(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 7 : SEVEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

CHAPTER 7









:: There is A REASON
why two people stay together
they give each other
something nobody else can ::











ศัตรูไม่ยอมปล่อยบอสแห่งฟิโอแฟมิลี่ไปง่ายๆ เสียงกระสุนปืนกระทบรถหรู แต่วอนอูไม่สนใจว่ามันจะมาจากทิศใด เขาเหยียบคันเร่งมากขึ้น พร้อมทั้งในใจที่สั่นระรัว


เขาไม่เคยเห็นคนโดนยิงมาก่อน เขาไม่เคยเห็นเลือดเยอะขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ!!


“มินกยู นายติดต่อลูกน้องนายได้มั้ย โทรศัพท์ฉันอยู่ที่คาสิโนนาย”เมื่อเสียงกระสุนเงียบลงวอนอูก็ถามพลางหักพวกมาลัยไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว เขากัดฟันแน่น ปกติเขาก็ขับรถไม่แข็งอยู่แล้ว นี่เขาต้องมาขับรถที่ยางระเบิดอีก


“เพื่อป้องกันการตามตัว ฉันเลยไม่เอาโทรศัพท์ติดตัว”มินกยูพูด เขาก้มมองดูเลือดที่ทะลักออกมาจากบริเวณท้องที่โดนยิง


วอนอูรู้ดีว่ามินกยูดูท่าจะไม่ไหว “มินกยู อดทนไว้ก่อนนะ ฉัน..ฉะ...ฉัน...ฉัน...โอ้ย” วอนอูเอามือกระแทกพวกมาลัยอย่างใส่อารมณ์ “แม่.งนึกอะไรไม่ออกเลย!!”


มินกยูเข้าใจว่าทำไมวอนอูถึงสติแตกได้ขนาดนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติของคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตในฐานะอาจารย์อย่างวอนอูจะต้องมาพบเจอกับการฆ่ากันอย่างไม่สนกฎบ้านกฎเมือง


“ใจเย็น วอนอู”มินกยูปลอบ “นายไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าไม่ไหวก็หนีไปซะ” มินกยูไม่ได้ประชด เขาหมายความอย่างนั้น และเขาก็อยากให้วอนอูทำแบบนั้นจริงๆ


“นายบอกว่าฉันไม่เกี่ยวเนี่ยนะ!!”วอนอูร้อง แต่มือเขาก็ประคองรถที่เป๋ซ้ายเป๋ขวาผ่านซอยแคบๆนี่ “ฉันมากับพวกนายนะ จะให้ฉันหนีไปคนเดียวและทิ้งพวกนายไว้หรอไง ตอนนี้ซึงกวานกับโฮชิก็ไม่รู้เป็นไง และก็นายอีก นายดูสภาพตัวเองรึยัง เลือดนายไม่ยอมหยุดไหลเลย”วอนอูหันกลับมามองมินกยู ที่นอนเอามือกุมท้องอยู่ด้วยความเจ็บปวด


“วอนอู ข้างหน้า!!!”มินกยูร้อง และวอนอูก็เหยียบเบรกทันที


วอนอูจ้องเขม็งไปที่ซอยแคบๆข้างหน้า คนนับสิบคนยืนขวาง พร้อมปืนในมือ ด้วยความที่ซอยนั้นเล็กทำให้พวกเขายืนบังจนเต็มทางออก วอนอูมั่นใจว่ากระสุนไม่สามารถทะลุผ่านกระจกชั้นดีของรถคันนี้ได้ แต่ว่าถ้าจำนวนเยอะๆล่ะก็... “นายว่ากระจกรถนายจะทนกระสุนได้เยอะขนาดไหน”


“โดนสักสิบนัดก็คงแตก”มินกยูตอบ


วอนอูกัดปากแน่น  หัวสมองเขากำลังตีกันให้วุ่นวายระหว่างจะขับฝ่าไปดี หรือหาวิธีอื่น


วอนอูไม่อยากฆ่าคน เขากลัว…


“มินกยู”วอนอูพูดเสียงสั่น พยายามกลืนก้อนสะอื้น


มินกยูกัดฟันแน่น พยายามไม่ส่งเสียงร้องเจ็บปวดออกมา ขณะที่ขยับตัวมานั่งหลังคนขับ “วอนอู ทิ้งฉันไว้ในรถ”


มินกยูยังคงพูดประโยคเดิม  


วอนอูเม้มปากแน่น เขาไม่พูดอะไร จนกระทั่งเสียงปืนจากศัตรูเป็นตัวทำลายความเงียบทุกอย่าง


ปัง!


