(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 9 : NINE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    9 ส.ค. 61

CHAPTER 9






:: He found 
the COLORS to paint him
where the world
had left him GRAY ::


ตั้งแต่มินกยูนอนโรงพยาบาล เอสคุปส์ก็มาหาน้องชายทุกวัน แม้เจ้าตัวจะบอกว่าที่มาเพราะอยากมาซ้ำเติมความโง่ของมินกยู แต่จองฮันก็รู้ว่านั้นเป็นคำแก้ตัวชัดๆ


เพราะถ้าอยากจะมาซ้ำเติมน้องชาย จะต้องซื้ออาหารที่มินกยูชอบมาเยี่ยมทุกวันเลยหรอไง


จองฮันยิ้มให้กับความปากแข็งของคนรัก เขาเดินจูงมือกับเอสคุปส์เข้าไปในลิฟต์และเมื่อถึงชั้นสิบเจ็ด บรรดาลูกน้องของมินกยูก็โค้งทำความเคารพบอสอีกคนของฟิโอ เอสคุปส์พยักหน้าเเละก้าวเดินไปที่ห้องเดียวในชั้นVIP


“โฮชิ และยุนกิไปไหนล่ะเนี่ย”จองฮันถาม ปกติเขาจะเห็นชายสองคนเป็นคนนั่งหน้าประตูห้องมินกยู


“พากันไปเข้าห้องน้ำมั้ง เจ้าโฮชิยังเดี้ยงอยู่เลย”เอสคุปส์ตอบ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องอย่างรุนแรงเพื่อหวังให้น้องชายเขาสะดุ้ง


“ไอ้มินกยู ฉันมาเยี่ยมเว้ย”


แต่กลับเป็นเจ้าตัวคนเปิดซะเองที่สะดุ้ง เขามองไปที่ชายสูงประมาณ180เซนอยู่ในอ้อมแขนน้องชายเขา และรีบผละออกจากกันในทันทีเมื่อเขาเดินเข้ามา และหลังจากนั้นเอสคุปส์และชายแปลกหน้าก็สบตากัน ชายคนนั้นยืนนิ่ง เมื่อมองมาทางเขาและจองฮัน


“พี่จองฮัน” วอนอูพึมพำเบาๆ แต่ห้องที่เงียบกริบก็ทำให้ได้ยินเสียงนั้นได้ไม่ยาก


จองฮันก็ตกใจไม่ต่างจากวอนอู แต่เขายังตั้งสติได้เร็วกว่าคนที่เด็กว่า จองฮันเดินไปหาวอนอู และอ้าแขนกว้างก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง “วอนอู พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ”


วอนอูบิดตัวออกจากอ้อมกอดของจองฮัน เขายังคงแสดงสีหน้าราวกับคนเจอผี ที่จริงมันก็คงไม่ต่างอะไรกับการเจอผีนักหรอก เพราะว่าวอนอูคิดว่าจองฮันตายมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ตอนนี้จองฮันตัวเป็นๆกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา


จองฮันยังคงมองวอนอู เขารู้ว่าวอนอูกำลังสับสน “วอนอู...”


วอนอูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจองฮันเอื้อมมือไปกุมมือเจ้าตัว เขามองไปที่จองฮันและหันไปมองเอสคุปส์ที่อยู่เยื้องไปด้านหลัง และคำพูดที่จองฮันเคยบอกเขาในวันที่เจ้าตัวหลอกเขาว่าตายเพื่อหายไปจากโลกนี้คือ


‘พี่รักเขาวอนอู พี่ยอมตายเพื่อเขาได้’


และวันนี้วอนอูก็เข้าใจว่าพี่จองฮันรักเขามาก....ถึงขนาดยอมตายทั้งเป็น


วอนอูมองจองฮันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองโดนทรยศ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่เขาร้องไห้ให้เป็นเผาเต่า สุดท้ายแล้วเเค่หลอกทุกคนเพื่อมาอยู่กับคนที่รัก ถ้างั้นแล้วเขาล่ะ?


เขาก็รักจองฮันเหมือนกัน แม้จะในฐานะน้องชายก็เหอะ ทำไมไม่ไว้ใจเขาและทรยศเขาได้


“พี่ไม่ได้ตั้งใจทรยศวอนอูนะ”จองฮันพูด เขายังคงเหมือนเคยอ่านความคิดวอนอูออก แม้เจ้าตัวจะไม่ได้พูด


จองฮันมองไปที่น้องรหัสของเขา อ้าปากอยากจะพูดอะไรซักอย่าง แต่สุดท้ายก็ต้องหุบมันลงพร้อมหัวใจที่เจ็บปวด


….ไม่มีคำอธิบายใดๆสำหรับคนที่เห็นแก่ตัวแบบเขา


วอนอูกำมือแน่น ตัวสั่นสะท้าน หอบหายใจแรง และก่อนที่มินกยูจะทันได้รั้งตัววอนอู คนร่างบางก็พุ่งผ่านจองฮันตรงไปที่ตรงหน้าของบอสคนที่หนึ่งแห่งฟิโอแฟมิลี่และปล่อยหมัดไปที่แก้มด้านขวาของอีกฝ่ายอย่างจัง เอสคุปส์ยกยิ้มและเอามือจับตรงรอยแดงที่มาจากฝีมือคนตรงหน้า จองฮันที่มองเห็นคนรักแสยะยิ้มก็รีบปรี่ไปหาเอสคุปส์ทันทีก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น


