Orm / OFC | THALASSOPHILE

ตอนที่ 1 : THALASSOPHILE |CHAPTER 0 : The Deal

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    5 ม.ค. 62






CHAPTER 0: The Deal



“กลับบ้าน นี่คือคำสั่งจากราชา”

“กลับบ้าน? คำสั่งจากราชาออร์มหรอ งั้นลูกไม่กลั--”

ราชาคนใหม่แอนเธีย…”

“ท่านพ่อว่าไงนะ”

“กลับมาแอตแลนติสก่อนไหมละลูกสาว? พ่อจะอธิบายให้ฟัง”

แอนเธียถอนหายใจก่อนจะมองชายหาดและทะเลตรงหน้าอย่างลังเล ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านและเดินไปเปลี่ยนชุด ชุดแบบชาวแอตแลนติส ผมของเธอโดนรวบสูงขึ้นเป็นมวยสูง มือเรียวถือกระเป๋าสะพายบางอย่างและยืนรออะไรบางอย่าง

ยานบางอย่างลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ พร้อมกับสาวผมแดงที่คุ้นตาปรากฎกายขึ้น

“เจ้าหญิงเมร่า”

“ข้าให้เจ้าเรียกเมร่าเฉย ๆ บอกแล้วไงแอนเธีย” เมร่าเอ่ยพลางกอดคนตรงหน้า “เจ้าโตเป็นสาวขึ้นนะแอนเธีย”

“ท่าทางข้าจากแอตแลนติสนานจน...ที่นั้นมีราชาองค์ใหม่”

“ใช่...เกิดเรื่องมากมายและข้าว่าเจ้าควรได้ยินจากปากพ่อเจ้ามากกว่า” หล่อนเอ่ยพลางผายมือไปทางยาน “แต่ก่อนอื่นเจ้าต้องเข้าพบราชาก่อน”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับราชาอีโก้สูงคนนั้นล่ะ” แอนเธียหมายถึงออร์ม ลูกชายราชาออลแวกซ์กับแอตแลนน่า เมร่าเงียบลงก่อนจะพูด

“เขาโดนขังคุกข้อหาปลุกปั่นให้เกิดสงครามกับชาวบก”

โอเค...เธอพลาดหลายเรื่องดังที่เมร่าเอ่ยไว้จริง ๆ แต่ก็ยอมรับบางอย่างในแอตแลนติสยังเหมือนเดิมในสายตาเธอตอนที่เดินทางมาถึงที่นั่น ทั้งแสง สี บรรยากาศ ผู้คน รวมถึงพระราชวังใต้ท้องทะเลที่ยังเหมือนเดิม

“นั่นไง...พ่อเจ้ามาพอดี” สายตาของสาวผมแดงพยักหน้าไปทางคนที่แอนเธียคุ้นตา ชายท่าทางนิ่งแต่แววตาอ่อนลงเมื่อเห็นใครว่ายออกมาจากยาน

“แอนเธีย”

“ท่านพ่อ” เธอโค้งก่อนจะสวมกอดคนตรงหน้า “ข้าคิดถึงท่านจัง”

“พ่อก็คิดถึงลูก”

“นั้นเลดี้วัลโก้ที่ท่านพูดถึงใช่ไหม?” เสียงคนบางคนเอ่ยจนคนทั้งสองหันมา วัลโก้ว่ายไปทางเขาก่อนจะเอ่ย

“ใช่...ลูกสาวของข้าเอง” เขาหันทางเด็กสาวที่ยังงงอยู่ “แอนเธีย นี่ราชาอาเธอร์ ราชาคนใหม่แห่งแอตแลนติ--”

“อาเธอร์ เคอร์รี่?”

