ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 12 : สามี หรือ โจรราคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,079 ครั้ง
    9 ก.พ. 63

บทที่ ๑๒ สามี หรือ โจรราคะ


‘โบราณเคยกล่าวเอาไว้ว่า โจรปล้นสิบครั้ง ไม่เท่าโจรปล้ำครั้งเดียว’

คำกล่าวนี้…ไม่เชื่อ…ไม่ได้! เพราะตอนนี้อวิ๋นเทียนซื่อกำลังโดนคุกคามจากสามีที่กระทำตนไม่ต่างจาก ‘โจรราคะ’

“เจ้า! ท่านพี่! ท่านใจเย็นก่อน โอ๊ย…” 

“ท่านดื่มน้ำแกงที่ข้าอุตส่าห์เคี่ยวให้ท่านก่อนดีหรือไม่”

“ข้าไม่รู้เป็นอันใดรู้สึกปวดหัววิงเวียนคล้ายจะเป็นโล…ม…อื้อ”

“กำไลข้า! ท่านจะถอดกำไลข้าทำไม!?” 

“ท่าน! หยุด! อื้อ…ท่านได้กลิ่นเหม็นไหม้หรือไม่ ไฟ…”

“ไม่…ไอ้เจ้าบ้า…อึก…ปล่อย”

“ถ้าข้ารอดไปได้ เจ้าตายแน่ อึก…”

“อืม…เข้ามา”

“โอ๊ย…เอามันออกไป”

“อ๊ะ…เจ็บๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เบาๆ หน่อย…ช้าๆ …อึก…ลึก ลึกไป”

“ซี้ด…”

“พ…พอ พอ ข้าไม่ไหวแล้ว”

กว่าจะได้พัก…ฟ้าก็สว่างเสียแล้ว

อ๋อ…ฟ้าเหลืองก็เป็นเช่นนี้เอง…เพ้ย!!

ค่ำคืนแห่งวสันต์ ล่วงเลยผ่านพ้น ตอนนี้เวลาก็ได้เข้าสู่ยามสายของอีกวัน ยามเมื่ออวิ๋นเทียนซื่อลืมตาตื่นขึ้น เขาก็รู้สึกระบมไปทั่วร่าง ทำได้เพียงนอนกะพริบตาปริบๆ มองข้าวของมีค่ามากมายที่โจรราคะส่งมาให้เพื่อปลอบใจ

‘หลี่เจิ้งป๋อ เจ้าใช้เพชรพลอยของมีค่าเหล่านี้ซื้อข้าหรือ…ดี! ข้าจะเก็บเอาไว้ทำทุน ฮึ่ย!’

เมื่อคืนหลี่เจิ้งป๋อไม่พูดพร่ำทำเพลง มาถึงก็จู่โจมทันที แผนการอันใดล้วนใช้การไม่ได้ แผนถ่วงเวลา ยานอนหลับ แกล้งป่วย กำไลกล วางเพลิง แผนการดีๆ กลับถูกหลี่เจิ้งป๋อเตะทิ้งกลายเป็นเรื่องไร้ค่า 

เท่านั้นยังไม่พอ ยังกล้าทำตัวหื่นกามกับผู้มีพระคุณ ซ้ำยังมูมมามตะกละตะกลามยิ่ง เจ้าบ้านั่นแทบไม่ปล่อยให้เขาได้ลงจากเตียง จะมีก็แต่พาไปแช่น้ำหลังเสร็จกิจ ถึงอย่างนั้นก็ยังจับยังคลำไม่หยุด แช่ตัวได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกกระทำต่อในถังน้ำไปอีกหลายยก

ยิ่งคิดอวิ๋นเทียนซื่อก็ยิ่งคั่งแค้นในอก เขาไม่น่าช่วยชีวิตเจ้าคนผู้นี้เลย ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ โอย… ก้นก็ระบม เอวก็เคล็ด กระดิกตัวเป็นเจ็บ พลิกตัวเป็นปวด

 มิใช่ว่าร่างนี้เคยเจอะเจอเรื่องเช่นนี้แล้วหรอกหรือ เหตุใดตอนนี้เขาจึงไม่ต่างจากผู้ป่วยติดเตียงเช่นนี้เล่า โอย…

