ภรรยา…อภัยให้ข้าเถิด (สนพ.บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 11 : จัดการเสิ่นมี่ฮวา และลู่หานเฟิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,173 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

บทที่ ๑๑ จัดการเสิ่นมี่ฮวา และลู่หานเฟิง


ณ ห้องขังเชื้อพระวงศ์ แห่งคุกหลวง

หลี่เจิ้งป๋อเดินทางมาสมทบกับจ้าวเฟยอวี่และองค์ชายสี่ที่กำลังกระทำการสอบสวนลู่หานเฟิง เดิมทีเหตุการณ์ลักพาตัวเขาในครั้งนี้ ถูกสร้างขึ้นเพื่อตัดความสัมพันธ์สัญญาหมั้นหมายและดำเนินการแตกหักกับจวนอันจวิ้นอ๋องเพียงเท่านั้น

เพื่อป้องกันหายนะที่จะเกิดขึ้นจากข้อหากบฏ ก็ต้องกันตัวเองและคนรอบข้างให้ออกห่าง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้กลัวเกรงสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังต้องกระทำการอ้อมค้อมกำจัดผู้คนตามคำสั่งของผู้เป็นอาจารย์ เรื่องที่สมควรทำ ก็ได้ทำลงไปทั้งหมดแล้ว 

ในตอนนี้ใยแมงมุมถูกเก็บ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหลี่และจวนอันจวิ้นอ๋องได้ขาดสะบั้นลงไปพร้อมกับข้อหาลักพาตัว และจากข้อหาลักพาตัว โยงใยสู่ข้อหา…กบฏ!

“ลู่หานเฟิง เป็นเจ้าที่ทำตัวเองแล้ว”

“ฮ่าๆ วันนี้เป็นข้าที่พ่ายแพ้ ชนะเป็นเจ้าแพ้เป็นโจร จะพูดจามากความไปไย จะฆ่าก็ฆ่า!” ลู่หานเฟิงแววตาหม่นแสง เมื่อพ่ายแพ้ก็อยากจากไปโดยเร็ว ด้วยในใจนั้นขื่นขม สิ่งต่างๆ ที่เคยทำมาก่อนหน้า เวลานี้กลับไร้ประโยชน์สิ้นดี 

“เรื่องที่เจ้าพ่ายแพ้ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรเกิดขึ้น บัลลังก์นี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรถวิลหา เดิมทีบิดาของเจ้าก็เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ หากไม่มักใหญ่ใฝ่สูงเกินศักดิ์ ฐานันดรชินอ๋องคงสืบทอดส่งต่อแก่เจ้าแล้ว เหตุใดจะยังเป็นเพียงจวิ้นอ๋องเช่นนี้ได้ เสด็จพ่อให้โอกาสพวกเจ้าพ่อลูก เห็นแก่สัมพันธ์แห่งสายโลหิต แต่ไม่นึกว่าพวกเจ้ากลับตั้งตนซ่องสุมกองกำลัง การที่เจ้าเดินมาสู่เส้นทางสายหายนะเช่นนี้ ล้วนต้องโทษตัวเอง” 

องค์ชายสี่ ‘ลู่ฉี’ เอ่ยวาจาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ญาติผู้นี้ไม่เคยประมาณตนด้วยเพราะมีบิดาไร้คุณธรรม อดีตอันอ๋องปลูกฝังให้ลู่หานเฟิงเชื่อว่าตนเกิดมาเพื่อบัลลังก์ เรียกได้ว่าสองพ่อลูกทะเยอทะยานเกินกำลัง อยากได้ใคร่มีในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง

หนึ่งผู้ชราล่วงหน้า ตายจาก

หนึ่งผู้เยาว์รุดเร่ง ตามติด

หนทางอสรพิษซ่อนดาบ…มีเพียงหลุมลึก รอฝัง ดับเงาร่าง

บทสนทนาระหว่าง องค์ชายสี่ลู่ฉี และ อันจวิ้นอ๋องลู่หานเฟิง ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จวบจนรุ่งสางของวันใหม่ ฎีกาหลายฉบับและรายงานหลายแผ่นขององค์ชายสี่ ถูกนำขึ้นสู่ท้องพระโรง พร้อมทั้งประกาศสำเร็จโทษผู้คนแห่งจวนอันจวิ้นอ๋องทั้งหมด


