[ BTOB ] Clouds in the Sky.

ตอนที่ 3 : Clouds 1 : Morning

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

Morning (rewrite)







     เอ้ก อี๊ เอ้ก เอ้ก    เอ้ก อี๊ เอ้ก เอ้ก 

          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ร่างที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มือขาวเนียนเอื้อมไปกดปิดนาฬิกาปลุกแล้วจึงปิดปากหาว ใบหน้าคมดูง่วงงุน ดวงตาที่ดูปรือปรอยกรอกไปมาเมื่อหันไปมองกองงานบนโต๊ะทำงานของตัวเอง พลางนึกไปถึงต้นเหตุที่ทำให้ให้เขาเพิ่งได้นอนตอนตีสามของวันนี้ ' คอยดูนะ ถ้าไอ้เพื่อนตัวดีมันกลับมาจากแลกเปลี่ยนเมื่อไหร่ เขาจะโยนงานทุกอย่างคืนให้มันทำให้หมดเลย ' ชายหนุ่มคิดในใจ 

          หลังจากที่ทำการจดบัญชีดำไว้ในใจแล้ว เขาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วจึงลงไปทานข้าวเช้าข้างล่าง ใบหน้าที่ดูอิดโรยจากการที่นอนดึกติดต่อกันหลายวัน ผมที่ชี้ฟูดูยุ่งเหยิง ใต้ตาที่ดำคล้ำ ยิ่งส่งผลให้สภาพของเขาตอนนี้ไม่ต่างกับซอมบี้ที่มีใต้ตาดำเป็นหมีแพนด้าเท่าไหร่  ' วันนี้ท้องฟ้าสวยจังแฮะ จะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นรึเปล่านะ ' เขาคิดเมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้า ขณะที่กำลังเดินไปโรงเรียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขามากนัก 

          " อ้าว ซองแจ เมื่อคืนไปทำอะไรมาน่ะ ทำไมหน้าตาดูโทรมขนาดนั้นล่ะ งานเยอะหรอ " อาจารย์คนหนึ่งทักเขา หลังจากที่เดินเข้าโรงเรียนมาได้ประมาณ 5 นาที

          " ก็นิดหน่อยครับ พอดีผมต้องทำในส่วนของเพื่อนที่ไปแลกเปลี่ยนด้วยน่ะครับ สภาพมันก็เลยเป็นแบบนี้ " ชายหนุ่มตอบกลับ

          " อ๋อ งั้นก็สู้ ๆ นะจ๊ะ อย่าหักโหมมากนักล่ะ " อาจารย์สาวพูด

          " โอ๊ะ อาจารย์ต้องไปแล้ว เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกทีนะ " อาจารย์สาวพูดหลังจากที่เธอก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือ

          " ครับ สวัสดีครับอาจารย์ " ซองแจตอบกลับ พลางนึกสงสัยว่าทำไมอาจารย์ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น แต่ก็ช่างมันเถอะ อาจารย์เขาอาจจะมีธุระที่ต้องไปทำก็ได้ ซองแจคิด ก่อนที่จะเดินไปยังห้องประจำของเขา

          ระหว่างทางที่เดินซองแจก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากกลุ่มนักเรียนที่เข้ามาคุยกับอาจารย์หนุ่มหล่อคนหนึ่ง ที่ป๊อปในหมู่นักเรียนและอาจารย์มาก เพราะอาจารย์คนนั้นทั้งหล่อและใจดี เด็กนักเรียนจึงชอบเข้าไปคุยด้วย ส่วนซองแจเคยเห็นผ่าน ๆ แต่ยังไม่เคยเข้าไปคุย

          " อาจารย์คะ พวกหนูได้ข่าวว่าจะมีอาจารย์ใหม่มาจากต่างประเทศ อาจารย์รู้จักมั้ยคะ " นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามขึ้น

          " รู้จักสิ เพื่อนอาจารย์เอง พวกเธอมีอะไรรึเปล่า " อาจารย์หนุ่มที่อยู่ท่ามกลางเหล่านักเรียนถาม

          " เป็นผู้หญิงผู้ชายครับ แล้วหน้าตาดีมั้ยครับ " 

