Hololive Exotic : Doppelgänger III

ตอนที่ 3 : Butterfly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    3 พ.ย. 63

 

 

มิโอะพาฟุบุกิและคนของเธอเดินเข้าไปยังฐานลับเล็กๆ ในหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งที่อยู่บนเนินเขา

 

“ทำไมมีหมู่บ้านแบบนี้อยู่ในป่าด้วย?”

ฟุบุกิถาม

“จะบอกว่าป่าก็ไม่เชิงหรอกค่ะ มันก็อยู่ไม่ใกล้จากเมืองใกล้ๆนี่เท่าไหร่หรอก”

“แต่รอบๆนี่ก็มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้นเลยนะ ..”

 

พวกเธอเดินเข้าไปด้านในอาคารหลังนึงก็พบว่าที่นี่มีประชาชนจำนวนนึงหลบภัยอยู่ มีเครื่องมืออุปกรณ์แพทย์ และมีผู้คนเดินไปมานับสิบ แต่ดูๆแล้วแทบจะไม่มีใครเลยที่มีอาวุธ

 

“เดี๋ยวนะ .. Operator ที่นี่ไปไหนหมด?”

“พวกเขา .. ไม่รอดค่ะ ..”

“เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณน่าจะได้รับรายงานมาแล้ว มันมีอะไรอยู่ในป่านี่ค่ะ .. พวกเราถูกส่งตัวมาอย่างเร่งด่วนมากจนแทบไม่มีข้อมูลที่นี่เลย”

“พวกสัตว์ติดเชื้อหรอ?”

“ใช่ค่ะ ด้านนอกนั่น มีทั้งพวกสัตว์ และมีอะไรบางอย่างด้วย”

“อะไรบางอย่างที่ว่า?”

“ค่ะ .. ผู้หญิงผมสั้นคนนั้น เธอมักจะดักโจมตีเราอยู่เสมอ”

“ข้อมูลล่ะ?”

“เท่าที่เรารู้ตอนนี้ไม่มีค่ะ แต่เธอมักจะโจมตีพวกเราเวลาออกไปช่วยเหลือคนเจ็บ”

“งั้นหรอ?”

 

ฟุบุกิยืนครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง เธอพยายามคิดหาความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้น และนิสัยใจคอของผู้ติดเชื้อที่เธอเคยพบมา

 

“เป็นไปได้มั้ยที่เธอเป็นประเภทที่ต้องดื่มเลือดแบบฉันน่ะ?”

“เอ๊ะ? บ-แบบนั้นหายากมากเลยนะคะ”

“เธอโจมตีพวกเราตอนออกไปช่วยคนเจ็บ .. แสดงว่ามีอะไรบางอย่างดึงดูดเธอน่ะสิ”

“น-นั่นสินะคะ ..”

 

สักพักหนึ่งโบตันก็เดินเข้ามาหาทั้งสองคน

 

“หัวหน้าคะ ฉันจัดกำลังป้องกันที่นี่แล้วค่ะ”

“ขอบคุณมากโบตัน”

 

ฟุบุกิหันไปหามิโอะ

 

“ภารกิจล่ะมิโอะ?”

“ยังมีประชาชนบางส่วนที่ยังติดอยู่ในเมือง พรุ่งนี้เราจะออกไปช่วยพวกเขาอีกครั้งนึงค่ะ”

“รับทราบ พวกเราจะไปด้วย”

 

__________________________________________

 

หลังจากที่พวกฟุบุกิมาถึง ทำให้ขวัญกำลังใจของทีมแพทย์ดูดีขึ้นมาก เพราะพวกเขาเองไม่มีอาวุธและไม่สามารถร่วมต่อสู้ได้ อีกทั้งยังต้องดูแลคนเจ็บอีกด้วย

 

ฟุบุกิกำลังยืนอยู่บนระเบียงอาคารแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน พยายามองไปรอบๆก็มีแต่ต้นไม้สูงปกคลุมไปหมด แต่บนท้องฟ้าด้านหน้าของหมู่บ้านนั้นยังคงมีควันไฟโพยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งยังมีเสียงปืน เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะอีกด้วย

 

เธอยกมือของเธอข้างนึงแตะที่ใบหูของเธอ รวบรวมสมาธิและเริ่มใช้พลังจิตของเธอ

 

“ซุยเซย์ ..”

