Hololive Exotic : If

ตอนที่ 4 : How Could It Be ? (End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    20 ม.ค. 64

 

 

“ขออนุญาตนะค้า คุณน้า!”

 

เปโกร่าเปิดประตูบ้านเข้าไป ก่อนจะถอดรองเท้าโยนๆไว้ที่หน้าบ้านและรีบวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างสบายใจ โดยที่คุณเองกำลังยืนกุมขยับอยู่ที่หน้าบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะของคุณแม่ของคุณ

 

“ฮ่าๆๆ อะไรของลูกน่ะ ลูกควรจะชินได้แล้วนะ”

“ป่ะ เข้าบ้านกันเถอะเดี๋ยวข้าวจะเย็นซะก่อนนะ”

 

แม่ของคุณเดินนำคุณเข้าไปในบ้านก่อนจะตรงไปที่ห้องครัว ซึ่งเปโกร่ากำลังนั่งรออยู่บนโต๊ะกินข้าวเรียบร้อยแล้ว

 

“หิวล่ะสิเปโกร่าจัง?”

“ใช่ค่ะ หิวมากๆเลย ฮี่ฮี่”

“งั้นรอแปปนึงนะ เอ้ายืนมองอะไรอยู่ล่ะลูกมานั่งสิจะได้กินข้าวพร้อมๆกัน”

 

คุณกำลังยืนจ้องมองยัยเปโกร่าที่ทำตัวเหมือนเธอเป็นลูกสาวอีกคนของคุณแม่ของคุณยังไงอย่างงั้นด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างสุดๆ

 

“นี่เจ้าทิ่ม ยังอีก ยังไม่มานั่งอีก”

“ฉันหิวแล้วนะ!”

 

ก่อนคุณจะโยนเสื้อคลุมของคุณไปบนเก้าอี้และนั่งลงจ้องหน้าเปโกร่าที่ดูจะร่าเริงเป็นพิเศษ

 

“อะไรเล่า มีปัญหาอะไรมิทราบยะ?”

“เอ๋ ไม่สิๆ ฉันต้องแบบ อ-อะ .. แฮ่ม”

“ประธานขาา มีธุระอะไรหรอคะ?”

“AHAHAHAHAHA”

 

หลังจากคำพูดที่ดูจะกวนประสาทเหลือเกิน คุณก็ลุกขึ้นพยายามจะเขกหัวเพื่อนตัวแสบของคุณแต่ยัยนั่นดันหลบได้และลุกขึ้นวิ่งไปหาแม่ของคุณแทน

 

“คุณน้าคะะะ ช่วยด้วยค้าาาา”

“นี่เดี๋ยวเถอะ อย่าแกล้งเพื่อนสิ”

 

แล้วแม่คุณก็หันมาดุคุณซะอย่างงั้น

 

“แบร่”

 

ยัยเพื่อนตัวแสบของคุณแลบลิ้นปลิ้นตาให้ในขณะที่เธอกำลังหลบอยู่ด้านหลังแม่ของคุณ ซึ่งทำให้คุณหัวไฟลุกขึ้นมาทันที

 

แต่ก็จบลงด้วยมื้ออาหารหอมๆของคุณแม่ของคุณ ที่ยกมาเสิร์ฟที่โต๊ะจนคุณเองทนไม่ไหว จัดการกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

 

“เรียนเป็นยังไงบ้างจ้ะ เปโกร่าจัง?”

“อ-เอ่อ .. คือ .. ก-ก็ดีค่ะคุณน้า แฮะๆ”

“หืม? แน่ใจนะ ถ้าไม่ไหวให้ลูกน้าสอนก็ได้นะ”

 

เมื่อคุณได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะสำลักน้ำซุปที่กำลังซดอยู่เพลินๆก่อนจะเริ่มโวยวายใส่แม่ของคุณ

 

“อะไรล่ะลูกก็ ไม่มีมารยาทซะเลยนะ”

“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยหนิ”

 

“ฮืมม ทีเป็นฉันล่ะไม่ได้”

“ทีสาวๆคนอื่นล่ะทำได้ ใช่สิ๊”

 

เปโกร่าประชดประชัน โดยมีคุณแม่ของคุณที่กำลังตกใจกับคำพูดนั่น

 

“ลูกของคุณน้าเนี่ยเนื้อหอมสุดๆเลยล่ะค่ะ”

“เขาคงไม่สนใจหนูหรอกค่ะ คุณน้า ”

“ ‘กระซิ-’ จ-เจ็บ ทำบ้าอะไรน่ะ!!!”

