Hololive Exotic : Doppelgänger III

ตอนที่ 12 : Psychic War

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 พ.ย. 63

 

 

ทุกคนได้แต่ช็อคเมื่อเห็นซุยเซย์หลังจากที่เธอหายตัวไป เธอกลับมาแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ซุยเซย์ที่ทุกคนรู้จัก ไม่เลย

 

ฟุบุกิค่อยๆยืนขึ้นอย่างช้าๆ เธอพยายามเอื้อมมือไปทางซุยเซย์ที่กำลังยืนมองพวกเธออยู่ด้วยสายตาที่เย็นชา

 

“ซุยเซย์ …”

“ไง ฟุบุกิ”

“ก-เกิดอะไรขึ้น .. ทำไม ?”

“ … ”

 

ซุยเซย์ได้แต่ยืนเงียบไม่พูดจา สายตาเธอยังคงเย็นชาไร้ชีวิต ไม่เหมือนซุยเซย์คนเดิมที่ฟุบุกิรู้จักเธอรู้ดี

 

“ซุยเซย์ตอบฉันสิ !!!”

 

ฟุบุกิพยายามจะวิ่งเข้าไปหาแต่ก็ถูกมิโอะและโบตันรั้งตัวไว้

 

“ปล่อยนะ !!!”

“ฟุบุกิเธอจะบ้าหรอ !? เธออยากตายรึไง !?”

มิโอะกอดฟุบุกิไว้แน่น

 

ขณะนั้นโบตันเองก็กำลังยืนจ้องหน้ากับเคียร่าอยู่ ทั้งสองกำลังจะประดาบกัน

 

“ลูกสาว Sliverash งั้นหรอ? โตขึ้นเยอะเลยหนิ”

“เธอรู้จักท่านพ่อได้ยังไง .. ?”

“Sliverash ผู้โด่งดัง รูปงามแบบนั้น ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่รู้จักหรอกนะ”

“ต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

“เปล่าสักหน่อย .. จะว่าไปเรามาเริ่มกันสักทีดีมั้ยนะ?”

“พวกเธอต้องการอะไร!?”

“ส่งตัวเนเน่มา”

“ฝันไปเถอะ”

“งั้นก็ตายซะ”

 

เคียร่าพุ่งใส่โบตัน และลากตัวเธอกระเด็นทะลุออกไปไกลนอกวงแหวนไฟที่กำลังล้อมรถที่พังยับเยินอยู่ เสียงปะทะกันของดาบโบตันและเคียร่าดังสนั่นพร้อมกับการสั่นไหวจากคลื่นดาบและเปลวเพลิง

 

ซุยเซย์หันไปมองเคียร่า ก่อนจะเริ่มเดินใส่ฟุบุกิและมิโอะอย่างช้าๆ

 

“เนเน่อยู่ไหน ฟุบุกิ …”

“เธอจะทำอะไร ซุยเซย์ ต้องการตัวเนเน่ไปทำไม?”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“ซุยเซย์ !! เธอเป็นอะไรไป?”

“หนวกหู”

 

สายตาของซุยเซย์จับจ้องไปที่มิโอะ ก่อนเธอจะเหวี่ยงร่างของมิโอะออกไปจากฟุบุกิ เธอลอยไปกระแทกเข้ากับกับกำแพงไฟของเคียร่าจนได้รับบาดเจ็บสาหัส มิโอะนอนแน่นิ่งไปบนพื้นใกล้ๆกับซากรถ

 

“มิโอะ !!!!!!!!!”

 

ฟุบุกิรีบวิ่งเข้าไปช่วยมิโอะที่กำลังนอนนิ่งอยู่ ที่ลำตัวเธอถูกไฟเผาจนเกิดแผลไฟไหม้ขึ้นหลายจุด เธอยังคงหายใจอยู่แต่ลมหายใจมันช่างเบาบางเหลือเกิน

 

“ฉันจะไม่พูดซ้ำอีกนะฟุบุกิ”

“เนเน่อยู่ไหน ..”