 

สักพักหนึ่งเสียงที่เธออยากได้ยินมาตลอดทั้งวันก็ตอบกลับมา

 

“คิดถึงฉันหรอฟุบุกิ?”

“ป-เปล่า ฉ-ฉันแค่จะถามว่าภารกิจเป็นยังไงบ้าง?”

“จ้าจ้า ฉันโอเคตอนนี้กำลังนั่งรออยู่ในรถ พวกนั้นลงไปส่งของน่ะ”

“อ-อืม สบายจังเลยนะ”

“เสียงเธอดูไม่ค่อยดีนะฟุบุกิ เกิดอะไรขึ้น?”

“อืม ที่นี่ Operator ของเราถูกฆ่าไปหลายคนเลยล่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง”

“ระวังตัวด้วยนะฟุบุกิ”

“อ-อืม อยู่แล้วล่ะ”

 

ทั้งคู่เงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนฟุบุกิจะเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง

 

“เธอมองเห็นพระจันทร์รึเปล่า?”

“ไม่นะ .. ฉันอยู่ในรถน่ะ”

“ง-งั้นหรอ?”

“มีอะไรรึเปล่า?”

“เธอรู้มั้ยพระจันทร์คืนนี้น่ะ .. มันสวยมากเลยล่ะ ..”

“เห .. จริงหรอ?”

“อ-อื้ม”

“ฉันก็รักเธอนะฟุบุกิ”

“อ-เอ๊ะ .. อ-อื้อ .. ล-แล้วเจอกันที่ฐานนะ ..”

“ดูแลตัวเองด้วยนะ .. ฟุบุกิ”

 

เธอลดพลังลงพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า กำลังใจในการทำงานของเธอกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

 

_______________________________________________

 

เช้าวันรุ่งขึ้นฟุบุกิแบ่งกำลังคุ้มกันส่วนหนึ่งเข้าร่วมภารกิจกับเธอ และอีกส่วนหนึ่งประจำอยู่ที่ฐาน โบตันและมิโอะก็ตามมากับเธอด้วย

 

พวกเธอเริ่มเดินเข้าไปในป่าตามเส้นทางที่จะเข้าสู่เมือง แต่พวกเธอก็พบว่าบริเวณนี้มีรอยเท้ามากมาย ซึ่งน่าจะเป็นพวกทหาร หรือพวกองค์กรสีขาวนั่น ทั้งสองฝ่ายยังสู้รบกันอยู่ตลอดทั้งคืน จนเสียงปืนเงียบหายไปในช่วงเช้า

 

“หัวหน้าคะ”

“มีอะไรโบตัน?”

“รอยเท้าพวกนี้ ..”

 

โบตันก้มลงมองรอยเท้าและเริ่มใช้ทักษะของเธอแกะรอยพวกมัน

 

“ด้านหน้านี้น่าจะเป็นจุดปะทะกันอีกจุดค่ะ”

“เราควรจะปล่อยให้พวกเขาสู้กันเองไปก่อนนะคะ พวกเราจะได้มีเวลาทำภารกิจของเรา”

มิโอะแสดงความคิดเห็น

 

“ไปกันเถอะโบตัน เราไม่ได้มาเพื่อสู้กับพวกเขานะ”

“ค่ะหัวหน้า”

 

พวกเธอเดินมาถึงสักระยะหนึ่งก็พบว่าด้านหน้าของพวกเธอเป็นทางออกจากป่าแล้ว สภาพเมืองที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลย มันมีควันไฟ เศษฝุ่น ไฟไหม้อยู่แทบทุกจุดในเมือง บรรยากาศในเมืองตอนนี้แทบจะเป็นสีแดงส้ม มันช่างน่าหดหู่ใจยิ่งนัก

 

“โอ้ไม่นะ ..”

“เราทำอะไรไม่ได้แล้วโบตัน รีบไปกันเถอะ”

“ค-ค่ะ”

“นี่ภารกิจแรกของเธอรึเปล่า?”

“ใช่ค่ะหัวหน้า”

“โลกทุกวันนี้มันเป็นแบบนี้แหละโบตัน เรียนรู้ไว้นะ”

“ค่ะ!”