วอนอูหอบหายใจตัวโยน หลังจากเขาฝากรอยหมัดไว้ที่หน้าของเอสคุปส์ได้ เขาตัวสั่นด้วยความโกรธ ก่อนจะรู้สึกสายตาพร่ามัว และเสียงรอบข้างก็ดับวูบไป


วอนอูมองคนสองคนตรงหน้าพร้อมด้วยแข้งขาที่อ่อนแรง มินกยูรีบกระโจนลงจากเตียงแล้วประคองวอนอู จองฮันรีบกดเรียกหมอและภาพสุดท้ายที่วอนอูเห็นคือสีหน้าเป็นห่วงจากพี่รหัสของเขา


หลังจากนั้นสติวอนอูก็ดับวูบไป







……………….

วอนอูลืมตาขึ้นมา และสิ่งแรกที่เจอคือสายตาไม่พอใจของมินกยูที่นั่งกอดอกอยู่ที่เตียงข้างๆเขา ใช่! ฟังไม่ผิดหรอกเตียงข้างเขาเลย ชิดกันแบบแค่วอนอูเอื้อมมือไปก็ถึงตัวมาเฟียหนุ่มได้ไม่ยาก


ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องถูกต้องรึเปล่าที่เตียงคนไข้สองคนสมควรจะชิดกันซะขนาดนี้ แต่ถ้ามินกยูต้องการ มันก็คือเรื่องถูกต้องเสมอ


“ฉันเป็นอะไร-” ไม่ทันที่วอนอูจะพูดจบประโยค สีหน้ามินกยูก็เคร่งขรึมมากขึ้น วอนอูเข้าใจทันทีว่ามินกยูกำลังโกรธ โกรธยิ่งกว่าวันแรกที่เราเจอกันซะอีก


“นายเป็นลม” มินกยูพูดเสียงต่ำ “พักผ่อนไม่เพียงพอ และที่สำคัญตลอดทั้งสัปดาห์กินแต่แครกเกอร์ผักกับนม...นายไม่รู้หรอว่าฉันให้ซึงกวานซื้ออาหารติดไว้ในตู้เย็น”


คำพูดเรียบๆ ไม่มีคำต่อว่าแบบนี้แหละที่วอนอูกลัวที่สุด

วอนอูส่งยิ้มแห้ง “ฉันรู้ แต่แค่อยากกินแต่แครกเกอร์”


“เลิกกินซะ”


“ไม่ได้”วอนอูพูด ก่อนจะรีบปรับเสียงให้อ่อนลงเพราะมินกยูคล้ายจะระเบิดเต็มทน “มินกยู ฉันไม่เลิกกิน แต่จะกินให้น้อยลงไง ตอนนั้นมันสติแตก...แต่ต่อจากนี้ไม่ทำแล้วไง โอเคเปล่า”


มินกยูระบายลมหายใจกับท่าทีออดอ้อนนั้น และยอมผ่อนสีหน้าตึงเครียดลงเล็กน้อย  “ฉันไม่ชอบ”


วอนอูพยักหน้า “ฉันรู้ว่านายไม่ชอบแครกเกอร์ ที่จริงก็ไม่มีใครชอบ-”


“ฉันไม่ชอบให้นายเป็นแบบนั้น”


“เป็นแบบไหนนะ?”


“ไม่ชอบให้นายเหมือนจะหายไป ดูแลัวเองให้ดีๆได้มั้ยวอนอู” แววตาจริงจังของมาเฟียหนุ่มจ้องไปที่วอนอู “ถ้าไม่ทำเพื่อตัวเอง ก็ช่วยทำเพื่อฉันได้มั้ย”


มินกยูรู้ตัวดีในทุกคำที่เขาพูด เขาไม่ได้สับสนในความรู้สึกของตัวเอง


เขารู้ตัวดีมาตลอดว่าเขาไม่ต้องการใคร และไม่อยากรักใคร จนวันหนึ่งเด็กคนหนึ่งก้าวเข้ามาในชีวิตเขาด้วยแววตาอวดดี


ตอนแรกที่คิดว่าสนใจ สุดท้ายกลับเข้ามาอยู่เต็มห้องหัวใจ


ในวินาทีที่วอนอูล้มลงไป และนอนแน่นิ่ง ใจมินกยูเต้นแรงและวูบชา ความกลัววิ่งพล่านขึ้นมา มือที่เย็นเฉียบราวกับมีคนเอาน้ำเย็นมาราดรีบคว้าตัววอนอู แม้จะเจ็บที่เข็มน้ำเกลือหักคามือเขา แต่เขาก็ไม่สนใจ


