ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 13 : ทุบตีอนุเก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,130 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

บทที่ ๑๓ ทุบตีอนุเก้า

ภายในคฤหาสน์นอกเมืองของตระกูลหลี่ บรรดาบ่าวไพร่ต่างก็ไม่มีใครเชื่อว่าอนุแปดผู้สิ้นความโปรดปรานตั้งแต่สามคืนแรกผู้นั้น จะตะเกียกตะกายพลิกฟื้นกลับมาเป็นที่โปรดปรานได้อีกครั้งภายในเวลาชั่วข้ามคืน มิใช่อนุแปดถูกนายท่านลืมเลือนไปแล้วหรอกหรือ เหตุใดพอได้ข่าวอีกคราจึงได้ครอบครองเรือนไผ่เขียวไปเสียแล้ว

แต่แล้วอย่างไร เรื่องราวมีขึ้นก็ย่อมมีลง นายท่านกลับมาโปรดปรานอนุภรรยาของตนเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด เหตุการณ์พลิกฟื้นของท่านผู้นั้นก็ไม่ได้เกี่ยวอันใดกับพวกเขา ดังนั้นแม้เรื่องอนุแปดจะเป็นที่โจษจันไปทั่วคฤหาสน์ แต่ทว่าบ่าวไพร่ส่วนใหญ่ก็ยังคงไม่ได้ให้ความสนใจกับเจ้านายผู้นี้เท่าใดนัก 

ต่างจากเหล่าองครักษ์และผู้คนรับใช้ใกล้ชิดของหลี่เจิ้งป๋อ ผู้คนในเรือนหลักทุกคนต่างล้วนปฏิบัติตัวต่อเจ้านายแห่งเรือนไผ่เขียวอย่างเคารพนอบน้อมยิ่ง ซึ่งเรื่องนี้ได้สร้างความไม่พอใจให้แก่อนุเก้า ‘หวงชิงเหยียน’ ยิ่งนัก ด้วยเขาเป็นถึงญาติฝั่งมารดาของสามี เหตุใดคนพวกนั้นเมินเขา แต่กลับใส่ใจเจ้าคนไร้ประโยชน์เช่นอนุแปด

ทั่วทั้งจวนแห่งนี้มีเพียงอนุภรรยาที่สามีโปรดปรานเพียงสามคนเท่านั้น อนุสี่ ‘ฟางเย่ว์เผิง’ อนุเจ็ด ‘หม่าฮุ่ยเอ๋อร์’ และตัวเขา อนุเก้า ‘หวงชิงเหยียน’ แต่ก่อนเขาเป็นอนุภรรยาชายเพียงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่คฤหาสน์นอกเมืองแห่งนี้ แล้วเหตุใดสามีจึงเพิ่มอนุแปด ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’ เข้ามาอีกคน

บุรุษอัปลักษณ์ เกอที่ถูกสามีทอดทิ้งให้เฝ้าเรือนไร้นามผู้นั้น มาบัดนี้กลับกลายเป็นเจ้าของเรือนไผ่เขียวไปได้อย่างไรกัน 

เรือนแห่งนั้นสมควรเป็นของเขาไม่ใช่อนุตระกูลต่ำต้อยที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามา 

เรือนไผ่เขียวนั้นโอ่อ่าใหญ่โต สงบร่มรื่น ทั้งยังดูคล้ายที่พำนักของบัณฑิตผู้ทรงภูมิ แต่สามีกลับปล่อยทิ้งว่างเปล่าไร้เจ้านายครอบครอง ก่อนหน้านี้เขาเคยเอ่ยขอกับท่านพี่ไปแล้วหลายครั้ง และในทุกครั้งก็จะถูกปฏิเสธด้วยคำกล่าวที่ว่า ‘ฐานะของอนุภรรยาไม่อาจครอบครองเรือนกว้างขวางใหญ่โตได้’ แล้วเหตุใด เหตุใด เพราะเหตุใดกันคนอย่างอวิ๋นเทียนซื่อจึงสามารถครอบครองได้ มิใช่ว่ามีฐานะเป็นอนุภรรยาเช่นกันหรอกหรือ