วอนอูกำพวกมาลัยแน่น “ฉันไม่ทิ้งนาย ฉันไม่ยอมให้นายตาย และฉันก็จะไม่ตายเหมือนกัน”


“คิดจะทำอะไรวอนอู”มินกยูถาม มือวอนอูทั้งซีดและเย็น ขาเล็กๆของอีกฝ่ายสั่นเทา ก่อนที่ขานั้นจะกดคันเร่ง


มินกยูที่นั่งอยู่หลังคนขับ เอื้อมมือมาปิดตาวอนอู


“มิน-”วอนอูสะดุ้ง


“ชู่ว”มินกยูส่งเสียงที่ข้างหูวอนอู และรวบรวมแรงเพื่อไปกดวิทยุ



Oh could you tell me?  

บอกผมได้ไหม?


이 정원에 숨어든 널 봤어

ผมเห็นว่าคุณแอบอยู่ในสวนแห่งนี้


And I know 

ผมรู้


너의 온긴 모두 다 진짜란 걸

ความอบอุ่นของคุณทั้งหมดคือเรื่องจริง


푸른 꽃을 꺾는 손

ผมอยากจะจับมือของคุณ


...




เสียงเพลงดังขึ้น มินกยูเปิดเสียงดังสุด และมือก็ปิดตาวอนอูแน่น


วอนอูเหยียบคันเร่งจนมิด เขาไม่กล้าคิดอะไรสักนิด รถเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาตัวแข็งเกร็งที่เพียงมืออุ่นๆของมินกยูเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าเขายังไม่ตาย


รถเอียงซ้ายเอียงขวาเหมือนขึ้นเนิน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที และสุดท้ายวอนอูก็รู้สึกว่าหน้ารถชนกับบางสิ่งแรงมาก


“แฮ่กๆ”วอนอูหอบหายใจแรง และทันทีที่มินกยูปล่อยมือที่ปิดตาเขา เขาก็รีบเอื้อมมือไปปิดวิทยุ และหันหลับไปมองด้านหลัง ฝนที่เทกระหน่ำลงมาอีกระลอกทำให้เขามองไม่ชัด แต่เหมือนเขาจะพ้นจากซอยนั้นและมาชนกำแพงที่อยู่อีกช่วงถนนหนึ่ง เขาเห็นปากซอยอยู่ลิบๆ เเละเมื่อพยายามจะเพ่งมอง มินกยูกลับยื่นหน้ามาแทน


“พวกนั้นไม่ตาย พวกเขากระโดดหลบทัน นายทับแค่ปืนกับถังขยะ”มินกยูพูด สีหน้าเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆนอกจากความเจ็บปวดจากบาดแผล “รีบไปกันเหอะ เรามีเวลาไม่มาก”


วอนอูนิ่ง เขาจ้องตากับมินกยู เขาเดาไม่ออกว่าสิ่งที่มินกยูพูดคือความจริงรึเปล่า


“เชื่อใจฉันสิ”มินกยูพูด ก่อนยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าที่ขาวซีดของวอนอู “อยากร้องไห้มั้ย”


น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้ยินปรากฏขึ้นมา


วอนอูยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างที่ชอบทำ เพื่อดึงสติ “อยากทำเหมือนกันมินกยู แต่ฉันทำไม่ได้ ขืนฉันร้องไห้ เราจบทั้งคู่แน่ นายก็บาดเจ็บเจียนตาย ส่วนฉันจะสติขาดผึง รับรองเราเละแน่”


แม้มินกยูอมยิ้มนิดกับท่าทีของวอนอู เจ้าตัวดูเหนื่อยล้าและหวาดกลัว ใบหน้าที่ซีดกับมือที่สั่นเป็นเครื่องยืนยันได้ดี แต่วอนอูก็ใจสู้...หรือเรียกว่าบ้าไปแล้วดี ที่ไม่ท้อและพร้อมจะต่อสู้กับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น มินกยูเปลี่ยนจากลูบใบหน้าอีกฝ่าย มาเป็นลูบหัว “งั้นไปกัน”


วอนอูพยักหน้า เขาคว้าปืนที่มินกยูให้ไว้มาเหน็บไว้ที่หลังและรีบลงจากรถ เขารีบไปหามินกยูที่ขยับตัวลำบาก เขาประคองมินกยูกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ซอยเล็กๆข้างๆรถโรลส์-รอยซ์ที่ยับเยินจากแรงอัด


“เราต้องหาทางติดต่อลูกน้องฉัน”มินกยูพูด


“แล้วเราจะหาโทรศัพท์จากที่ไหน”วอนอูถาม “ไม่มีใครให้พวกเรายืมโทรศัพท์แน่ ดูสภาพพวกเราสองคนสิ”


“งั้นเหลือทางเดียว”


วอนอูที่ประคองมินกยูอยู่ หันไปสบสายตาที่ไม่ได้มีแววล้อเล่นของมินกยู


“หืม?”