 

มิโอะนำทีมแพทย์และฟุบุกิเข้าเมืองไปทางลับๆแห่งหนึ่ง มันสามารถทะลุผ่านท่อน้ำของเมืองและขึ้นไปยังด้านบนได้ ผ่านทางอาคารแห่งหนึ่ง

 

“ยังไงต่อมิโอะ?”

“สักครู่นะคะ”

 

มิโอะหยิบอุปกรณ์แปลกๆขึ้นมาจากกระเป๋าของเธอ

 

“อะไรล่ะนั่น?”

“มันคืออุปกรณ์ส่งสัญญาณค่ะ เมื่อวานเราฝากไว้กับประชาชนของเราอีกกลุ่มหนึ่ง”

“เหมือน GPS ตามตัวสินะ?”

“ใช่ค่ะ”

 

ปิ้งงงงง … ปิ้งงง …

เสียงอุปกรณ์ดังขึ้น และมันยังแสดงจุดกระพริบบนเครื่องอีกด้วย

 

“ทางนี้ค่ะ!”

 

หลังจากตามสัญญาณไปพวกเธอก็เข้าไปยังอาคารแห่งหนึ่ง และก็พบกับประชาชนส่วนหนึ่งกำลังหลบภัยอยู่

 

“พวกเรามาช่วยแล้วค่ะทุกคน!”

“ฟังนะคะ ฉันอยากให้ทุกคนทำตามคำแนะนำของ Operator ของเราอย่างเคร่งครัด เพื่อความปลอดภัยนะคะ !”

 

ด้วยความชำนาญของมิโอะ เธอสามารถควบคุมและช่วยเหลือผู้คนได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ทีมของฟุบุกิทำงานได้ง่ายขึ้น และเตรียมพร้อมออกจากพื้นที่แล้ว

 

ฟุบุกิและโบตันเดินนำหน้ามาก่อน พยายามมองหาเส้นทางและหลีกเลี่ยงการปะทะที่อาจจะเกิดขึ้น ณ ตอนนี้ในเมืองเงียบสนิท มันเงียบจนผิดสังเกต

 

“ทางนี้ค่ะหัวหน้า”

“ห-หยุดก่อนโบตัน ..”

 

เซ้นส์ของฟุบุกิที่ภายในร่างกายของเธอเต็มไปด้วยเลือดอันเข้มข้นของซุยเซย์ ก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างและแน่นอนว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีนัก

 

“หัวหน้าคะ?”

“รออยู่ตรงนี้โบตัน ถ้าพวกมิโอะตามมาให้นำพวกเธอไปอีกทาง ทางนี้ไม่ปลอดภัย”

“เอ๊ะ? หัวหน้าจะไปไหนคะ?”

“ฉันจะไปดูข้างหน้าสักหน่อย”

 

ฟุบุกิรีบวิ่งตรงไปยังด้านหน้า ซึ่งมันใกล้จะถึงทางออกของเมืองไปสู่ป่า แต่เธอก็ต้องหยุดที่สี่แยกแห่งหนึ่ง เธอมองไปรอบๆก็มีแต่ความว่างเปล่า แต่ความรู้สึกของเธอยังคงบ่งบอกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ที่นี่

 

เธอหลับตาลงและเริ่มใช้พลังของเธอเร่งประสาทสัมผัสให้ดีขึ้น ตั้งสมาธิ เธอยืนนิ่งอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมา ฟุบุกิรีบชักดับของเธอออกมาและชี้ไปที่เสาไฟจราจรต้นหนึ่งใกล้ๆ

 

“ฉันรู้นะว่าเธออยู่ตรงนั้น เธอเป็นใคร?”

 

หลังจากสิ้นคำพูดของฟุบุกิ ก็มีผีเสื้อนับสิบตัวบินไปมารอบๆบริเวณ และไปรวมตัวกันบนเสาไฟจราจร ก่อนมันจะแปลงร่างเป็นหญิงสาวคนหนึ่งผมสีสั้นสีเขียว ดวงตาสีแดงน่ากลัว ยืนมองฟุบุกิอยู่

 

“Rhode Island สินะ”

“ทำไมถึงรู้จักพวกเรา?”

“เพราะพวกเธอคอยยุ่งกับพวกเราอยู่เรื่อยยังไงล่ะ”

“เดี๋ยวนะ .. เธอเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า?”

