Hololive Exotic : Doppelgänger The Atrophy

ตอนที่ 9 : Messing Around

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    18 มี.ค. 64

 

ชี้แจงเล็กน้อยจ้า

ตอนนี้ไรท์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และกำลังนอนเดี้ยงอยู่ 

 

เพราะฉะนั้นการอัพนิยายเรื่องนี้หลังจากนี้

คือการอัพแบบตั้งเวลาไว้ 

ซึ่งไรท์คงไม่ได้มาตอบคอมเม้นเหมือนเมื่อก่อนนะ

 

เรื่อง Dop เนี่ยไรท์แต่งจบไว้แล้ว น่าจะลงให้อ่านกันวันละตอนแล้วแต่นะ

ส่วนเรื่องอื่นๆอาจจะต้องรอไรท์หายก่อนนะ น่าจะสักพักนึงเลย

ยังไงก็ขอโทษด้วยถ้าใครยังรอเรื่องอื่นๆอยู่โดยเฉพาะ OJ ภาค 3 ที่ยังแต่งไม่จบสักที

 

ถ้าไรท์หายเมื่อไหร่แล้วก็จะแจ้งอีกทีเด้อ 

ดูแลตัวเองกันด้วยเน้อไม่อยากให้มานอนเดี้ยงเหมือนกันมันทรมาน

 

 

“กุระ? …”

“ก-เกิดอะไรขึ้น?”

“แล้วนั่นใคร?”

 

หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอมองไปยังกุระที่แบกร่างอันไร้สติของซุยเซย์อยู่ ก่อนที่กุระจะรีบเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วและวางตัวซุยเซย์ลงบนโซฟา

 

“อาเมะช่วยเธอ เร็วเข้า!”

“อ-อืม ..”

 

เธอรีบเข้าไปหาซุยเซย์ที่นอนอยู่บนโซฟาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบก้มลงหยิบกล่องพยาบาลที่อยู่ใต้โซฟาขึ้นมา เธอเริ่มหยิบจับอุปกรณ์เหล่านั้นอย่างเชี่ยวชาญ ใช้ผ้าพันแผลสะอาดๆในถุงที่เพิ่งถูกฉีกออกมาประคบ ราดแอลกอฮอลลงไปที่บาดแผลของซุยเซย์

 

กุระเองที่ยืนมองอยู่ เธอก็รีบเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว มันเป็นเพียงบ้านหลังเล็กๆที่มีห้องอยู่ไม่มากนัก ด้านในเต็มไปด้วยเสบียงข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกกักตุนไว้อย่างชัดเจน มันถูกวางเรียงรายไว้เต็มไปหมด

 

รอบๆตัวยังมีตู้ ชั้นวางมากมายที่มีรูปภาพของพวกเธอทั้งสองคนอยู่ มีหนึ่งในนั้นคือใบประกาศนียบัตรที่หญิงสาวได้รับรางวัลวางอยู่

 

อาเมเลีย วัตสัน หนึ่งในแพทย์สาวระดับโลกที่ผันตัวเองมาเป็นเพียงนักสืบมือสมัครเล่นได้ไม่นาน แต่โชคร้ายที่ดันเกิดเรื่องราวที่พังทั้งงาน ทั้งชีวิตและโลกใบเดิมๆของพวกเธอทั้งสองคน

 

รูปถ่าย รูปแต่งงานของทั้งคู่ยังคงวางอยู่บนชั้นเหล่านั้น พวกเธอเองน่าจะเป็นคู่รักกันมาก่อน แต่มีเรื่องราวบางอย่างทำให้พวกเธอนั้นต้องแยกจากกันไป และการกลับมาพบกันครั้งนี้จะเป็นอีกครั้งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเธอไปตลอดกาล

 

กุระเข้าไปยังห้องน้ำก่อนจะรีบตักน้ำที่กักตุนไว้ ใส่ถังพลาสติกใบเล็กๆ และรีบวิ่งออกไปหาอาเมเลียทันที

 

“เป็นยังไงบ้าง?”

“กุระ? .. เธอเสียเลือดมาก อาการเธอไม่ดีเลย”

“ทำยังไงดี?”

“ฉันต้องการเลือด ไม่งั้นเธอตายแน่ๆ ..”