วอนอูหายใจแผ่วเบาและตัวเย็นเฉียบ มินกยูพูดอะไรไม่ออก ร่างกายหนักอึ้ง และมินกยูก็รู้ตัวทันทีว่าเขามีอาการผิดปกติซะแล้ว


ความรู้สึกที่ไม่เคยมีและไม่คิดว่าจะมีกลับเด่นชัดขึ้นในหัวมินกยู


...รัก


เขาสงสัยตัวเองมาตลอดวาทำไมถึงต้องรั้งอีกฝ่ายไว้ขนาดนี้ แค่ฆ่ามินฮยอนมันไม่ยากเย็นขนาดนั้น ทำไมต้องให้โอกาส เขาค้นพบแล้วว่าเขาไม่ได้อยากเล่นสนุก แต่เขาตกหลุมรักวอนอูไปแล้ว


ในตอนนี้เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อรั้งตัวเด็กคนนี้ให้อยู่กับเขาไว้ได้นานที่สุด


วอนอูไม่ตอบ นัยน์ตาสีดำสั่นไหว ก่อนจะหลบสายตาของมินกยู และเปลี่ยนเรื่อง “ฉันฝันถึงพี่จองฮันด้วย ฝันว่าเขายังไม่ตายตลกดีนะ...”


วอนอูพูดและหัวเราะอย่างอารมณ์ดี


“จองฮันมาที่นี่จริงๆ  ฉันคิดไว้ว่าจะบอกนายเร็วๆนี้ แต่ดันเจอกันซะก่อน”มินกยูพูด


วอนอูชะงัก “ทำไมนายไม่บอกฉันเร็วกว่านี้ล่ะ”


“เพราะกลัวนายเป็นแบบนั้นไง นายสติแตกรู้ตัวมั้ย ใจเย็นๆหน่อยสิวอนอู”


วอนอูกำมือแน่น ก่อนจะยกมาขยี้หัวตัวเองแรงๆ ส่วนมินกยูมองปฏิกิริยาอีกฝ่ายนิ่งๆ


“ใจเย็นหน่าวอนอู พี่รหัสนายเขาก็ลำบากใจเหมือนกัน”


“ใช่!! ลำบากใจสิ เล่นทิ้งแม่กับน้องสาวไปเสวยสุขกับมาเฟีย หนีตามผู้ชายเนี่ยนะ ฉันจะบ้าตาย”วอนอูบ่น เขายอมรับว่าการที่เขาต่อยคนระกพี่รหัสเขาดูเป็นเรื่องแย่ไปหน่อย แต่เขาเพิ่งหยุดสติแตกเรื่องขับรถทับคนไปไม่ถึงวัน เรื่องพี่จองฮันก็มาต่อเลย ไม่ให้เขาสติแตกอีกครั้งได้ไง


“เขาก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นหรอก แต่วงการนี้มันอันตราย เขาก็หาทางที่จะปกป้องทุกคนไว้มากที่สุด”


“และทางที่ปกป้องทุกคนได้ดีที่สุดคือเลิกกับไอ้มาเฟีนนั้นไง”วอนอูสวน


“ไอ้มาเฟียนั้นน่ะ พี่ชายฉันเอง….เอสคุปส์”


คราวนี้วอนอูเบิกตาโตอีกรอบ “บอสอีกคนของฟิโอแฟมิลี่งั้นหรอ”


มินกยูพยักหน้า


“ให้ตายเหอะ พี่จองฮันนะพี่จองฮัน” วอนอูพึมพำ และกัดเล็บอย่างใช้ความคิด “ฉันต้องหาทางช่วยพี่จองฮัน”


มินกยูส่ายหัว “ไม่ต้องหาทางหรอก พี่รหัสนายเต็มใจ พวกเขารักกัน”


วอนอูเงียบอีกครั้ง ความจริงข้อนี้สกัดทุกความคิดของวอนอู วอนอูไม่มีสิทธิจะทำอะไรได้เลย เพราะพี่จองฮันได้เลือกแล้ว...แลพี่รหัสเขาเลือกเอสคุปส์






ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูดังขึ้น วอนอูออกจากภวังค์ความคิดและเงยหน้าขึ้น มีคนจำนวนหนึ่งเข้ามา ยุนกิกับอูจีเดินมาพร้อมกับชายฉกรรจ์ที่กำลังลากผู้หญิงในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ม ผมเผ้าเธอยุ่งเหยิง และใบหน้ามีรอยมือประทับอยู่


“เจส”วอนอูพึมพำ


มินกยูมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าราวกับเธอเป็นขยะ


“มีอะไรงั้นหรอมินกยู”วอนอูถาม


“ฉันสงสัยว่าเจสสิก้าเป็นสปาย” คำพูดที่มินกยูพูดออกมา ทำให้แววตาเจสสิก้าสั่นไหว เธอมีสีหน้าคล้ายจะร้องไห้


“ไม่จริงนะคะบอส เจสภักดีกับบอสนะคะ”เจสสิก้าร้อง


“หน้าที่เธอคือเป็นคนตั้งGPSใช่มั้ยเจสสิก้า....GPSที่พาไปติดกับระเบิด”มินกยูยังคงพูดเสียงเรียบ