ประกาศจากราชสำนักได้ถูกติดประกาศขึ้น เรื่องราวสะเทือนฟ้าดินของจวนอันจวิ้นอ๋องเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทุกหัวระแหง เหล่าบัณฑิตต่างคัดลอกประกาศแถลงเหตุแผ่นแล้วแผ่นเล่าแจกจ่ายแก่ผู้คน

เหตุการณ์เชื่อมโยงต่อเนื่อง เริ่มจากคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ถูกลักพาตัวอย่างอุกอาจ ด้วยเหตุผลกระทำตัวขัดขวางเส้นทางสายน้ำไหลของอันจวิ้นอ๋องครั้งแล้วครั้งเล่า 

เมื่อความสัมพันธ์เกี่ยวดองแปรเปลี่ยนเป็นความบาดหมาง คุณชายใหญ่หลี่และอนุคนงาม จึงถูกคนของอันจวิ้นอ๋องลักพาตัวไปทรมานเพื่อบีบบังคับให้มอบผลประโยชน์พื้นที่นาเกลือทางใต้พร้อมกับเส้นทางขนส่งให้แก่ว่าที่น้องเขยราชนิกุลผู้คดโกง โดยที่ฝ่ายนั้นได้สร้างสัญญาซื้อขายฉบับลวงผูกขาดเพื่อตบตาผู้คน

พอว่าเรื่องนี้รับรู้ถึงพระกรรณขององค์ชายสี่ พระองค์จึงเร่งรุดเข้าวังถวายรายงาน ขออนุมัติหมายค้นจวนอันจวิ้นอ๋องเพื่อช่วยเหลือญาติฝ่ายพระมารดาให้ทันท่วงที ทว่าเมื่อนำกำลังคนมาบุกค้นจวนอันจวิ้นอ๋องกลับได้พบเรื่องราวไม่คาดฝันขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นห้องลับคลังอาวุธ ยังมีอุโมงค์ใต้ดินเก็บเรื่องราวสำคัญ ณ ที่แห่งนั้นองค์ชายสี่ได้พบรายชื่อทหารกล้าไร้สังกัด ซึ่งคลับคล้ายคลับคลาว่ามาจากจักรพรรดิรัชสมัยก่อน และไม่เพียงเท่านั้นยังพบเจอแม้กระทั่งแผนที่ระบุฐานที่มั่นของกองกำลังปริศนา

หลังจากองค์ชายสี่ช่วยเหลือพระญาติฝั่งมารดาได้สำเร็จ

การกวาดล้างก็ตามมา เพื่อไม่ให้ผู้อื่นมีเวลาตั้งหลักถอยหนี ภายในค่ำคืนนั้นกองกำลังองครักษ์หลวงจึงรวมพลเร่งรุดเข้าปะทะกับกองกำลังปริศนาที่ปักหลักอยู่ในอารามใสสงบในทันที ต่อมาจึงได้รู้ว่าเป็นกองกำลังที่อดีตอันอ๋องทิ้งไว้ให้แก่บุตรชาย

สาเหตุแท้จริงของเรื่องราวกับการปรากฏตัวของกองกำลังอดีตอันอ๋อง ความจริงเบื้องหลังของเรื่องเงินทอง เรื่องราวสะท้านฟ้าสะเทือนแผ่นดินของจวนอันจวิ้นอ๋องจึงถูกเปิดเผยตีแผ่

ผู้คนมิได้สนใจถึงที่มาที่ไป เพียงสนใจถึงจุดเริ่มต้นและจุดจบของผู้แพ้

เรื่องราวของลู่หานเฟิงเป็นเพียงเรื่องเล่าเพิ่มอรรถรสให้แก่ชาวบ้านร้านตลาด ทั้งยังถูกแต่งเติมคาดเดาต่างๆ นานา ด้วยปลายพู่กันของเหล่าบัณฑิตว่างงานตามโรงน้ำชา…

ขณะที่ผู้คนโจษจันสนุกปากอยู่นั้น ภายในคฤหาสน์ตระกูลหลี่กลับมีสตรีผู้หนึ่งที่ไม่สามารถรับรู้ข่าวสารใดๆ จากภายนอกได้แม้แต่น้อย

เสิ่นมี่ฮวาเดินกลับไปกลับมาด้วยความกระวนกระวายใจ นางต้องการทราบเรื่องราวความเป็นไปของแผนการ เพราะตั้งแต่ค่ำของเมื่อวานจวบจนบ่ายคล้อยของวันนี้ นางยังไม่สามารถรับรู้เรื่องราวใดๆ ได้เลย

