึ้นกว่าแต่เก่า และนั่นทำให้อวิ๋นเทียนซื่อวางใจแล้วจึงกลับไปนอนที่ตั่งดังเดิม

เงาดำสี่สายที่กำลังพรางตัวในความมืดเพื่อคุ้มกันเจ้านายต่างพากันเบือนหน้าออกไปคนละทิศละทาง เหตุเพราะพลังยุทธ์ของพวกเขาดีเกินไป สิ่งที่ฮูหยินเอ่ยขึ้น พวกเขาจึงได้ยินทั้งหมด

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งเรือนบัวพิสุทธิ์อีกครั้ง เงาดำทั้งสี่ยังคงทำหน้าที่ปกป้องคุ้มกันผู้คนอยู่อย่างนั้นเช่นเดิม ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตน รวมทั้งอวิ๋นเทียนซื่อที่ต้องหลับๆ ตื่นๆ จนสุดท้ายก็เลิกที่จะกลับไปนอนที่ตั่งนอนเล็กข้างเตียงให้เสียเวลา เขาเลือกที่จะนอนข้างคนป่วยเจ้าปัญหาเพื่อจะได้ดูแลได้ถนัดขึ้น

“หวังว่าข้าคงไม่ต้องมาป่วยซะเองหรอกนะ ฮ้าว…”

__________

สวัสดีจ้าฝากติดตามผลงานด้วยน้า

แหะๆ ช่วงนี้ใจมันตุ้มๆ ต่อมๆ ทุกครั้งที่ลงนิยาย อ่านให้สนุกนะคะ ~ วันวานวันวาฬ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 976 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1637 HEART14Y (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 13:04

    อนุภรรยาผู้เป็นยิ่งกว่าอนุฯ555
    #1,637
    0
  2. #1598 iyongimu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 17:03
    องค์รักษ์ถึงกับเขินแทน555
    #1,598
    0
  3. #1300 chanchanchan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 20:59
    ลงเรือลำเดียวกันแล้วค่ะ5555
    #1,300
    0
  4. #1106 boomsers (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 05:23
    ฮูหยินแล้วนะ555555
    #1,106
    0
  5. #1032 Minutedao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 12:30
    เอ็นดู ฮูหยิน????????

    ข่าวดีๆๆๆๆๆ
    #1,032
    0
  6. #762 SanjiMakiko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 05:22
    อย่านะอาซื่ออย่าเพิ่งหลงรักอิพี่มันน๊าอย่าให้ความเห็นใจมาทำให้ใจอ่อนได้น๊า
    #762
    0
  7. #346 NurseryAha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 18:08
    ว้ายยยยยยย โดนเรียกว่าฮูหยินแหละ
    #346
    1
    • #346-1 Look_Peach(จากตอนที่ 16)
      5 กรกฎาคม 2562 / 22:28
      (-/\-)
      #346-1
  8. #270 0862223050 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:56
    เมียดูแลดีขนาดนี้ อย่าทำน้องเสียใจอีกนะเจ้าผัวเนรคุณ55
    #270
    0
  9. #204 pranee_2535 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 05:55

    เห็นไหมว่าน้องน่ารัก /ปากร้ายแต่ใจดีจะตาย
    #204
    0
  10. #122 temaripik (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 05:32
    นอกจากความสัมพันธ์ของตัวละครที่น่าสนใจแล้วก็เรื่องการชิงไหวพริบ แผนการต่างๆนี่แหละ ที่ลุ้นและสนุกมาก
    #122
    0
  11. #103 nicharipaen04 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:45
    ดูแลดี~
    #103
    0