“วันนั้นเจสไม่ได้ตั้งGPSค่ะบอส ก็วันนั้นบอสบอกอยากไปเงียบๆ เจสเลย-”เจสสิก้าเริ่มร้องไห้ วอนอูนิ่งเงียบและฟังสิ่งที่เจสสิก้าพูด เธอสติแตกและพูดทุกอย่างออกมาเพื่อหวังให้มินกยูไม่สั่งให้ลูกน้องคว้าปืนมายิงเธอ


“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วใคร อย่ามาโกหก!!”มินกยูตะหวาด ทำให้เจสสิก้าร้องไห้หนักมากขึ้น


มินกยูยกมือและลูกน้องก็กระชากให้หญิงสาวลุกขึ้น


“เดี๋ยวก่อน”วอนอูร้องห้าม ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่วอนอู “ฉันไม่คิดว่าเจสทำ คือว่าหลังจากกลับมาจากอินชอน ฉันเคยลองหาข่าวเกี่ยวกับคนตาย…เอ่อ….ที่โดนรถทับ...ที่ซอย...เอ่อ”


“ถ้ามันฝืนก็ไม่ต้องพูด จอนวอนอู นายจะรื้ออดีตมาทำไม”มินกยูดุ


วอนอูส่ายหัว “ประเด็นคือ ฉันลองเสิร์ชข้อมูลดูเยอะมาก แน่นอนว่ามันไม่มีข่าวนั้นอยู่แล้ว ลีกอนอาจจะปิดข่าวได้...ช่างมันเหอะ แต่เรื่องที่ฉันจะบอกคือตอนฉันหาข้อมูล ฉันเคยหาแผนที่อินชอน มันไม่มีถนนเส้นที่เราขับผ่าน GPSนั้นไม่มีถนนเส้นนั้น”วอนอูพูด


มินกยูหันไปหาอูจี “ลองค้นดูสิ ว่าจริงมั้ย”


อูจีรีบคว้ามือถือและทำตามทันที และเขาก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาตกใจ “ไม่พบครับบอส ตรงบริเวณนั้นมันถูกระบุว่าเป็นพื้นที่ราชการครับ จึงไม่มีเส้นทาง”


วอนอูพยักหน้า “แสดงว่าที่ตรงนั้นเป็นของพวกลีกอน และคนตั้งGPSต้องใช้เป็นGPSของพวกลีกอน มันต้องเป็นโปรแกรมที่พวกนั้นทำขึ้นมาเอง และเอาไปไว้ในรถนาย”


“และเราจะรู้ได้เลย ถ้านายเช็คกล้องวงจรปิดโรงรถของนาย ใครที่เป็นคนเอามือถือไปตั้งเป็นGPS คนนั้นแหละพวกลีกอน”วอนอูพูด


มินกยูพยักหน้า สั่งให้ยุนกิรีบตามเรื่องนี้ ยุนกิรีบออกไปจากห้องทันที


วอนอูหันไปมองเจสสิก้าที่ยังร้องไห้ไม่หยุด เธอมองมาที่มินกยู ไม่มีความรู้สึกโกรธ มีเพียงแววตาที่น้อยใจ เธอเปลี่ยนหันมามองทางวอนอู คำขอบคุณถูกส่งออกมาทางสายตา


“เจสกิก้าสินะ ผมบอกแล้วว่าคุณต้องชื่อเจสสิก้า”วอนอูพูด และคว้าแก้วน้ำที่ข้างเตียง “คุณอยากดื่มมั้ย เดี๋ยวผม-”


“ไม่ต้อง!”มินกยูแทรก “นอนเฉยๆซะวอนอู ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”


วอนอูยู่ปาก และพิงที่หัวเตียง “ก็ได้”


พวกเขารอประมาณสิบนาที ยุนกิก็เข้ามาพร้อมกับไอแพดในมือ “ผมได้ภาพกล้องวงจรปิดวันนั้นแล้วครับบอส”


มินกยูรับไอแพดนั้นมา วอนอูรีบยื่นหน้าไปดูทันที


ภาพของรถโรลส์-รอยซ์มในสภาพที่สวยงามไม่เหมือนตอนนี้ที่ยับเป็นกระดาษโดนขย้ำปรากฎขึ้น วอนอูจ้องมอง เขาเห็นคนงานเช็ดรถ เเต่คนงานนั้นไม่ได้เปิดเข้าไปในรถ และเวอร์น่อนก็เดินเข้ามา เขาคุยกับคนงานที่เช็ดรถ และคว้ามือถือออกมา คุยโทรศัพท์กับใครซักคน และวอนอูไม่อยากจะบอกเลยว่านี่เป็นครั้งแรกที่วอนอูเห็นเวอร์น่อนยิ้ม สักพักเวอร์น่อนก็วางสายและขึ้นรถ ก่อนที่รถจะหายไปจากโรงจอดรถ มินกยูกดคลิปถัดไป เป็นภาพที่ต่อเนื่องกันจากกล้องวงจรปิดอีกมุม เวอร์น่อนขับรถคันนี้ออกไปจาบ้าน


