Hololive Exotic : Doppelgänger III

ตอนที่ 8 : Crossover

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    15 พ.ย. 63

 

“ฟุบุกิ .. ฟุบุกิซัง”

“ห-หืม? อ-เอ๊ะ?”

 

ฟุบุกิเริ่มรู้สึกตัวอย่างช้าๆ เธอพบว่าตัวเองเผลอหลับไปบนเก้าอี้ตัวเล็กๆตัวหนึ่งขณะที่กำลังเข้าเวรยามบนชั้นสองของตัวอาคารที่ทีมของเธอตั้งถิ่นฐานอยู่

 

“ข-ขอโทษนะมิโอะ พอดีฉัน ..”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ .. อ่ะนี่ค่ะ”

 

มิโอะยื่นกระติกน้ำที่มีลักษณะเหมือนกระติกของทหารให้ ก่อนฟุบุกิจะยกดื่มด้วยความกระหาย

 

“แผลเป็นยังไงบ้างคะ?”

“อ-อืม ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจมากนะ”

“เอายังไงต่อดีคะ?”

“เราต้องติดต่อกับอามิยะให้ได้ นี่มันก็หลายวันมาแล้ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?”

“จู่ๆอุปกรณ์สื่อสารเราก็ใช้การไม่ได้แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆค่ะ”

“ฝีมือของพวก Reunion หรอ?”

“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ .. ขนาดพลังของฟุบุกิซังเอง ยังติดต่อใครไม่ได้เลยไม่ใช่หรอคะ?”

“นั่นสิ ..”

 

ฟุบุกิยกมือขึ้นแตะที่หูของเธอ พยายามจะเรียกหาซุยเซย์ แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆก่อนจะหันไปหามิโอะ

 

“เด็กคนนั้นล่ะ?”

“ค-ค่ะ .. เธอยังไม่ได้สติเลย”

“เธอ .. ติดเชื้อสินะ?”

“ใช่ค่ะ ฉันพบร่องรอยที่เหมือนเขี้ยวของสัตว์ ฉันคิดว่าเธอน่าจะถูกสัตว์ติดเชื้อในป่าทำร้ายเอาค่ะ”

“งั้นหรอ? ..”

 

ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนัก

 

“พลังนั่นมันอะไรกัน? ..”

“ฟุบุกิซังรับมือกับเธอมาแล้วสินะคะ”

“อืม .. พลังของเธอมันแปลกประหลาดมาก”

“เหมือนพวกหัวหน้า Reunion สินะคะ?”

“ฉันรู้สึกว่ามันต่างไป .. ไม่รู้สิฉัน ..”

“รอเธอตื่นขึ้นมา แล้วเราฟังจากปากเธอเองดีกว่าค่ะ”

“ใครเฝ้าเธออยู่? เธออันตรายนะ”

“โบตันค่ะ”

“ฉันจะลงไปหาเธอสักหน่อย ..”

“ค่ะ ฉันไปด้วย”

 

ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่าง และเดินเข้าไปยังห้องๆหนึ่งที่มี Operator ของฟุบุกิ ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง พวกเขาทำความเคารพฟุบุกิ ก่อนจะเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้าไป

 

ฟุบุกิและมิโอะเข้าไปก็พบว่า โบตันเองกำลังนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆตัวหนึ่ง ภายในห้องมีเครื่องมือแพทย์ อุปกรณ์ผ่าตัดที่ดูเหมือนมันจะทรุดโทรมเอามากๆ มีเตียงคนไข้เตียงหนึ่งพร้อมกับหญิงสาวปริศนานอนไม่ได้สติอยู่

 

ฟุบุกิเดินเข้าไปหาโบตัน วางมือบนไหล่ของโบตันเบาๆ พยายามมองหาบาดแผลที่มีอยู่ทั่วทั้งตัวเธอและใช้พลังของเธอเย็บแผลนั้นอย่างช้าๆ จนโบตันเองเริ่มรู้สึกตัวขึ้น

 

“ห-หัวหน้าคะ ข-ขอโทษค่ะ พอดีฉัน ..”