 

คุณฉวยจังหวะนี้เขกกระโหลกเพื่อนจอมแก่นของคุณจนได้ โดยที่แม่ของคุณก็นั่งมองพวกคุณทะเลาะกันพลางก็ยิ้มไปด้วยอย่างมีความสุข

 

“จะว่าไปทั้งสองคนเนี่ยถึงไหนกันแล้วล่ะ?”

“หมั้นกันเอาไว้ก่อนมั้ย?”

 

“เห๊ะ!?”

 

คุณกับเปโกร่าหันควับมาหาแม่ของคุณด้วยสายตาที่ตกใจอย่างสุดๆ

 

“อุ้ยตายล่ะ แม่พูดอะไรที่ไม่ควรจะพูดออกไปรึเปล่านะ?”

“งั้นแม่ไปล้างจานดีกว่า ตามสบายนะทั้งสองคน ฮิฮิ”

 

แม่คุณชิ่งไปแล้ว ..

ทิ้งให้คุณกับเปโกร่านั่งอยู่เงียบๆอยู่บนโต๊ะกินข้าว แต่รีแอคชั่นของทั้งสองคนเปลี่ยนไป

 

คุณกำลังมองเห็นเด็กสาวจอมแสบคนหนึ่งกำลังนั่งเขินหน้าแดงอยู่ สายตาเธอล่อกแล่กไปมา หันซ้ายทีขวาที ใบหน้าเธอแดงก่ำไปหมด

 

บรรยากาศอันน่าอึดอัดนั้นทำให้หัวใจคุณเต้นแรง คุณเองพยายามจะหันไปมองทางอื่นแต่ในหัวก็เกิดความสงสัยว่าเปโกร่าเป็นอะไร คุณจึงค่อยๆเหลือบสายตาไปมองเธอ

 

แต่วินาทีที่สายตาของคุณกับเธอประสานกัน หัวใจคุณก็เต้นแรงจนมันแทบจะระเบิด เพื่อนตัวแสบของคุณตอนที่กำลังเขินหน้าแดงน่ะ ไม่น่ารักขนาดนี้หรอกนะ

 

“ฉ-ฉ-ฉันว่า ฉันกลับก่อนดีกว่า”

“ฝ-ฝันดีนะ”

 

หลังจากคืนนั้นคุณก็ได้ค้นพบสิ่งใหม่ในกลางดึก

 

คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะในฝันของคุณพบเข้ากับใบหน้าที่เขินอายของเพื่อนของคุณเข้า จนมันทำให้คุณใจเต้นแรงอีกครั้งจนนอนไม่หลับ

 

จนเช้าเลยล่ะ ..

 

________________________________________________

 

“ประธานไหวมั้ยเนี่ย?”

 

คุณนั่งทำตาลอยอยู่ในคลาสเรียนจนเพื่อนในห้องเริ่มจะสงสัย เพราะปกติแล้วคุณเองจะต้องเป็นคนที่พยายามจะจดอะไรบางอย่างลงไปในสมุดโน๊ตแทบจะตลอดเวลา

 

“เป็นอะไรรึเปล่า วันนี้เธอดูแปลกๆนะ?”

 

จนแม้กระทั่งอาจารย์ที่สอนอยู่ก็ยังต้องหยุดสอนและเดินมาหาคุณแทน แต่คุณเองก็พยายามตอบกลับไปว่าไม่มีอะไร คุณสบายดี

 

ช่วงกลางวันก็เหมือนปกติทุกๆวัน คุณก็ต้องรับมือกับคดีเดิมๆของเพื่อนสาวตัวแสบของคุณ ซึ่งด้วยความที่คุณนั้นรู้สึกเหนื่อยอ่อนและสับสน คุณก็ดุเปโกร่าไปยกใหญ่

 

“เธอไม่เคยพูดแรงกับฉันแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

“ … ”

“ฉันมันไม่ดีเองล่ะ ขอโทษแล้วกัน”

 

แล้วเปโกร่าก็เดินหายไป ทิ้งให้คุณและคู่กรณียืนคุยกันต่อไป ซึ่งตอนนั้นคุณเองไม่ได้สนใจอะไรเธอมากนัก คุณกำลังสนใจกับสิ่งที่คุณจะต้องรับมือกับสิ่งที่เธอทำทิ้งไว้มากกว่า