“และเขาก็มารับนายที่คาสิโน อย่าบอกนะว่ามีคนมาเปลี่ยนGPSที่คาสิโน...รึเปล่า”วอนอูถาม


“ผมเอากล้องวงจรปิดที่คาสิโนวันนั้นมาให้ดูด้วยครับ” ยุนกิพูด


มินกยูกดคลิปถัดไป เป็นลานจอดรถองฟิโอคาสิโน เวอร์น่อนลงจากรถ และเดินไปที่คาสิโนทันที มินกยูเร่งความเร็วจนภาพของมินกยู เวอร์น่อน โฮชิปรากฎตัว พวกเขาทั้งสามคนขึ้นรถ และขับออกไป


“ไม่จริงหน่า”วอนอูพึมพำ “เวอร์น่อนงั้นหรอ”


มินกยูเงียบ เขายื่นไอแพดคืนให้ยุนกิ “หาตัวหนอนบ่อนไส้ต่อไป เรายังไม่เจอ”


ยุนกิกำลังจะอ้าปากแย้ง ว่าหลักฐานก็เห็นอยู่ชัดๆว่าเวอร์น่อนน่าสงสัยที่สุด แต่แววตามินกยูไม่ได้อยู่ในสภาพที่ใครจะเถียงได้ วอนอูรู้จากซึงกวานมาว่ามินกยูและเวอร์น่อนโตมาด้วยกัน ดังนั้นความเชื่อใจของพวกเขาทั้งสองคนจึงมีมาก


แม้หลักฐานทั้งหมดจะชี้ไปที่เวอร์น่อน ตั้งแต่เขาเป็นคนที่ตั้งGPSจากบ้านไปคาสิโนจนไปถึงอินชอน และถ้าหากเขาจะพารถคันนี้ไปติดกับระเบิดเขาก็ไม่ตายเพราะว่าเขาจะต้องลงไปส่งมินฮยอน แต่ถึงอย่างนั้นมินกยูก็ไม่คิดจะสงสัยหนุ่มลูกครึ่งเลยซักนิด “ปล่อยเจสสิก้าไปด้วย เธอพ้นผิดแล้ว”


เจสสิก้ารีบขอบคุณมินกยู


วอนอูหันไปหามินกยู “งั้นทางเดียวคือรอเวอร์น่อนฟื้นสินะ”


มินกยูพยักหน้า “มีแต่เวอร์น่อนเท่านั้นที่รู้ว่าใครคือหนอนบ่อนไส้”




หลายวันต่อมา


“เด็กบ้าอะไรเครียดถึงขนาดไม่ยอมกินข้าวกินปลา ปล่อยให้ตัวเองเป็นลม และถ้าพ่อรู้ว่าฉันโดนเจ้าเด็กตัวผอมแห้งนี่ต่อย คงปลดฉันลงจากตำแหน่งบอสแน่ๆ”เอสคุปส์บ่น


วันนี้เขามาเยี่ยมมินกยูแต่เช้า เพื่อจะได้ไม่เจอเข้ากับวอนอู เพราะหากเจอกันอีก เขาไม่แน่ใจว่านอกจากวอนอูจะต่อยเขาซ้ำแล้ว ไอ้น้องชายตัวดีจะช่วยวอนอูรึเปล่า รู้สึกช่วงนี้น้องชายเขาจะเปลี่ยนไปเยอะ


“ก็ใครใช้ให้มาไม่บอกไม่กล่าว”มินกยูพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “บอกแล้วไงว่าเลิกมาเยี่ยมผมได้แล้ว”


มินกยูพูด ปกติวอนอูจะมาเยี่ยมเขาช่วงค่ำและนอนค้างที่นี้ ก่อนจะตื่นเช้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโด โดยมีอูจีคอยขับรถให้


“ฉันก็ไม่อยากมาเว้ย และไม่อยากให้เจอจองฮันด้วย!”เอสคุปส์พูด หันไปหาจองฮัน


จองฮันส่งยิ้มเล็กน้อย ใจหนึ่งเขาก็อยากเจอวอนอู แต่อีกใจก็กลัวจะยิ่งทำให้วอนอูเสียใจ


“แล้วเรื่องหนอนบ่อนไส้จะเอาไง”เอสคุปส์เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว


“เวอร์น่อนเป็นคนเดียวที่รู้”


“แล้วจะรองั้นหรอ”


“ใช่”


“แล้วจะรอไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าเวอร์น่อนไม่ฟื้นล่ะ จะรอให้ไอ้คนทรยศทำลายฟิโอก่อนหรอไง”


มินกยูเสียงแข็ง “ผมรู้ว่าผมต้องทำอะไร”