นางสั่งการให้คนสนิทหลายคนออกไปตามข่าวแต่ก็ไม่มีผู้ใดกลับมาเพื่อส่งข่าวสักคน

แม้นรู้ว่าตนสมควรอยู่นิ่งๆ เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่ความร้อนรุ่มในอกนี้อย่างไรก็ไม่อาจมอดดับโดยง่าย ไม่ทันที่เสิ่นมี่ฮวาจะได้คิดการอื่นใด หลี่เจิ้งป๋อก็ได้เยื้องย่างปรากฏกายที่เรือนไม้หอม

การปรากฏตัวของหลี่เจิ้งป๋อทำให้เสิ่นมี่ฮวาถึงกับเข่าอ่อน นางทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

“คะ…คารวะ…คารวะนายท่าน”

“เจ้ารู้ถึงสาเหตุที่ข้ามาเยือนถึงเรือนหรือไม่อนุห้า”

“นายท่าน…ท่าน…ท่านพี่ มา…หาข้า…ผู้อนุภรรยาด้วยเหตุใดหรือเจ้าคะ” เสิ่นมี่ฮวาทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามสามี นางจะต้องปากแข็งให้ถึงที่สุด นางจะไม่รับความผิดใด เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นอันจวิ้นอ๋องผู้นั้นที่กระทำ นางจะไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับคนผู้นั้น จะอย่างไรก็ยอมรับไม่ได้!

“อืม…ในเมื่อเจ้าแสร้งทำเป็นไม่รู้ ข้าคงต้องให้ผู้คุมกฎประจำตระกูลเป็นผู้สอบสวนจัดการ โทษของการกระทำตัวเยี่ยงหนอนบ่อนไส้ ร่วมมือกับคนนอกวางแผนปลิดชีพสามี คิดว่าเจ้าคงทราบอยู่แล้วว่าสมควรมีผลลัพธ์อย่างไร เสิ่นมี่ฮวา…เจ้าจบแล้ว” ขาดคำหลี่เจิ้งป๋อก็ส่งสัญญาณให้องครักษ์ประจำตัว ทำการควบคุมตัวเสิ่นมี่ฮวาเอาไว้

“อย่า ท่านพี่ นายท่าน ข้า ข้าไม่ได้ทำ ต้องเป็นผู้อื่นใส่ร้ายข้า ใช่…ต้องใช่แน่ๆ ต้องเป็นพวกนังจิ้งจอกสารเลวใส่ร้ายข้าแน่ๆ”

“ไม่รับผิดหรือ อืม…น่าแปลก คนของเจ้ากลับไม่พูดเช่นนั้น” ทันใดนั้นศีรษะของผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดของเสิ่นมี่ฮวาก็ถูกผู้ติดตามของหลี่เจิ้งป๋อโยนเข้ามาสู่ใจกลางโถงเรือน ภาพสยดสยองพลันประจักษ์แก่สายตาของนาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ 

ศีรษะที่กลิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกถลนของศีรษะเหล่านั้นต่างกำลังจ้องมองเสิ่นมี่ฮวา

“มีอะไรจะพูดอีกหรือไม่อนุห้า”

เสิ่นมี่ฮวาหวาดผวาตื่นกลัวกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าจนแทบสิ้นสติ นางกลัวแล้ว สำนึกเสียใจแล้ว นางไม่น่าร่วมมือกับคนผู้นั้นเลย…

เดิมทีนางเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาจากญาติสายรองของเจี่ยงกุ้ยเฟย นางได้รับพระเมตตาจากพระอัครชายาเจี่ยง ด้วยเพราะใบหน้าของนางคล้ายคลึงน้องสาวที่สิ้นบุญแต่ยังเล็กของพระองค์ ฝ่าบาทจึงมีพระเมตตาเชื่อมวาสนาให้นางกับท่านพี่ ไม่นึกเพราะความแค้นเคืองริษยาโง่เง่าของนาง จะนำพาความตายมาสู่ตนเองตั้งแต่ยังสาว แม้นไม่อยากตายแต่นางจะทำอันใดได้อีกเล่า คิดสังหารผู้อื่นก่อน เมื่อพ่ายแพ้ย่อมต้องถูกคนผู้นั้นย้อนรอย

คิดได้เช่นนั้น เสิ่นมี่ฮวาก็ไม่คิดดิ้นรนอะไรอีก ยินยอมให้จับกุมแต่โดยดี แม้นนางจะกลัวแต่นางก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม


ณ เรือนไผ่เขียว ที่อยู่ปัจจุบันของอนุแปดอวิ๋นเทียนซื่อ

อวิ๋นเทียนซื่อให้รู้สึกหนักอึ้งในหัวใจยิ่งนัก เขาถูก (ลัก) พาตัวมาที่เรือนแห่งนี้โดยคนของหลี่เจิ้งป๋อ

นับตั้งแต่เขาลงจากรถม้า เขาก็เข้าใจสถานการณ์แจ่มแจ้ง ที่แห่งนี้คือกรงทองของตระกูลหลี่ สถานที่พำนักที่ใหม่ของเขา

เรือนไผ่เขียวแห่งนี้ใหญ่โตเกินระดับฐานะอนุภรรยาอยู่บ้าง การตกแต่งเรียบง่ายแต่กลับหรูหรามีราคา ห้องหับก็มีมาก บรรยากาศโดยรอบก็มีกลิ่นอายแห่งความสงบน่าอยู่ อีกทั้งในคลังส่วนตัวยังมีสินเดิมของเขาทั้งหมดวางอยู่ทั้งสิ้นสิบเอ็ดหีบ ใช่…สิบเอ็ดหีบ มิใช่สิบหีบ หลี่เจิ้งป๋อคงลงแรงครั้งนี้เพื่อไถ่โทษที่ทอดทิ้งเขา

สิ่งใดที่เคยขายแลกเปลี่ยนเป็นเงินตรา ล้วนกลับมาสู่เจ้าของเดิมอีกครั้ง ไม่เว้นแม้แต่โต๊ะและเก้าอี้

‘แต่แล้วอย่างไร เจ้าเริ่มสนใจข้า แต่ข้าไม่อยากเป็นเมียเจ้า ข้าเป็นชายชาตรีอกสามศอก!’ จะอย่างไรเขาก็ยังอยากมีอิสระ ชีวิตยุ่งยากอย่างอนุภรรยามีอันใดดีหนักหนา แก่งแย่งหนึ่งบุรุษต่อโฉมงามนับโหลไม่ใช่เรื่องสนุก เขาไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เขาไม่มีความรู้ล้ำลึกและไม่มีความสามารถเก่งกาจ ต่อให้พอจะเอาตัวรอดได้อยู่บ้าง แต่มิได้หมายความว่าจะไม่ตกหลุมพรางผู้ใด

เช่นนี้แล้วเขาควรทำอย่างไรต่อไปดี หนีก็ไม่ได้ เจ้าพวกคนด้านนอก ที่เดินวนรอบเรือนพวกนั้น แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นผู้มีพลังยุทธ์ หรือควรลองทวงบุญคุณกับเจ้าสามีเฮงซวยนั่นดู ไม่! หากเจ้าบ้านั่นอุตริประทานบุตรชายหญิงให้เขาเพื่อตอบแทนน้ำใจ เขาก็จะยิ่งขยับตัวทำอันใดไม่ได้ สถานะอนุภรรยาช่างยุ่งยากนัก… 

‘สวรรค์ ไยท่านประทานชีวิตใหม่ให้ข้าทั้งที เหตุใดจึงไม่ให้ข้าได้อยู่ในสถานะเจ้าคนนายคนอย่างหลี่เจิ้งป๋อบ้าง ขอสัญญาว่าข้าจะไม่รังแกผู้คนเหมือนลูกเต่าหลี่ ไม่ใช้อำนาจในทางผิดกดใครทำเมีย…’

ขณะที่อวิ๋นเทียนซื่อตัดพ้อสวรรค์ บ่นกระปอดกระแปดในใจทั้งพยายามใช้ความคิดหาทางรับมือกับทุกสถานการณ์ที่จะต้องเผชิญอยู่นั้น อาเป่ากับเสี่ยวชิงสาวใช้ที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาใหม่ ก็ได้นำขบวนเหล่าข้าทาสบริวารที่ผู้เป็นสามีส่งมาให้อีกหกคน 

บ่าวทั้งหกคนเดินเข้ามาคารวะเจ้านายแห่งเรือนไผ่เขียวด้วยความเคารพนอบน้อม

“อี๋เหนียงขอรับ ผู้คนเหล่านี้คือบ่าวที่นายท่านส่งมอบให้แก่เรือนไผ่เขียวขอรับ” อาเป่าแนะนำชื่อเสียงเรียงนามและหน้าที่ของคนเหล่านั้นให้แก่เจ้านายของตนฟังด้วยใบหน้าที่ปิดบังความยินดีไม่มิด