          " เป็นผู้ชาย หน้าตาก็พอ ๆ กับอาจารย์นะ ฮ่า ๆ ล้อเล่น ๆ " 

          " โหย งี้พวกผมก็ไม่มีสาวมาชอบสิ มีแต่คนหล่อ ๆ เข้ามาอ่ะ "

          " น่า ๆ อย่าไปคิดมากสิ หล่อไม่หล่อ ไม่เห็นเกี่ยวเลย มันอยู่ที่นิสัยต่างหากเนอะ นักเรียน "

          " ค่า แต่หน้าแบบอีตานี่ หนูก็ไม่เอานะ ฮ่า ๆ "

          " นี่เธอว่าฉันหรอ ! "

          " เปล่าน้า ~ ใครไม่หล่อก็รับไปสิ ฮ่า ๆ "

          " ฮ่า ๆ "

               ซองแจยิ้มขำเมื่อได้ยินสิ่งที่นั้นพูดกัน เขาหยุดเดินเมื่อมาถึงที่หน้าประตูห้องที่เป็นห้องประจำของเขาเอง " ห้องคณะกรรมการนักเรียน "

          ใช่แล้ว เขา " ยุก ซองแจ " เป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียนยงฮวาแห่งนี้ โดยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานนักเรียนฝ่ายวิชาการ ผู้ซึ่งได้รับฉายาว่า " Perfect  Boy แห่งยงฮวา " เนื่องจากใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต จมูกที่โด่งเป็นสันและผิวขาวเนียน ซึ่งรับกับผมสีน้ำตาลเข้ม ก็ส่งให้เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาได้ไม่ยาก แต่ก็นั่นแหละ คนเราจะหล่ออย่างเดียวไม่ได้ ต้องเก่งและมีความสามารถด้วยถึงจะเพอร์เฟ็ค ไม่งั้นตำแหน่งรองประธานนักเรียนฝ่ายวิชาการก็คงไม่ตกเป็นของเขาหรอก นี่แหละวิถีของคนหล่อ เขาคิดพลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจในความเพอร์เฟ็คของตัวเอง

          " นี่ยุก ซองแจ นายจะยืนยืดอกอยู่หน้าห้องอีกนานมั้ย มันเกะกะ คนจะเดิน " ปาร์ค ซูยอง หรือ จอย ประธานนักเรียนสาวพูดขึ้นขณะที่มองคนที่ยืนเก๊กหล่ออยู่หน้าห้องอยู่นานสองนาน เธอจะเข้าห้องก็เข้าไม่ได้ซักที เพราะตานี่ยืนบังอยู่

          " อ้าว โทษที ๆ " ซองแจพูด แล้วจึงเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง

          " นี่ซองแจ นายรู้ข่าวรึยัง ที่ว่าจะมีอาจารย์ย้ายมาใหม่จากต่างประเทศน่ะ เห็นเขาว่ากันว่าจะมาสอนในระดับชั้นของเราด้วยนะ " จอยพูดขึ้น

          " อ๋อ ได้ยินมาผ่าน ๆ อยู่เมื่อกี้ อ้าว เขาจะมาสอนในระดับเราหรอ ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยแฮะ "

          " ก็นายเล่นอยู่แต่ในห้องนี่ ไม่รู้เรื่องก็ไม่แปลกหรอก " แทฮยองซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้น

          " แหม ฉันก็ต้องทำงานมั้ยล่ะ  งานฉันมันเยอะจะตาย " ซองแจพูด แทฮยองมันก็พูดได้สิ มันไม่ได้ต้องทำงานเป็นสองเท่าเหมือนผมนี่

          ครับ แทฮยอง หรือ คิม แทฮยอง เป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมเอง และก็เป็นคณะกรรมการนักเรียนเหมือนกันกับผมด้วย พวกเรารู้จักกันตอนเข้าห้องน้ำน่ะครับ ผมเห็นว่ามันหน้าตาหล่อดีเลยเข้าไปทักมันก่อน ไป ๆ มา ๆ ก็กลายเป็นเพื่อนกันไปซะงั้น