“งั้นแกก็อย่าทำให้ฟิโอแฟมิลี่มาจบลงเพราะแกล่ะกัน” เอสคุปส์พูด เขาไม่ได้โกรธ แต่เขาเตือนในฐานะบอสอีกคนของฟิโอแฟมิลี่ เอสคุปส์ลุกขึ้น ทำให้จองฮันต้องรีบลุกตาม จองฮันเดินมาหามินกยู “ฝากวอนอูด้วยนะ บอกเขาว่าไม่ต้องให้อภัยฉันก็ได้ แต่อย่าเกลียดฉันเลย ฉันไม่ได้อยากทิ้งวอนอูไว้คนเดียว แต่ถ้าวอนอูรู้เขาก็จะลำบากไปด้วย ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ ”


“พี่เลือกได้ แต่พี่ไม่เลือกต่างหาก”วอนอูเดินเข้ามาในห้องและพูดนิ่งๆ ท่ามกลางสีหน้าตกใจของทุกคน เขาเดินไปทางเตียงที่มินกยูสั่งให้ลูกน้องขนมาให้เพื่อให้วอนอูมานอนค้างคืนได้สบายๆ “ฉันลืมMacBook”


จองฮันทีน้ำตาคลอเบ้าและหันมาทางวอนอู “พี่รู้ว่าวอนอูโกรธ และรู้สึกเหมือนโดนหลอก พี่ไม่มีคำแก้ตัว พี่แค่อยากจะขอโทษ”


วอนอูหันควับ และวางMacBookอย่างแรง “พี่โกหกผมทำไม ไหนบอกเป็นครอบครัวเดียวกันไง พี่รู้มั้ยว่าตอนรู้ว่าพี่ตายผมอ้างว้างแค่ไหน เหมือนทุกอย่างในชีวิตมันพังลงมา ผมไปต่อไปถูก คิดอะไรไม่ออก ผมกอดกับแม่พี่ร้องไห้ทุกวัน ผมหลับไม่ลง เอาแต่คิดอยากให้ทุกอย่างเป็นความฝัน มันทรมานนะพี่จองฮัน พี่ไม่สงสารผมหน่อยหรอ พี่เป็นครอบครัวของผมนะ”


จองฮันร้องไห้โฮ เขาเอามือปิดหน้าและพึมพำคำขอโทษ วอนอูมองอีกฝ่ายด้วยตาที่แดงกล้ำ เอสคุปส์ดูไม่พอใจกับคำต่อว่าของวอนอูแต่วอนอูไม่สน เขาไม่ได้ต้องการให้เอสคุปส์คิดว่าสิ่งที่เขาพูดมันถูกเหมือนกัน เพราะต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ต้นเหตุที่ทำให้พี่จองฮันของเขาต้องกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวคงไม่พ้นเอสคุปส์แน่นอน


“พี่รู้มั้ยว่าแม่พี่โทรมาหาผมตลอด บอกว่าชีวิตมันยากแค่ไหนเมื่อไม่มีพี่ แม่พี่อาจได้เงินที่แก๊งฟิโอให้ อย่างเหลือกินเหลือใช้ แต่แม่พี่ขาดพี่ไป ต้องอยู่กับน้องสาวพี่แค่สองคน พี่ไม่คิดว่าแม่พี่จะเจ็บปวดบ้างหรอไง แล้วดูพี่สิ”วอนอูเริ่มขึ้นเสียง “ใช้ชีวิตอย่างหรูหรากับบอสของแก๊งมาเฟีย เป็นของเล่นมันทำให้พี่มีความสุขหรอ”


“จอนวอนอู!!”เอสคุปส์ตะหวาด แต่วอนอูไม่กลัว เขาหันหน้าไปสบตาเลยด้วยซ้ำ


“วอนอู ใจเย็นๆหน่อย”วอนอูเหลือบไปมองมินกยูที่พูดกับเขา  และเขาก็เหมือนได้สติ


“โอเค ผมรู้ว่าผมโมโห แต่พี่จะขอความเห็นใจจากผมฝ่ายเดียวไม่ได้ ผมก็รู้สึกแย่เหมือนกันที่โดนหลอก”วอนอูเอามือลูบหน้า และเสยผมอย่างลวกๆ


“พี่รู้วอนอูพี่รู้”


“ผมบอกพี่แล้วว่าความรักมันเอาชนะทุกอย่างไม่ได้ พี่ไม่ได้กำลังมีความสุขหรอกนะ”


จองฮันส่ายหัวและมองเอสคุปส์ “เอสคุปส์กับพี่เรารักกันวอนอู แค่นี้พี่ก็มีความสุขแล้ว”


วอนอูส่งเสียงเหอะออกมาจากลำคอ และเบือนหน้าหนีทุกคน


จองฮันเดินไปตรงหน้าวอนอูและกุมมืออีกฝ่าย วอนอูไม่ได้สะบัดทิ้ง แต่ไม่ได้จับมือตอบเช่นกัน

“พี่เขามาพัวพันกับมาเฟียแล้ววอนอู ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือกันคนอื่นไปให้พ้นกับวงการนี้ มันอันตราย และกับนาย...วอนอู อนาคตวอนอูไกลมากนะ จะให้มาพัง เพราะแค่รู้จักกับคนรักของบอสแห่งฟิโอ และโดนหมายหัว พี่ไม่ยอมหรอก” จองฮันพูด “แต่พี่ก็ทิ้งเอสคุปส์ไปไม่ได้ พี่รักเขา และพี่ก็รักเรากับแม่นะ พี่ไม่ได้อยากเลือกข้างหรอกวอนอู พี่ก็เจ็บปวดเหมือนกันเวลาต้องเลือก...”