 

ซุยเซย์เริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ฟุบุกิกำลังใช้พลังรักษามิโอะอยู่ เธอมองกลับไปก็พบว่าซุยเซย์นั้นเอาจริง ไม่มีทีท่าใดๆเลยว่าเธอจะแกล้ง หรือเสแสร้งอะไร

 

ฟุบุกิวางมิโอะลงพึงกับซากรถ เธอพยายามรักษาเบื้องต้นแล้วแต่มิโอะก็ยังอาการแย่อยู่ดี และตอนนี้เธอต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน

 

“ข้ามศพฉันไปก่อนซุยเซย์”

 

ฟุบุกิยืนขึ้นตั้งการ์ดขวางทางไม่ให้ซุยเซย์เดินเข้ามามใกล้มากกว่านี้

 

“ถอยไปฟุบุกิ”

“ไม่ จนกว่าเธอจะตอบฉันว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”

“งั้นหรอ? ก็ได้”

 

สายตาอันเป็นอาวุธประจำกายของซุยเซย์ก็เริ่มจับจ้องมาที่ฟุบุกิ และเริ่มยกร่างของฟุบุกิขึ้น แต่เธอเองก็โต้กลับด้วยพลังแบบเดียวกันที่มีอยู่ในตัวของเธอ เลือดของซุยเซย์ที่อยู่ในตัวฟุบุกิเริ่มสูบฉีด

 

ผู้ติดเชื้อมนุษย์พลังจิตสองคนกำลังต่อสู้กัน พวกเธอปะทะพลังกันด้วยสายตาซึ่งดูเหมือนไม่มีอะไร แต่สิ่งที่มองไม่เห็นคือพลังที่กำลังดันกันไปมา

 

แต่มันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ฟุบุกิรู้ดีว่าไม่มีทางชนะซุยเซย์ได้หากวัดพลังกันแบบนี้ เธอจึงพุ่งเข้าใส่ โจมตีระยะประชิดแทน

 

ทั้งสองใช้มือ และเท้า เตะ ต่อยผสมผสานกับการใช้พลังไปมา ดูเหมือนจะเป็นการต่อสู้ที่ฟุบุกิกำลังได้เปรียบ เพราะเธอเองเป็นทหารเก่า เธอย่อมได้รับการฝึกฝนมาดีกว่าซุยเซย์อยู่แล้ว

 

แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่เกินขีดจำกัดของผู้ติดเชื้อทั่วไป ซุยเซย์สามารถรับมือกับฟุบุกิได้ไม่ยากนัก เธอรับหมัด และสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายฟุบุกิก็พลาด เธอถูกเข่าของซุยเซย์กระแทกเข้าอย่างจังที่กลางลำตัว

 

“แฮ่ก .. แฮ่ก ..อ-อั่ก ..”

 

เลือดเริ่มไหลออกมาจากปากของฟุบุกิ หลังจากเธอถูกโจมตี มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่การโจมตีครั้งเดียวจะทำให้คนบาดเจ็บได้ขนาดนั้น แต่ซุยเซย์นั้นใส่พลังของเธอลงไปทุกครั้งที่โจมตี ทำให้มันหนักหน่วงมากเกินกว่าร่างกายของฟุบุกิจะรับไหว

 

“เลิกเล่นสักทีฟุบุกิ เธอทำฉันเสียเวลานะ”

“มันเพิ่งจะเริ่มตังหากเล่า !!”

 

ฟุบุกิชักดาบของเธอออกมา พร้อมกับสลับร่างกายตัวเองเป็นสีดำ พุ่งเข้าโจมตีซุยเซย์อีกครั้ง และครั้งนี้มันทำให้ซุยเซย์เริ่มถอยร่นออกไปบ้าง จากพลังที่เพิ่มขึ้น 

 

“เธอเก่งขึ้นเยอะเลยนิ .. ฟุบุกิ”

“เธอเป็นคนสอนฉันใช้พลังเองนะ จำไม่ได้หรอ?”

“จำได้สิ ..”

“ทำไมทำแบบนี้ซุยเซย์ .. เธอเป็นบ้าอะไร?”

“ล้มฉันสิฟุบุกิ .. แล้วฉันจะตอบ”

“ฉันจะลากคอเธอกลับฐานให้ได้ซุยเซย์ !!!”

 

ฟุบุกิพุ่งใส่ซุยเซย์อย่างไม่คิดชีวิต เธอฟาดดาบลงไปนับร้อยครั้งเพียงไม่กี่วินาที แต่มันก็ถูกปัดป้องออกไปด้วยมือของซุยเซย์ที่มันแข็งเหมือนเหล็ก ซุยเซย์รับคมดาบของฟุบุกิ ก่อนจะจับมันไว้และต่อยเข้าที่ท้องของฟุบุกิ จนเธอทรุดตัวลงตรงหน้าซุยเซย์

 

“อ-อั่ก .. บ-บ้าจริง !!!!”