“คุณชาย ยาบำรุงขอรับ นายท่านสั่งให้ท่านหมอจิ่วจัดส่งมาให้ ดื่มตอนที่ยังร้อนจะดื่มได้ง่ายขึ้นนะขอรับ” อาเป่าประคองยาบำรุงยื่นให้ผู้เป็นนาย ตัวยาล้ำค่าจะทำหกไม่ได้

อวิ๋นเทียนซื่อสะดุดกับคำว่ายาบำรุง อ่า…ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนี้จึงจะถูกต้อง หลี่เจิ้งป๋อยังไม่แต่งภรรยาเอก จะปล่อยให้อนุภรรยาตั้งท้องก่อนไม่ได้ เช่นนั้นยาชามนี้คงจะเป็น…

“อาเป่า มาประคองข้าขึ้นนั่ง” เขาจะซดเจ้ายาชามนั้นรวดเดียวไม่ให้เหลือ ของแบบนี้ต้องดื่มตอนร้อนๆ ถึงจะได้สรรพคุณครบถ้วน

อาเป่าค่อยๆ ประคองผู้เป็นนายให้ลุกนั่ง

อวิ๋นเทียนซื่อใบหน้าบิดเบี้ยวไม่น่ามองด้วยความเจ็บปวด

‘โอย…ซี้ด…เจ้าสามีเนรคุณ กระแทกกระทั้นเข้ามาได้ ช่างไม่รู้จักรักหยก ถนอมบุปผา ข้าสลบแล้วฟื้น หลับแล้วตื่นก็ยังถูกเจ้าทรมาน เพราะสถานะเกอบัดซบนี้แท้ๆ ทำให้ข้าต้องคล้อยตามอยู่ใต้ร่างบุรุษ ทั้งๆ ที่ข้าเองก็เป็นบุรุษไม่ต่างจากใคร ฮ้า…ยิ่งคิดมากก็ยิ่งปวดเอว’

อวิ๋นเทียนซื่อยื่นมือไปรับชามยาบำรุงจากอาเป่า แล้วดื่มลงไปรวดเดียวจนหมด

“อี๋เหนียง ก้อนน้ำตาลขอรับ อมไว้จะได้ไม่รู้สึกขม”

“ไม่ต้อง เก็บไว้เถอะ หวานเป็นลม ขมเป็นยา ข้าไม่ใช่สตรีเจ้าไม่ต้องประคบประหงม ปฏิบัติตัวต่อข้าดังเช่นที่ผ่านมาเถิด”

“แต่ว่านายท่าน…”

“ผู้อื่นสั่ง จำเป็นต้องทำตามด้วยหรือ ข้าก็คือข้า พอเถอะ เจ้าให้คนไปเตรียมน้ำอุ่นๆ ให้ข้าหน่อย ข้ารู้สึกเหนอะหนะอยากแช่น้ำ” อวิ๋นเทียนซื่อสั่งการให้อาเป่าไปจัดการเตรียมน้ำ เวลานี้เขาอยากแช่น้ำล้างเนื้อล้างตัวอีกครั้ง ถึงแม้เมื่อคืนหลี่เจิ้งป๋อจะพาเขาอาบไปรอบแล้วก็เถอะ 

‘ฮึ! ยวนยางเล่นน้ำบ้านปู่เจ้าสิ พูดออกมาได้’ อวิ๋นเทียนซื่อยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เขาก็ยิ่งไม่สบอารมณ์

ใช้เวลาเพียงครู่ สวัสดิการของอนุภรรยาก็ถูกจัดการแล้วเสร็จ อวิ๋นเทียนซื่อไม่อิดออดตั้งใจใช้สวัสดิการนั้นอย่างเต็มที่ ไม่ใช่ว่ายอมรับสภาพเมียน้อยแต่อย่างใด…แต่เพราะเขาไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านนั่นเอง

ข้าจะแช่น้ำ อุ้มข้า

ข้าจะแต่งตัว ช่วยข้า

ข้าจะกินข้าว ป้อนข้า

ข้าจะนอน อย่ามายุ่งกับข้า…

วันนี้ทั้งวันอวิ๋นเทียนซื่อถูกกระทำไม่ต่างจากผู้พิการ เขาถูกหญิงรับใช้ร่างกายกำยำอุ้มไปอุ้มมาภายในเรือนไผ่เขียว ในใจให้รู้สึกอดสูยิ่งนัก หมดสิ้นแล้วความภาคภูมิใจในฐานะบุรุษ เขาได้แต่หัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่า ตราบใดที่ตนเองยังหนีไปไหนไม่ได้ เรื่องราวเช่นเมื่อคืนจะต้องเกิดขึ้นเข้าสักวัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี 