หนำซ้ำเมื่อคืนสามีก็ไปค้างที่เรือนไผ่เขียว เจ้าคนผู้นั้นครอบครองสามีตั้งแต่วันแรกที่มาถึง การกระทำที่ข้ามหน้าข้ามตาผู้อื่นเช่นนี้ จะอย่างไรเขาก็ต้องสั่งสอนให้รู้ดีชั่ว

“อวิ๋นเทียนซื่อ ข้าจะกดความผยองของเจ้าลงด้วยตัวข้าเอง”

หวงชิงเหยียนส่งสายตาให้เหล่าข้ารับใช้ของตนแล้วเดินนำกลุ่มคนเหล่านั้นมุ่งหน้าสู่เรือนไผ่เขียว


ณ เรือนไผ่เขียว

หลังจากที่อวิ๋นเทียนซื่อรับมื้อกลางวันจนอิ่มแปล้ เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มดีขึ้นกว่าเดิมมาก แม้เรี่ยวแรงจะกลับมาบ้างแล้วแต่เขาก็ยังรู้จักประมาณตน จึงเพียงนั่งเอนหลังนิ่งๆ ฟังเรื่องราวของผู้คนภายในจวนแห่งนี้จากปากของเสี่ยวชิง

เสี่ยวชิงถูกสั่งให้มารับหน้าที่เป็นสาวใช้ประจำเรือนไผ่เขียว ลักษณะเป็นคนกว้างขวางรู้ความผู้หนึ่ง เข้าใจว่าตัวเขาคงกำลังเป็นที่โปรดปรานกระมัง สาวใช้ที่ดีอย่างเสี่ยวชิงจึงได้ตกมาในเรือนที่เขาอาศัยอยู่

กระทั่งกลุ่มข้ารับใช้ที่รับเข้ามาใหม่ในคราวนี้ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นคนดีมีฝีมือ ขยันขันแข็งทั้งยังเอาการเอางาน หลี่เจิ้งป๋อส่งข้ารับใช้ที่รู้งานให้แก่เขา นับว่ายังพอมีคุณธรรมอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ไม่ละเลย จับยัดคนสุ่มสี่สุ่มห้าที่ไม่รู้ที่มาที่ไปให้อย่างเมื่อก่อน 

ระหว่างที่อวิ๋นเทียนซื่อกำลังรับฟังเรื่องราวในจวนแห่งนี้เพื่อเก็บเอาไว้เป็นข้อมูลอยู่นั้น สาวใช้ร่างกายกำยำ ‘เสี่ยวไป๋’ ก็เดินเข้ามาเพื่อรายงาน

“เรียนอวิ๋นอี๋เหนียง อนุเก้า แสดงความต้องการที่จะเข้าพบท่านเจ้าค่ะ”

‘แสดงความต้องการเช่นนั้นหรือ อืม คนผู้นี้เป็นเช่นที่เสี่ยวชิงบอกไม่ผิดเพี้ยน พวกอวดเบ่งไม่กลัวตาย คิดแอบอ้างบารมีเสือ ก็ช่างไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลยว่าหลี่เจิ้งป๋อเป็นคนอย่างไร เฮ้อ…เสิ่นมี่ฮวาคนที่สองแท้ๆ’

แต่…เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเขาไม่น้อย ช่างประจวบเหมาะอะไรอย่างนี้ เพราะเขาเพิ่งจะคิดแผนการเอาคืนหลี่เจิ้งป๋อได้เพียงไม่นาน อยู่ดีๆ เหยื่อก็แจ้นมาหาถึงที่เสียแล้ว ‘อนุเก้าขอบคุณท่านมาก’