 

เธอกระอักเลือดออกมาอย่างหนัก การโจมตีเมื่อกี้มันทำให้อวัยวะภายในของเธอเริ่มทำงานผิดปกติ มันหนักจนเริ่มทำให้เธออ่อนแรงอย่างรวดเร็วจากอาการบาดเจ็บ

 

“ปล่อยดาบซะฟุบุกิ”

“ไม่ !!! ฉ-ฉันจะ .. แฮ่ก .. พ-พาเธอกลับไปให้ได้ !!”

“เลิกพ้อเจ้อสักที”

 

ซุยเซย์เตะเข้าที่ปลายคางของฟุบุกิจนตัวเธอลอยไปกระแทกกับซากรถ มันแรงมากพอที่จะทำให้รถหุ้มเกราะหนาบุบลงไปเป็นรูปร่างกายของฟุบุกิ ตอนนี้ร่างกายเธอขยับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว มันหมดสภาพ

 

“ค-ใคร .. ใครทำให้เธอเป็นแบบนี้ ..ซ-ซุยเซย์ ..”

“ต-ตอบฉันสิ”

“อ-อั่ก .. แค่ก .. แค่ก ..”

 

ฟุบุกิพยายามจะใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายยกมือขึ้นพยายามจะพยุงตัวเธอขึ้นมาแต่มันก็ทำนั้น เธอไม่มีแรงมากพอจะทำแบบนั้นแล้ว

 

ปัง !!!

 

เสียงกระแทกกับตัวรถอีกด้านหนึ่งดังขึ้น โบตันเองก็ถูกเคียร่าโยนกลับมาเช่นกัน ตอนนี้ทั้งสามคนนอนหมดสภาพอยู่บริเวณซากรถ

 

เคียร่าเดินทะลุเปลวไฟกลับมาพร้อมกับดาบในมือ

 

“สมคำล่ำลือจริงๆนะซุยเซย์ เธอนี่มันปีศาจชัดๆ”

“เอาไงต่อเคียร่า?”

“ฉันรู้สึกว่าเนเน่จะไม่อยู่ที่นี่ล่ะนะ ยังไงซะก็ฆ่าพวกนี้ทิ้งก่อนที่มันจะมาขัดขวางเราอีกดีมั้ยนะ?”

“ … ”

 

เคียร่าเดินเข้ามาใกล้ฟุบุกิ ที่กำลังนอนหายใจโรยราอยู่พร้อมกับดาบในมือ เธอยืนดาบไปจี้ที่คอของฟุบุกิ

 

“ขอโทษทีนะฟุบุกิ แต่เธอมันน่ารำคาญชะมัด”

“ถ้าปล่อยเธอไว้ เธอจะต้องมาขวางเราอีกแน่ๆเพราะฉะนั้น”

“ลาก่อนนะ”

 

“เคียร่า”

ซุยเซย์เข้ามาขวางไว้ เธอจับแขนเคียร่าที่กำลังจะใช้ดาบแทงเข้าที่คอของฟุบุกิไว้

 

“ปล่อยซุยเซย์ เธอรู้ตัวมั้ยเธอกำลังทำอะไรอยู่?”

“ถ้าเธอมาขวางเราอีก ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือฉันเอง”

“ … ก็ได้”

 

เคียร่าชักดาบขึ้นก่อนจะค่อยๆหันหลังไป

 

“ครั้งนี้เธอโชคดีนะฟุบุกิ แต่ครั้งหน้าเธอไม่โชคดีแบบนี้แน่”

“ไปกันซุยเซย์ เรายังมีงานต้องทำนะ”

 

ซุยเซย์หันหลังกำลังจะเดินจากไป แต่เธอก็หันมามองฟุบุกิที่กำลังนอนหมดสภาพอยู่ด้วยหางตา

 

“ซ-ซุย .. เซย์ ..”

“เลิกยุ่งกับฉันได้แล้วฟุบุกิ ถ้าเธอยังไม่อยากตาย”

 

หลังจากสิ้นคำพูดของซุยเซย์ เธอก็ค่อยๆเดินจากไปอย่างช้าๆ ตอนนี้ฟุบุกิเหมือนตายทั้งเป็น ร่างกายที่พังยับเยินเธอจิตใจเธอที่กำลังถูกบดขยี้จากคำพูดของคนที่เธอรัก เธอได้แต่พยายามยื่นมือไปหาซุยเซย์ที่กำลังหันหลังเดินจากไป

 

น้ำตาเธอไหลพรากออกมาปะปนกับเลือดที่ไหลออกมาจากทั่วร่างกาย เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ เธอทำอะไรไม่ได้เลย

 

“ด-ได้โปรด .. ซุย .. เซย์ ..”

“ซ-ซุยจัง ..”