‘ไร้เหตุผล…ไร้เหตุผลสิ้นดี เจอหน้าแค่ไม่กี่ที ไยข้าจึงโดนกดเสียแล้ว’

“หลี่เจิ้งป๋อ เจ้าอย่าให้ถึงทีข้าบ้างก็แล้วกัน”

ณ ตำหนักขององค์ชายสี่ ‘ลู่ฉี’

“ญาติผู้พี่ เหตุใดวันนี้ถึงได้ดูเบิกบานนัก มีเรื่องดีงามอันใดหรือไม่…” ใบหน้าอิ่มเอิบของหลี่เจิ้งป๋อทำให้ลู่ฉีรู้สึกแปลกใจไม่น้อย อาจเพราะความดีความชอบจากเรื่องกบฏอันจวิ้นอ๋อง เสด็จพ่อจึงปูนบำเหน็จให้มากมายกระมัง แต่ญาติผู้พี่ก็ไม่ได้ขาดอะไร เหตุใดจึงดูมีชีวิตชีวานักเล่า หรือว่าจะมีเรื่องราวดีๆ อะไรที่เขายังไม่ทราบ

แววตาอยากรู้อยากเห็นขององค์ชายสี่ ทำให้หลี่เจิ้งป๋อเลิกอมพะนำ

“เช่นนั้นหรือ ก็ไม่มีอันใด กระหม่อมเพียงแต่คิดถึงคนผู้หนึ่งเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“คงไม่ใช่…อนุแปดที่กำลังถูกท่านปั่นหัวกระมัง พี่ชายท่านอย่าหาว่าข้าไม่เตือนท่าน ข้าได้ฟังเรื่องราวของคนผู้นี้มาบ้างแล้ว ท่านอย่าได้เห็นเป็นเรื่องสนุกเชียว ฐานะอย่างท่านกับข้าไม่อาจเผยจุดอ่อนให้ผู้ใดพบเห็น ไร้ใจจึงดีที่สุด”

“ที่พระองค์ตรัสมานั้นก็ไม่ผิด แต่สำหรับกระหม่อมแล้ว หากมีคนที่ทำให้กระหม่อมรู้สึกอยากปกป้องอย่างแท้จริง คนผู้นั้นก็จะยิ่งทำให้กระหม่อมต้องพยายามกระทำตนให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น การที่จะดูคนออก บอกคนได้ ใช้คนเป็นนั้น ไม่อาจกระทำตนไร้ใจ องค์ชาย…หากยามใดเมื่อเรานั้นมีจุดอ่อน เราก็ย่อมมองเห็นจุดอ่อนของผู้อื่นเช่นกัน กระหม่อมแข็งแกร่งเพื่อคนผู้หนึ่งได้ ผู้อื่นก็สามารถทำได้เช่นกัน เช่นนี้ย่อมทำให้ไม่เป็นการดูถูกศัตรู ไม่ดูถูกศัตรู ย่อมไม่ประมาท ไม่ประมาท ย่อมไม่พลาด เมื่อไม่พลาด ย่อมไม่แพ้ เมื่อไม่แพ้ ย่อมต้องชนะ”

ลู่ฉีน้อมรับฟังหลี่เจิ้งป๋อ บุรุษตรงหน้าเป็นทั้งญาติและอาจารย์สำหรับเขา ผู้อื่นไม่รู้แต่เขาย่อมรู้ดี พระญาติฝั่งมารดาของเขาผู้นี้แม้พรั่งพร้อมมั่งคั่งแต่กลับโดดเดี่ยวยิ่งกว่าใคร ด้วยภาระหน้าที่รับผิดชอบมากมาย จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเปิดใจรับผู้อื่น