          " พักมั่งก็ได้นะนายน่ะ ฉันไม่กินหัวนายหรอกถ้างานไม่เสร็จน่ะ " จอยพูด ดูจากสภาพแล้ว หมอนี่ควรได้รับการพัผ่อนอย่างแรง

          " จ้า ๆ " ซองแจตอบกลับ

          พวกเขานั่งทำงานกันอยู่ในห้อง โดยมีพวกรุ่นน้องซึ่งเป็นคณะกรรมการนักเรียนแวบมาช่วยงานบ้างเป็นบางเวลา ก็นะ โรงเรียนนี้มีความพิเศษอยู่อย่างหนึ่งตรงที่พวกคณะกรรมการนักเรียนเนี่ย สามารถที่จะเข้าเรียนตอนไหนก็ได้ เพราะทางโรงเรียนถือว่าพวกเขาได้เสียสละเวลาเรียนตรงนั้นไปกับการดูแลนักเรียนและสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนแล้ว แต่งานก็ต้องตามส่งนะ พวกโปรเจ็คใหญ่อะไรแบบนี้ แต่เมื่อเทียบกับนักเรียนคนอื่น ๆ แล้วก็ถือว่างานน้อยกว่าอยู่ดี และยังมีสิทธิพิเศษอีกมากมายที่ได้รับเมื่อเป็นคณะกรรมการนักเรียน ดังนั้นตำแหน่งคณะกรรมการนักเรียนจึงเป็นที่หมายปองของเด็นักเรียนในโรงเรียนเป็นอย่างมาก

          " นี่ก็เย็นมากแล้วนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ งานก็เหลือไม่เยอะแล้วไม่ใช่หรอ " แทฮยองพูดขึ้น หลังจากที่พวกเขานั่งทำงานกันมาตั้งแต่เช้า

          " นั่นสิ ปะ กลับบ้านกันเถอะ ซองแจพอได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อก็ได้ " จอยพูด พลางเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

          " พวกนายกลับกันไปก่อนเลยก็ได้ ฉันเหลืออีกนิดเดียวเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว " ซองแจตอบกลับ โดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากงานที่ทำอยู่ 

          " เอางั้นหรอ ก็ได้ งั้นฉันกับแทฮยองกลับกันก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน " 

          " บาย "


          ถึงเขาจะบอกว่าอีกนิดเดียวก็เถอะ แต่กว่าซองแจจะทำเสร็จก็ปาไป 3 ทุ่มครึ่ง ตอนนี้เขาควรจะกลับบ้านได้แล้ว

          บรรยากาศตอนกลางคืนในโรงเรียนนี่มันไม่ต่างอะไรไปจากหนังผีที่ซองแจเคยดูเลยสักนิด ถึงเขาจะหล่อ รวย และเพอร์เฟ็คก็เหอะ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กลัวผีนะ ยิ่งมืด ๆ ไม่มีคนเลยแบบนี้ นี่มันโรงเรียนร้างชัด ๆ 

     ตึก ๆ

          ' เสียงอะไรน่ะ เสียงเหมือนคนกำลังวิ่ง ' ซองแจคิดขณะที่เขากำลังเดินลงจากตึกเรียน ' แต่นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ ใครจะมาวิ่งอะไรกันอยู่ตอนนี้ ' ซองแจเริ่มรู้สึกว่าขนทั่วร่างกายของเขามันกำลังเริ่มลุกพรึ่บพรั่บ เสัยงนั้นยังคงดังอยู่ ซองแจรีบเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น

          เสียงเงียบหายไปแล้ว ซองแจว่าตอนนี้เขาควรจะรีบออกไปจากโรงเรียนให้ไวที่สุด เพราะการได้ยินเสียงคนวิ่งแล้วอยู่ดี ๆ มันก็เงียบหายไปในตอนมืด ๆ แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด


     เพล้ง !!! 