“ไม่เป็นไรโบตัน ฉันเข้าใจ พักผ่อนเถอะ”

 

โบตันพยายามลุกขึ้นแต่ฟุบุกิเองก็บอกให้โบตันนั่งลง เธอควรจะได้พักบ้างจากการต่อสู้สุดหินที่เพิ่งผ่านมา และฟุบุกิเองก็เข้าใจดี

 

ทั้งสามคนมองไปยังหญิงสาวปริศนาที่กำลังนอนอยู่บนเตียง และจู่ๆ หญิงสาวก็เริ่มละเมอ และเริ่มดิ้นไปมาเธอกำลังจะได้สติแล้ว

 

ฟุบุกิที่เห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปใกล้ๆทันที

 

“โบตัน มิโอะ!!”

“ค่ะ !!”

“ค่ะหัวหน้า !”

 

พวกเธอประจำตำแหน่งรอบๆเตียงของหญิงสาว เพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้น หากหญิงสาวอาละวาด แต่หญิงสาวเองก็สงบลงอย่างช้าๆ โดยเธอไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างที่ทุกคนระแวง

 

มิโอะจับชีพจรหญิงสาวดูก็พบว่ามันปกติดี ทุกคนจึงโล่งใจและค่อยๆคลายการ์ดลง

 

“เกือบไปแล้วสิ .. ให้ตายเถอะ”

ฟุบุกิถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

 

“จะว่าไปแขกล่ะ มิโอะ?”

“แขกหรอคะ?”

“เธอก็ไม่รู้เหมือนกันสินะ ..”

“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไงคะ?”

 

ทั้งโบตันและมิโอะเองก็หันมามองฟุบุกิด้วยท่าทีสับสน

 

“รูเชียพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับพวกเขา ฉันว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน”

“เอ๊ะ? พวก Reunion พูดแบบนั้นหรอคะ?”

“อืม ..”

“ฟุบุกิซัง .. เชื่อพวกเขาหรอคะ?”

“ฉันไม่รู้มิโอะ .. แต่ฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆนะ”

 

ฟุบุกิหันไปหาโบตัน

 

“Sliverash เคยเล่าอะไรให้ฟังบ้างมั้ยโบตัน? เกี่ยวกับพวก Reunion?”

 

“คุณพ่อเคยบอกว่า พวก Reunion เองก็เหมือน Rhode Island ค่ะ พวกเขาเป็นพวกติดเชื้อที่พยายามจะช่วยเหลือคน”

“เคยได้ยินมาว่าพวกเขาถูก ทหารจับกุมคนของพวกเขาไปใช้แรงงาน ทดลอง และโยนความผิดให้ว่าเป็นพวกก่อการร้าย”

“บางทีพวกเขาอาจจะกำลังช่วยคนของพวกเขาอยู่ก็ได้นะคะ .. เหมือนกับเรา ..”

โบตันตอบ

 

มิโอะยืนครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งก็เริ่มออกความเห็นบ้าง

 

“แสดงว่าตอนนี้ มีเรา Rhode Island , Reunion , และพวกทหารสินะคะ”

“รูเชียบอกว่า เรากำลังช่วยศัตรูของพวกเธออยู่ .. หมายความว่ายังไง?”

ฟุบุกิพูด

 

“จะบอกว่าคนพวกนี้ .. เป็นพวกทหารหรอคะ?”

 

“เป็นไปไม่ได้ อามิยะบอกเองว่าพวกเขาเป็นคนของ Lungmen นะ”

“Lungmen เป็นกลางไม่ใช่หรอแล้วทำไม?”

“อย่าบอกนะ ..”

 

ทั้งสามคนมองหน้ากันอีกครั้ง

 

“ฉ-ฉันว่า เราอย่าเพิ่งให้ความสำคัญกับคำพูดศัตรูดีมั้ยคะ?”