คนประเภทเดียวกัน ย่อมเข้าใจกันดี

เขากับญาติผู้พี่นั้นมีชะตาคล้ายคลึงกัน เขาย่อมยินดีหากพี่ชายพบเจอผู้เป็นดั่งเรือนใจ เรือนที่สามารถหลับได้เต็มตื่น สถานที่…ที่เป็นดั่งบ้านให้กลับไป เขาสนิทกับญาติคนนี้ยิ่งกว่าพี่น้องคนอื่นๆ สิ่งใดที่พี่ชายเอ่ยว่าดี สำหรับเขาแล้ว ล้วนดีทั้งสิ้น

“ญาติผู้พี่ ท่านจะจัดการเสิ่นมี่ฮวาอย่างไร ข้าได้ยินท่านลุงบอกว่ามีคนกำลังกวนน้ำให้ขุ่น เรื่องนี้จัดการไม่ง่าย สถานะของนางพิเศษนัก”

“ศัตรูที่ร้ายเหลือ ไม่เท่าเกลือเป็นหนอน จะอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยไปได้ ต่อให้เป็นพระญาติสายรองของเจี่ยงกุ้ยเฟยแล้วอย่างไร ผู้เกี่ยวข้องกับกบฏอันจวิ้นอ๋องย่อมไม่อาจเลี่ยงภัยพิบัติ หากผู้ใดคิดยื่นมือ ข้าย่อมยินดีเป็นคู่มือให้เช่นกัน”

ขณะที่หลี่เจิ้งป๋อกับองค์ชายสี่ลู่ฉีกำลังสนทนาเรื่องราวจากสายข่าวต่างๆ อยู่นั้น ร่างเงาสายหนึ่งก็พลันปรากฏตัวขึ้น

“เรียนนายท่าน ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นที่เรือนไผ่เขียวแล้วขอรับ อนุเก้าถูกอนุแปดทุบตีอยู่ภายในเรือน สภาพดูแล้วสะบักสะบอมยิ่งขอรับ”

เมื่อหลี่เจิ้งป๋อได้รับฟังรายงานเรื่องของสองอนุภรรยาจากองครักษ์เงา เขาให้รู้สึกขำขันอนุแปดของตนยิ่งนัก ‘ภรรยา มิใช่ข้าใช้งานเบญจมาศดอกน้อยของเจ้าอย่างหนักหน่วงทั้งคืนแล้วหรอกหรือ ถูกสามีปราบพยศไปทั้งคืนแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงมีแรงทุบตีผู้อื่นได้อีก’

ย้อนรำลึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน หลี่เจิ้งป๋อก็ให้รู้สึกแปลกใจกับการกระทำของตนไม่น้อย เดิมทีเขาก็มิได้กระหายในเรื่องราวของเพศรสสักเท่าไหร่ หากแต่พอเมื่อเป็น ‘อวิ๋นเทียนซื่อ’ เขากลับมิอาจยับยั้งช่างใจได้ 

เขาพึงใจกับทุกอากัปกิริยาของคนผู้นั้น ปฏิเสธก็ดี ไม่ยินยอมก็ช่าง อาจเป็นเพราะความแปลกใหม่จากเจ้าตัว ประเดี๋ยวผลักไส ประเดี๋ยวเรียกร้อง จึงสร้างความสำราญอิ่มเอมให้แก่เขากว่าที่ผ่านมา กล่าวได้ว่าไม่เคยมีครั้งใดที่ทำให้เขาหวนคำนึงได้เท่าครั้งนี้ แม้กระทั่งค่ำคืนแรกที่เคยมีร่วมกัน ก็ยังไม่รู้สึกพึงใจเท่ากอดอุ่นๆ ของเมื่อคืนวาน 

คนผู้เดียวกันทว่าต่างสถานการณ์…ต่างความรู้สึก

นับวันเขาก็ยิ่งประทับใจในตัวอนุแปดมากขึ้นเรื่อยๆ แม้เวลาจะผ่านมาได้ไม่นาน แต่อวิ๋นเทียนซื่อก็สะกิดหัวใจของเขาในทุกครั้งที่พบเจอ สะดุดจนต้องหันกลับไปมองสักหลายๆ ครา ครั้นเมื่อประสานสบสายตา เขาก็ยิ่งมั่นใจในความปรารถนาในเบื้องลึกของตนเอง 