“เจ้ารู้จักเขารึ”

“ข่าวพวกชาวบกนะ….แต่ก็คาดไม่ถึงว่า….” เธอยักไหล่ “เข้าเรื่องเถอะค่ะท่านพ่อ ท่านเรียกข้ากลับมาด่วนหนิ”

วัลโก้หันไปทางอาเธอร์ด้วยสายตาบางอย่างที่ทำคนอย่างแอนเธียสังหรณ์ใจไม่ดี

“พ่อขอถามคำถามเจ้าในฐานะที่ลูกมีความรับผิดชอบมากพอ…” ชายตรงหน้าเอ่ย “หน้าที่ที่ราชาจะมอบให้เจ้าต่อไปนี้ ต้องใช้ความอดทนสูง…”

“ละ---ลูกคิดว่าพร้อม”

“พร้อมหรือไม่พร้อม ตอบตามตรง”

แอนเธียรู้น้ำเสียงคนตรงหน้าว่าหมายถึงอะไร เขาต้องการให้เธอตอบตามความจริง

“พร้อมค่ะ…”

อาเธอร์ยิ้มแปลก ๆ มาให้ก่อนจะเอ่ย “ข้าว่าลูกสาวท่านรับมือไหวนะตาเฒ่า” ราชาองค์ใหม่เอ่ย “ตามข้ามาเลดี้วัลโก้” เขาว่ายน้ำนำ ก่อนจะตามด้วยวัลโก้ เธอมองเมร่าก่อนจะว่ายตามหลังพวกเขา ทั้งสามว่ายไปโซนในของพระราชวัง เด็กสาวผมน้ำตาลเข้มจำได้ว่าเป็นส่วนที่ราชนิกูลอาศัยและเป็นโซนที่พ่อเธอสั่งนักสั่งหนาว่าอย่าไปถ้าไม่จำเป็น…

ทหารยืนคุมหน้าห้องบางคน อาเธอร์สั่งให้พวกเขาหลีกไป ทั้งสามเข้าไปในห้อง แอนเธียมองไปรอบ ๆ อย่างเลิกลั่ก เพราะมีบางอย่างบอกว่า เธอควรปฎิเสธงานนี้  ราชาคนใหม่ว่ายไปทางคนที่นั่งหันหลังก่อนจะเอ่ย

“ไงน้องชาย…”

น้องชายอาเธอร์? เขามีน้องชายเป็นชาวแอตแลนติส? ชายผมบลอนด์สว่างหันมามองอาเธอร์ แต่เธอยังคงยังไม่เห็นเจ้าของใบหน้านั้น

“มีอะไรละเจ้าราชาลูกผสม?”

โอ้...เสียงเริ่มคุ้นหูมาบ้างละ….เสียงยโสโอหังนั้น หวังว่าคงไม่ใช่คนที่เธอสาบานว่าจะไม่เข้าใกล้ แอนเธียเริ่มหลบหลังวัลโก้ทันทีที่อาเธอร์ลากชายคนนั้นมาใกล้ ๆ

“ออร์ม นี่คือ…”

“เลดี้แอนเธีย วัลโก้….” อดีตราชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง “ลูกสาวท่านอาจารย์โตขึ้นเยอะเลยนะ”

วัลโก้หันมาทางแอนเธีย ก่อนจะดันอีกคนไปตรงหน้า “และนางจะเป็นคนสอนบทเรียนท่าน…”

“บทเรียนอะไร? ข้าว่ารู้หมด--”

“บทเรียนเกี่ยวกับชาวบกไง” อาเธอร์เอ่ย “วัลโก้บอกแล้วว่านางกำลังศึกษาชาวบกอยู่และ...เป็นคนเดียวในแอตแลนติสที่บ้าบิ่นพอที่จะใช้ชีวิตบนนั้น”

“โว้ ๆ พ่อเผาอะไรข้าบ้าง….?” เธอเอ่ย “คนอื่นมีตั้งเยอะนะท่านพ่อ”

“แต่เจ้าเป็นคนชั้นสูงและใช้ชีวิตบนบกมากสุดแล้ว” วัลโก้เอ่ยพลางจับบ่า “ถือว่าพ่อขอแล้ว เป็นทางเดียวที่อาเธอร์คิดว่ามันจะช่วยเปลี่ยนความคิดออร์มและ…”

“และ…?”