“เข้าใจผิดหรอ? วันนี้พวกเธอเข้ามาทำงานให้กับใครล่ะ?”

“ห-หมายความว่ายังไง”

 

หญิงสาวกลายร่างเป็นผีเสื้ออีกครั้ง ก่อนมันจะบินลงมาอยู่ด้านหน้าของฟุบุกิ ปรากฎเป็นร่างกายของหญิงสาวอีกครั้ง ฟุบุกิตกใจอย่างมาก นี่คือพลังอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน

 

“พวกเราคือ Reunion หรือองค์กรสีขาวอย่างที่พวกเธอเรียกนั่นแหละ”

“พวกเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกับ Rhode Island หรอกนะถ้าพูดกันตรงๆ”

“แต่งานที่พวกเธอรับมาน่ะ มันคืองานที่กำลังช่วยเหลือศัตรูของพวกเรา”

“พวกเธอรู้รึเปล่าว่าคนที่พวกเธอมาช่วยในวันนี้น่ะ มันชั่วช้าขนาดไหน?”

 

“อะไรนะ!?”

ฟุบุกิถาม

“ส่งชิราคามิ ฟุบุกิ Operator ระดับ Elite มาทำภารกิจช่วยเหลือประชาชนธรรมดาเนี่ยนะ? เธอไม่คิดว่ามันแปลกหรอ?”

“คงจะโดนหลอกใช้มาอีกทีสินะ .. อย่างที่คิดไว้เลย”

 

“เธอพูดเรื่องอะไร? .. ธ-เธอรู้จักฉันได้ยังไง!?”

“ไม่ได้มีแค่พวกเธอหรอกนะ ที่มีข้อมูลสำคัญน่ะ และไอ้นี่ด้วย ..”

 

หญิงสาวหยิบเข็มฉีดยาหลอดหนึ่งออกมา ซึ่งมันมีของเหลวอยู่ด้านใน ก่อนจะยกมันขึ้นมาและฉีดมันไปที่คอของเธอ วินาทีนั้นดวงตาของเธอก็ส่องแสงสว่างมากขึ้น สีแดงๆในดวงตาของเธอเริ่มเข้มข้น บรรยากาศรอบๆเริ่มเปลี่ยนไป เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ

 

“อ-อย่าบอกนะ .. ธ-เธอก็ติดเชื้องั้นหรอ!!?”

 

ฟุบุกิตกใจอย่างมาก เธอเองเชื่อมาตลอดที่อามิยะพูดอยู่เสมอ ว่ามีที่ Rhode Island ที่เดียวเท่านั้นที่มียาระงับอาการ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้มันไม่ใช่แม้แต่น้อย

 

“จะวิ่งก็ได้นะ ฟุบุกิ ถ้าเธอทำได้ล่ะนะ”

“อ-อย่าดูถูกกันให้มากนะ!”

 

ฟุบุกิยกดาบของเธอขึ้น ส่งถ่ายพลังจิตของเธอไปยังดาบ และพุ่งเข้าใส่หญิงสาวอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็เปลี่ยนร่างเป็นผีเสื้อบินหลบหลีกฟุบุกิได้ทุกครั้งไป

 

“อย่าหนีนะ !!”

“ฉันไม่ได้หนีสักหน่อย”

 

ทันใดนั้นพื้นดินก็สั่นไหว และเริ่มเกิดรอยแตก มีอะไรบางอย่างกำลังคลืบคลานขึ้นมาจากใต้พิภพ มันมีลักษณะเหมือนคนแต่มีร่างกายสีดำ ดวงตาสีแดง มีรอยยิ้มที่น่าสยดสยองโผล่ขึ้นมากว่าสิบตน

 

“น-นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย !?”

“ขอให้สนุกนะฟุบุกิซัง”

 

ฟุบุกิไม่มีทางเลือกนอกจากเข้าปะทะ ดาบพลังจิตของเธอฟาดฟันลงไปที่ตัวประหลาดนั่น ทำให้ร่างกายของมันแตกสลายไป แต่มันก็กลับมาฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว และเริ่มจู่โจมกลับ

 

“อ-อะไรเนี่ย!?”