อาศัยอนุภรรยาที่มีสถานะพิเศษอย่างอนุเก้า บางทีการสร้างความลำบากใจให้แก่สามีในครั้งนี้เขาอาจจะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง ดีไม่ดีอาจถูกขับไล่ให้ไปอยู่หมู่บ้านในชนบทก็อาจเป็นได้

‘ฮ่าๆ ข้าจะยิงปืนนัดเดียวให้ได้นกสามตัว ได้ลงมือสั่งสอนคนโอหังอวดดี ได้สร้างความโกลาหลวุ่นวายให้สามีเนรคุณอยู่ไม่สุข ทั้งบางทีอาจโดนขับไล่ไสส่ง เรื่องดีงามแบบนี้…ไม่ทำ ไม่ได้!’ คิดได้เช่นนั้นอวิ๋นเทียนซื่อก็เริ่มแผนการยั่วยุหวงชิงเหยียนทันที

“ข้าไม่พบ! หากอยากพบข้า ก็ต้องขอพบให้ถูกต้องตามธรรมเนียม มิใช่จะมาแสดงความต้องการอยากพบต้องได้พบเช่นนี้ ข้า อนุภรรยาคนที่แปด ลำดับตำแหน่ง…ข้าก็มาก่อน ความโปรดปราน…ข้าก็มีมากกว่า เรือนไผ่เขียวแห่งนี้ย่อมแสดงถึงฐานะความสำคัญของข้าที่มีต่อท่านพี่แล้ว เสี่ยวไป๋…เจ้าไปบอกกับอนุเก้าตามคำข้า อย่าให้ตกหล่นแม้แต่ครึ่งคำ”

“บ่าวรับทราบเจ้าค่ะ” เสี่ยวไป๋ถอยออกไปด้วยใจฮึกเหิม เพียงไม่นาน เสียงเกรี้ยวกราดสายหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกผู้ไม่ถูกรับเชิญ

“อนุแปด! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงใช้ให้บ่าวไพร่ชั้นต่ำมาสั่งสอนข้า”

อวิ๋นเทียนซื่อมองประเมินหวงชิงเหยียนแล้วให้รู้สึกขัดแย้งยิ่งนัก ใบหน้างดงาม รูปร่างแบบบาง เอวบางร่างน้อยน่าทะนุถนอมเช่นนี้ เหตุใดเมื่อเปล่งวาจาออกมาจึงระคายหูผู้คนไปเสียได้

“เหตุใดจะทำไม่ได้ เรือนไผ่เขียวแห่งนี้เป็นเรือนของข้า ผู้คนก็เป็นคนของข้า เป็นเจ้าเสียอีกที่กล้าดีอย่างไรมาว่าคนของข้า เจ้าสิถึงเรียกชั้นต่ำ!” เอาเลย โมโหข้าให้มากๆ ทำเรื่องเล็กๆ นี้ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ๆ ไปเลยยิ่งดี

“เจ้า! …” หวงชิงเหยียนคับแค้นใจยิ่งนัก เขาโมโหจนพูดไม่ออก

อวิ๋นเทียนซื่อรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ แต่อนุเก้าผู้นี้ก็เอาแต่ยืนหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าเขาอยู่เช่นนั้นไม่ทำอะไรต่อ

จังหวะที่อวิ๋นเทียนซื่อกำลังคิดจะเอ่ยวาจายั่วยุผู้คน แต่ปัจจัยที่เหนือการควบคุมอย่างอาเป่ากลับทำให้เขาต้องหยุดชะงักถ้อยคำที่จะกล่าวออกไป “อี๋เหนียง ให้คนไปส่งข่าวแก่นายท่านเดี๋ยวนี้ดีหรือไม่ขอรับ?” อาเป่า…ตอนที่ควรพูดเจ้าไม่พูด ตอนที่สมควรเงียบ เจ้ากลับโพล่งขึ้นมา