“ปล้น!!”


วอนอูยกยิ้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย มินกยูขมวดคิ้ว เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย “ขำอะไรวอนอู”


“นายจะปล้นงั้นหรอ เห็นสภาพตัวเองมั้ย นายเจ็บขนาดนี้ คนที่ปล้นคงกระทืบนายแทน” วอนอูพูดก่อนชี้หน้ามินกยูที่กำลังจะเถียง “ฉันไม่ทำ ถึงจะเข้าตาจนแต่มันต้องมีซักวิธีแหละหน่า”


“แล้วจะทำไง?”


“ไม่รู้สิ...เดี๋ยวนะ”วอนอูที่กำลังพูด หันไปเจอกับป้ายLEDหลากสีที่อยู่หัวมุมถนน


“อินชอนผับ?” มินกยูพูดอย่างอยากลำบาก ความรู้สึกเจ็บแผลและความหนาวจากฝน ทำให้อาการเขาแย่ลง “พนันเลยว่าเป็นของพวกลีกอน ถ้าคิดจะเข้าไป รอให้ไอ้พวกนั้นมาจับดีกว่า”


“ไม่ใช่แบบนั้น”วอนอูบอก “ฉันมีแผน”





“ไหนบอกจะไม่ปล้นไง”มินกยูที่นั่งกุมท้อง พิงกำแพงตรงมุมอับของผับชื่อดังแห่งอินชอน


วอนอูที่กำลังพยายามจะเอาเหล็กมางัดหน้าต่างรถโฟล์คสวาเกน บีทเทิล คันสีเขียว ที่สภาพดูแล้วไม่รู้ว่างัดมาแล้วจะขับได้รึเปล่า


“ไม่ได้ปล้นแค่ยืม”วอนอูที่กำลังยุ่งอยู่กับการงัดบ่น “มันต่างกันนะ ถ้านายปล้นคือนายต้องใช้กำลัง ใช้แรงขู่คนอื่น แต่นี้ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น แถมใช้เสร็จเดี๋ยวเอามาคืน”


“แล้วมั่นใจมั้ยว่ารถเต่าคันนี้จะใช้ได้”มินกยูถาม ก่อนยื่นหน้าออกไปนอกมุมตึกเล็กน้อย เพื่อคอยดูพวกลีกอนที่อาจจะตามมา


“ไม่รู้ แต่ถ้างัดรถใหม่นายงานเข้าแน่ สัญญาณเตือนภัยรถสมัยนี้ ไม่น่าเสี่ยงซักนิด”


“มีคนมา”มินกยูพูด วอนอูทิ้งทุกอย่างที่อยู่ในมือ เขารีบไปพยุงมินกยูและแอบหลังถังขยะกองโต วอนอูมองมินกยูที่กัดฟันแน่นเพราะความเจ็บแผล เขาเอามือไปทาบมือใหญ่ที่เย็นเฉียบ มินกยูหันมามอง ส่วนวอนอูก็ไม่หลบตา เขารู้ว่ามินกยูเจ็บมาก แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมแสดงอาการออกมา


วอนอูขยับตัวเบียดมินกยูมาอีกนิด เมื่อมีคนจำหนวนหนึ่งวิ่งผ่านซอยนี้และมีบางคนหยุดเหมือนชั่งใจว่าจะเข้ามารึเปล่า วอนอูไม่มั่นใจในผลลัพธ์นักว่าถ้าพวกนั้นเข้ามาจะเป็นยังไง ตอนนี้พวกเขาเบียดตัวกันอยู่หลังถุงดำกองโตที่เหม็นสุดๆ มีรถโฟล์คสวาเกน จอดอยู่ข้างหน้าชิดกำแพง ถ้าพวกเขาหยุดแค่ตรงรถ มินกยูและวอนอูคงรอด แต่ถ้าเดินเลยมา...พวกเขาคงไม่


“อดทนอีกนิดนะ ฉันไม่หนีไปนายแน่ ฉันสัญญา เราต้องรอดไปด้วยกัน”วอนอูกระซิบ สายตาเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความมั่นใจ