วอนอูเม้มปากแน่น จองฮันอมยิ้มด้วยแววตาที่เศร้าสอยพร้อมกับเสยผมที่ปรกหน้าวอนอู “...life is a choiceจริงมั้ย แต่สุดท้ายแล้วพี่ก็ตัดสินใจที่จะปกป้องทุกคนไว้ให้มากที่สุด”


วอนอูนิ่ง ก่อนจะระบายลมหายใจออกมายาวๆ  พวกเขาสบตากันครู่ใหญ่โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา วอนอูมองไปที่คนตรงหน้า เวลาหลายปีที่ไม่เจอกัน จองฮันยังดูใจดีเหมือนเดิม แถมยังดูมีน้ำมีนวลมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะขึ้นด้วยซ้ำ จนสุดท้ายวอนอูก็ผ่อนท่าที


“ตอนแรกผมก็คิดนะว่าพี่อาจจะหนีตามไอ้คนที่พี่เอาแต่เพ้อให้ผมฟังบ่อยๆรึเปล่า แต่ผมก็ตัดความคิดนั้นไปเพราะคิดว่ามันคือการหลอกตัวเอง….สุดท้ายพี่ก็หนีตามเขาไปจริงๆด้วย” วอนอูพูดด้วยน้ำเสียงปกติ และนั้นทำให้บรรยากาศคลี่คลายทันที


“พี่ขอโทษนะวอนอู”


วอนอูถอนหายใจรอบที่สอง ก่อนจะยกยิ้ม “เอาเหอะ ผมจะทำอะไรได้ พี่ทำมันไปแล้ว ผมร้องไห้ไปแล้ว และพี่ก็คงไม่ยอมกลับไปแล้ว”


จองฮันยิ้มรับกับคำพูดของวอนอู วอนอูของเขาก็เป็นแบบนี้เสมอ เข้าใจอะไรง่าย ยอมรับความเป็นจริงได้ดีเสมอ จองฮันสวมกอดกับวอนอู และวอนอูก็กอดจองฮันแน่นยิ่งขึ้นด้วยความคิดถึง


“ไม่รีบไปสอนหรอวอนอู”มินกยูที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น  เขามองอ้อมกอดที่วอนอูกอดกับจองฮันด้วยสีหน้าไม่พอใจ ซึ่งไม่ต่างจากเอสคุปส์ซักเท่าไหร่นัก


“กลับกันเหอะจองฮัน วันนี้ฉันต้องไปหาพ่อ จะได้รีบไปส่งนายที่คอนโด”เอสคุปส์พูดขึ้น


“วันนี้ไปหาพ่อทำไม”มินกยูถาม


เอสคุปส์ยักไหล่ “ไม่รู้สิ เหมือนธุรกิจที่ทำร่วมกับวิคคอเปอเรชั่นที่จีน ฝั่นโน่นดูจะสงสัยอะไรนิดหน่อย ฉันเลยต้องไปคุย”


มินกยูพยักหน้า “อย่าบอกพ่อเรื่องฉัน”


“พ่อรู้อยู่แล้วแหละ นายหนีพ่อไม่พ้นหรอก ต่อให้หลบหน้าเป็นสิบๆปีแล้วก็ตาม”


วอนอูมองสีหน้ามินกยูที่ไม่สบอารมณ์  เขาไม่เข้าใจว่ามินกยูกับพ่อมีเรื่องอะไรกัน แต่ดูแล้วคงเป็นเรื่องที่มินกยูไม่อยากจำ


เอสคุปส์ตบไหล่มินกยู และหันมามองวอนอู  “เรื่องระหว่างเราต้องเคลียร์แน่ไอ้หนู จองฮันก็ค้ำคอนายไว้ไม่ได้หรอก”


วอนอูหันไปสบตาเอสคุปส์อย่างท้าทาย เพราะเรื่องที่เอสคุปส์พรากพี่จองฮันไป ยังทำให้วอนอูร้สึกไม่ชอบอีกฝ่ายอยู่ เขาเลยไม่เกรงกลัวบอสแห่งฟิโอแฟมิลี่เเม้แต่น้อย


“ผมขอโทษที่ต่อยคุณ”วอนอูพูด และนั้นก็สร้างสีหน้าแปลกใจให้กับเอสคุปส์ “อะไรของนายเจ้าหนู”


“แต่ถ้าผมย้อนกลับไปได้ผมก็จะทำ เพราะคุณไม่รับผิดชอบต่อความรู้สึกพี่จองฮันเลย คุณหวังแค่ว่าความรักคุณจะพอ แต่คนๆหนึ่งไม่ได้ต้องการแค่ความรักจากคนรัก ความรักจากแค่คุณมันจะเติมเต็มพี่จองฮันได้นานแค่ไหน คุณทำให้ทั้งชีวิตพี่จองฮันมีแค่คุณ...”วอนอูพูดเรียบๆ “...คุณจะทำไปได้นานแค่ไหน”