สิ้นคำของอาเป่า หวงชิงเหยียนก็ยิ่งปะทุโทสะเพิ่มขึ้นอีกระดับ คนพวกนี้คิดจะใส่ร้ายเขา ชิงลงมือฟ้องท่านพี่ก่อน ไวเท่าความคิดอนุเก้าพลันออกปากสั่งการผู้คน “ห้ามใครไปไหนทั้งสิ้น ข้าจะสั่งสอนสอง นาย บ่าว ให้รู้ว่าใครเป็นใคร จับบ่าวสารเลวผู้นั้นให้ข้า”

บ่าวไพร่สองคนของหวงชิงเหยียนรุดหน้าจับตัวเอาเป่าเอาไว้ ส่วนอีกสี่คนที่เหลือยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านหลังด้วยท่าทางโอหังไม่ต่างจากผู้เป็นนาย

“เจ้าคิดจะทำอะไร ปล่อยคนของข้าเดี๋ยวนี้!” อวิ๋นเทียนซื่อตะโกนห้าม 

“ทำอะไรอย่างนั้นหรือ บ่าวสารเลวไร้การอบรมของเจ้าคนนี้ ข้าก็จะตบปากมันเป็นการลงโทษอย่างไรเล่า” ขาดคำหวงชิงเหยียนก็ฟาดฝ่ามือตบปากอาเป่าเต็มแรง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

เสียงตบดังขึ้น โทสะของอวิ๋นเทียนซื่อจึงพุ่งสูงเสียดฟ้า เดิมทีเขาต้องการให้หวงชิงเหยียนลงมือกับเขาก่อน แล้วหาช่วงชุลมุนใช้กำไลกลยิงเข็มยาสลบใส่ สลบแล้วค่อยทุบตีทีหลัง ด้วยเพราะร่างกายของเขาในตอนนี้ สู้กันซึ่งหน้า ฝ่ายที่เสียเปรียบย่อมไม่ใช่ใครอื่น ตอนนี้หวงชิงเหยียนลงมือกับอาเป่าแทนที่จะลงมือกับเขาโดยตรง เหตุการณ์ออกมาในรูปแบบนี้ย่อมไม่อาจรีรออะไรได้อีกแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้นอวิ๋นเทียนซื่อก็จัดการใช้กำไลกล ยิงเข็มยาสลบดอกสุดท้ายที่เหลือใส่อนุเก้าผู้บ้าคลั่งในทันที ไม่นานร่างของหวงชิงเหยียนก็สิ้นฤทธิ์หมดสติร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น

เหล่าบ่าวไพร่ของอนุเก้าต่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก อวิ๋นเทียนซื่อไม่ปล่อยให้คนพวกนั้นได้คิดทำการอันใดได้ทันท่วงที เขารีบกดข่มความเจ็บปวดกลางลำตัว เดินไปแทรกกลางผู้คนโดยไม่ให้ตั้งตัว แล้วจึงหย่อนก้นนั่งคร่อมทุบตีหวงชิงเหยียนไม่ยั้งมือ

“ผู้ใดขัดขวางข้า ย่อมมีบทสรุปของบ่าวรังแกนายรออยู่ โทษทัณฑ์เช่นนี้ผู้ใดอยากรับ ก็เชิญทุบตีข้าเพื่อช่วยนายของพวกเจ้าได้ ข้าอยู่ในเรือนของข้า หาใช่เดินไปหาเรื่องผู้อื่นก่อน วันนี้จะป้องกันตัว ใครไม่เกี่ยวก็ถอยไป!” วาจานักเลงโตของอวิ๋นเทียนซื่อที่เปล่งออกมานั้น ได้ทำให้เหล่าบ่าวไพร่ของอนุเก้าผู้โอหังหยุดชะงักพร้อมกัน เดิมทีพวกเขาเป็นคนของตระกูลหลี่ หาใช่ข้ารับใช้ที่ติดตามมาจากบ้านเดิมของอนุเก้าไม่ เทียบกับอนุเก้าที่อยู่ดีๆ ก็สลบอย่างไร้สาเหตุแล้ว อนุแปดผู้นี้กลับทำให้พวกเขาหวั่นเกรงยิ่งกว่า

