Jinyoung Congenital [จินยองเด็กเอ๋อ]

ตอนที่ 2 : Jinyoung Congenital EP.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    24 ก.ค. 62

               …..4 ปี ต่อมา

จินยอง พร้อมไปเรียนหรือยังลูกชเว โซรอง เอ่ยเรียกจินยอง ที่ตอนนี้เจ้าตัวอายุ 20 ปีบริบูรณ์ พัฒนาการเริ่มดีขึ้นมาพอสมควร แต่สภาพจิตใจอาจยังไม่คงที่นัก พัฒนาการที่ดีในที่นี้คือ จินยองสามารถพูดประโยคที่ไม่สั้นจนเกินไปแต่ก็ไม่ได้พูดประโยคที่ยืดยาวจนเกินไปเช่นกัน แต่ยังคงย้ำคิดย้ำอยู่ และพัฒนาการด้านร่างกายนั้น ความสูงของเจ้าตัวยังคงที่ซึ่งไม่สามารถสูงได้อีก แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาคือใบหน้าแสนหวานของจินยองที่นับวันยิ่งดูยิ่งน่ารักเป็นที่สุด

พร้อมแล้วฮะจินยองตอบพร้อมเผยรอยยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่โซรองเพิ่งเคยได้เห็นเมื่อพ้น 4 ปีที่ผ่านมา ถึงแม้จะเป็นรอยยิ้มที่ยิ้มไม่กว้าง แต่ก็ทำให้โซรองยิ้มตามได้ ชเว โซรอง รักและเอ็นดูจินยองเป็นอย่างมาก เปรียบดั่งลูกชายคนที่สอง เพราะตัวเองเองนั้นมีลูกชายเพียงคนเดียวที่เธอเฝ้าคอยถะนถถนอมมาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้เติบโตเป็นคุณหมอแล้ว

จะตามจินยองไปเรียนด้วยมั้ยล่ะครับ คุณแม่มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา โซรองจึงหันไปมองพร้อมตอบด้วยรอยยิ้ม

พูดจากวนแม่แต่เช้าเลยนะลูกคนนี้ ไปเลยรีบพาน้องไปโรงเรียนเลย เดี๋ยวคุณหมอจะเข้าโรงพยาบาลสายนะโซรองบอกพร้อมหันมาพูดกับจินยองที่ยืนทำตาแป๋ว

วันนี้ไปโรงเรียนวันแรก ห้ามแอบหนีคุณครูไปดื้อนะลูกโซรองบอกจบพร้อมลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างเอ็นดู

ฮะจินยองตอบรับ ถึงแม้สมองจะประมวลคำพูดเมื่อครู่ไม่ทันก็ตาม

วันนี้ไปกับพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปส่งผู้เป็นพี่ดินมากอดคอน้องผู้เป็นสมาชิกใหม่ในครอบครัว

ไปเรียนกันพูดจบจินยองก็กระตุกแขนคนพี่ เพื่อพาไปที่รถ คนพี่เห็นแววตาไร้เดียงสานั้นก็อดยิ้มให้ไม่ได้ ก่อนจะจูงมือเดินนำคนน้องไปที่รถของตัวเอง โซรองที่ยืนดูสองพี่น้องที่เดินจูงมือกันไปที่โรงจอดรถ ก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนที่จะพูดกับตัวเองเบาๆว่า

ทำไมเราไม่เกิดมาเป็นลูกของป้านะ จินยอง ชีวิตเราจะได้ไม่ต้องมานับหนึ่งใหม่แบบนี้ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้าน

ระหว่างทาง คุณหมอผุ้เป็นพี่ก็ได้ชวนคนน้องพูดคุยบ้าง แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่ตรงกับคำถามเลยสักครั้ง แต่นั่นก็ทำให้พี่ชายคนนี้รักและเอ็นดูจินยองไม่แพ้โซรองผู้เป็นแม่ของเขาสักนิด

            T.C.Y. School

จินยอง เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับเราไปกินไอติมนะ

ไอติมหรอ กินๆท่าทางที่เหมือนเด็กน้อยทำเอาคนพี่อดยิ้มไม่ได้

ถ้าอย่างนั้น ตอนเย็นรอพี่ตรงนี้นะพี่ชายพยายามพูดย้ำ เพื่อให้จินยองได้เข้าใจอีกครั้ง

รอตรงนี้ฮะจินยองรีบตอบทันที

ดีมากเด็กดี ไปเรียนได้แล้วเมื่อบอกน้องจบ เตรียมจะหันหลังเดินกลับไปที่รถ แต่ก็ถูกคนน้องเรียกชื่อตนเองอย่างเสียงดัง

ยองแจ สิ้นเสียงของจินยองที่เรียกตน ทำเอาคุณหมอเพิ่งจบใหม่หันกลับมายิ้มให้เจ้าของเสียงอย่างดีใจ ก็เพราะที่ดีใจ นี่เป็นครั้งแรกที่จินยองเรียกเขาว่ายองแจ ปกติแล้วจินยองจะเรียกแค่ พี่จ๋า หรือแค่เดินมาสะกิดตนเมื่อต้องการอะไร