มิโอะออกความเห็น

“นั่นสิคะหัวหน้า .. รูเชียอาจจะกำลังปั่นหัวเราอยู่ก็ได้นะคะ”

โบตันเสริม

 

หลังจากการประชุมอย่างลับๆของทั้งสามก็จบลงโดยการไร้ข้อสรุปใดๆ ฟุบุกิเองเริ่มมีอาการแคลงใจและเริ่มสงสัยกับสิ่งต่างๆรอบๆตัวเธอ มันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

 

เธอเดินขึ้นมาชั้นบนอีกครั้งพยายามจะใช้พลังเรียกหาดวงใจของเธอ นาทีนี้เธอสับสนวุ่นวายในใจ และต้องการที่พึ่งเป็นอย่างมาก

 

“ซุยเซย์ …”

“ไปไหนของเธอน่ะ …"

 

__________________________________________________________

 

ในป่าไม่ห่างจากหมู่บ้านร้าง ฐานที่ตั้งของทีมฟุบุกิไม่ไกลนัก

หญิงสาวสองคนกำลังยืนมองหมู่บ้านจากในป่า โดยที่ด้านหลังพวกเธอนั้นเต็มไปด้วยกำลังพลติดอาวุธในชุดสีขาว

 

“พวกมันอยู่ตรงนั้นสินะ?”

หญิงสาวเผ่ากระต่ายพูด

“รูเชียบอกว่า พวกมันพาพวกนักการเมืองมาหลบที่นี่”

หญิงสาวในชุดกัปตันเรือสีแดงพูด

“ทำไมพวกเราจะต้องมาตามเก็บพวกมันด้วย?”

“พวกมันมีอำนาจมากใน Lungmen ถ้าหากไม่มีพวกมัน ก็จะทำให้เมืองสับสนวุ่นวาย”

“แล้วพวก Rhode Island ล่ะ?”

“พวกมันเป็นแค่พวกหิวเงินเท่านั้นแหละ Lungmen จ้างพวกมันมาช่วยนักการเมืองพวกนี้แน่ๆ”

“จะบอกว่าไม่ต้องสนใจพวกมันสินะ?”

“Operator ของพวกมันน่ากลัวมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรากำลังจะเจอกับ ชิราคามิ ฟุบุกิ ตามที่รูเชียบอก”

“Operator ระดับ Elite เนี่ยนะ!? ไม่แปลกใจเลย ที่มันส่งมาทำภารกิจนี้”

 

หญิงสาวเผ่ากระต่ายหันไปด้านหลังและเริ่มส่งสัญญาณให้คนของเธอเริ่มขยับเข้าประชิด ฐานของฟุบุกิขึ้นเรื่อยๆ

 

________________________________________________

 

ขณะนั้นเอง ฟุบุกิที่อยู่ชั้นสองของตัวอาคารก็มองเห็นแสงสว่างจำนวนมาก ส่องขึ้นในป่า เธอรีบลุกขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะตะโกนเรียกมิโอะและโบตันขึ้นมาดู

 

“พวกมันมาแล้วสินะ ..”

ฟุบุกิพูด

“เอายังไงดีคะ?”

มิโอะถาม

“ฉันกับโบตันจะลงไปลุยเอง เธอคอยอยู่ที่นี่ ดูแลประชาชนไว้”

“ต-แต่ว่า”

“ฉันฝากด้วยนะมิโอะ”

 

แต่ยังไม่ทันไร อาคารของพวกเธอก็เริ่มถูกยิงถล่มอย่างหนัก พวกเธอได้แต่ตั้งรับอยู่ในอาคาร พยายามจะยิงสวนตอบโต้กลับไปด้วยอาวุธที่มี แต่ก็ไม่ได้ผล จำนวนกระสุนเริ่มลดน้อยลง คนเจ็บเพิ่มมากขึ้น

 

จำนวนที่ต่างกันกว่าสิบเท่า เริ่มทำให้พวกเธอเสียเปรียบและสถานการณ์เริ่มจะแย่ลงเรื่อยๆแล้ว

 

“เราต้องไปแล้วโบตัน !”

“ค่ะหัวหน้า!”