          ขณะที่ซองแจกำลังเดินไปหน้าโรงเรียน ก็มีเสียงกระจกแตกดังมาจากข้างบนตึก พร้อมกับร่างของชายสองคนที่กระโดดลงมาจากหน้าต่างบานที่แตกไป โดยชายหนุ่มคนที่มีผมสีขาวและดวงตาสีแดงทับทิมอาศัยจังหวะที่ชายอีกคนเสียหลัก ทำการรวบตัวเขาด้วยวงแหวนสีขาวที่โผล่มาจากมือของชายหนุ่ม ซองแจว่าเขาต้องนอนไม่พอแน่ ๆ ถึงมองเห็นว่าวงแหวนสีขาววงนั้นมีตัวอักขระหมุนวนอยู่ในนั้น และที่สำคัญคืออยู่ดี ๆ มันก็โผล่มาจากมือของชายหนุ่มผมขาวคนนั้นจากไหนก็ไม่รู้ 

          ชายคนที่โดนรวบตัวก็พยายามดิ้นออกจากการจับกุม นัยน์ตาสีดำทมิฬมีแววเคียดแค้นอยู่ในนั้น ก่อนที่ร่างกายจะค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพเป็นสัตว์ประหลาด ซึ่งซองแจเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือตัวอะไร แต่ตอนนี้เขารู้สึกช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้ามาก ๆ และเหมือนทั้งสองคนจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น 

          หลังจากที่ชายหนุ่มผมขาวทำการเก็บสัตว์ประหลาดตัวนั้นเข้าไปในนาฬิกาข้อมือของเขาแล้ว เขาถึงเพิ่งเห็นว่ายังมีอีกคนที่อยู่แถวนั้นด้วย และก็คงจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว

          ซองแจมองคนตรงหน้าที่เหมือนจะเพิ่งสังเกตว่าเขาอยู่ตรงนั้นด้วยความมึนงง เนื่องจากยังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ เมื่อได้มองหน้าชัด ๆ เขาก็เห็นว่าชายคนนี้มีใบหน้าที่หวานกว่าผู้ชายทั่วไปพอสมควร โครงหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียน จมูกเชิดดูรั้น ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม และดวงตาสีทับทิมเป็นประกายที่มองมา มีแววประหลาดใจและตกใจในเวลาเดียวกัน กว่าซองแจจะกู้สติกลับมาได้ ก็ตอนที่เขาได้ยินเสียงทุ้มหวานที่ดังออกมาจากชายผมขาวคนนั้นนั่นแหละ

          Mr. Black นายช่วยจัดการเขาให้ฉันหน่อยสิ " ชายผมขาวพูด

          หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นพูด ' จัดการอะไร จะทำกับเขาเหมือนที่ทำกับตัวเมื่อกี้หรอ แล้ว Mr. Black คือใคร เขาว่าเขารีบออกไปจากที่นี่แล้วทำเป็นไม่รู้เรื่องดีกว่า ' ซองแจคิด ก่อนที่จะพูดตอบกลับไปว่า

          " เอ่อ ผมว่าผมไปก่อนดีกว่--- " 

          Mr. White นายนี่นะ พลาดได้ไงเนี่ย " 

          ในขณะที่ซองแจกำลังจะพูดกับชายผมขาวคนนั้น ก็มีเสียงของชายหนุ่มอีกคนที่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของซองแจ เสียงมันคุ้นมากแต่เขานึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน กว่าเขาจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เปลือกตาของเขารู้สึกหนักอึ้ง สมองรู้สึกว่างเปล่า พร้อมกับภาพเบื้องหน้าที่ค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา โดยภาพสุดท้ายที่ซองแจเห็นคือ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่เปล่งประกายท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิด พร้อมกับใบหน้าคุ้นเคยที่เขาเพิ่งเห็นไปไม่นานมานี้

          " ขอโทษทีนะ แต่ช่วยหลับไปก่อนก็แล้วกันนะเด็กน้อย " เสียงของคนคนนั้นพูด

          " ไว้เจอกันใหม่นะ ยุก ซองแจ " เสียงของชายผมขาวพูด

          นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ซองแจได้ยิน ก่อนที่เขาจะไม่รู้สึกตัวอีกเลย
 


     ********************************************************





ยุก ซองแจ




จอย หรือ ปาร์คซูยอง




แทฮยอง หรือ คิม แทฮยอง



มาต่อให้แล้วนะคะ~  ถ้ามีคำผิดคอมเมนต์บอกได้เลยค่ะ ไรต์ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่า 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น