...ผมไม่หนีคุณแน่นอน ผมสัญญา


มินกยูเอามือเย็นเฉียบของเขาทาบมือเรียวของวอนอูที่วางตรงบริเวณบาดแผลของเขา คำพูดของวอนอูที่พูดกับเขาตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่คำพูดพล่อยๆ คำพูดที่ทำให้มินกยูชะงักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน ยังคงกระตุกใจเขาเสมอมา คนที่เด็กกว่ารักษาคำพูดเสมอมา มินกยูกระชับมือที่ทาบบนมือวอนอู ไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากของเขา มีเพียงใจที่กระตุกแปล๊บ เขาไม่คาดหวังให้วอนอูอยู่กับเขาจนถึงตอนนี้


แต่วอนอูก็อยู่…


“นายหนีไปซะ”มินกยูพูดขึ้นมาอีกครั้ง “เดินไปหาพวกนั้น และต่อรองกับพวกเขา บอกว่านายรู้ว่าฉันอยู่ไหน แล้วที่เหลือฉันจะพูดต่อรองบอกให้พวกเขาปล่อยนายไป”


วอนอูกลอกตา  ทำสัญญาณยกมือบอกให้มาเฟียหนุ่มเงียบ จนคนเหล่านั้นเดินผ่านไป วอนอูถึงเปิดปากพูด “ถ้านายพูดครั้งที่สาม ฉันต่อยนายแน่มินกยู เพิ่งพูดอยู่ว่าจะไม่หนี มาบอกให้ฉันหนี นายประสาทป่ะเนี่ย”


วอนอูหัวเราะน้อยๆ และนั้นทำให้ความตึงเครียดลดลงไปมาก พวกเขากำลังจะเดินออกจากกองถุงขยะ แต่ก็ต้องเบรกเอียดและถอยร่นเข้ามา เมื่อมีชายร่างสูง ใส่เสื้อขาว กางเกงขาสั้นสีชมพูเดินมาที่รถโฟล์คสวาเกน ด้วยอาการโซเซ เขาเดินมาเปิดประตูหลังและโยนกระเป๋าใบเล็กไว้ที่เบาะหลัง และเดินไปหน้ารถและโก่งคออ้วก วอนอูสะกิดมินกยู และรีบพยุงอีกฝ่ายไปนั่งเบาะหลังรถทันที โดยที่เจ้าของยังคงอ้วกอยู่หน้ารถ


“ทำอะไร”มินกยูถาม ส่วนวอนอูยกยิ้มเจื่อน


“ปล้น...”





โกดังท่าเรือเก่า

“ซึงกวาน!! โฮชิ!!!” เสียงตะโกนดังลั่น พร้อมด้วยการเปิดฉากปะทะกันระหว่างฟิโอแฟมิลี่กับลีกอนแฟมิลี่


ซึงกวานที่นอนอยู่ที่พื้นด้วยสภาพที่ขาหักและแขนที่โดนยิงจนเลือดชุ่ม เงยหน้าขึ้นมองคนที่เรียกเขา “พี่อูจี”


ชายร่างขาวปรี่มาทางพรรคพวกทั้งสองคนที่โดนพวกลีกอนจับมาซ้อมที่โกดังร้างตรงท่าเรือเก่า ซึงกวานจับแขนอูจีที่กำลังพยุงเขาและชี้ไปทางเวอร์น่อนที่นอนอาบเลือดตากฝนอยู่ริมท่า


“พี่ ไปช่วยเวอร์น่อนที ขอร้องนะพี่อูจี เวอร์น่อนเขากำลังจะตายพี่”ซึงกวานพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น


พวกเขาไม่สามารถสู้ลีกอนได้ จึงถูกพวกนั้นซ้อมและจับตัวมาที่โกดังร้าง ซึงกวานเห็นเวอร์น่อนนอนหายใจเเผ่วเบาตั้งแต่มาถึง แม้เขาจะพยายามไปหาอีกฝ่าย แต่ก็ไม่สามารถหลุดไปจากพวกลีกอนได้เลย โฮชิก็บาดเจ็บสาหัสเพราะพยายามปกป้องเขา


“บอสโดนยิง”โฮชิพยายามรวบรวมแรงเพื่อพูด


ซึงกวานน้ำตาคลอ  “บอสโดนยิง วอนอูพาหนีอยู่ ไม่รู้เป็นไงบ้าง”


อูจีพยักหน้า “พี่ยุนกิตามGPSรถไปอยู่ เดี๋ยวคงเจอ”