“หวังว่าจะแก้นิสัยมนุษยสัมพันธ์ระดับติดลบลูกได้ ถือว่าคบกันครึ่งทาง เพราะลูกจะช่วยเปลี่ยนนิสัยเขาและเจ้าชายออร์มจะช่วยเรื่องการเข้าสังคมลูก” เขาเอ่ยยิ้ม ๆ “ลูกคุยกับปลาทะเลบ่อยกว่ามนุษย์อีกนะ”

อาเธอร์แทบกลั้นขำไม่อยู่

“ท่าทางข้าจะมีเพื่อนแล้ว” เขาชะงักลง “เดี๋ยว….ไหนท่านว่าชาวแอตแลนติสคุยกับสัตว์ทะเลไม่ได้ไง”

“ข้าบอกว่ามีไม่กี่คนที่คุยได้”

“งั้นนาง…?”

“นางเป็นเหลนเทพโพไซดอน หมายถึงฝั่งทางแม่นาง” วัลโก้เอ่ย “นางเลยมีเลือดชั้นสูง--”

“ฮัลโหล...ข้ายังอยู่ตรงนี้” แอนเธียเอ่ยพลางโบกมือไปมาก่อนจะกอดอก “สรุปลูกกับอดีตราชานี่ต้องอยู่ด้วยกันหรอ? ท่านพ่ออย่าล้อข้าเล่นนะ!”

วัลโก้ส่ายหน้า แอนเธียกลอกตารัว ๆ

“ข้าไม่อยากเสี่ยงให้พวกเขาลงมติให้สังเวยน้องข้าที่ร่องสมุทรแบบที่แม่ข้าเคยโดนเลดี้วัลโก้…” ราชาแห่งแอตแลนติสคนใหม่เอ่ย “แบบนั้นมันวิธีโบราณไป หวังว่าเจ้าจะเห็นด้วย ไหน ๆ ตาเฒ่าวัลโก้ก็บอกว่าเจ้าเป็นหนึ่งในคนที่ค่อนข้างกล้าเสนอความคิดแหกธรรมเนียมโบราณของที่นี่…”

พ่อนะพ่อ!! เผาลูกสาวตนเองจนเกรียมแล้วไหมล่ะ ปล่อยลูกกลับไปคุยกับปลาเถอะ

ออร์มเอ่ยนิ่ง ๆ “ข้ายอมถูกสังเวยที่ร่องสมุทรดีกว่าต้องมีชีวิตอย่างไร้เกียรติ!”

“ขออภัยเพคะองค์ชาย” แอนเธียเอ่ย “พี่ชายท่านไม่จับท่านขังคุกรวมกับนักโทษอื่น ๆ ก็บุญแค่ไหนแล้ว เขาไม่ลงมติเห็นด้วยเพราะเห็นว่ายังเห็นว่าท่านเป็นน้องชาย--”

“ข้าไม่มีพี่ชายเป็นเจ้าเลือดผสม!”

แอนเธียว่ายผ่านอาเธอร์และจ้องมาที่ออร์ม “บางทีข้าอยากต่อยให้อีโก้ท่านมันหายไปบ้าง”

หัวหน้าที่ปรึกษาราชาแทบกุมขมับตนเองทันทีหลังจากที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกสาวเขากับอดีตราชามีแววได้ตีกันตายไปข้างแน่นอน

วัลโก้ว่ายมาทางอาเธอร์ มือข้างหนึ่งของเขาคว้าแขนเรียวของแอนเธีย

“ข้าขอตัวก่อน...ขอคุยกับลูกสาวข้าเป็นการส่วนตัว”