“เลือดงั้นหรอ?”

 

ฉลามสาวรีบวางถังน้ำอย่างรวดเร็วหลังจากที่ได้ยินอาเมเลียพูด ก่อนจะรีบเปิดประตูบ้านออกไปอีกครั้ง

 

“ปิดประตูให้สนิทนะอาเมะ ห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา”

“ด-เดี๋ยวสิ กุระ-”

“เดี๋ยวฉันกลับมา อาเมะ ..”

“กุระ!”

 

ไม่ลังเล กุระรีบวิ่งออกจากบ้านผ่านสิ่งกีดขวางออกไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอเริ่มส่องแสงสีน้ำเงินเข้มอีกครั้ง จมูกของเธอเริ่มได้รับกลิ่นเลือดที่ล่อยลอยมาตามอากาศอย่างรวดเร็ว

 

พลังของเธอเริ่มจะตื่นขึ้นทีละนิด ทีละนิดตามกาลเวลา เลือดของอาเน่มาจินั้นกำลังแสดงแสงยานุภาพของมันออกมาทีละน้อย

 

“นี่ฉัน ..”

“ได้ยังไง .. ?”

“พวกเธอเป็นใครกันแน่?”

 

ระหว่างที่เธอวิ่งไป ผู้ติดเชื้อมากมายก็กรูเข้ามาหาเธอ ซึ่งเธอเองก็เริ่มเคลื่อนที่ผ่านพวกมันไปได้อย่างรวดเร็วราวกับฉลามนักล่าที่น่ากลัวแห่งมหาสมุทร

 

เธอไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆ เมื่อด้านหน้าเธอกำลังได้กลิ่นเลือดของอาเน่มาจิที่ดูเหมือนว่ามันจะกำลังไหลออกมาอยู่ เธอกำลังบาดเจ็บ

 

เมื่อมาถึงจุดเกิดเหตุกุระก็มองเห็นคราบเลือดที่ติดอยู่พื้น ซึ่งเธอมั่นใจมากว่านี่คือเลือดของอาเน่มาจิอย่างแน่นอน 

 

กุระเองจึงรีบวิ่งตามรอยเลือดนั่นไป แต่น่าแปลกที่รอบๆกลับไม่มีผู้ติดเชื้อเลย อีกทั้งยังมีร่องรอยสีดำปริศนาอยู่ที่พื้นใกล้ๆกับรอยเลือดนั่นด้วย

 

แต่เธอเองไม่มีเวลาที่จะมานั่งตรวจสอบว่ามันคืออะไร กุระรีบวิ่งไปตามรอยเลือดนั่นและก็พบเข้ากับอาเน่มาจิที่นอนหมดสติอยู่ในซอกซอยแห่งหนึ่ง

 

“อยู่นี่เอง!”

“ย-แย่ละสิ ..”

 

แต่ในขณะที่กุระเองเข้าไปพยุงร่างของอาเน่มาจิขึ้นมา เธอก็ได้สติและรีบถอยห่างจากกุระด้วยความหวาดระแวง

 

“ฉันเอง ฉันเอง”

“น้องสาวเธอต้องการความช่วยเหลือ และเธอน่าจะเป็นคนเดียวที่ช่วยเธอได้”

 

อาเน่มาจิที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตาเปิดกว้างอีกครั้ง สีหน้าของเธอดูวิตกกังวลพลางกับตกใจคำพูดของกุระอย่างหนัก เธอรีบลุกขึ้นแต่ก็แทบจะล้มทั้งยืนกับอาการบาดเจ็บที่มันเต็มตัวเธอไปหมด

 

“ฉันช่วยนะ”

“ไปเถอะ พวกเราต้องไปแล้ว!”

 

กุระรีบพยุงร่างของอาเน่มาจิที่บอบช้ำขึ้นมา พวกเธอเดินผ่านจุดๆเดิมซึงกุระเองก็ยังสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจมากจนถามคำถามเหล่านั้นกับอาเน่มาจิ เธอต้องรีบโฟกัสกับสถานการณ์ตรงหน้า

 

ด้วยความสามารถของกุระ พวกเธอก็มาถึงบ้านของอาเมเลียได้อย่างรวดเร็ว

 

“อาเมะ อาเมะ!”

