[Yaoi/Harem] ถูกรักมันก็ดี แต่ช่วยลดความตื่นเต้นลงหน่อยเถอะ หัวใจจะวายตายแล้ว!!!

ตอนที่ 15 : บทที่ 14 [เกียรติ ความภาคภูมิแห่งการเป็นชาย พังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ป่นปี้ยิ่งกว่าเม็ดทรายเข้าเครื่องบด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    16 ต.ค. 62

ตอนนี้กราเชียสกำลังอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขากำลังนั่งหลังตรงในอ่างน้ำอุ่น เหมาะกับอุณหภูมิของอากาศที่กำลังย่างก้าวเข้าฤดูหนาว

จริง ๆ แล้วเขามีเบาะพิงด้วย

เบาะพิงที่ชื่อโรแลนด์

แต่เขาไม่กล้าพิง

เพราะพอเขาเผลอเอนตัวไปทีไร ก็มักจะมีแท่งมหาประลัยแทงอยู่ที่เอวเสมอ

คือทุกคนลองนึกภาพดู ไอ้จ้อนของผู้ชายมันอยู่ตรงกลางใช่ไหม แต่ว่าของโรแลนด์ เมื่อมันแข็งตัวแล้ว ความยาวของมันจะยาวขึ้นมาถึงกลางหลังเขา ไม่พอ ยังเฉียงไปแทงโดนตรงเอวอีกต่างหาก

กราเชียสร่ำ ๆ จะร้องไห้

นี่เขา...มาทำอะไรที่นี่

“กราเชียส”

“ครับ” กราเชียสตอบรับเสียงสั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือร้อนผ่าวที่แตะลงมาที่หลังคอ มันร้อนจนเขาต้องย่นคอหนีไป แต่ว่าเขาก็โดนมือนั้นรวบหลังคอไว้ด้วยมือเดียวก่อนที่อีกฝ่ายจะออกแรงดึงจนเขาต้องพิงกายแนบลงไปกับ...ไอ้นั่น

เขาอยากจะกรี๊ด ๆๆๆๆๆ แต่เขาทำไม่ได้ เพราะเสียงของเขานอกจากเสียงร้องอุทานอย่างน่าเวทนาอย่างหมูในอวยกำลังถูกเชือด ก็ทำได้แค่อ้าปากพะงาบ ๆ เท่านั้น

แม่ครับ พ่อครับ มันร้อนจนแทบจะละลายไปกับหลังข้าแล้วครับ

“เข้ามาใกล้ ๆ หน่อย ข้าอยากกอดเจ้า”

กล่าวจบท่อนแขนที่มีกล้ามเนื้อกำยำก็ยกขึ้นมารั้งร่างของเขาเข้าไปในอ้อมกอด ใบหน้าของโรแลนด์รวมถึงสันจมูกคมสันนั้นปรากฏอยู่ที่ตรงหางตา ลมหายใจอุ่น ๆ รินรดลงมาบนเนื้อผิวเปลือยเปล่าของกราเชียส

“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”

“...”

“ข้าแทบจะทำอะไรไม่ได้ เมื่อไม่มีเจ้า...”

ได้ข่าวว่าเพิ่งแย่งบัลลังก์มาได้หนิครับ

“ท่าน...ท่านแต่งงานแล้วนะครับ” กราเชียสพยายามพูดเมื่อสัมผัสได้ถึงลิ้นสาก ๆ ที่ลากลงมาบนไหล่

“นางจะฆ่าข้านะกราช อีกอย่าง ข้าไม่ได้รักนาง ข้ารักเจ้า”

“แต่ว่าองค์หญิงอเล็กเซียดูจะไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ...”

“เจ้าจะเรียกร้องไปทำไม ในเมื่ออีกสามวันนางจะถูกประหารอยู่แล้ว”

“ท่านโรแลนด์ หากนางไม่ได้ทำอะไรผิด ท่านก็ปล่อยนางไปเถิดครับ”

กราเชียสร้องลั่นเมื่อรู้สึกได้ถึงฟันคมที่กัดลงบนผิวเนื้อพร้อมกับกระชากอย่างแรง เขาเหลือบตามองก็พบว่าไหล่ของตนเองเป็นแผลเหวอะหวะ

ฟันของคน...สามารถขย้ำผิวได้รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ…

กราเชียสสงสัย แต่ความเจ็บปวดนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน โรแลนด์ยกมือขึ้นเหนือแผล แสงสีทองดูนุ่มนวลเรืองรอง ก่อนที่บาดแผลน่ากลัวนั่นจะค่อย ๆ จางหายไปพร้อมความเจ็บปวด

โรแลนด์ใช้เวทรักษาขั้นสูงโดยที่ไม่แสดงผลข้างเคียง

แข็งแกร่ง…

กราเชียสนึกไม่ออกว่าถ้าตนโดนขย่้ำด้วยคนเขี้ยวเหล่านั้นแล้ว จะสามารถรอดชีวิตเพื่อรอการรักษาได้หรือไม่