“ได้เลยตาเฒ่า” เขากระซิบกับอีกคน “นางหัวรั้นแบบที่ท่านว่าจริง ๆ”

แอนเธียโดนวัลโก้ลากมาที่ห้องฝึกนายทหาร ชายวัยกลางคนกุมขมับตนเองก่อนจะหันมาทางหญิงสาวที่กอดอกมองออกไปด้านนอก----ซากเมืองเก่าแอตแลนติส เขาอดคิดถึงภรรยาตนเองที่เสียไปนานไปแล้วไม่ได้เลย เพราะท่าทางของลูกสาวตนเองที่แอบละม้ายคล้ายหล่อน ราวกับมันอยู่ในสายเลือด

ที่ปรึกษาว่ายมาข้าง ๆ ก่อนจะเอ่ย “แอนเธีย พ่อรู้ว่าลูกไม่ถูกกับเจ้าชายออร์มแต่...ถ้าลูกไม่รับข้อเสนออาเธอร์ พวกคนในสภา กษัตริย์ทั้งสามจากเจ็ดอาณาจักรต้องลงมติให้ส่งเขาไปร่องสมุทรแน่นอน”

“ทำไมต้องลูก? ทำไมไม่ให้เมร่า? ได้ข่าวว่าพวกหมั้นกัน--”

“เจ้าชายออร์มกับเจ้าหญิงเมร่าถอนหมั้นกันแล้วแอนเธีย และ...อาร์เธอร์ไม่ไว้ใจคนอื่น พ่อเลยเหลือทางเลือกเดียว คือ ลูก…” เขากุมมือเธอแน่น “แถมลูกเคยใช้ชีวิตบนบกนานกว่าชาวแอตแลนติสคนอื่นที่พ่อรู้จักมาทั้งหมด…”

สาวผมน้ำตาลเข้มกุมมือชายตรงหน้าแน่น “ลูกต้องตกลงใช่ไหมท่านพ่อ”

เขาพยักหน้า เธอถอนหายใจ

“ลูกตกลงค่ะ เพราะเห็นแก่พ่อที่มาขอร้องลูกซะขนาดนี้”

“งั้น...ลูกต้องแจ้งคำตอบแก่สภา…”

โอ้...ให้ตายเถอะแอนเธีย!!




สภาแห่งเจ็ดคาบสมุทรค่อนข้างวุ่นวาย เพราะเป็นมติเกี่ยวกับการลงโทษอดีตราชาออร์ม เมเรียส มีตั้งแต่การสังหารราชาแห่งอาณาเงือก การพยายามบุกอาณาจักรไบรน์ พยายามฆ่าราชาแห่งอาณาจักรไบรน์ และปลุกปั่นให้เกิดสงครามระหว่างชาวบกกับชาวโลกใต้ท้องทะเล

แอนเธียอยู่ในชุดสีดำประกายทองแบบชาวแอตแลนติส เธอนั่งอยู่ข้างพ่อของเธอแบบประหม่าที่สุดในชีวิต เพราะอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากที่เป็นกลุ่มคนระดับทางการเนี่ยแหละ สายตาสีฟ้าคริสตัลเห็นอดีตราชินีมานั่งข้าง ๆ อาเธอร์

“ราชินีแอตแลนน่า” วัลโก้ค่อมหัวให้อดีตราชินีแอตแลนติส สตรีผมบลอนด์หันมาทางเขา

“นั่นลูกสาวเจ้าหรือ? ข้าไม่ได้เจอนางมามากกว่ายี่สิบปีแล้วกระมั้ง นางโตเป็นสาวแล้วรึ”

“เป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะออกเสียงในสภาได้”

เหลือหนึ่งปีต่างหากที่จะมีสิทธิ์ออกเสียง…และจำใจมาเพราะเรื่องมติของลูกชายคนเล็กท่านนี่แหละ แอนเธียบ่นในใจ