 

ขณะที่เคียร่าและซุยเซย์กำลังเดินจากไป เปลวเพลิงของเคียร่าก็เริ่มแผ่วเบาลง เธอหยุดชะงักทันที และหันกลับมามองด้านหลังด้วยความหวาดระแวงที่สังเกตได้โดยซุยเซย์

 

“เคียร่า?”

“เดี๋ยวนะ .. นี่มันอะไร ..”

 

ทั้งสองยืนมองเปลวเพลิงที่เริ่มจะมอดลงอย่างช้าๆอย่างผิดปกติ เพราะเคียร่าเองไม่ได้ลดพลังลงแต่อย่างใด

 

“อ-อะไรเนี่ย!?”

“ … ”

 

สักพักก็เริ่มมีลมพัดแรง บรรยากาศนอกชานเมืองที่มีแต่ถนนโล่งๆและสองข้างทางเป็นพื้นที่แห้งแล้งและซากเมืองก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

 

เริ่มมีเกร็ดน้ำแข็งเกาะที่เสื้อของซุยเซย์และเคียร่า อากาศรอบๆตัวเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ มันเย็นมากจนทำให้ไฟของเคียร่าดับลงในที่สุด

 

ซุยเซย์มองที่เสื้อของเธอ พยายามจับเกร็ดหิมะที่ติดเสื้อเธอขึ้นมา และเธอก็ต้องตาลุกวาวด้วยความตกใจ

 

“เคียร่า! เราต้องไปแล้ว”

“อ-อะไรซุยเซย์ เกิดอะไรขึ้น!?”

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว รีบไปเร็-”

 

“จะไปไหนกันหรอคะ?”

 

จู่ๆก็เกิดพายุหิมะขึ้นรอบๆตัวพวกเธอพร้อมกับเสียงปริศนาที่ดังก้องออกมาจากพายุนั่น เคียร่าพยายามจะใช้ดาบของเธอปัดเป่าพายุออกไปแต่ก็ไม่ได้ผล เปลวไฟที่ดาบของเธอดับมอดไปเรียบร้อยแล้ว

 

เงาของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากพายุหิมะ และมันเป็นใครที่ซุยเซย์คุ้นเคยดี

 

“เลมมี่ …”

“ค-ใครน่ะซุยเซย์? เธอเป็นใคร?”

“หนีไปเคียร่า!!”

 

ไม่ทันไรก็มีน้ำแข็งเกาะเข้าที่ขาของเคียร่าทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ ซุยเซย์จึงต้องใช้พลังของเธอทำลายน้ำแข็งนั่นออก และรีบพาเคียร่าที่เริ่มสูญเสียพลังจากอากาศที่หนาวเย็นวิ่งหนี

 

“แยกออกจากกันซะ ..”

 

แต่แล้วพื้นดินรอบๆตัวพวกเธอก็แยกออก เกิดช่องโหว่ขนาดยักษ์ขึ้น เป็นหลุมขนาดใหญ่ แยกทั้งสองคนออกจากกัน เคียร่าเองจึงต้องตั้งการ์ดรอรับการโจมตีของเลมมี่ที่กำลังไล่ตามมาติดๆ

 

“เคียร่า !!”

“ฉันไหว !”

“ฉันกำลังจะไปช่วย”

 

“หยุดก่อนสิ”

 

ซุยเซย์ที่กำลังจะไปช่วยเคียร่าก็ถูกหยุดด้วยแรงอันมหาศาล เธอขยับตัวไปไหนไม่ได้เหมือนถูกคำสั่งที่ไม่อาจขัดขืนได้ เธอสะดุ้งเฮือกทันทีที่ถูกพันธนาการ พยายามกวาดสายตาไปทางซ้ายทางขวาอย่างหวาดระแวงและตกใจ

 

และแล้วเธอก็พบเข้ากับหญิงสาวที่เธอคุ้นเคยอีกเช่นกัน แต่นั่นทำให้เธอขนลุกซู่จากความกลัวที่ไม่อาจจะอธิบายได้ มันทำให้เธอสั่นจากอาการขวัญผวา

 

“คู่ต่อสู้ของเธอน่ะ อยู่นี่แล้วซุยจัง”

 

“พี่สาวเธอยังไงล่ะ ..”