 

เย็นวันนั้น

 

ก็เหมือนกันทุกๆวันที่คุณกำลังนั่งทำงานกองใหญ่ๆ ซึ่งมันเป็นเอกสารอนุมัติงบจากชมรมต่างๆที่คุณมีหน้าที่ตรวจสอบและพิจารณามัน

 

อีกทั้งวันนี้คุณเองก็ยังมีการบ้านกองใหญ่ๆให้ทำอีกด้วย ประกอบกับอาการแปลกๆของคุณ นั่นทำให้เปลือกตาหนักๆของคุณเริ่มจะปิดลงอย่างช้าๆ ช่างเป็นวันที่เหนื่อยอะไรอย่างงี้นะ?

 

แต่ในขณะที่คุณเองกำลังจะหลับก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงดัง

 

“ประธาน  … กลับบ้านกัน … ”

 

เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นหลังประตูห้องนั่น ใช่แล้วเพื่อนตัวแสบของคุณนั่นเอง

เปโกร่าเปิดประตูเข้ามาในห้อง

 

“นี่ได้ยินรึเปล่า-”

“หืม? หลับหรอ? ถามจริง?”

 

ก่อนเธอจะเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของคุณ วางกระเป๋านักเรียนของเธอบนโต๊ะและเริ่มบ่นใส่คุณ ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าคุณเองนั้นกำลังแกล้งหลับอยู่

 

เปโกร่าลากเก้าอี้ในห้องนั่นมาและนั่งลงข้างๆของคุณ โดยที่คุณกำลังหรี่สายตามองเธออยู่และกำลังสงสัยว่าเพื่อนตัวแสบของคุณจะทำอะไร

 

จู่ๆเปโกร่าก็หน้าแดงขึ้น เธอหันซ้ายหันขวา ก่อนจะรีบวิ่งไปล็อคห้องและเดินกลับมานั่งลงข้างๆคุณ

 

เธอจับมือของคุณขึ้นมาและเอาไปแนบที่ใบหน้า แนบที่แก้มนุ่มๆของเธอ

 

“นี่ ..”

“อย่าฝืนตัวเองนักสิ”

“ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะ .. ฉันอยากจะช่วยอะไรเธอได้บ้างนะ”

“ฮ่าๆ แต่เธอก็รู้ว่าฉันมันไม่เอาไหน แถมยังนิสัยไม่ดีอีก”

“แต่เธอก็ไม่เคยทิ้งฉันไปไหนเลย .. ช่วยแก้ปัญหาให้ฉัน .. เธอยังรอฉันทุกวัน  รอกลับบ้านพร้อมกับฉัน”

“ทั้งๆที่คนอย่างเธอ น่าจะมีใครหลายๆคนรอจะไปกับเธอแท้ๆ”

“ฉันไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดี .. ฉัน ..”

 

เปโกร่าจับมือคุณก่อนจะจูบมันลงไปเบาๆ

 

วินาทีนั้นหัวใจคุณแทบจะระเบิดออกมา คุณพยายามกลั้นความรู้สึกที่กระอั่กกระอ่วมที่มันเริ่มจะทะลักล้นหล่ามออกมาในช่วงสถานการณ์แบบนี้ และแกล้งหลับต่อไป

 

ซึ่งจู่ๆเพื่อนสาวของคุณก็ร้องไห้ออกมาเบาๆ

 

“ฉันน่ะ ..”

“อยากจะ ..”

“จับมือเธอไว้แบบนี้ .. อยากจะเป็นใครสักคนที่เธอ ..”

“ฝากความหวังไว้ได้ อยากจะ ..”

“อยากจะ ..”

“อยากจะให้เป็นใครสักคนที่เธอคู่ควร .. แต่ฉันน่ะ-”

“ฉัน ..”

 

ก่อนเธอจะปล่อยมือคุณและเริ่มเช็ดน้ำตาที่มันไหลพรากออกมามากขึ้นเรื่อยๆ

 

“บ้าจริงๆเลย .. นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย?”