“ม-มาแล้ว”

 

อาเมเลียเปิดประตูออกมาพร้อมกับความตกใตอีกครั้งเมื่อกุระกำลังพยุงตัวของอาเน่มาจิที่โชกไปด้วยเลือดมาด้วย

 

ซึ่งกุระเองก็รีบเข้าประตูบ้านไปโดยที่อาเมเลียยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างมาก แต่ด้วยความที่เธอเองเป็นหมอ เธอก็ต้องรีบช่วยเหลือทั้งพี่น้องที่น่าสงสารสองคนนั้นตามจรรยาบรรณ

 

“เธอเป็นพี่สาวของเด็กคนนั้น”

“งั้นหรอ? .. ”

“อาเมะ?”

“อ-อืม เข้าใจแล้ว”

 

อาเมเลียรีบเข้าไปใกล้ๆอาเน่มาจิที่อาการไม่ค่อยดีเช่นกัน แต่เมื่อเธอเข้าไปใกล้ อาเน่มาจิก็พยายามใช้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอนั้น จับมือของอาเมเลียพยายามส่งสายตาอ้อนวอนขอร้อง 

 

ซึ่งแม้แต่อาเมเลียที่ไม่ได้ยินเสียงใดๆออกมาจากปากอาเน่มาจิ แต่เธอก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวของพี่สาวที่กำลังจะเสียน้องสาวได้เป็นอย่างดี

 

“ข-เข้าใจแล้ว ถ้างั้นฉันขอตรวจหน่อยนะ”

“กุระ ขออุปกรณ์หน่อย!”

 

เมื่ออุปกรณ์แพทย์มากมายที่อยู่ในกล่องเล็กๆของเธอถูกหยิบจับมาใช้ ทั้งตรวจชีพจร ตรวจอุณหภูมิร่างกาย เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ตายหากอาเมเลียสูบเลือดเธอออกมาเพื่อใช้ในการรักษาซุยเซย์

 

“เป็นยังไงบ้างอาเมะ?”

“ไม่ .. ถ้าฉันสูบเลือดเธอออกมาตอนนี้เธออาจจะช็อคตายได้นะ”

“ทำยังไง-”

 

แต่ในขณะนั้นมือของอาเน่มาจิก็จับไปที่แขนของกุระที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเมื่อกุระมองดวงตาอันเศร้าสร้อยของอาเน่มาจิแล้วก็ต้องรู้สึกสลด เมื่ออาเน่มาจิเองพยายามส่งสายตาขอร้องกุระอีกครั้ง

 

“เอาเลยอาเมะ”

“อ-อืม”

 

แล้วอาเมเลียก็เริ่มดำเนินการทางการแพทย์ของเธอ เมื่อเลือดสีแดงๆของอาเน่มาจิถูกสูบขึ้นมาจากร่างกายของเธอ ดวงตาที่เปิดอยู่ของเธอก็เริ่มปิดลงอย่างช้าๆด้วยความเหนื่อยล้า

 

เธอยื่นมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเธอไปหาซุยเซย์ที่นอนอยู่ไม่ไกล พยายามไขว่คว้าน้องสาวของเธอไว้ในอ้อมอก แต่มืออันอ่อนแรงนั้นก็ไปไม่ถึงน้องสาวของเธอ มันตกลงบนโซฟาก่อนที่เธอจะหมดสติไป

 

การรักษาและช่วยชีวิตซุยเซย์ยังคงดำเนินต่อไป อุปกรณ์และยาทุกชนิดถูกใช้เพื่อช่วยชีวิตทั้งสองคน

 

หลายชั่วโมงผ่านไปด้วยแสงไฟที่มีน้อยและอุปกรณ์ที่จำกัด แต่ความสามารถระดับปีศาจของอาเมเลียก็ทำให้ทั้งคู่ปลอดภัยได้ในที่สุด

 

“เห้อ .. นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้ออกแรงแบบนี้นะ ..”

 

อาเมเลียถึงกับล้มตัวนอนลงบนพื้นด้วยสภาพหมดแรง แต่หัวของเธอก็ถูกตักนุ่มๆของกุระรองไว้ก่อนแล้ว

 

“เก่งมากเลยที่รัก”

“กุระ ..”