เสี่ยงชิง เสี่ยวไป๋ และอาเป่า กำลังจะเข้าไปช่วยผู้เป็นนาย แต่กลับถูกอวิ๋นเทียนซื่อยกมือห้ามไว้ “เรื่องนี้ข้าจะรับไว้เองแต่เพียงผู้เดียว พวกเจ้าห้ามยื่นมือเข้ามาอย่างเด็ดขาด เสี่ยวชิง! เสี่ยวไป๋! กันอาเป่าออกไป อย่าให้มาขัดแข้งขัดขาข้าได้ นี่เป็นคำสั่ง!”

เสี่ยวชิงและเสี่ยวไป๋ชะงักกับคำสั่งของผู้เป็นนาย แม้สตรีจะไม่มีพลังยุทธ์ดังเช่นบุรุษ แต่พวกนางก็ล้วนเป็นผู้ฝึกฝนกระบวนท่า เรื่องนี้เจ้านายก็ทราบดี เหตุใดจึงไม่ให้บ่าวเช่นพวกนางช่วยเหลือ เสี่ยวชิงกับเสี่ยวไป๋แม้เป็นเพียงบ่าว แต่ก็ถือเป็นผู้ไม่โง่เขลา อนุแปดต้องการกันพวกนางออกจากเรื่องนี้ คิดรับโทษทัณฑ์ที่จะตามมาผู้เดียวเช่นนั้นหรือ 

สองสาวใช้สบสายตากัน แม้ไม่ทราบถึงเจตนาที่แท้จริงของอวิ๋นอี๋เหนี๋ยง แต่พวกนางรู้สึกลึกๆ ในใจว่าเจ้านายผู้นี้คล้ายกำลังปกป้องพวกนาง เฉกเช่นที่กำลังปกป้องอาเป่า

อวิ๋นเทียนซื่อทุบตีอนุเก้าพอเป็นพิธี ตบปากแรงๆ เอาคืนให้อาเป่าสองที เขกหัวพอเป็นพิธีไปหนึ่งที ต่อยท้องอีกหนึ่งที ทุบอกเบาๆ อย่างคนไร้เรี่ยวแรงอีกหนึ่งที กำลังตั้งใจว่าจะหยุด แต่พอตรวจสอบสภาพของหวงชิงเหยียนแล้วก็ต้องเปลี่ยนใจ ยังดูดีเกินไป ควรโทรมกว่านี้อีกหน่อย คิดได้ดังนั้นอวิ๋นเทียนซื่อจึงจัดการข่วนลำคอ ตามด้วยขยุ้มเส้นผมอนุเก้าให้ดูกระเซอะกระเซิงน่าสงสาร แล้วจบด้วยการต่อยเบ้าตาไม่หนักไม่เบาไปข้างหนึ่ง ก็เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ

‘รู้สึกว่ายาห้ามครรภ์ชามนั้นของหมอจิ่วนั้นดีจริง ดื่มไปไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกเหมือนมีกำลังวังชาประหนึ่งยาบำรุงของจริง ยิ่งนานยิ่งคึกคักเหมือนได้กินยาดองฤทธิ์แรงตอนออกกองถ่ายที่ต่างจังหวัดก็ไม่ปาน มีอะไรบ้างนะ ใช่! ม้ากระทืบโรง! กำลังช้างสาร! กำลังเสือโคร่ง! โด่ไม่รู้ล้ม…แค่กๆ นับว่าหลี่เจิ้งป๋อไม่แล้งน้ำใจจนเกินไป คงใช้สมุนไพรดีๆ ให้ข้าอยู่บ้าง’