เมื่อราชาอาเธอร์มา ทุกคนในสภาเริ่มเงียบลงและวัลโก้เริ่มพูดรายละเอียดเกี่ยวกับหัวข้อในวันนี้ และทุกสายตาจับจ้องมายังออร์ม ซึ่งเขาโดนใส่โซ่ตรวนเหมือนนักโทษธรรมดา เหล่าทหารผู้คุมต่างขนาบข้างเขาเพื่อป้องกันอีกฝ่ายขยับตัวหรือขัดขืน แอนเธียพยายามมองทางอื่นหรือแกล้งหลบสายตาที่ราชาคนปัจจุบันจ้องมาทางตน ก่อนจะได้ยินเสียงคนที่ยืนอยู่กลางสภาเอ่ย

“ไงท่านแม่ ท่านอาจารย์ และไอ้ราชาลูกผสม” ชายผมบลอนด์เอ่ยนิ่ง ๆ ท่าทางยโสของอดีตราชาทำเอาวัลโก้สาวอยากเปลี่ยนใจให้ถีบส่งเขาไปร่องสมุทรแทน

ราชาเนเรียสแห่งอาณาจักรซีเบลเอ่ย “ตามธรรมเนียมของอาณาจักร เขาต้องโดนส่งไปรับโทษที่ร่องสมุทร ขอให้ทุกท่านแสดงความเห็นหากมีความเห็นอื่น” คนในสภาส่งเสียงซุบซิบ แอนเธียมองบรรยากาศรอบข้างอย่างอึดอัด เพราะสีหน้าทุกคนดูจะหาทางให้ออร์มรับโทษที่ร่องสมุทรให้ได้ อาเธอร์เอ่ย

“กะจะให้ประหารเลยหรือไง? ข้าคิดว่าเขาควรได้โทษอื่นมากกว่าที่ไม่เกี่ยวความตาย” ราชาคนใหม่แห่งแอตแลนติสเหลือบมองมาทางลูกสาวของที่ปรึกษา เอาแล้ว...ขออยู่เงียบ ๆ ได้ไหม เพราะทุกสายตาจ้องมาทางเธอแล้ว

อาเธอร์!! มองทางอื่นสิว้อย!! อย่ามองมาทางนี้!!  สาวผมน้ำตาลเกือบดำกลืนน้ำลายลงช่วงที่อาเธอร์เอ่ยชื่อเธอพอดี

“เลดี้วัลโก้มีอะไรจะกล่าวใช่ไหม?” เขาส่งยิ้มกวนมายังคนที่นั่งข้างวัลโก้คนพ่อ

“เลดี้แอนเธีย วัลโก้? ธิดาหัวขบฎของท่านที่ปรึกษาวัลโก้?” ราชาแห่งอาณาจักรซีเบลเอ่ย “ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะสมที่จะให้--”

“ขอประทานอภัย…” แอนเธียเอ่ยพลางลุกออกจากที่นั่งตน ชายกระโปรงสีดำสยายไปตามกระแสน้ำ หญิงสาวมองคนทุกคนก่อนจะรวบรวมสติตนเองและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นพอ “ดังที่ท่านอาเธอร์ว่ามันถึงเวลาที่เราต้องเปลี่ยนแปลงธรรมเนียมของเรา รวมถึงบทลงโทษที่เหมาะสมกับเจ้าชายออร์ม” มือเรียวผายไปทางเขา

“โทษสังเวยชีวิตที่ร่องสมุทร? ข้าว่ามันรุนแรงไปไหมเพคะ? อีกทั้งเจ้าชายออร์มเป็นคนที่มีความสามารถคงจะไม่ดี หากเขาต้องโดนโทษหนัก”