โรแลนด์เลียเลือดที่เปื้อนตรงริมฝีปากและฮัมเพลงขึ้นมา

และเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของกราเชียส เจ้าตัวก็แสยะยิ้มให้เห็นแนวฟันที่ยังมีคราบเลือดจาง ๆ ติดอยู่

ส่วนสายตาก็ดูเหมือนสัตว์นักล่าที่หิวโซกำลังมองดูเหยื่ออันโอชะที่นอนหมดแรงอยู่ตรงหน้า

กราเชียสเบิกตากว้าง ในตอนนั้นเองที่ร่างกายของเขาสั่งให้หนี

เขาตะเกียกตะกายออกมาจากอ่าง ในตอนที่ครึ่งตัวด้านบนพ้นจากขอบอ้างแล้ว มือแตะลงกับพื้น และขณะที่กำลังจะเอาขาออกมาด้วย ข้อเท้าเล็ก ๆ ของกราเชียสก็ถูกคว้าเอาไว้ จากนั้นโรแลนด์ก็ออกแรงดึง นั่นส่งผลให้ตัวเขาไถลลื่น หน้าฟาดลงกับพื้นห้องอาบน้ำอย่างแรง

กลิ่นเลือด…

กราเชียสที่กำลังมึนงงถูกดึงให้กลับเข้าไปนั่งในอ่างเหมือนเดิม โดยคราวนี้เขาถูกจับให้นั่งหันหน้าเข้าหาโรแลนด์ ขาสองข้างแยกออกจากกันและงอเพื่อให้ร่างอันใหญ่โตของชายอีกคนสอดเข้าไปอยู่ตรงกลางได้

กราเชียสได้กลิ่นเลือดเต็มไปหมด เขามึนมาก ไม่รู้ว่าหัวแตกด้วยรึเปล่า เพราะเมื่อครู่หน้าเขากระแทกแรงจริง ๆ

“โธ่ น่าสงสารจริง ดูเจ้าสิ เลือดออกเต็มไปหมดเลย” โรแลนด์ทำเสียงเศร้า หากแต่ดวงตากลับแฝงประกายระริกเต้นเป็นระลอก

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะทำความสะอาดให้เอง”


--------------------------------------------ตัด------------------------------------------------

         “เจ้าจะเป็นของข้าใช่ไหม เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ใช่ไหม?”

“โรแลนด์...”

“ได้โปรดเถิด อย่าปฏิเสธข้าเลย ได้โปรด”

“ท่าน...ข้า...”

‘เจ้าคือความหวังสุดท้ายของข้า’

ภาพของเอเรียสซัสปรากฏขึ้นมาในหัว

“เช่นนั้น...ท่านช่วยอะไรข้าได้หรือไม่”

“อะไรก็ได้ ให้ข้าทำอะไรก็ได้ แม้จะเป็นการคว้าเดือนหรือดาว ข้าก็จะทำ” โรแลนด์จับมือของกราเชียสขึ้นมา ก่อนจะจุมพิตที่ข้อมือ บริเวณแอ่งชีพจร ดวงตาสีน้ำตาลเข้มช้อนขึ้นมองกราเชียส

“ไม่ต้อง ท่านไม่ต้องทำถึงขั้นนั้น...”

“แล้วข้าต้องทำอะไร”

“ท่านช่วย...ปล่อยองค์หญิงอเล็กเซียไปเถิด...แล้วก็ ช่วยอย่าทำอันตรายใด ๆ กับเอริเซีย” กราเชียสแตะมือลงบนใบหน้าอันหล่อเหลาของโรแลนด์ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปจุมพิตที่หว่างคิ้วของอีกฝ่าย

“ที่ข้าขอเช่นนี้ มิใช่ว่าข้ามีใจให้นางแต่อย่างใด แต่ว่า พวกนางไม่มีความผิด...”

“เจ้ารู้?...รู้ได้อย่างไร...” เสียงของโรแลนด์เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

อย่างที่รู้กันในหมู่ชายหนุ่ม ก็คือพวกเขามักอยากเป็นคนในฝันของผู้เป็นที่รักอยู่แล้ว ไม่อยากให้ด้านแย่ ๆ เผยออกมาให้อีกฝ่ายเห็น

โรแลนด์สลดไป

“โรแลนด์ ข้าไม่โทษท่านหรอก ท่านแค่หลงผิด...”