 

ทั้งคู่แยกกันออกไปทางด้านหน้าและหลังอาคารที่กำลังถูกปิดล้อมอยู่ ด้วยความชำนาญในการต่อสู้โบตันเองและลูกทีมอีกไม่กี่คนก็สามารถจะหยุดการรุกคืบจากด้านหลังอาคารได้ไม่ยากนัก

 

ฟุบุกิรีบวิ่งออกมาด้านนอกอาคาร ชักดาบของเธอออกมาและเริ่มพุ่งเข้าโจมตีศัตรูที่อยู่รอบๆจนจำนวนนั้นลดลงแต่มันยังไม่จบแค่นั้น

 

จู่ๆพื้นรอบๆตัวฟุบุกิก็สั่นไหว และแตกแยกออก เกิดน้ำพุขนาดใหญ่ปะทุขึ้น แรงน้ำนั้นอัดกระแทกเข้ากับตัวของฟุบุกิอย่างแรงจนตัวเธอลอยปลิวไปกระแทกกับซากปรักหักพักแถวนั้นอย่างแรง

 

“อ-อ .. อะไร?”

 

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นก็พบกับหญิงสาวในชุดสีแดงและหญิงสาวเผ่ากระต่ายยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

 

“Reunion !?”

“โดนอัดไปขนาดนั้นยังลุกขึ้นมาได้อีกหรอ สุดยอดไปเลย”

“พวกแกเป็นใคร!?”

“โอ้ ขอโทษที่แนะนำตัวช้านะ หนึ่งในผู้นำ Reunion โฮโชว มารีนไงล่ะ”

 

ฟุบุกิสาดสายตาของเธอไปที่หญิงสาวเผ่ากระต่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

“รู้อะไรมั้ย ที่ฐานฉันน่ะก็มีกระต่ายแบบเธอด้วยล่ะ”

“อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบได้ไหม? น่าขยะแขยงเป็นบ้า”

“พูดจาไม่น่ารักเหมือนกระต่ายเลยนะ”

“อูซาดะ เปโกร่า ช่วยจำไว้ก่อนตายด้วยละกันนะฟุบุกิ”

 

หลังจากพูดจบ เปโกร่าก็ชักมีดของเธอออกมาและพุ่งเข้าโจมตีฟุบุกิทันที ซึ่งพร้อมกับมารีนที่ชักดาบของเธอออกมาและพุ่งเข้าใส่ฟุบุกิเช่นกัน

 

ฟุบุกิเองต้องรับมือกับทั้งสองคนซึ่งเป็นเรื่องที่แย่มากๆ เธอเองยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บรวมถึงพลังเองก็ยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่อีกด้วย

 

เธอทำได้เพียงแค่ปัดป้องดาบและคมมีดของมารีนและเปโกร่าไปมา และเริ่มถอยร่นไปเรื่อยๆ จนมันถึงจุดที่ถอยต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะด้านหลังนั้นเป็นฐานที่ตั้งที่มีประชาชนอยู่ด้านใน รวมถึงมิโอะเองที่ไม่สามารถต่อสู้ได้เช่นกัน

 

“เป็นอะไรไปฟุบุกิ? นี่เธอออมมืออยู่งั้นหรอ?”

มารีนพูด

“แฮ่ก .. แฮ่ก .. ก็ใช่น่ะสิ”

“เสียมารยาทชะมัด”

 

มารีนยกดาบของเธอขึ้นและตะหวัดมันลงบนพื้น จู่ๆพื้นดินก็แยกออกและเกิดน้ำพุ พุ่งออกมาใส่ฟุบุกิอีกครั้งอย่างแรง ซึ่งฟุบุกิเองก็พยายามป้องกัน แต่นั่นทำให้ช่องโหว่เกิดขึ้น

 

เปโกร่าพุ่งเข้ามาใช้มีดของเธอปักลงที่ด้านหลังของฟุบุกิ ก่อนจะชักมันออกและรีบถอยห่างออกมา

 

“อ-อั่ก .. พ-พวกแก ..”

“อาร่า เสร็จเปโกร่าซะแล้วหรอ? แย่หน่อยน้า”

“อะไร .. หมายความว่ายังไง!?”