 

อาเมเลียยื่นมือทั้งสองของเธอโอบไปที่คอของกุระก่อนจะค่อยๆโน้มตัวเธอลงมาจูบที่ริมฝีปากเบาๆ

 

“ขอบคุณพระเจ้า .. เธอกลับมาแล้ว”

“อือ ฉันกลับมาแล้วอาเมะ”

“ก-เกิดอะไรขึ้น .. ด-ได้ยังไง-”

“ฉันก็ไม่รู้อาเมะ มันเหมือนปาฏิหารย์มากกว่า ..”

 

กุระมองไปยังสองพี่น้องนั่นที่ยังคงนอนไร้สติอยู่ ซึ่งกุระเองก็ก้มหน้าลงทั้งสองมือของเธอกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ แล้วเธอก็ใช้มันทุบลงไปที่พื้นของห้องนั่นอย่างแรงจนกระเบื้องที่พื้นแตก

 

อาเมเลียที่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจอย่างมาก เธอรีบลุกขึ้นและมองไปที่กุระทันที

 

“ก-กุระ?”

“จำได้รึเปล่า วันที่มีข่าวว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียระเบิดน่ะ”

“อ-อืม วันนั้นเธอออกไปข้างนอกเพื่อจะดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นฉันได้แต่กลัวแล้วก็อยู่ในบ้าน ..”

“ระเบิดน่ะมันเกิดขึ้นจริง แต่มันไม่ได้รุนแรงมากมายขนาดนั้น ไม่รุนแรงมากพอที่จะต้องสั่งอพยพด้วยซ้ำไป”

“หมายความว่ายังไง .. แล้ว .. แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

 

“ … ”

“พวกมันเข้าควบคุมตัวพลเรือนภายนอกแทบจะในทันที พวกทหารเข้ามาในตัวเมืองและปิดเมืองอย่างรวดเร็ว”

“วันนั้นบนหัวของพวกเรามีเครื่องบิน บินไปบินมาอยู่แทบจะตลอดเวลา เหมือนกำลังเกิดสงครามกับอะไรบางอย่าง”

“แล้วพวกเราก็ถูกลากขึ้นไปบนรถ ปิดหน้าปิดตาพวกเราด้วยถุงสีดำ”

“ความรู้สึกที่เป็นมนุษย์ครั้งสุดท้ายของฉัน .. ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกมัดอยู่กับอะไรสักอย่าง”

“แล้วก็มีเข็มฉีดยาฉีดเข้ามาที่แขนฉัน หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย เหมือนกับว่าตายไปแล้ว ..”

 

“พวกทหารงั้นหรอ? เป็นไปไม่ได้ .. พวกเขาตังหากที่เข้ามาช่วยพวกเรานะ ..”

“พวกเขากำลังหาวิธีรักษาอยู่-”

 

กุระยกแขนของเธอขึ้นมาข้างหนึ่ง ซึ่งมันยังมีบาดแผลและรอยขีดข่วนอยู่เล็กน้อย ก่อนเธอจะเริ่มใช้พลังของเธอรักษาบาดแผลนั่นอย่างรวดเร็วจนอาเมเลียเองก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 

“ธ-เธอติดเชื้องั้นหรอกุระ!?”

 

“ … ”

“เธอกลัวฉันรึเปล่าอาเมะ?”

 

“อ-เอ๊ะ? ฉ-ฉันไม่-”

 

อาเมเลียเองเริ่มจะขยับตัวห่างจากกุระทีละน้อย นั่นทำให้กุระเองที่มองอยู่รู้สึกเหมือนมีดกำลังกรีดหัวใจเธอ มันเจ็บมากซะจนพูดไม่ออก เมื่อคนรักของเธอเริ่มขยับห่างออกไป

 

เธอรีบลุกขึ้นและวิ่งขึ้นไปด้านบนบ้านอย่างรวดเร็วโดยทิ้งให้กุระเองนั่งอยู่ที่เดิม

 

ฉลามสาวเริ่มน้ำตาไหลออกมาพลางกับพยายามใช้มือปาดน้ำตาเหล่านั้นให้หายไป แต่มันก็ไม่หมดเสียที น้ำตาเธอยังคงไหลพรากออกมาเรื่อยๆ

 

“น-นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ..”