 

มีหนึ่งในตัวตนแปลกประหลาดนั่นก็ฟาดกรงเล็บของมันเข้าที่กลางหลังของฟุบุกิ ทำให้เธอล้มลงมีเลือดไหลนองบนพื้น เธอเริ่มเสียท่าแล้ว

 

แปะ .. แปะ .. แปะ .. แปะ

หญิงสาวกำลังยืนดูการต่อสู้และปรบมือให้ฟุบุกิที่กำลังล้มลงบนพื้นท่ามกลางวงล้อมของตัวประหลาดของเธอ

 

“ทักษะการใช้ดาบของเธอนี่มันสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรอ? สมคำร่ำลือแล้วล่ะ”

“อ-แอ่ก .. อ-อะ- น-นี่มันอะไรกัน!?”

“พวกนี้น่ะหรอ? มันคือวิญญาณของพวกที่ตายไปแล้วไงล่ะ”

“อ-อะไรนะ!?”

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เอาล่ะ เลิกเล่นกันสักที”

 

หญิงสาวชี้นิ้วไปยังฟุบุกิที่ล้มอยู่ที่พื้น

 

“ฆ่าเธอซะ”

 

To be continued …

 

https://twitter.com/ayumu3659/status/1286586201206476800
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #36 I am good reader (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 08:47
    ก้คือต้องหวานกันซักนิดให้ชีวิตสดใส

    รูเชียดูopแฮะ แต่ก้น่าจะมีตุดอ่อนซักอย่างแหละ
    #36
    3
    • #36-2 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 10:29
      นั่นสินะ ฮึ่มๆ
      #36-2
    • #36-3 Tee2550(จากตอนที่ 3)
      13 มกราคม 2564 / 08:32
      อกแบนไง
      #36-3
  2. #35 Pang2p11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 07:28
    แม้ว่าจะห่างไกลกันก็หวานกันได้ หมั่นไส้อ่าาาาา
    #35
    1
    • #35-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 10:29
      คนเขารักกันอะน้าา
      #35-1
  3. #34 Sadkilcer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 06:39
    น้องเขียงม่ายยยยยย
    #34
    1
    • #34-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 10:29
      บอสตัวใหม่ 55
      #34-1
  4. #33 0621198225 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 06:13

    ตอนแรกกะว่าจะอ่านตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่เพราะรีบปั่นงาน555รอตอนต่อไปอยู่นะคะหวานกันจังเลยนะ
    #33
    2
    • #33-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 10:29
      มีคนอิจฉาแหละดูออก
      #33-1
  5. #32 Amari_Sama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 05:34

    จะมีคนยันแตกไหมหนอ ?~~ 😂 //

    ( ・ω・)👍
    #32
    1
    • #32-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 10:28
      นั่นสิน้า
      #32-1
  6. #31 2309 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 05:07
    ยังจะมาหวานกันได้อีกนะถึงบทจะเริ่มจางก็เถอะ~..ง่้วงนอน
    #31
    1
    • #31-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 10:28
      อย่าลืมว่านั่นนางเอกนะไม่มีบทจางแน่นอนนน
      #31-1
  7. #30 Salt_Slayer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 00:56

    ทำไมรู้สึกว่ามีคนบทจางเหลือเกินแทบจะเป็นธาตุอากาศแล้วนั้น///จะว่าไปใครหว่าที่บทจาง??

    #30
    1
    • #30-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 01:04
      หืมมม ใครหว่า ถถถ
      #30-1
  8. #29 Vethaka GV (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 00:11
    บอกรักกันอ้อมๆ บอกตรงๆไม่ได้ เดียว แฟนคนที่ 1 คนที่ 2 คนที่ 3 , 4 , 5 ..... รู้

    555555
    #29
    1
    • #29-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      4 พฤศจิกายน 2563 / 00:15
      เหม็นฟามรักกก
      #29-1
  9. #28 ฟุบุกิบันไซ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 23:52
    แหมๆ มีบอกรักทางอ้อมด้วย ยัยเขีนงนี้โหดจิงๆ!!(ลงตอนเราจะนอนพอดีเลย(รีบนอนพรุ่งนี้สอบ-.,-))
    #28
    2
    • #28-1 Lissette.(จากตอนที่ 3)
      3 พฤศจิกายน 2563 / 23:52
      โชคดีกับการสอบเด้ออ
      #28-1