“ไม่ ความรักของข้าที่มีต่อเจ้าไม่ใช่เรื่องหลงผิด”

“...ท่านแค่ทำเกินกว่าเหตุ”

“ถ้าเพื่อให้ได้เจ้ากลับคืนมา ต่อให้ต้องฆ่าคนอีกกี่คน มือต้องเปื้อนเลือดอีกกี่ครั้ง ข้าก็ทำได้”

เสียงและแววตานั้นไม่มีแววหยอกล้ออยู่เลยแม้แต่น้อย

“โรแลนด์ เหตุใดท่านจึงหมดมุ่นกับข้าถึงเพียงนี้” กราเชียสถาม

“...ข้าไม่รู้”

บอกตามตรงว่ากราเชียสค่อนข้างผิดหวังที่ได้ยินแบบนั้น

“แต่ว่าข้าเห็นเจ้าเหมือนต้องการความช่วยเหลือ...ต้องการความรัก ดังนั้น ข้าจึงมอบความรักให้เจ้า ความรักมันก็ง่ายเท่านี้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” โรแลนด์ยิ้มและเอ่ย มือใหญ่ยกขึ้นลูบเบา ๆ ที่ศีรษะของกราเชียส

“โรแลนด์...” เป็นอีกครั้งที่กราเชียสเรียกชื่อของอีกฝ่าย

แต่ครานี้ราวกับว่าเขาได้ค้นพบกับที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

เหมือนกับโรแลนด์เป็นสิ่งหนึ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของเขา

และตอนนี้เขาก็ได้กลับมาแล้ว

มันง่ายแค่นี้เองงั้นหรือ?

การได้เป็นที่รัก มันทำให้รู้สึกว่าทุกอย่างง่ายดายแบบนี้เองงั้นหรือ

เรย์เฟลอร์น่ะเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด คิดมาเสมอว่าในยามสู้รบกับศัตรู เขาสามารถหันหลังให้อีกฝ่ายป้องกันได้อย่างสบายใจ

เคยคิดถึงขั้นว่าอยู่ในอ้อมกอด

แต่ว่าบางทีมันก็ดูห่างไกล

ห่างไกลจนกราเชียสเองก็วิ่งตามไม่ทัน

ระยะห่างของเขากับอีกฝ่าย มันกว้างเท่านี้เลยงั้นหรือ

แล้วระยะห่างระหว่างจิตใจของเขากับโรแลนด์ มันใกล้กันเพียงนี้เชียวหรือ…

ไม่รู้...กราเชียสไม่รู้อะไรทั้งนั้น…

เขา...อาจจะกำลังตกหลุมรัก…

แต่ใครล่ะ?

จู่ ๆ กราเชียสก็รู้สึกกลัว

หน้าเขาคงซีดมาก โรแลนด์จึงขมวดคิ้วและถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน เจ้าโจรพวกนั้นทำอะไรเจ้า...หรือว่าเมื่อครู่ที่ข้าเผลอทำร้ายเจ้า”

กราเชียสส่ายหน้า

ใช่ เมื่อครู่โรแลนด์เพิ่งจะกัดและกระชากข้อเท้าเขาจนได้แผล แต่ว่าเพราะอะไร ทำไมเขาจึงไม่รู้สึกกลัวหรือโกรธอีกฝ่ายกัน…

เพราะอะไร?

“ข้าเพียงแต่...ไม่แน่ใจ...”

“ทำไม”

“ข้าไม่รู้ ว่าข้ารู้สึกอย่างไรกับท่าน ข้า...แต่ข้า...ข้าคิดว่า

“ข้าต้องการท่าน...”

โรแลนด์เบิกตากว้าง

“จริงหรือ? จริง ๆ น่ะหรือ?” เสียงของโรแลนด์สั่น

กราเชียสเสตามองไปทางอื่น “แต่ข้า...ไม่แน่ใจว่ามันคือความรักหรือไม่...”

“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร...เท่านั้นก็พอแล้ว เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว”

น้ำตาของโรแลนด์ไหลออกมา ใบหน้าอันหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวไปเพราะการร่ำไห้ หากแต่มิใช่เพราะความโศกศัลย์ แต่เป็นความสุขสม

“ได้ ข้าจะปล่อยพวกนางสองคนไป ข้าจะปล่อยไป...” โรแลนด์ดึงตัวกราเชียสเข้าไปกอดและพึมพำข้างหู

“ขอบคุณครับ” กราเชียสลอบถอนหายใจเบา ๆ

เขาโกหกโรแลนด์อีกแล้ว

ความรู้สึกของเขาที่พูดไป มันถูกแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น

เขาไม่ได้ต้องการโรแลนด์

แต่เขาต้องการความรู้สึกของอีกฝ่าย

ต้องการความรักนั้น

ใช่แล้ว โรแลนด์พูดถูก เขาต้องการความรักจริง ๆ

และโรแลนด์ก็เติมเต็มมันได้

อีกทั้งเขายังช่วยทั้งอเล็กเซียและเอเรียสซัสได้อีก

ทางที่ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

กราเชียสสบตาโรแลนด์ ใบหน้าของทั้งสองคนค่อย ๆ ย่นระยะห่างลงเรื่อย ๆ ก่อนที่มันจะแตะกัน ริมฝีปากนุ่มนิ่งที่บดคลึงกันและกัน ราวกับเคี้ยวลูกกวาดหนึบ ทั้งหวานและสนุกปาก

“กราเชียส...เป็นของข้านะ...”