อวิ๋นเทียนซื่อเรียกเสี่ยวไป๋ให้มาประคองร่างของตนเองให้กลับไปนั่งที่เดิม แล้วจึงสั่งให้คนของหวงชิงเหยียนแบกตัวเจ้านายออกไปให้พ้นๆ ตอนนี้เขาก็เพียงนั่งรอเวลาเพื่อรับโทษจากความผิดที่ก่อเอาไว้…เรื่องมันก็เท่านั้นเอง

เรื่องถูกโบยรึ ถึงเขาจะกลัวแต่เขาเคยช่วยชีวิตหลี่เจิ้งป๋อ ค่อยทวงบุญคุณหักล้างกันตอนนั้นก็ยังได้ สำคัญก็แต่อนุเก้า ‘หวงชิงเหยียน’ ผู้นั้น ว่าจะสามารถทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โต จนเขาถูกขับไล่ออกไปอยู่หมู่บ้านชนบท ดังกฎของตระกูลหลี่ที่มีไว้เพื่อจัดการตัวปัญหาอย่างอนุภรรยาผู้ชั่วร้ายหรือไม่ 

อนุผู้ชั่วร้าย อา…ช่างเป็นคำที่ไพเราะฟังแล้วรื่นหูนัก

‘อนุเก้า ข้ารบกวนเจ้าแล้ว สู้ๆ’

อวิ๋นเทียนซื่อกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างชั่วร้ายได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีบ่าวจากเรือนพำนักหลักของหลี่เจิ้งป๋อเข้ามาตบความฝันอันงดงามของตนจนกระจุยกระจายสลายทิ้งดังฝุ่นผง

“เรียนอนุแปด นายท่านให้ข้ามาส่งข่าวเรื่องบทลงโทษของอนุเก้า และให้มาบอกกับท่านว่าคืนนี้จะมาปลอบใจท่านที่เรือนไผ่เขียวขอรับ”

“…”

ก้าวพลาดไปก้าวหนึ่ง ก้าวต่อไปย่อมพลาดตาม เหตุการณ์ในวันนี้คือบทเรียนในวันหน้า ‘อวิ๋นเทียนซื่อเอ๋ยอวิ๋นเทียนซื่อ เรื่องในวันนี้กลายเป็นข้าตัดชุดแต่งงานให้ผู้อื่นสวมใส่หรอกหรือ’ ตอนนี้เขากระจ่างแจ้งแล้ว ว่าตนนั้นได้ช่วยคนผู้หนึ่งกำจัดเสี้ยนหนามไปโดยไม่รู้ตัว ความผิดใดๆ ล้วนตกใส่หัวอนุเก้าทั้งหมด! 

เขาผู้นี้คือผู้ถูกกระทำ…อย่างนั้นหรือ

คืนนี้จะมาปลอบใจ…เช่นนั้นหรือ

หลี่เจิ้งป๋อ……

“เพ้ย!”

__________

สำหรับตอนนี้มีฉากตบตี(ตลกๆ)นะคะ น้องๆ ที่อายุต่ำกว่า 15 ควรได้รับคำแนะนำ เพราะตีจริงๆ มันเจ็บมาก ควรใช้จักรยานในการอ่านนะคะ ห้ามเลียนแบบตัวละครเน้อ เจอกันตอนหน้า ฝากนิยายไว้อ่านเพื่อคลายเบื่อคลายเหงาเรื่องนี้ด้วยเน้อ ~ วันวานวันวาฬ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.13K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1782 blueskys2 (@Blueskys) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 20:54
    สนุกมาก....ชอบความตลกของนาง🥰
    #1,782
    1
  2. #1761 Aisa-Mee (@Aisa-Mee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:59
    รู้แบ้วทำไมนิยายตลกอ่านแล้วไม่เครียด