คนทั้งหกคุกเข่าเคารพอวิ๋นเทียนซื่ออย่างมีระเบียบ ดูแล้วให้ความรู้สึกเคร่งครัดแปลกๆ อย่างยิ่ง

“ลุกขึ้นเถิด ข้าไม่ใช่หลี่เจิ้…เอ่อ…เสี่ยวชิงเจ้าจัดการเรื่องที่พักให้ทุกคนและแนะนำหน้าที่ต่างๆ ให้คนที่มาใหม่ด้วยก็แล้วกัน” 

อวิ๋นเทียนซื่อตกรางวัลให้แก่บ่าวไพร่ผู้มาใหม่ทั้งหกเป็นขวัญถุง จากนั้นจึงสั่งให้แยกย้าย คล้อยหลังของสาวใช้คนใหม่ เขาก็เคลื่อนสายตามองไปที่ใบหน้าน้อยๆ ของอาเป่าที่กำลังกลั้นยิ้มมีความสุข

‘เด็กน้อย…แก้มเจ้ากำลังจะแตกแล้ว หุบยิ้มหน่อย เดี๋ยวข้าก็จับได้หรอก’

หลี่เจิ้งป๋อให้คนพาตัวอาเป่ามาที่เรือนนี้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน ตอนที่เขาก้าวเท้าเข้ามาเรือนแห่งนี้ ก็เห็นอาเป่านั่งสัปหงกอยู่บนพื้นเพื่อรอเขา ‘อาเป่าเอ๋ย ดียิ่งนักที่เจ้าไม่เป็นอะไร’

แม้จะไม่พอใจที่หลี่เจิ้งป๋อเผด็จการพาเขามาอยู่ในกรงทอง แต่เขาก็ซึ้งใจในเรื่องของอาเป่า หากอาเป่ามิได้รับการคุ้มครอง คงสิ้นชีพด้วยคมดาบเฉกเช่นสองสาวใช้ของอนุสามไปแล้ว

‘คงต้องเรียกว่าข้าช่วยชีวิตคนของเจ้า เจ้าก็ช่วยชีวิตคนของข้ากลับกระมัง’ เขาช่วยเหลืออนุภรรยาคนที่สามของหลี่เจิ้งป๋อ หลี่เจิ้งป๋อก็ให้คนช่วยอาเป่า นับว่าไม่ติดค้างกันในเรื่องนี้

“อาเป่า ไม่สิ ต้องเรียกท่านพ่อบ้านเป่าแล้วหรือไม่” อวิ๋นเทียนซื่อหยอกเย้าอาเป่าที่ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรกับใครเขา

“คุณชาย อี๋เหนียงเหตุใดเอ่ยเช่นนั้นขอรับ บ่าวเป็นหัวหน้าผู้ดูแลเรือนไผ่เขียวเท่านั้น หาใช่พ่อบ้านแต่อย่างใด”

“ได้ๆ ผู้ดูแลก็ผู้ดูแล ว่าแต่เรื่องที่ให้ไปสืบเป็นอย่างไรบ้าง”

“เป็นอย่างที่คุณชายคาดการณ์เอาไว้ขอรับ เป็นอนุห้าจริงๆ ที่เป็นนกต่อ ข้าสอบถามเรื่องนี้มาจากพี่เสี่ยวชิงด้วยตนเอง พี่เสี่ยวชิงยังเล่าเรื่องที่ภายนอกร่ำลือให้ข้าฟังอีกด้วยขอรับ เที่ยงพรุ่งนี้ที่ลานประหารหน้าศาลอาญา อันจวิ้นอ๋องจะถูกรับโทษห้าม้าแยกร่าง ลบรายชื่อออกจากเชื้อพระวงศ์ รวมถึงบุตรชายบุตรสาวของอดีตอันอ๋องทุกคนต่างก็ล้วนได้รับโทษประหาร แม้แต่คนที่แต่งออกไปแล้วก็ถูกเรียกกลับเพื่อรับโทษทัณฑ์ ส่วนบ่าวไพร่ถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่ชายแดน อ้อ…ยังมีกองกำลังที่อดีตอันอ๋องก่อตั้งเอาไว้ กลุ่มคนเหล่านั้นล้วนรับโทษให้ตายตกตามเจ้านายไปทั้งหมดขอรับ”