ทุกคนในสภาเริ่มเห็นด้วยกับอีกฝ่าย

“ข้ารู้ว่าเราไม่ควรเมตตาคนที่เคยคิดร้ายต่อพวกท่าน” เธอหันทางราชาแห่งอาณาจักรไบรน์ ราชินีและเจ้าหญิงไบรน์ สามคนนี้ คือ ปัญหาที่จะช่วยยื้อชีวิตออร์มให้รอดผลจากมัจจุราช พวกเขาคงเห็นด้วยกับโทษประหารมากกว่าบทลงโทษอื่น หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ

“ข้ารู้ว่าเจ้าชายออร์มทำอะไรลงไป ข้าเข้าใจถึงความโกธรแค้นของพวกท่าน…” แอนเธียเอ่ย “...แต่โทษประหารมันไม่โหดร้ายไปรึ”

“ชาวบกในสมัยหนึ่ง พวกเขามีบทลงโทษสมาชิกราชวงศ์หลายอย่างที่ไม่ใช่การประหาร หนึ่งในนั้นมี…..” สายตาของเธอมองไปยังพ่อของเธอ วัลโก้คนที่นั่งพยักหน้าเบา ๆ มาทางแอนเธีย “....การเนรเทศแต่ฟังข้าก่อน”

มือเรียวประสานบนหน้าตักตนเอง “ข้าเสนอให้เนรเทศเขาไปยังอาณาจักรบนบกจนกว่าในสภาจะมีความเห็นอีกทีว่าเขาสมควรกลับมาแอตแลนติสหรือรับโทษประหารที่ร่องสมุทร….”

ราชาแห่งไบรน์โผล่งขึ้น “เจ้ามีอะไรที่จะรับประกันว่าเขาจะไม่ก่อเรื่องอีกเลดี้วัลโก้…” บุรุษร่างปูเอ่ย “งั้นข้าเสนออีกอย่าง…..”

“นางต้องรับโทษกับอดีตราชาออร์มด้วย….”

จับราชาแห่งไบร์นไปเผาได้ไหม!! เริ่มหัวร้อนมานิด ๆ

“โทษอะไร? นางจะไปบนบกกับเขาด้วยอยู่แล้วไง” วัลโก้เอ่ยเสียงนิ่งก่อนจะหน้าซีดลง “...อย่าบอกนะว่า….”

“หากนางเปลี่ยนใจเขาไม่ได้ก่อนคืนพิธีระลึกถึงการล่มสลายอาณาจักรแอตแลนติส...นางก็ต้องไปร่องสมุทรกับเขา!!”

วัลโก้ผู้พ่อลุกพรวด “ข้าขอค้าน!! อย่าดึงนางไ---”

“ข้าตกลง” สตรีในชุดดำเอ่ย “ข้ายินดีที่จะรับความเสี่ยงนี้” นูเดียส วัลโก้ เป็นคนเดียวที่เห็นว่าลูกสาวตนเองกำลังเอ่ยด้วยความมั่นใจ แต่...มือกำลังสั่นแบบสุด ๆ





“แอนเธีย อัลโดริส นูเดียส วัลโก้!! ลูกบ้าไปแล้วหรอ!!” ที่ปรึกษาของราชาแอตแลนติสไม่เคยเสียงดังมาก่อน เขาพูดเสียงดังชนิดที่อาเธอร์และเมร่าแทบสะดุ้งโหยง “ลูกไปตอบตกลงได้ไง ลูกกำลังเอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่นะ”

“พิธีนั้นก็อีกหลายเดือนเลย ลูกยังมีเวลาใช่ไหม….?”

“ใช่...ถ้านับตามปฎิทินเดิมแอตแลนติส” ชายวัยกลางนวดขมับ “ตามที่สร้อยลูกมีแหละ ถ้ามันเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีฟ้าเข้มแบบทะเลละนะ…”

มือเรียวมองสร้อยคอที่ตนเองห้อย มันยังเป็นสีขาวขุ่น

“แปลว่ายังมีเวลาใช่ไหม?”