“ถ-โถ่เว้ย .. ”

 

กุระมองไปยังสองพี่น้องนั่นที่ยังคงนอนไร้สติอยู่ก่อนเธอจะลุกขึ้นและเดินไปใกล้ๆอาเน่มาจิ

 

“เธอใช่ไหมที่ทำให้ฉันได้สติ .. ได้ยังไง?”

“แล้วพลังพวกนี้มันอะไรกัน .. นี่ฉันกลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว ..”

“นี่ .. ลุกขึ้นมาตอบคำถามฉันหน่อยสิ ..”

“ได้โปรดล่ะ ..”

 

เมื่อเสียงเบาๆของกุระพยายามส่งผ่านไปหาอาเน่มาจิ จู่ๆร่างกายของอาเน่มาจิก็เริ่มขยับ มือของเธอขยับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา

 

“ธ-เธอ? .. เป็นยังไงบ้าง?”

“เอ๊ะ?”

 

อาเน่มาจิพยายามส่งสัญญาณมือบอกกุระด้วยท่าทีทุลักทุเลเนื่องจากอาการบาดเจ็บของเธอ แต่ด้วยความชานฉลาดของกุระเองเธอก็เข้าใจได้ทันทีว่า อาเน่มาจิต้องการอะไร

 

แต่จู่ๆเธอก็เริ่มมีอาการคลุ้มคลั่งอีกครั้ง เธอบีบคอของกุระอย่างแรงจนกุระเองที่อยู่ในอาการตกใจต้องรีบสลัดตัวออกจากเธอ

 

“อ-อั่ก แค่ก แค่ก แค่ก ..”

“ธ-เธอจะทำอะไรน่ะ!!?”

 

อาเน่มาจิเองรีบดึงสติตัวเองกลับมาและพยายามอย่างยิ่งในการหยุดยั้งปีศาจในตัวเธอที่มันกำลังหิวโหยอย่างถึงที่สุด เธอเริ่มใช้มือทำร้ายตัวเองและกลิ้งไปมาจนตกโซฟา

 

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตใดๆที่เธอมองเห็นตอนนี้ มันทำให้เธอเริ่มเกิดอาการหิวกระหายเลือดอย่างมากจนเธอเองก็เริ่มจะทันไม่ไหวอีกแล้ว

 

เธอส่งสัญญาณมืออีกครั้งให้กุระที่รู้ดีว่าเธอต้องการอะไร ก่อนจะรีบหลับตาลงเพื่อป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับกุระและน้องสาวเธอที่อยู่ใกล้ๆ

 

กุระรีบวิ่งไปหยิบเศษกระดาษและปากกาที่มีอยู่ทั่วไปในบ้านของเธอมาให้อาเน่มาจิ ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวอาเน่มาจิขึ้นมา ซึ่งอาเน่มาจิก็รีบเขียนมันลงไปในกระดาษนั่นพร้อมกับยกมืออ้อนวอนกุระในขณะที่น้ำตาของเธอยังไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดจากภายใน

 

“ … ”

“ได้โปรด”

“ผ่าตัด .. เอาดวงตาของฉัน .."

"ให้น้องสาวฉันที ..”

 

______________________________________________

 

ในขณะเดียวกันที่ด้านบนบ้าน อาเมเลียเองก็ยังคงอยู่ในอาการช็อคอย่างหนัก เรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นรวดเร็วมากเกินกว่าที่เธอจะตั้งสติได้

 

เธอใช้ตัวพิงประตูห้องของเธอก่อนจะค่อยๆไถลตัวลงไปยังพื้น ค่อยๆทรุดตัวลงอย่างช้าๆและนั่งกอดเข่าของเธอเอาไว้ เธอเองเป็นคนที่ค่อนข้างอ่อนไหวและมีความรู้สึกที่เซ้นซิทีฟเอามากๆ

 

