Hololive Exotic : Doppelgänger III

ตอนที่ 9 : Quantum Realm

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    16 พ.ย. 63

 

ครืนนนนน

เสียงอาคารที่กำลังถูกยิงถล่มหนัก กำลังดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เศษฝุ่น ซากหินของตัวอาคารเริ่มจะถล่มและตกลงมาอย่างรวดเร็ว

 

“ค-แค่ก แค่ก ..”

“อ-อ เอ๊ะ? ..”

 

หญิงสาวค่อยๆเริ่มรู้สึกตัวอย่างช้าๆ เธอลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นในห้องที่มันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างช้าๆด้วยท่าทีที่อ่อนแรง

 

“อ-อ แค่ก .. แค่ก ..”

“ท-ที่นี่ที่ไหน? นี่ฉันอยู่ที่ไหน?”

 

หลังจากคำถามมากมายเกิดขึ้นภายในหัวของเธอหลังจากที่เธอตื่นขึ้น เสียงของตัวเธอเองก็ดังขึ้นในหัวของเธอ แต่มันคือใครอีกคนในตัวเธอตังหาก

 

“เซเล ..”

 

หญิงสาวเริ่มตั้งสติหลังจากได้ยินเสียงเรียกจากก้นบึ้งในจิตใจของเธอ

 

“ก-เกิดอะไรขึ้น ฉ-ฉันอยู่ไหน?”

“ไม่ใช่เวลาตอนนี้เซเล เธอต้องช่วยพวกเขา”

“เอ๊ะ!? พ-พวกเขา”

“มองไปข้างหน้าเธอสิ”

 

หญิงสาวมองไปด้านหน้าก็พบว่ากำแพงห้องของเธอนั้นแตกกระจุย เหมือนมันทุกเจาะทะลวงจากอะไรสักอย่าง เธอกำลังเห็นหญิงสาวสองคนนอนจมกองเลือดอยู่ ฟุบุกิและมิโอะนั่นเอง

 

“พ-พวกเขาเป็นใคร แล้วทำไม? ..”

“พวกเขาช่วยชีวิตเธอไว้ และฉันด้วย เรื่องอื่นไว้ทีหลังเซเล เร็วเข้า!”

“อ-อื้ม เข้าใจละ!”

 

เธอรีบวิ่งไปหามิโอะและฟุบุกิ แต่ยังไม่ทันไร มารีนและเปโกร่าก็มาถึงพอดี

 

“เห ดูซิเราเจอใคร? เปโกร่า”

“Operator หน้าใหม่สินะ ..”

 

ทั้งสองคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ หญิงสาวที่กำลังยืนเอาบังฟุบุกิและมิโอะอยู่

 

“พ-พวกเธอเป็นใคร !?”

 

“ไม่รู้จักพวกเรา ทั้งๆที่เราสู้กันอยู่งั้นหรอ? เธอคงจะเป็นพวกทีมแพทย์นั่นสินะ ช่างเถอะ”

“ฉันไม่ได้มีธุระกับเธอ ถอยไป”

มารีนพูด

 

“พ-พวกเธอจะทำอะไร!?”

“ฉันก็จะฆ่าพวกมันน่ะสิ หลีก ออก ไป”

“ม-ไม่ค่ะ !!”

“หืมม ก็ได้ เปโกร่า!”

 

มารีนหันไปหาเปโกร่า เป็นการให้สัญญาณ ก่อนเปโกร่าจะพุ่งเข้าใส่หญิงสาวพร้อมกับมีดสั้นอาบยาพิษของเธอ หญิงสาวพยายามหลบซ้ายหลบขวา แต่ด้วยเรี่ยวแรงของเธอที่มีน้อย เธอก็เริ่มเสียเปรียบเปโกร่า

 

“อย่ามัวแต่หนีสิ ยัยเด็กบ้านี่!!”

 

หลังจากเปโกร่าพยายามจู่โจมอยู่สักระยะหนึ่ง มารีนก็อาศัยช่วงจังหวะนี้เดินเข้ามาหาฟุบุกิและมิโอะ ยกดาบขึ้นเตรียมจะฟันซ้ำลงไปที่ร่างอันไร้สติของสองคนนั้น

 

“เซเล ข้างหลัง!”

 

เสียงเตือนดังขึ้นในหัวของหญิงสาวอีกครั้งจนทำให้เธอนั้นรีบสลัดตัวจากเปโกร่าและพุ่งเข้ามาหามารีนทันที มารีนที่เห็นดังนั้นจึงยกดาบของเธอฟาดดักไปทางหญิงสาวทีกำลังพุ่งเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว

 

เพล้ง !!!