พอได้ฟังแม้ไม่รู้สึกประหลาดใจ แต่อวิ๋นเทียนซื่อก็อดทอดถอนใจให้แก่บุคคลเหล่านั้นไม่ได้ ยุคสมัยนี้เดินผิดเพียงก้าวก็รั้งชีวิตตนไม่ได้แล้ว เขารู้สึกห่อเหี่ยวกับเรื่องราวที่รับรู้ยิ่งนัก ชีวิตที่คล้ายมดแมลง เกิดได้ ดับง่าย เช่นนี้ ต่อให้เป็นศัตรูให้อย่างไรเขาก็เวทนา 

ภาพเหตุการณ์นองเลือดยังติดตา ตัวเขาก็ไม่รู้ชะตาชีวิตตนเองเช่นกัน…ไปดีเถิดเจ้าพวกศัตรู ‘สัพเพ สัตตา…’

ขณะที่เจ้านายแห่งเรือนไผ่เขียวกำลังท่องบทแผ่เมตตาให้ผู้อื่นอยู่นั้น เสี่ยวชิงก็เดินเข้ามารายงานเรื่องที่หลี่เจิ้งป๋อให้พ่อบ้านมาส่งข่าวว่า คืนนี้จะมาค้างที่เรือนไผ่เขียว เรือนไผ่เขียว เรือนไผ่เขียว ‘เพ้ย! เจ้าบ้านั่นจะมาค้างกับข้า’

อวิ๋นเทียนซื่อสลัดเรื่องไว้อาลัยให้แก่ผู้คนทิ้งไปทันทีทันใด จำไม่ได้แม้กระทั่งบทสวดแผ่เมตตาที่กำลังท่องงึมงำในปาก 

ตอนนี้เขาต้องตั้งสติรับมือกับสามีในค่ำคืนนี้ให้ดี ‘ข้าจะทำอย่างไรดี โธ่…ไอ้เจ้าคนลืมบุญคุณคน ให้เวลาข้าหาทางหนีทีไล่อีกสักปีสองปีก็ไม่ได้…’

_____________

แหะๆ แหะๆ เจอกันตอนหน้านะคะ ~ วันวานวันวาฬ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.173K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,788 ความคิดเห็น

  1. #1630 HEART_Y (@HEART14Y) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 09:49
    ลำบากเจ้าจริงๆอนุฯ8
    #1,630
    0
  2. #1592 Dak บ๊องๆๆ (@iyongimu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 15:21
    น้องหนูหนีสามีไม่ได้แล้วแหละงานนี้55
    #1,592
    0
  3. #1295 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 19:16
    เข้ามาแล้วออกยากแล้วค่ะ
    #1,295
    0
  4. #1027 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 11:29
    ชอบคุณคริสในร่างน้อง และก็ชอบน้องด้วยยยยย
    #1,027
    0
  5. #870 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 18:27

    คิดหาวิธีเอาตัวรอดเข้าไว้น้าา

    #870
    0
  6. #757 SanjiMakiko (@SanjiMakiko) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 04:33
    ตั้งสติให้ไวเลย
    #757
    0
  7. #341 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 15:05
    เอาแล้วววว 55555
    #341
    0
  8. #328 2mjtshw (@MaynieTuan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 13:49
    น้องจะรอดพ้นจากมือคุณสามีได้ไหมนะ ><
    #328
    0
  9. #265 Pissuda627 (@0862223050) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 06:39
    -เจ้าผัวลืมบุญคุณคน5555
    #265
    0
  10. #180 love_forever 1992 (@pranee_2535) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 07:38
    555+ หนีไม่พ้นแล้วละมั้งน้องงง
    #180
    0
  11. วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 04:39
    I love u นะ คุณไรท์
    ฮือออออ ทับใจทุกตอนมากค่า
    #117
    0
  12. #94 SYMFOCIPY' (@okgufake) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 21:19
    น้องคริสตายอ๊องแน่ 555
    #94
    0
  13. #86 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 06:35
    จะทำอะไรปองร้ายอิผัวชั่วก็ไม่ได้ จะหนีก็ไม่ได้ เข้าใจหัวอกคริสเลยต้องทนอยู่กับไอ่คนหน้าด้านที่กลับมาวุ่นวายด้วย
    #86
    0
  14. #79 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 16:46
    มีความลักพาตัว(?)
    #79
    0