“ฮ่าๆ อย่าไปสนใจเลยเนอะ”

“ก็แค่ความรู้สึกเห็นแก่ตัวของฉันเองนั่นแหละ”

 

และเธอก็วางมือคุณไว้ที่เดิมก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างและพยายามเช็ดน้ำตาของเธอ

 

คุณเองรับรู้ได้ทันที ถึงแม้ว่าปกติแล้วคุณจะทิ่มมากน้อยแค่ไหน นี่คือความรู้สึกของเพื่อนสนิทของคุณที่มีต่อคุณมาตลอด ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่คุณเอง

 

ก็รู้สึกมาโดยตลอดเหมือนกัน

 

เย็นวันนั้นเองคุณกับเปโกร่าก็เดินกลับบ้านด้วยกันปกติ ระหว่างวันช่วงที่ท้องฟ้าเป็นสีส้ม มีนกบินไปมาพร้อมกับลมที่พัดปลิวไสว ระหว่างทางกลับบ้านที่เต็มไปด้วยบ้านผู้คนแต่มันดูเงียบสงบกว่าปกติ ไม่มีใคร หรือไม่มีรถคันใดแล่นผ่านมาทางนี้เลย

 

คุณสังเกตได้ถึงความผิดปกติของเปโกร่า ดวงตาเธอบวมเป่ง อีกทั้งเธอยังเดินห่างคุณกว่าปกติ และมีอาการสงบเสงี่ยมมากกว่าเดิมอีกด้วย

 

“อะไร? ฉันหรอ?”

“ป-เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ..”

“จริงๆนะ ..”

 

แน่นอนว่าคุณเองรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

ซึ่งคุณเองก็จะไม่ทนกับสถานการณ์แบบนี้อีกต่อไป ..

 

คุณดึงตัวเปโกร่าเข้ามาใกล้ๆและกอดเธอไว้

 

“เห๊ะ!!!!? เอ๊ะ!!!!?”

“ด-ด-ด-เดี๋ยวสิ จ-จ-จ-จะทำอะไรน่ะ!?”

“น-นี่ ด-ได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่า!?”

 

ก่อนคุณจะบอกว่าคุณเองได้ยินทุกอย่างที่เปโกร่าพูด เมื่อตอนที่อยู่ในห้องของกรรมการนักเรียนนั่น

 

“ธ-เธอแกล้งหลับงั้นหรอ!!!!!?”

“อ-อ-อ .. เอ่อ ค-ค-คือ”

“บ-บ้า คนบ้า !! ขี้โกง!! ท-ทำแบบนี้มันขึ้โกงชัดๆ!!”

 

เปโกร่าพยายามดิ้นและใช้มือเล็กๆของเธอทุบไปที่หน้าอกของคุณ น้ำตาของเธอคลอเบ้าและเริ่มไหลออกมาอย่างช้าๆอีกครั้ง

 

“ปล่อยฉัน .. ปล่อยยย”

 

แต่คุณเองก็กอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม ไออุ่นจากร่างกายของคุณส่งไปถึงเธออย่างช้าๆ นั่นทำให้เปโกร่าค่อยๆสงบลงในอ้อมกอดของคุณ

 

ก่อนคุณจะกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเธอเบาๆ จนทำให้เปโกร่านั้นเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างจริงจัง

 

“เจ้าทิ่ม ..”

“คนบ้า! ถ-ถ้าวันนี้ฉันไม่เผลอหลุดปากพูดออกไปก่อน เธอจะพูดแบบนี้กับฉันมั้ย!?”

“เจ้าบ้า .. ทั้งที่ควรจะรู้สึกตัวได้ตั้งนานแล้วแท้ๆ .. ทำไมถึงปล่อยให้ฉันรอนานขนาดนี้”

“ขอโทษงั้นหรอ .. ไม่!”

“ฉันไม่ให้อภัย!”

 

เปโกร่าพยายามจะดิ้นอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่สามารถหลุดรอดจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของคุณได้อีกแล้ว

 

“ฉันจะไม่ให้อภัยจนกว่า ..”

“จนกว่าเธอจะ ..”

“ตกลงว่าจะดูแลฉัน .. หลังจากนี้”

“พูดสิ !!!”

 

ก่อนคุณจะเอื้อมใบหน้าของคุณไปใกล้ๆเธอและจูบเธอทันทีที่เธอไม่ทันได้ระวังตัว คุณสัมผัสได้ทันทีว่าท่าทีของเปโกร่าที่แข็งกร้าวนั้นอ่อนลงราวกับปุยนุ่นที่คุณกำลังโอบกอดอยู่ ร่างกายเธออ่อนปวกเปียกไปหมด

 

คุณโอบร่างกายเธอไว้และกอดมันด้วยความรัก ก่อนจะเริ่มพูดกับเปโกร่าอีกครั้ง

 

“อื้อ ..”