กราเชียสกัดปากตัวเอง “ข้า...”

“...” โรแลนด์มองด้วยสายตาแข็งทื่อ

“ขอเวลาข้าสักหน่อย” กราเชียสเอ่ยเสียงแผ่ว

โรแลนด์มองอยู่สักพัก ก่อนที่ในที่สุดจะถอนหายใจ “อย่าหนีข้าไปก็แล้วกัน”

กราเชียสไม่ตอบอะไร

เรื่องนี้เขาให้คำตอบไม่ได้

ใจหนึ่งเขาก็อยากจะรักษาสัญญา ไม่อยากจะโกหกโรแลนด์อีก แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็ไม่แน่ใจว่าถ้าหากเรย์เฟลอร์ปรากฏตัวมาให้เห็น เขาจะทนไม่ไปกับอีกฝ่ายได้หรือไม่

เขารู้ว่าเรย์เฟลอร์กับโรแลนด์ไม่ถูกกันเท่าไร ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด

นานแล้ว เพราะเรย์เฟลอร์ไม่เคยเข้าไปในห้องของโรแลนด์พร้อมกับเขาเพื่อรับภารกิจเลย มีแค่เขาเข้าไปคนเดียว และออกมาแจกแจงเกี่ยวกับภารกิจให้ฟังในภายหลัง

เรย์เฟลอร์คือคนที่อยู่ห่างออกไป แต่เขาก็รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้อีกฝ่าย

ส่วนโรแลนด์ เขาต้องการความรักของชายคนนี้

พิจารณาดูแล้ว เขาไม่สามารถขาดใครคนใดคนหนึ่งได้

และเขาก็ไม่ได้รักใครด้วย

ไม่ได้รักใคร...

เขาไม่ได้รักใครเลย…

กราเชียสไม่มีทางรู้เลยว่า นั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกเพียงครึ่งเดียวเช่นกัน

TBC.


พูดคุย :

         สำหรับส่วนที่ถูกตัด สามารถเข้าไปหาอ่านได้ใน ReadAWrite เลยนะคะ เราลงที่นั่นอยู่ เป็นฉบับเต็มเลย

ตอนนี้สั้นหน่อยเนอะ แต่เป็นตอนที่เฉลยปมและเพิ่มปมเกี่ยวกับน้อง เฉลยสัก 10 เปอร์เซ็นต์ เพิ่มไป 90 เปอร์เซ็นต์ (ก๊าก)

ตอนเขียนฉากจูบกันของคู่นี้ รู้สึกเหมือนท่านโรแลนด์จะแด- เอ่อ กินนุ้งกราชเข้าไปเลยค่ะ เขียนแบบ รักปานจะกลืนกินมาก ๆ 

จุดประสงค์คืออยากให้คนอ่านรู้สึกว่า เพลงอยากจะกลืนกินเธอทั้งตัว ไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น เวอร์ชันวาย มีรายละเอียดยังไง

เรื่องนี้ดำเนินมาได้ 1.5/4 ของเรื่องแล้วค่ะ

อ่อ แล้วเราก็เปลี่ยนนามปากกา จาก LittlelizShip เฉย ๆ เป็น LittlelizShip✤Hydrantear ค่ะ ไม่ได้มีคนมาแอบอ้างแต่อย่างใดน้า

สามารถเข้าไปพูดคุยเล่นกันได้ที่ #ถูกรักมันก็ดี ในทวิตเตอร์นะคะ

เจอกันตอนถัดไปค่า!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #68 เมื่อไหร่ชั้นจะสูงง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:20

    น้องดูย้อนแย้งเหมือนไม่ใช่ตัวเองเลยอะ อันที่จรืงทุกคนต้องการความรักมันเรื่องปกติ ที่ผิดปกติคือน้องโดนขนาดนั้นยังอยากได้ความรักจากโรแลนด์อีก เข้าใจว่าเป็นพระเอกยัน แต่น้องก็ไม่ได้รักโรแลนด์ เหมือนโดนสะกดจิตเลย แล้วโรแลนด์เองก็บอกไม่ได้ว่าทำไมถึงยึดติดน้องขนาดนั้นอีก อห.

    #68
    0
  2. #67 midemy (@midemy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 11:59
    ขอแนะนำเอาสองรึมากกว่านั้นคะ หุหุ เป็นฮาเร็มไปเลยยิ่งดีเพราะเราลงหลายเรืออะ.

    (*´∇`*)
    #67
    0