 

To be continued …

 

https://twitter.com/zero0ix/status/1277082906599600130?s=09&fbclid=IwAR3pz1_ZA63wZbixmdI74vRQdvEA59z8ZNEVwxW7-ZdI27ZhXCM5YKxigOk
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #111 EarthDodo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 17:41
    เดี๋ยว......ทำไมรูปอาเน่มาจิรูปสุดท้ายนางแบนกว่าเดิม
    #111
    1
    • #111-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 18:19
      อย่าแซวสิ55
      #111-1
  2. #104 Pang2p11 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 14:03
    ค้างมาก โอ๊ย ตัวหลักของเรื่องโผล่มาแล้วววว อาเน่มาจิบันไซ สรุปมาพร้อมกันเพื่อจับซุยจังสินะ
    #104
    2
    • #104-1 Pang2p11(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 14:03
      ไว้อาลัยให้ซุยจังล่วงหน้า
      #104-1
    • #104-2 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 14:20
      โดนรุมแน่นอน
      #104-2
  3. #103 Vethaka GV (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 13:23
    แบบว่า... แบบว่าาาาา ค้างงงง 55555 ไม่เคยอยากรู้อะไรเท่านี้

    (ทุกคนจะกลับมารวมตัวกัน จับซุยจังใช่ไหม คนที่บทหายไปนาน จากภาคแรก)
    #103
    1
    • #103-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:35
      โผล่มาทุกคนแล้วนะ55
      #103-1
  4. #102 khomaq (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 11:48
    ทำไมตอนท้ายทำให้นึกถึง ฮินะ ซาโย จากบันโดริ ประมารว่า ฮินะ ไปทำเรื่องไว้เยอะ จนซาโยะจับได้
    #102
    2
    • #102-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:07
      555 โดนแน่
      #102-1
  5. #101 Shin_Sama (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 11:48
    เซนเซย์ครับ... ถ้ายังไม่อยากตายก็รีบทำให้ซุยจังของคุณกลับมาเป็นเหมือนเดิม ก่อนที่มันจะมีศพอีกหนึ่งศพตามมาจะดีกว่านะครับ~ // ถือมีดสั้นพร้อมปืนกลเบามาเตรียมความพร้อม # ฟุบุกิจังของผมต้องไม่เป็นอะไร!!!
    #101
    2
    • #101-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:07
      เอาหน่าแค่ผัวเมียเขาตีกันน
      #101-1
    • #101-2 Shin_Sama(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:22
      นี้ไม่มัน'แค่'แล้วครับ แล้วมันไม่ใช่แค่'ผัวเมีย'ตีกัน นี่มันจะ'ครอบครัว'ตีกันแล้วครับ!!! // ซุยจังไม่น่าเปิดฮาเร็มเอาซะเลย ฟุบุกิจังเลยเสียใจเลยเนี่ย แง~
      #101-2
  6. #100 0621198225 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 08:45
    ให้ซุยจังกลับเป็นเหมือนเดิมเถอะสงสารฟุบุกิทำไม่ซุยจังถึงทำแบบนี้ละ//เตรียมมีดสั้นไปบ้านไรท์
    #100
    2
    • #100-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:05
      ใจเย็นๆนะคะะ
      #100-1
  7. #99 ฟุบุกิบันไซ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 08:33
    ฟุบุกิตอนนี้เหมาะกับเพลง ikanaide ver. acoustic เลยว่ะ (คนอื่นเค้าโฟกัส ลามี่ โอเน่จัง มิโอะ ข้าพเจ้าจะโฟกัสลูกรักจะเป็นไรไป)
    #99
    4
    • #99-3 ฟุบุกิบันไซ(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:24
      เราว่าฟุบุกิน่าจะอาการหนักกว่าทั้ง2เพลงเลย
      #99-3
    • #99-4 ฟุบุกิบันไซ(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 13:25
      เราว่าฟุบุกิน่าจะอาการหนักกว่าทั้ง2เพลงเลย
      #99-4
  8. #98 Salt_Slayer (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 05:43

    ในที่สุดสิ่งที่รอคอยก็มา...........เน่จัง กับลามี่ มีบทแล้วโว้ยยยยยยยย///ก่อนหน้านี้นางทั้งสองช่างจืดจางเหลือเกิน


    #98
    1
    • #98-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 05:48
      final boss ค่าตัวแพง55
      #98-1
  9. #97 Amari_Sama (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 05:21

    (*’O’*) วุ่นวายกันจริงๆ

    มิโอะนี้แทบจะเป็นกระสอบทราย 😂 / พี่สาวมาตามน้องไปทำข้าวให้กิน 🤣
    #97
    1
    • #97-1 Lissette.(จากตอนที่ 12)
      22 พฤศจิกายน 2563 / 05:32
      ม่าม๊าคือตัวเปลี่ยนเกมส์เลยแหละ ไม่ใช่ตัวประกอบนะเออ55
      #97-1