“เปโกร่าน่ะ เชี่ยวชาญเรื่องยาพิษซะด้วยสิ”

 

ฟุบุกิสะดุ้งเฮือก เธอพึ่งรู้ตัวว่ามีดที่ปักลงไปเมื่อกี้นั้นมันอาบอย่าพิษอยู่ ไม่นานเธอก็เริ่มเวียนหัว ตาลาย และเริ่มโซเซไปมาเหมือนคนเมา เธอพยายามจะทรงตัวไว้ ยกดาบขึ้นมาพร้อมจะต่อสู้แต่นั่นมันก็ยากลำบากเหลือเกิน เธอไม่มีทางเลือก

 

“ตาฉันบ้างล่ะนะ ..”

 

“มันมาแล้วเปโกร่า ระวัง!”

มารีนรีบตะโกนบอกเปโกร่า

“มารีน !!”

เปโกร่าเองก็รับรู้และเตรียมเข้าปะทะ

 

เธอใช้พลังของเธออีกครั้ง เปลี่ยนร่างกายให้เป็นสีดำดวงตาสีแดง และเริ่มใช้พลังจิตของเธอสวนกลับมารีนและเปโกร่าไปบ้าง ฟุบุกิเหวี่ยงร่างกายของมารีนและเปโกร่าไปมา เข้าปะทะด้วยดาบต่อดาบ และคมมีด เธอรับมือทั้งคู่ได้อย่างยอดเยี่ยม แต่เวลาใกล้จะหมดแล้ว

 

มารีนและเปโกร่าเองก็บาดเจ็บ โดยเฉพาะเปโกร่าที่พลังของเธอถูกฟุบุกิจับได้ และโต้กลับอย่างรวดเร็ว ความเร็วของเธอทำอะไรฟุบุกิไม่ได้เลย

 

“แฮ่ก .. แฮ่ก .. เปโกร่า ไหวมั้ย?”

“ห-ไหว .. มันตามความเร็วของฉันได้ยังไง .. บ้าที่สุด”

“น-นี่แหละ รูเชียถึงเตือนพวกเราไง”

“เอาไงดี”

“ฉันจะจัดการมันเอง ..”

 

ฟุบุกิเองเริ่มมีอาการอ่อนแรง พลึกสีดำในตัวเธอเริ่มส่องแสง มันเป็นสัญญาว่าเธอต้องพอได้แล้วก่อนที่มันจะแย่ไปมากกว่านี้

 

“อ-อ โอ้ย .. ร-ร่างกายฉัน”

“ม-ไม่ อย่าเพิ่งตอนนี้สิ!!”

 

เธอเริ่มทรุดตัวลงอย่างช้าๆ เริ่มมีเลือดไหลออกจากปากและจมูก เธอพยายามมองหาหลอดฉีดยาที่เก็บไว้ที่ตัว แต่มันไม่มีมันหมดไปแล้ว

 

“อ-เอาจริงดิ?”

“แฮ่ก .. แฮ่ก .. อ-อั่ก”

 

มารีนที่เห็นว่าฟุบุกิเองก็กำลังแย่ เธอจึงรีบรุกเข้าใส่ทันที

 

“ไปลงนรกซะฟุบุกิ !!!”

 

เธอยกดาบของเธอขึ้น และตวัดลงบนพื้นอย่างแรง เกิดเป็นคลื่นดาบที่เหมือนน้ำทะเลพุ่งใส่ฟุบุกิเข้าอย่างจัง จนฟุบุกินั้นลอยไปกระแทกเข้ากับตัวอาคารจนทะลุเข้าไปยังด้านใน

 

มิโอะที่เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้ามารักษาฟุบุกิอย่างรวดเร็ว

 

“ฟุบุกิซัง !!!!!!!!!!”

“อดทนไว้นะคะ !!!”

 

เธอใช้พลังของเธออย่างสุดความสามารถ แต่นั่นก็ทำให้อาการของเธอเริ่มกำเริบไปอีกคน เธอเริ่มมีเลือดไหลออกจากดวงตา ปากและจมูก หลอดยาที่เธอพกมาเหลือแค่หลอดเดียว

 

มิโอะตัดสินใจฉีดให้กับฟุบุกิที่กำลังนอนจมกองเลือด ในสภาพหายใจโรยราอยู่

 

พลังของเธอเฮือกสุดท้ายส่งไปถึงตัวฟุบุกิ ทำให้อาการของเธอปลอดภัยแต่ก็ยังบาดเจ็บหนักอยู่ดี มิโอะค่อยๆล้มลงอย่างช้าๆใกล้กับฟุบุกิ เธอไม่ไหวแล้ว