 

เสียงของโลหะทั้งสองชิ้นปะทะและกระแทกเข้ากันอย่างรุนแรง มันส่งประกายไฟสีแดงฉานกระเด็นไปรอบๆ

 

“อ-อะไรเนี่ย .. ?”

 

มารีนถึงกับตกใจเมื่อดาบที่เธอฟันลงไป ถูกหยุดไว้ด้วยเคียวสีม่วงขนาดใหญ่ในมือของหญิงสาว เธอยกมันขึ้นและสะบัดดาบของมารีบออกไปอย่างพริ้วไหว การเคลื่อนไหวของเธอมันช่างไหลลื่นดั่งสายน้ำที่ไหลพลั่งพลูลงมาจากน้ำตกสูงลงไปในลำธาร 

 

ทุกครั้งที่เธอหมุนตัว เคียวยักษ์ขนาดใหญ่ก็ส่งคลื่นพลังปริศนา ที่ทำให้มารีนและเปโกร่าเริ่มสับสน พวกเธอเริ่มมองเห็นภาพหลอน

 

“ธ-เธอเห็นเหมือนฉันรึเปล่ามารีน?”

“อ-อืม .. ย-ยัยเด็กนั่น ..”

 

และในที่สุดสายตาของมารีนและเปโกร่าก็มองเห็นหญิงสาว ยืนเธอเคียวยักษ์อยู่่ แต่คราวนี้มันมีมากกว่าสิบคน มารีนและเปโกร่าเริ่มรู้สึกไม่ดี พวกเธอจึงค่อยๆร่นถอยไปทีละนิด

 

แต่แล้วก็มีร่างของหญิงสาวร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านหลังมารีนและเปโกร่า พร้อมกับคมเคียวขนาดใหญ่ฟาดลงไประหว่างกลางของทั้งสองคน ทั้งให้ทั้งคู่แยกออกจากกัน

 

มารีนรีบหันไปหาเปโกร่า แต่เธอก็หายไปพร้อมกับความมืดรอบๆตัวของมารีน ตอนนี้รอบๆตัวเธอมืดมน ไม่มีแสงไฟ หรืออะไรที่อยู่ในสายตาเธอทั้งสิ้น เธอกำลังมองหันไปทางซ้ายทางขวาอย่างวิตกกังวลและหวาดระแวง

 

“เปโกร่า !! เปโกร่า !!!”

 

เธอพยายามจะโกนเรียนแต่ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา มันมีแต่ความมืดมนแล้วความเงียบงัน และแล้วจู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา มารีนหันไปหาต้นเสียงก็พบว่ามันมีแสงสว่างอันริบหรี่ ค่อยๆสว่างขึ้นๆ พร้อมกับหญิงสาวในชุดสีดำ ดวงตาสีแดง และเคียวยักษ์ที่มีรูปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัว เหมือนมันถูกปกคลุมไปด้วยซากศพของมนุษย์

 

“ก-แกเป็นใครกันแน่ !! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน !?”

“ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ .. อย่า .. เพิ่ง .. ใจ .. ร้อน .. สิ ”

 

ช่วงเสี้ยววินาทีหญิงสาวก็โผล่เข้ามาอยู่ตรงหน้ามารีน เธอจับคางของมารีนและยกมันขึ้น ตัวของมารีนลอยขึ้นเหนืออากาศด้วยแรงมหาศาล ก่อนหญิงสาวจะหายตัวไปในขณะที่มารีนยังถูกยกตัวอยู่อย่างนั้น

 

“อ-อั่ก . . ป-ปล่อยนะ .. น-นี่มันอะไร”

“นี่น่ะหรอ?”

 

หญิงสาวกลับมาอีกครั้งตรงหน้ามารีน เธอยกเคียวของเธอและจ่อมันไปที่คอของมารีน

 

“กลศาสตร์ควอนตัมยังไงล่ะ”

“ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบๆตัวเธอตอนนี้คือ อีกมิติหนึ่ง เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะ?”

“อะดอมใดๆ ที่อยู่ในมิตินี้จะสามารถเคลื่อนที่ ล่องหน แยกร่าง มีอยู่หรือสลายไปก็ได้”

“จะยกตัวอย่างให้ก็ได้นะ ..”