 

เปโกร่ายิ้มให้คุณพร้อมกับน้ำตาแห่งความสุขที่ไหลออกมา เธอกอดคุณไว้แนบแน่น

 

“หลังจากนี้ก็”

“ฝากตัวด้วยนะ”

 

“คุณแฟน ..”

 

______________________________________________________

 

How Could It Be ?

 

Pekora Route 

 

End.

 

https://www.pixiv.net/artworks/85031105
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #37 Amari_Sama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 20:06

    รอเป็นผู้ป่วยติดเตียงอยู่นะครับ 😂
    #37
    2
    • #37-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 21:22
      ป่วยเฉยๆไม่ได้ติดเตียงนะ ถถถ
      #37-1
    • #37-2 Kham A.Q.(จากตอนที่ 4)
      21 มกราคม 2564 / 12:16
      ได้สมใจอยากเลย555
      #37-2
  2. #35 Yosuke258 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 16:03

    สวยครับ เปโกร่าสไตร์นี้ก็ไม่เลวเลย

    #35
    1
    • #35-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 16:35
      แสบซึน อร่อยย
      #35-1
  3. #34 nagajiza naoru (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 15:36
    อ่าานิยายเรื่องนี้มันฮิลพลังงานจากการเรียนได้เยอะเลยมีกำลังใจไปทำการบ้านต่อละ ขอบคุณไรซังจริงๆ//หันกลับไปทำการบ้านพร้อมเลือดกำเดาที่ยังไหลอยู่
    #34
    2
    • #34-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 15:37
      สู้ๆเน้อ ช่วงนี้จะกลับมาอัพบ่อยแล้ว (มั้งนะ?)
      #34-1
    • #34-2 nagajiza naoru(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 15:38
      ไรซังก็สู้ๆนะค้าา ^ ^
      #34-2
  4. #33 Jeng4316 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 15:29

    ......(ไม่พบสัญญาณชีพ)
    #33
    1
    • #33-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 15:34
      พบคน HP หมด 1 ea
      #33-1
  5. #32 Kuaina (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 14:58
    บ้าหน่าทำไม...ทำไมหยุดยิ้มไม่ได้กันนะ(○\\\~\\\○)
    //รอรูทเมนตัวเองก่อนน่าจะได้ตัวแตก
    #32
    4
    • #32-3 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 15:03
      มีฟุบุกิ โอโจ้ โทวะ แน่ๆล่ะ คนอื่นนี่ไม่แน่ใจนะ55
      #32-3
    • #32-4 Kuaina(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 15:04
      เยี่ยม!! ขอบคุณมากครับบบ
      #32-4
  6. #31 Shin_Sama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 13:42
    ริมฝีปากนั้นช่าง... ไม่ได้ดิ! ผมมีแค่ฟุบุกิคนเดียว ไวฟุผมมีแค่ฟุบุกิจังคนเดียวเท่านั้น!!!!!!!!!!!!!!!!
    #31
    2
    • #31-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 13:49
      เดะรอรูทฟุบุกิ บอกเลยมีคนตาย ถถถ
      #31-1
    • #31-2 Shin_Sama(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 13:50
      ผมจะเป็นหนึ่งในศพสีชมพูนั้นแน่นอนครับ
      #31-2
  7. #30 KIAR 2309 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 13:40
    มาแล้ว(แค่มายังไม่ได้อ่านเพราะเรียนออนไลน์อยู่)
    #30
    1
    • #30-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 13:49
      เรียนไปก่อนๆ
      #30-1
  8. #29 Kham A.Q. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 13:39
    จบดีครับ
    #29
    2
    • #29-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 13:48
      มันซีรี่ย์ฮีลหนิเน้อ
      #29-1
    • #29-2 Kham A.Q.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 13:49
      ใช่เตรียมความดาร์คไปแล้ว
      #29-2
  9. #28 EarthDodo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 13:39
    (=//////=)
    #28
    1
    • #28-1 Lissette.(จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2564 / 13:48
      กระต่ายป่าน่ะ ไม่น่ารักขนาดนี้หรอก
      #28-1