 

“ฟ-ฟุ บุ กิ ซั-ง”

“ข-ขอโทษนะ .. คะ”

 

______________________________________________________________

 

แรงสั่นสะเทือนจากอาคารที่ใกล้จะถล่มลงทุกที ทำให้ร่างกายของหญิงสาวปริศนาที่กำลังนอนอยู่บนเตียงกลิ้งตกลงมาบนพื้น เธอยังคงนอนนิ่งอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนนิ้วมือของเธอจะเริ่มขยับอย่างช้าๆ

 

 

ตึกตึก ..

 

 

ตึกตึก ..

 

 

ตึกตึก ..

 

 

“กลิ่นเลือด กลิ่นดินปืน กลิ่นของระเบิด กำลังลอยสะสมกันอยู่ในอากาศ มันผสมผสานกันกลายเป็นความกลาหลและความวุ่นวาย ฉันเกลียดมันสุดๆเลยล่ะ”

 

“เธอเองก็เกลียดมันใช่ไหมล่ะ ตัวฉันอีกคน? การต่อสู่น่ะ ..”

 

“ความรู้สึกเศร้า สิ้นหวัง หมดกำลังใจ ก็กำลังก่อตัวขึ้น ฉันสัมผัสมันได้”

 

“มีอะไรอีกหลายอย่างที่เธอต้องทำนะ .. เพราะฉะนั้น”

 

“ได้เวลาตื่นแล้ว”

 

“Seele Vollerei”

 

To be continued …

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #73 0621198225 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 10:46
    ในที่สุดSeeleก็มีบทซักที
    #73
    2
    • #73-1 Lissette.(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 12:12
      น้องมาอยู่นี่ได้ไง55
      #73-1
    • #73-2 0621198225(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 12:54
      ...ไรท์จ๋า~~~//ถือมีดสั้นคู่
      #73-2
  2. #72 Pang2p11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 09:37
    ซีริน มาได้ไงงงงงง โอ๊ยถ้ารวมกันเดาได้เลยอนาคตปั่นป่วนสุดๆ

    แค่ขนาดนี้ก็วุ่นวาย ซวยซ้ำซวยซ่อนเงื่อนยังไม่พออีกหรอเนี่ย หรือว่าจะสร้างเนื้อเรื่องให้มันสามารถเอาhololive ทุกคนให้มาอยู่ในจักวาลเดียวกัน ปล.ดีนะที่เราอ่านhonkaiอยู่ แต่ไม่ำด้เล่นเพราะพื้นที่ไม่เพียงพอ แงงงงงอยากเล่นโว๊ยยยยยปล.2ถามหน่อย เซนเซคิดได้ไงเรานับถือความคิดเซนเซมากเลยอะสุดจริงๆ
    #72
    2
    • #72-1 Pang2p11(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 09:39
      คงจะไม่มีเกนซิน อิมแพ็คมาอีกนะ
      #72-1
    • #72-2 Lissette.(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 12:12
      พอก่อนนนนน แค่นี้ก็วุ่นวายไม่พอหรอ55
      #72-2
  3. #71 Amari_Sama (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 09:07

    (ノ◕ヮ◕)ノ*.✧ วุ่นวายตามน้องบอกจริงๆ
    #71
    1
    • #71-1 Lissette.(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 12:12
      วุ่นวายจนไม่น่าจะจบภาคนี้555
      #71-1
  4. #70 Vethaka GV (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 08:38
    เอ.. เอ๋!!!!!!! ฮงไกหรอ เอาจริงอะ ตีนะ เราเล่นหลายเกมส์ 55555
    #70
    1
    • #70-1 Lissette.(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 12:11
      เยสเซอออร์
      #70-1
  5. #69 2309 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 07:11
    มาแล้ว หลังจากไปเข้าค่ายเสร็จ
    #69
    1
    • #69-1 Lissette.(จากตอนที่ 8)
      15 พฤศจิกายน 2563 / 12:11
      ลุยต่ออออ
      #69-1