มินกยูจับแขนวอนอู เพราะเอสคุปส์เริ่มอารมณ์เสีย แต่วอนอูไม่ยอมหยุด “ไม่สิ พี่จองฮันจะสามารถอยู่กับคุณได้นานแค่ไหน ในเมื่อเขาต้องหลบอยู่ข้างหลังคุณแบบนี้”


เอสคุปส์ไม่สบอารมณ์ เขารู้มาบ้างว่าวอนอูไม่ธรรมดา และฉลาดเป็นกรด แต่เขาไม่คิดว่า เจ้าตัวจะหัวไวถึงขนาดเก็บรายละเอียดจากคำพูดของเขาและข้อมูลที่เจ้าตัวรู้มาประกอบเป็นเรื่องราว แถมยังพูดออกมาด้วยความมั่นใจอีกต่างหาก


และสิ่งที่วอนอูพูดมันจี้ใจดำเอสคุปส์ได้ตรงทุกจุด


เอสคุปส์เลิกคิ้วและชี้หน้าวอนอู “ปากดีสมคำรำลือ แต่หวังว่าไม่ได้มีดีแต่ปากหรอกนะเจ้าหนู”


    #ใจความมินวอน




TALK.
บทนี้มาอย่างยากลำบาก 555 ติดทำธุระเยอะมาก
ตอนต่อไปน่าจะได้เข้าสู่เรื่องราวของจองฮันและเอสคุปส์มากขึ้น รึเปล่านะ555 
รอไรท์ด้วยนะคะรีดเดอร์ 
LIONCHUU.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #344 pongnniel (@pamhaha9822) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 19:15
    ลืมพูดถึงซึงกวานไปเลยนะ ;—;
    #344
    0
  2. #329 Zantax_ (@_raindearz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:18
    เปรี้ยวสุดในเรื่องแล้วน้องนู555555555555555555555555555
    #329
    0
  3. #308 레이-SBG (@raynarak5) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:45

    ความฉลาดเป็นกรดนี้ได้มาแต่ใด วอนอูเก็บทุกรายละเอียดจริงๆ แต่เรื่องเวอร์นอนนี่เชื่อว่าน้องไม่ได้ทำๆๆ

    #308
    0
  4. #273 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:55
    วอนอูพูดจี้จุดสุดดดดด น้องเก่งวะ
    #273
    0
  5. #252 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:29
    ไม่ใช่เวอร์น่อนหรอกเนอะๆ วินอูคือมีอะไรให้ว้าวทุกตอน เก่งมากลูกก
    #252
    0
  6. #236 OrangeTurtle (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:17
    น่อนไม่ร้ายได้ไหมㅠㅠ
    #236
    0
  7. #205 paijyyy (@paijyyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:08
    วอนอูนายแน่มากกกกก โอ้ยยยอ่านไปก็หลงไปกับความฉลาดของวอนอูอ่า ชอบมากกกนายเอกทันคนแบบนี้ แซ่บ!!
    #205
    0
  8. #79 Nokyuung97 (@Nokyuung19) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 09:52
    รออออมาต่ออีกนะคะๆๆๆ
    #79
    0
  9. #78 MW-17 (@MW-17) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:28
    สงสารเวอร์น่อน
    #78
    0
  10. #77 Pu~Yunho^^ (@-chompu-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:04
    วอนอูฉลาดเกินไปแล้วค่ะ มองทุกอย่างออกหมด โอโหหหห มินกยูจะเอาอยู่มั้ยเนี่ย 555555
    #77
    0
  11. #76 fernkanokwan (@fernkanokwan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    ดูพี่คุปส์เรียนวอนอู เจ้าหนู คือแสบมากตีกันไม่หยุด
    #76
    0
  12. #75 ~PaNKFair~ (@thitifonfair) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 19:44

    นิยายจอนวอนอู ปากดี สั้นๆง่ายๆได้ใจความ 55555

    #75
    0
  13. #74 0622083807 (@0622083807) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 07:46
    ตายแล้วววคุปส์อย่าทำไรนูนะะ
    #74
    0
  14. #73 AH-EYEZ (@parichatpopeye) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 07:32
    เจ้าหนู 5555555
    #73
    0
  15. #72 n_16 (@n_16) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 05:06
    รอค่ะ สู้ๆๆๆๆ
    #72
    0
  16. #71 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 00:44
    อู้วววแซ่บบ
    #71
    0
  17. #70 dmkl_17 (@dmkl_17) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 00:05
    สงสารพี่จองฮัน ชอบความฉลาดของวอนูเรื่องนี้มากๆ ไรท์สู้ๆนะครัช
    #70
    0
  18. #69 CM2107 (@creamza55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 23:41
    ปากแรงจริงๆ55555
    #69
    0
  19. #68 namz_282 (@namz_28) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 22:38
    ทำไมรู้สึกชอบความกัดกันของคุปวอน55555
    #68
    0