โดยเฉพาะเมื่อผ่านพ้นเหตุการณ์ช่วยชีวิตที่จวนอันจวิ้นอ๋องในวันนั้น ความรู้สึกประหลาดรสชาติหวานล้ำพลันก่อกำเนิดขึ้นทีละนิดทีละน้อย ไม่อาจแน่ชัดว่าเรื่องราวความรักใคร่ระหว่างสามีภรรยาจะเป็นเช่นที่กำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้หรือไม่ แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขาแน่ใจอย่างที่สุด…นั่นคือ…เขาไม่อาจปล่อยอวิ๋นเทียนซื่อให้หลุดลอยหายไปในทุกๆ กรณี

แม้คนงามจะกระทำตัวนอบน้อมคล้อยตาม แต่แววตามิได้บ่งบอกถึงความรักใคร่หลงใหลดังเก่าก่อน เมื่อก่อนเป็นเขาที่ตาไร้แวว แต่บัดนี้เหตุการณ์นั้นพลิกกลับสลับด้าน เขาจะต้องเรียกแววตาห่วงใยรักใคร่นั้นคืนกลับมาให้ได้!

“ลอบช่วยเหลืออนุแปดอย่างลับๆ ส่งตัวอนุเก้ากลับไปให้ท่านแม่อบรมที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่สายหลักที่เมืองเล่าหยาง อ้อ นำตัวอนุสามเดินทางไปที่นั่นด้วย และให้พ่อบ้านหม่าไปที่เรือนไผ่เขียว รายงานอนุแปดว่า…คืนนี้ข้าจะไปปลอบใจ”

สิ้นคำสั่งของหลี่เจิ้งป๋อ เงาร่างขององครักษ์เงาผู้นั้นก็เลือนหายจากไป

‘หวงชิงเหยียน’ ก็ช่างหลงระเริงนัก หากไม่ใช่เพราะมารดายัดเยียดญาติห่างๆ คนนี้มาให้ เขาหรือจะรับคนแบบนี้มาร่วมชายคา เกอที่ชอบกระทำตนเฉกเช่นสุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ ถือตนว่าเป็นคนของมารดาเขา กระทำตัวเย่อหยิ่งไม่เห็นหัวผู้ใดอยู่เป็นนิจ เขาอยากกำจัดไปให้พ้นๆ เสียนานแล้ว 

 ‘จวนนอกเมืองแห่งนั้นเป็นข้าคือผู้ถือสิทธิครอบครอง ฐานที่มั่นบัญชาการของข้า ไม่ใช่ที่ที่จะให้ผู้ใดมาก่อกวนคนที่ข้าให้ความโปรดปรานได้!”

เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นถือเป็นความดีความชอบของซื่อซื่ออีกเช่นเคย เห็นทีคงต้องตอบแทนภรรยาให้ดีกว่าเดิมเสียแล้ว 

ภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน ก็อุตส่าห์ช่วยเขากำจัดตัวปัญหาไปได้ตั้งหลายคน เช่นนี้ไม่เรียกดาวนำโชค แล้วจะเรียกอะไร

“ภรรยาดีเสริมดวงสามี ก็เป็นเช่นนี้เอง”

เมื่อองค์ชายสี่ลูฉีได้ยินวาจาของญาติผู้พี่ ก็ทำเพียงส่ายหน้าให้กับรอยยิ้มจิ้งจอกที่กำลังประดับประดาอยู่เกลื่อนใบหน้า อดใจจะเอ่ยเย้านัยน์ตาวาววับนั้นไม่ได้ “พี่ชายท่านคงไม่ได้หลงลืมว่าข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้หรอกใช่หรือไม่ เหตุใดจึงยิ้มได้น่ากลัวซ้ำยังกล่าวออกมาเช่นนั้นกันเล่า”

‘เฮ้อ…เจ้าแกะน้อยเอ๋ย เจ้าจะรู้ตัวหรือไม่ ว่าเจ้าได้ช่วยเหลือหมาป่าที่กำลังห่มหนังแกะเข้าให้แล้ว อนุแปดคงถูกพี่ชายกลืนกินทั้งตัวจนไม่เหลือแม้กระทั่งกระดูกแน่แล้ว’ ลู่ฉีทำได้เพียงเวทนาอนุแปดอยู่ในใจ ใครใช้ให้คนผู้นั้นไปกระตุ้นความสนใจของพี่ชายเขากันเล่า

‘สุดแท้แต่ชะตากรรมของเจ้าแล้ว อวิ๋นเทียนซื่อเอ๋ย’