    เพราะ ..ไรท์เป็นคนตลกๆนี่เอง ชอบบททิ้งท้ายของไรท์

    เราจะใช้จักรยานอ่านให้ดีๆเลยค่ะ
    #1,761
    1
    • #1761-1 วันวานวันวาฬ. (@Look_Peach) (จากตอนที่ 13)
      31 สิงหาคม 2563 / 22:33
      555 ขอบคุณที่ใช้จักรยานตามคำแนะนำนะคะตัวเอง เลิฟมากกก❤️🙏
      #1761-1
  3. #1710 Kunkavin_ (@427799) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 10:20
    ตลกความคิดไปคนละทาง55555555555555
    #1,710
    0
  4. #1706 Burning Princess (@2527jutamat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 17:25
    อย่างงี้ก็ได้หรออออ🤣
    #1,706
    0
  5. #1633 HEART_Y (@HEART14Y) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 10:29
    อ่านเพลินมากจ้าา ขอบคุณไรท์
    #1,633
    2
  6. #1595 Dak บ๊องๆๆ (@iyongimu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 15:53
    โอ้ยสงสารน้อง555 กลั้นขำมา 2-3 ตอนแล้ว
    #1,595
    0
  7. #1466 lissa2 (@Lissa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 19:14
    ชอบคำว่า เพ้ย อ่านหลายรอบแระอยากอ่านถึงตอนจบรอๆๆๆอย่างทรมานนน
    #1,466
    1
  8. #1436 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 01:15
    อุตส่าห์เตรียมการตั้งหลายตลบ...แต่ไม่ช่วยอะไรเลย555
    #1,436
    0
  9. #1423 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:36
    555พยายามร้ายแล้วนะ ไม่เห็นเลยเหรอ
    #1,423
    0
  10. #1401 159357mp (@159357mp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:14
    เพ้ย!สนุกจนวางไม่ลงจริงๆ
    #1,401
    1
  11. #1297 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 19:59
    เพ้ย!รู้ทันไพหมด
    #1,297
    0
  12. #1237 catch me (@nujira) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 20:54
    สงสารรรร อุส่าวางแผนอย่างดี 55555
    #1,237
    0
  13. #1159 yunjaelife (@ploy--jae) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 10:36
    วฃวารน้อง ดีใจได้แปปเดียว55555
    #1,159
    0
  14. #1154 reozie (@reozie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 00:35
    น้องอุตส่าห์​วางแผน 5555
    #1,154
    0
  15. #1029 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 11:55
    ลงแรงทำร้ายคนอื่นไปสิ้นแรงจริงๆ น่าสงสารน้อง
    #1,029
    0
  16. #919 ヨンヨン (@winfinite) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:43
    จะใช่ยาห้ามครรภ์จริงๆป่ะนะ?????
    #919
    0
  17. #871 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 18:32

    ร้ายให้มากๆจะได้เปนอิสระน่ะ

    #871
    0
  18. #859 backpackpear (@backpackpear) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 14:48
    ไม่รู้จะสงสาร รึ สมน้ำหน้าดี 555555555
    #859
    0
  19. #759 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 04:48
    เพ่ย! ไม่รอดแล้วซือซือ
    #759
    0
  20. #634 CH3521 (@CH3521) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 19:13
    5555555 คนมันทันกันอ่ะนะ
    #634
    0
  21. #590 khanaa1a (@khanaa1a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 23:45
    น้ำตาเล็ด.....เมื่อยแก้มมากบอกเลย.
    #590
    0
  22. #583 kairungpha (@kairungpha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:30

    นายเอกหรือนี่. ตลกอั

    #583
    0
  23. #548 naboot (@naboot) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:35
    นั่นตบสั่งสอน หรือตบแมงวันกันแน่ ขำตอนบรรยายบทตบเฉยเลย
    #548
    0
  24. #534 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 10:09
    เหมือนเจอลูกศรย้อนศร5555
    #534
    0
  25. #517 kanyaest (@kanyaest) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:26
    โอ๊ยอุตส่าห์วางแผนดิบดี555555555555
    #517
    0