ว่าไง เจ้าเด็กดื้อยองแจเดินกลับมาหาเจ้าของเสียง

เกี่ยวก้อยๆ สัญญานะจินยองพูดอย่างไร้เดียงสา ทำเอายองแจฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง

ใครสอนให้เราพูดเนี่ย เจ้าบ๊องยองแจพูดอย่างเอ็นดูกับท่าทางที่คนน้องยื่นนิ้วก้อยมาหาตน

ลุงซา สอนฮะจินยองบอก

โอเคๆ เกี่ยวก้อยสัญญายองแจพูดจบก็ยื่นนิ้วก้อยของตนไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของอีกคน

ไปเข้าเรียนได้แล้ว เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะยองแจพูดพร้อมดึงแก้มเจ้าเด็กบ๊องอย่างเอ็นดู

งืมๆจินยองพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าโรงเรียนไป เมื่อจินยองเดินไปจนพ้นสายตาแล้ว ยองแจจึงเดินมาที่รถของตนเอง ก่อนจะสตาร์ทเครื่องพร้อมเหยียบคันเร่งไปยังจุดหมายของตน


......................... 25% ........................ 

อีก 75% เราจะมาอัพต่อนะคะ Comment ให้กำลังใจกันได้นะ



                         3.45 pm

วันนี้ใครมารับจินยองครับเสียงครูฝึกสอนที่จินยองคุ้นเคยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

พี่จ๋าๆจินยองตอบพร้อมนั่งกอดตุ๊กตาหมี Teddy Bear ตัวสีน้ำตาลไว้แน่น

ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวครูนั่งรอเป็นเพื่อนนะครูฝึกสอนตัวเล็กบอกพร้อมนั่งลงข้างๆ

แล้ววันนี้ได้เพื่อนใหม่บ้างมั้ยเนี่ยเปิดคำถามแรกทำเอาจินยองนั่งขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจคำถาม

เพื่อน คืออะไรจินยองถามกลับอย่างสงสัย

ก็เพื่อนที่เล่นด้วยกัน เอ่อ ไปกินข้าวด้วยกันครูฝึกสอนพยามยามอธิบายพร้อมทำท่าทางประกอบให้นักเรียนของตนเข้าใจ แต่ดูแล้วจะไม่ได้ผลเมื่อจินยองทำหน้างงยิ่งกว่าเดิม จนมีอีกเสียงหนึ่งที่แทรกเข้ามา

เหมือนครูกับครูแบมแบมไงครับ ยิ้มให้กัน กอดคอกัน จับมือกันแบบนี้ไงบุคคลที่สามเดินเข้ามาพร้อมพูดอธิบายทำท่าทางให้จินยองดู แต่กับอีกคนที่ถูกกระทำใจสั่นอย่างไม่เป็นจังหวะ จนต้องดึงสติกลับมาอีกที

พี่มาร์ค!! มาลวนลามแบมต่อหน้าจินยองได้ไงแบมแบมพูดพร้อมมองไปที่นักเรียนของตนเอง

ก็ต้องทำให้นักเรียนเห็นภาพที่ชัดเจนไง เค้าถึงจะเข้าใจมาร์คตอบอย่างยิ้มๆ

กอดกันหรอ??” จินยองถามอย่างไม่เข้าใจ

ใช่ครับ กอดกัน แล้วก็หอมแก้มกัน แบบนี้ไงครับ

            ฟอด!!!!!!!!!

เมื่ออธิบายจบมาร์คไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสหอมแก้มครูฝึกสอนตัวเล็กทันที ทำเอาแบมแบมถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีนี้

นี่!! ไอ้พี่มาร์ค ทำไมชอบฉวยโอกาสจังเนี่ยแบมแบมตีไปที่ไหล่เบาๆก่อนจะพูดบ่นแก้เขิน

ทีนี้เข้าใจแล้วใช่มั้ยครับ ว่าเพื่อนคืออะไรมาร์คหันไปถามนักเรียนที่นั่งพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าการกระทำที่ครูทั้งสองแสดงให้เห็นว่าเพื่อนกันต้องทำอย่างไร

ทำแบบนี้เค้าเรียกว่าเพื่อนหรือเมียกันแน่วะมีอีกเสียงหนึ่งที่แทรกเข้ามา ทำเอาทั้งมาร์คและแบมแบมหันไปมองที่มาของต้นเสียง ยกเว้นก็จินยองที่นั่งกอดตุ๊กตาชะเง้อมองไปทางรั้วโรงเรียนอย่างใจจดจ่อ



......................... 45% ........................

อดใจรอนิด เดี๋ยวพี่แจบอมก็มาแล้ว จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ

ฝากติดตาม เม้นท์ให้กำลังใจกันได้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น