ที่ผ่านมาเธอพบเจอเรื่องราวร้ายๆมามาก ที่ทั้งแฟนสาวของเธอยังหายตัวไปอีก ผู้ติดเชื้อด้านนอกนั่นทำให้เธอเริ่มกลัวจนสติแตกมากไปทุกวันๆ เสียงคร่ำครวญร่ำร้องอันน่าสยดสยองนั่น ทุกวันทุกคืน เธอจะต้องทนฟังมันอยู่ในบ้านที่เงียบสงัด
 

แต่แล้ววันที่แฟนสาวเธอกลับมาพร้อมกับการที่เธอนั้นติดเชื้อ มันทำให้อาเมเลียที่ไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับสองพี่น้องพลังจิตนี่ยิ่งหวาดระแวงเข้าไปใหญ่ ถึงแม้ว่าแฟนสาวของเธอจะกลับมาแล้วก็ตาม

 

แล้วเธอก็ตัดสินใจทำบางอย่าง 

 

อาเมเลียรีบลุกขึ้นและเปิดตู้เสื้อผ้าของเธอ หยิบอุปกรณ์หน้าตาแปลกๆที่เหมือนโทรสัพท์บ้านออกมา แต่มันมีเสาสัญญาณที่เหมือนเสาวิทยุติดอยู่ด้วย

 

เธอยกหูโทรศัพท์นั่นขึ้นมา ถอนหายใจแรงๆก่อนจะเริ่มกดปุ่มที่ตัวเครื่องนั่น

 

ซ่าาา .. ซ่าาา ..

 

“อาเมเลีย วัตสันค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณหมอ มีอะไรให้ฉันช่วยหรอคะ?”

“แฟนฉันติดเชื้อค่ะ คุณเลมมี่ ..”

“งั้นหรอคะ? ฉันเสียใจด้วย-”

“แต่เธอมีสติดีนะคะ .. มันเกิดอะไรขึ้น?”

 

ทันทีที่เสียงของอาเมเลียพูดออกไป ปลายสายก็เงียบไปพักใหญ่ๆ

 

“คุณอยู่ที่บ้านคุณใช่ไหมคะ?”

“ค-ค่ะ ..”

“แล้วมีใครอยู่กับคุณด้วยรึเปล่า?”

“ค่ะ .. มีเด็กสาวสองคนมากับแฟนฉันด้วย”

“!!!!!!?”

“ค-คุณเลมมี่?”

“ห้ามให้ทั้งสองคนรวมทั้งแฟนคุณรู้เด็ดขาดว่าพวกเรากำลังจะไปนะคะ”

“อ-อ .. เอ๊ะ? คุณจะมาช่วยพวกเราหรอคะ?”

“ค่ะ ..”

 

“ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ..”

 

To be continued …

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

158 ความคิดเห็น

  1. #115 KIAR 2309 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 07:28
    ยังรออ่านอยู่นะไรท์รักษาสุขภาพด้วยนะ~
    #115
    0
  2. #108 Kuaina (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 22:38

    ขอให้หายไวๆนะครับ^^ //อาเมะเธอทำอะไรลงปายยย

    #108
    0
  3. #107 I am good reader (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 21:11
    พักผ่อนนะฮะไรต์ ขอให้หายไวๆนะฮะ
    #107
    0
  4. #106 EarthDodo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 16:53
    โทรผิดสายรึเปล่าครับคุณวัตสัน//หายไวๆนะไรต์
    #106
    0
  5. #105 defected (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 16:34
    แตก~~//ขอให้หายไวๆนะครับ
    #105
    0
  6. #104 Yosuke258 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 14:09

    พักผ่อนก่อนนะครับ นอนเดี้ยงนี่คงไม่ใช่เล่นๆแล้ว


    (วัตสันคุง คุณโทรไปผิดสายสุดๆไปเลยล่ะ)

    #104
    0
  7. #103 0621198225 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 13:59
    ไรท์พักผ่อนเยอะๆนะคะอย่าฝืนตัวเองนะเรารอได้ค่ะ
    #103
    0
  8. #102 Vethaka GV (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 13:55
    ไม่ต้องรีบแต่งก็ได้นะคะ รักษาตัวเองก่อน รอได้เสมอคะ
    #102
    0
  9. #101 black_boy2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 13:40
    อย่าฝืนตัวเองละ ไรน์
    #101
    0
  10. #100 Kham A.Q. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 13:30
    มาแล้วครับ
    #100
    0