__________

สำหรับตอนนี้หลายคนอาจไม่ชอบไม่พอใจนะคะ เอิ๊กๆ แต่เราพยายามแล้วนะคะ ลองแต่งให้น้องรอดแล้วแต่ความคิดมันตัน คิดอยู่นาน คิดไม่ออก เลยลองใช้ด้านมืดเขียนดู ด้านมืดไหลลื่นมากเลยค่ะ แต่ก็ยังกั๊ก NC ระหว่างเราสองอยู่นะคะ ให้มีความรักชักนำค่อยเขียน NC งามๆ ให้ซื่อซื่อเนาะ ฝากนิยายเอาไว้อ่านแก้เซ็งหรือคลายเครียดด้วยเน้อ ~ วันวานวันวาฬ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.079K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1760 Aisa-Mee (@Aisa-Mee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:48
    ขำดีจ้ะไรท์ชอบๆๆ
    #1,760
    1
  2. #1631 HEART_Y (@HEART14Y) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 10:13
    สนุกมาก
    #1,631
    0
  3. #1400 159357mp (@159357mp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:59
    เมียท่านตีเขาอยู่นะคะ ยังมีการปลอบใจด้วย 555
    #1,400
    1
  4. #1296 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 19:51
    หมั่นไส้สามีน้องซื่อมาก
    #1,296
    0
  5. #1158 yunjaelife (@ploy--jae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 10:26
    โถ่ น้อง555555
    #1,158
    0
  6. #1028 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 11:42
    สดุด แถมยังเขินดอกเบญจมาศน้อย
    #1,028
    0
  7. #758 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 04:41
    ไม่เป็นไรเราไม่เน้นnc แต่ตอนนี้ฮาอ่ะเราชอบ อิพี่นี่มันร้ายเหลือคณา555
    #758
    0
  8. #633 S. MDJB. (@jidtip) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 15:23
    ใครก็ได้ชงเรือองค์ชาย4หน่อยค่าาาา5555555 อยากให้นางมีเมียมั่งแล้วจะเข้าใจพี่นาง
    #633
    0
  9. #591 Ppillow_ (@djangloei) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 00:35
    ชั้นชอบองค์ชายอ่ะ555555555
    #591
    0
  10. #582 kairungpha (@kairungpha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:22

    เป็น nc ที่แนวมาก

    #582
    0
  11. #516 kanyaest (@kanyaest) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:19
    แล้วน้องเป็นไงมาไงถึงไปตบตีกับอนุเก้าได้โอ๊ยย555555555
    #516
    0
  12. #387 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 07:59
    โดนกินเลย 55555
    #387
    0
  13. #342 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 16:01
    ความรักสวนทาง แต่จิตใจน้องยังไม่หมดรักจริงๆ สามีคงเอาใจน้องกลับมาได้ไม่ยาก
    #342
    0
  14. #329 2mjtshw (@MaynieTuan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 14:01
    โธ่ยัยน้องใช้สารพัดวิธีก็แล้ว ยังไม่รอดพ้นเงื้อมมือสามีเลยค่ะ
    #329
    0
  15. #316 ^-^girl lino (@z-ater14) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 03:17
    รอน้องเอาคืนให้เจ็บแสบ หนีกรงทอง
    #316
    0
  16. #266 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 06:54
    สามีเนรคุณ หลอกใช้น้องในทุกสถานการณ์
    #266
    0
  17. #181 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 07:50
    เมื่อไหร่น้องจะได้เอาคืนคะ? 555+ รอสมน้ำหน้าพ่อพระเอกจอมเจ้าเล่ห์
    #181
    0
  18. วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 04:48
    แหมมมมมมมม เจ้าเล่ห์นักพ่อคุณ

    ป.ล.คุณไรท์ผูกเรื่องได้เก่งมาก 555
    #118
    0
  19. #95 SYMFOCIPY' (@okgufake) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 21:30
    พระเอกเราร้ายมาก หลอกใช้น้องอีกละ
    #95
    0
  20. #87 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 06:44
    คริสไม่ต้องเสียใจถ้าเลี่ยงไม่ได้ถือว่าทำทานให้หมาไปละกัน ช่างมัน
    #87
    0
  21. #80 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 16:53
    อื้อหือ
    #80
    0