 

หญิงสาวชี้นิ้วไปที่ดวงตาของมารีนข้างหนึ่ง ก่อนจะดีดนิ้วของเธอ

 

แป้ก …

 

วินาทีนั้นดวงตาข้างหนึ่งของมารีนก็ค่อยๆมืดลงอย่างช้าๆ เหมือนภาพในหนังเวลามันใกล้จะถึงตอนจบ และในที่สุดมันก็ดับ มีแต่เพียงความมืดมน

 

“ก-แก .. แกทำอะไร !!!!!!!!!!!?”

“ต-ตาฉัน .. ตาฉัน !!!!!!!!”

 

“ก็แค่ตัวอย่างน่ะ”

“ฮิฮิฮิ ฮ้าๆๆๆ ..”

 

หญิงสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจ มารีนได้แต่ร้องโอดครวญอยู่กลางอากาศ เธอยังถูกยกตัวลอยอยู่อย่างนั้นโดยที่ดวงตาข้างหนึ่งของเธอ .. มันบอดสนิทไปแล้ว

 

“สนุกรึเปล่าล่ะ? พลังของฉันน่ะ ฮ้าๆๆๆ ..”

“เอ๋ ดูเหมือนเพื่อนเธอก็กำลังสนุกอยู่เหมือนกันนะ ..”

“ดูนั่นสิ”

 

มารีนพยายามเหลือบสายตาไปทางด้านข้าง เธอก็พบว่าด้านข้างนั้นมันมีลักษณะเหมือนกระจกใส ที่กำลังสะท้อนภาพของเปโกร่าที่กำลังถูกยกตัวลอยขึ้นเหมือนกับเธอ และภาพของหญิงสาวที่กำลังเดินไปเดินมา ซึ่งมันเหมือนกันกับตรงหน้าเธอ เหมือนกระจกที่กำลังสะท้อนภาพที่เหมือนกัน 

 

“ในกลศาสตร์ควอนตัม อะตอมสิ่งใดๆที่อยู่ในที่แห่งนี้ จะสามารถมีตัวตนอยู่ในหลายๆที่ได้พร้อมกันไงล่ะ”

“ใช่ ภาพที่เธอเห็นนั่นคือฉัน และภาพที่อยู่ตรงหน้าเธอตรงนี้ก็คือฉัน โอ้เธอคงจะไม่เข้าใจสินะ ช่างเถอะ ..”

“มาสนุกกันต่อดีกว่านะ”

“ฮิฮิ ฮ้าๆๆๆ ..”

 

หญิงสาวค่อยๆใช้เคียวกรีดลงไปที่ผิวหนังของมารีนอย่างช้าๆ ให้เลือดนั้นค่อยไหลๆออกมาพร้อมกับความเจ็บปวดอันแสนสาหัส เช่นเดียวกับเปโกร่าที่เหมือนกระจกที่ส่องหากัน พวกเธอถูกกระทำในเหตุการณ์เดียวกันพร้อมๆกัน

 

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด "

 

เสียงกรีดร้องของเปโกร่าและมารีนที่มันเหมือนจะดังสนั่น แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาให้ใครได้ยิน เสียงกรีดร้องอันแสนทรมาณยังคงดำเนินต่อไป ในที่ที่ดำมืด ในที่ที่ไม่มีใครจะมาพบเจอพวกเธอได้อีก ..

 

____________________________________________________________

 

“อ-อั่ก ค-แค่ก แค่ก ..”

 

ฟุบุกิลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอพบว่าตัวเองกำลังถูกหญิงสาวประคองตัวอยู่

 

“อย่าเพิ่งขยับตัวนะคะ”

“ก-เกิดอะไรขึ้น .. มิโอะ .. มิโอะเป็นยังไงบ้าง?”

“หมายถึง ผู้หญิงคนนั้นหรอคะ?”

 

หญิงสาวชี้ไปที่มิโอะที่กำลังนอนไร้สติอยู่

 

“ไม่ต้องห่วงค่ะ เธอไม่เป็นอะไรแล้ว”

“ธ-เธอรู้ได้ยังไง?”

“ฉ-ฉันย้อนเวลากลับไปก่อนที่ร่างกายเธอจะได้รับบาดเจ็บน่ะค่ะ”

“เอ๊ะ!? ย้อนเวลา!!?”