“แต่สร้อยมันเปลี่ยนสีได้ตลอดไง” เขาเอ่ยพลางจับบ่า “ถ้าแม่อยู่ แม่คงอกแตกตายแล้วแอนเธียเอ๋ย…”

“รู้ค่ะพ่อ”

วัลโก้นึกแล้วไม่ผิดที่ลูกสาวตนคล้ายอัลโดริสสุด ๆ นิสัยหัวรั้นแบบตอนนี้ เขาลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนทั้งที่ในใจกำลังร้อนรนสุด ๆ เขาหวังว่าแอตแลนน่าจะช่วยพูดให้ออร์มต้องระวังตัวบ้าง

เพราะตอนนี้ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาต้องได้รับโทษไปด้วย





แอตแลนน่ามองออร์มที่นั่งนิ่งเงียบอยู่บนเตียงหลังการประชุมที่สภาจบลงที่เลดี้วัลโก้เอ่ยปากรับข้อตกลงที่ราชาแห่งไบรน์ยื่นมา หล่อนได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเอ่ย

“ตอนนี้เลดี้วัลโก้กำลังเคลียร์กับพ่อของนางอยู่ แต่สำคัญที่ลูก” อดีตราชินีแอตแลนติสจับบ่าลูกชาย “วัลโก้เห็นนิ่ง ๆ สุขุม แต่กับแอนเธีย? เขาหวงลูกสาวตนเองยิ่งกว่าอะไรเสียอีก นั้นคือสิ่งที่ลูกต้องรู้และตอนนี้นางก็โดนหางเลขไปกับลูกด้วย”

ชายผมบลอนด์สว่างเอ่ย “นางรับข้อตกลงนั่นเอง”

“ออร์ม…” เธอพูดอย่างเหนื่อย ๆ “นางกำลังช่วยลูกอยู่นะ”

“....ข้าไม่รู้แล้วว่าอะไรแย่กว่าระหว่างพี่ชายลูกผสมเป็นราชากับไปอยู่กับลูกสาวหัวขบฎของวัลโก้บนบกนั้น”

“เชื่อเถอะ...ลูกต้องเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับชาวบกแน่…”

“ชาวบกมีอะไรดีนอกจากทำลายธรรมชาติไปวัน ๆ--”

“ท่านวัลโก้ ขอพบเจ้าชายออร์มขอรับ….” เสียงนายทหารเอ่ย

แอตแลนน่าพยักหน้า “แม่ไปก่อนละ ท่าทางอาจารย์ลูกอยากคุยด้วย”

อดีตราชินีว่ายออกไปจากห้องลูกชายตนเอง ร่างของอาจารย์เขาว่ายเข้ามา ท่าทางของคนตรงหน้ายังคงขึงขังเหมือนเดิม

“ข้าหวังว่านางคงพูดถึงเรื่องบนบกแล้วเรียบร้อย…” วัลโก้เอ่ย “ข้าจะมาพูดส่วนของข้าบ้าง”

“....ว่ามาสิวัลโก้”

“ถ้าท่านคิดแผนร้ายอะไร ข้าอนุญาตให้ลูกสาวข้าฟาดท่านด้วยตรีศูลได้…” เขาพูดต่อ “และนางไม่ใช่ลูกเจี๊ยบในกำมือท่านด้วย ข้าขอพูดในฐานะคนที่ดูแลนางมากับมือเอง…”

ออร์มขมวดคิ้ว แต่ในใจสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่า เลดี้วัลโก้คงร้ายกาจพอ ๆ กับพ่อของนางแน่นอน





TBC.














           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #1 DaisySelvin (@DaisySelvin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:47
    ว้าวววว ดูท่าแอนเธียก็แสบใช่ย่อย สมน้ำสมเนื้อมากค่ะ 55
    #1
    1
    • #1-1 Skye1907 (@Little_Momonoy) (จากตอนที่ 1)
      5 มกราคม 2562 / 23:50
      มีคนสอนแอนเธียมาดี-- #หรือแสบอยู่แล้ว
      #1-1