 

ฟุบุกิค่อยๆลุกขึ้นเธอมองไปรอบๆก็พบว่าตัวอาคารนั้นถล่มลงมาปิดทับทางออกทั้งหมด เธอยังคงได้ยินเสียงปืนและเสียงระเบิดอยู่ นั่นทำให้เธอมั่นใจได้ว่าการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปได้ พวกเธอยังมีหวังที่จะชนะ

 

เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ก็พบเข้ากับร่างกายอันไร้สติของมารีนและเปโกร่า พวกเธอนั่งคุกเข่าแหงนหน้ามองขึ้นฟ้า ด้วยท่าทีเลื่อนลอย แววตาของพวกเธอดูไร้ชีวิต เหมือนร่างกายของคนที่ไม่มีวิญญาณใดๆ

 

“ก-เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”

“พวกเขาพยายามจะเข้ามาทำร้ายเธอ ฉันก็เลย .. หยุดพวกเขาไว้น่ะ ..”

“ห-หยุดหรอ!?”

 

ฟุบุกิมองดูแล้วก็พอจะเข้าใจได้ บวกกับแผลที่มันน่าจะบาดลึกมากๆในตัวเธอแต่มันกลับหายไปได้อย่างไร้ร่องรอย

 

“เธอเป็นใครกันแน่?”

“เซเลค่ะ  .. เซเล เฟอเรไรค์ ต-แต่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าที่นี่ ที่ไหน ฉันถูกส่งมาทำภารกิจเก็บกวาดปีศาจฮงไค แค่นั้น ..”

“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง? ปีศาจฮงไค?”

 

“ฉ-ฉันไม่รู้ ครั้งสุดท้ายที่จำได้คือฉันตามปีศาจตัวนึงเข้ามาในป่านั่น แล้วจู่ๆฉันก็พบกับอะไรบางอย่างเข้า”

“มันส่องแสงวูบวาบ และฉันก็ถูกส่งมาในป่าแห่งหนึ่งแปลกๆ ฉันถูกโจมตีจากอะไรสักอย่าง ไม่นานร่างกายฉันก็เปลี่ยนไป”

“และฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ..”

 

“ธ-เธอจะบอกว่า .. เธอมาจากต่างมิติงั้นหรอ!?”

“จากการคาดเดาของฉัน .. ใช่ค่ะ ..”

“นี่มันบ้าบอมากๆเลยนะ ..”

 

ฟุบุกิมองไปรอบๆตัวเซเล ก็พบว่าเธอมีร่องรอยการติดเชื้อชัดเจนแต่ยังไม่มีพลิกสีดำใดๆออกมา

 

“เราจะเอายังไงกับพวกเขาดีคะ?”

“เธอทำอะไรกับพวกเขากันแน่?”

“ฉ-ฉันเปล่านะคะ .. แต่ตัวฉันอีกคน ..”

“ตัวฉันอีกคน? ธ-เธอเองก็ ..”

“ค่ะ ..”

 

ฟุบุกิมองไปยังมารีนและเปโกร่าก็พบว่าทั้งคู่ก็ยังนั่งแหงนหน้ามองฟ้าอยู่ด้วยสายตาและหน้าตาที่ไร้อารมณ์ แต่จู่ๆน้ำตาของทั้งคู่ก็ไหลออกมา จนทำให้ฟุบุกิต้องรีบหยุดเซเลทันที

 

“พอแล้วเซเล หยุดเถอะ ..”

“ต-แต่ ..”

“ขอร้องล่ะ .. ฉันยังไม่มั่นใจว่าพวกเขาคือศัตรูของเราจริงๆรึเปล่า ..”

“ค่ะ ..”

 

เซเลลุกขึ้นยกมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมา ก่อนจะตบมันเบาๆ วินาทีนั้นมารีนและเปโกร่าก็รู้สึกตัว และหายไปจากสายตาของเซเลและฟุบุกิทันที

 

“ปล่อยพวกเขาไป จะดีหรอคะ? พวกเขาจะฆ่าเธอนะ ..”

“อืม .. ดีแล้วล่ะ”

 

หลังจากมารีนและเปโกร่าหายไป การต่อสู้ก็จบลง ฟุบุกิรวบรวมผู้คนและลูกทีมของเธอ โชคดีที่ไม่มีใครได้รับอันตรายถึงชีวิต มีเพียงแค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น ซึ่งเธอส่งต่อให้มิโอะรักษาอย่างไม่ลังเล

 

ฟุบุกิ มิโอะ โบตัน และเซเลมารวมตัวกันอีกครั้งที่ชั้นบนห้องประชุมที่มันยังพอจะใช้การได้อยู่บ้าง 

 

เซเลพยายามอธิบายเรื่องราวให้มิโอะและโบตันฟัง ซึ่งทั้งสองคนก็มีอาการตกใจอย่างสุดๆไม่ต่างจากฟุบุกิตอนแรกที่ได้ยิน

 

“น-นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย ..”

มิโอะถึงกับทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

 

“เธอถูกส่งมาทำภารกิจหรอเซเล? พวกเธอเป็นใคร? ใครสั่งเธอมา?”

ฟุบุกิถาม

 

“กัปตันแห่งยานไฮเปอเรียนค่ะ พวกเราเป็นหน่วยรบพิเศษที่คอยกำจัดปีศาจฮงไค”

“พวกเราตรวจพบว่า มันทะลุมิติออกมาเรื่อยๆ ฉันจึงถูกส่งมายังพื้นที่ต้องสงสัย แต่จู่ๆก็มาโผล่ที่นี่แทน”

“นี่แสดงว่า … พวกมัน … " 

 

“มาจากที่นี่ .. สินะคะ .. ?”

 

To be continued …

 

https://www.pixiv.net/artworks/80416795

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #82 Tangjai21248 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 22:44

    เซเลอย่างเดือดดดดดด
    #82
    1
    • #82-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 00:15
      พลังน้องโกงมากๆ
      #82-1
  2. #81 EarthDodo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 20:00
    เดี๋ยวนะ.......กำลังงงกับเนื้อเรื่อง
    #81
    1
    • #81-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      17 พฤศจิกายน 2563 / 21:47
      อย่าเพิ่ง งง มันกำลังปูไปภาค 4 555
      #81-1
  3. #80 khomaq (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 01:47
    แบบนี้โบเนียต้องมาแล้วสินะ
    #80
    1
    • #80-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      17 พฤศจิกายน 2563 / 02:16
      มาตามน้องสินะ
      #80-1
  4. #79 -Unknown (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:53
    เห็นรูปแล้วนึกถึง ผ่าพิภพผีดิบ เลย555(หัวใจเรืองแสงlol)
    #79
    1
    • #79-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 16:01
      อันนี้ไม่เคยดู55
      #79-1
  5. #78 Pang2p11 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:25
    เดาได้เลยอนาคตไม่จบแค่โลกอาสไนแต่จะไปต่อในโลกฮงไกชัว จะยำรวมมิตรอะไรขานดนั้น คิดได้ไงและเขียนได้ไง นี่มันหลุดจากกรอบของการเขียนแล้วววสุดจริงๆ คนเขียนคนนี้ นับถือสุดๆ อยากจะรู้จังว่าไปเอาความคิดพวกนี้มาจากไหนกันหน่ะ
    #78
    5
    • #78-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 15:34
      เตรียมตัวรับแรงกระแทกกก55
      #78-1
    • #78-3 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 15:37
      ไม่จบภาคนี้แน่นอน รออ่านยาวๆจ้าา
      #78-3
  6. #77 Amari_Sama (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:07

    เป็นทั้งกัปตันและดอกเตอร์ในเวลาเดียวกัน 😂
    #77
    1
    • #77-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 15:23
      ความสนุกมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่าน้านนนนน
      #77-1
  7. #76 0621198225 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 13:57

    สู้ๆนะคะเรื่องนี้มันชักจะ..อืมยังไงดีละตัวละครก็เยอะมากมีเอามิติอื่นมาร่วมด้วย555
    #76
    4
    • #76-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 13:59
      เพราะมันจะไม่จบภาคนี้ไงล่ะคะ 55
      #76-1
    • #76-3 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 14:01
      จำตัวละคร Hololive พอแล้ว คนอื่นเป็นแค่ตัวประกอบเน้อจะได้ไม่งง
      #76-3
  8. #75 Vethaka GV (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 13:42

    โลก!!!!! ได้เชื่อมกันแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า
    #75
    3
    • #75-1 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 13:59
      สงสัยจะไม่จบ55
      #75-1
    • #75-3 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 14:36
      มีเรื่องให้ช็อคอีกเยอะไม่ต้องห่วง 55
      #75-3
  9. #74 Sadkilcer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 13:21
    ยำรวมมิตรจ้าา~
    #74
    11
    • #74-9 Lissette.(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 13:33
      เพราะคนเขียนเป็นครูล่ะนะ ทำใจ555555555555
      #74-9
    • #74-11 0621198225(จากตอนที่ 9)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 13:56
      อย่าว่าแต่คุณเลยเราก็ไม่ชอบฟิสิกส์555
      #74-11