อูจีตอบก่อนที่จะมองผลงานของตัวเอง เสียงปืนหยุดลง และเลือดก็กระเซ็นไปจนกลิ่นคาวคลุ้งโกดังแห่งนี้ สมุนของลีกอนแฟมิลี่หนีไปได้ อูจียกมือห้ามไม่ให้ลูกน้องตามไป ยังไงซะนี้ก็ถิ่นของพวกลีกอน พวกเขาไม่ชินพื้นที่มันเสี่ยงเกินไป เวอร์น่อนถูกคนของฟิโอช่วยกันแบกเข้าไปในรถ ซึงกวานที่โดนไม้เบสบอลฟาดจนขาหักพยายามคลานไปหาอีกฝ่าย อูจีก็ปรี่ไปดูโฮชิ เขาไม่สามารถโทรหารถพยาบาลในเขตของลีกอนได้ เพราะมันเสี่ยงที่จะไม่ใช้รถพยาบาลที่มาหาพวกเขา ดังนั้นเขาเลยตัดสินใจให้ลูกน้องพาคนเจ็บทั้งหมดไปส่งที่โรงพยาบาลนอกเขตอินชอนที่ใกล้ที่สุด


“ฉันจะสมทบกับทีมพี่ยุนกิ”อูจีพูดกับลูกน้อง และรีบไปพยุงซึงกวานไปที่รถ เมื่อเข้ามาในรถซึงกวานก็ปาดน้ำตาและรีบขยับไปกุมมือเวอร์น่อนที่หมดสติ


“เวอร์น่อน”ซึงกวานพึมพำพร้อมกับร้องไห้


“ดูแลตัวเองนะเตี้ย”เสียงแหบพร่าดังขึ้นด้านหลัง อูจีหันหลังไปเจอโฮชิที่ต้องใช้คนช่วยพยุง คนที่เจ็บหนักยายามจะยกยิ้มแต่สภาพเจ้าตัวสาหัสเกินกว่าจะทำอย่างนั้นได้


อูจีส่ายหัว “เอ่อ แกก็อย่าตายล่ะไอ้ตี่”



Volkswagen Beetle

มินกยูยอมรับกับแผนของวอนอู เมื่อพวกเขาขึ้นรถมาได้ วอนอูก็รอจังหวะที่เจ้าของรถขึ้นมาบนรถ เขาดูไม่เอ๊ะใจว่ามีบุคคลอื่นอยู่ด้วย คงเพราะเมาอย่างหนักประสาทการรับรู้ถึงเสื่อมถอยลง


วอนอูที่ก้มตัวอยู่เบาะหลังสบตากับมินกยูและหยิบปืนที่เหน็บด้านหลังมาจ่อที่หัวของชายหนุ่มคนขับ


ชายคนนั้นหยุดชะงัก เขามองปืนที่จ่อที่ขมับของตัวเอง


วอนอูกัดริมฝีปากแน่น เขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน และไม่คิดว่าสักวันต้องทำ “ผมขอโทษนะ คุณซอกมิน” วอนอูพูด เขามองบัตรประชาชนที่วางอยู่ตรงช่องกลางของรถ


ลี ซอกมิน


ซอกมินสะอึก ก่อนส่งยิ้มและตาเยิ้มๆตามแบบฉบับคนเมา “ปล้นหรอครับ?”


คำถามที่คนสติดีคงไม่ถาม และคนสติดีคงไม่ตอบเช่นกัน


“ครับ”


มินกยูอยากจะเอามือตบหน้าผากดังแหมะ มีอย่างที่ไหนที่ปล้นกับสุภาพขนาดนี้


“จะเอาอะไรครับ”ซอกมินถามกลับ พร้อมปลดนาฬิกาข้อมือ แต่วอนอูรีบห้าม “พาผมไปที่ท่าเรือเก่าให้ทีได้มั้ยครับ ผมไม่มีรถ ไม่มีเงิน ไม่มีมือถือ”


ซอกมินที่ดูจะได้สติจากโลหะเย็นๆที่ปลายกระบอกปืน เขาเงียบ ดูท่าเขากำลังประมวลความคิด และรู้ว่าเขาไม่ได้กำลังฝัน หรือสติเลอะเลือนจากแอลกอฮอล์


“ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆนะครับ ขอโทษๆ”วอนอูพูดรัว มินกยูขยับปืนของตัวเอง เขาพร้อมยิงหากอีกฝ่ายตุกติก


ซอกมินยังคงเงียบ และพยักหน้า “ถูกพวกลีกอนตามล่าหรอครับ”


วอนอูชะงักและมินกยูก็ชักปืนทันที ซอกมินรีบยกมือขึ้น เขามองทางกระจกหลังเห็นสีหน้ามินกยูจริงจังพร้อมจะฆ่าเขาทุกเมื่อ


“คือว่า...ผมถามเพราะถ้าลีกอนกำลังล่าคุณ พวกมันดักทุกถนนแล้ว คุณหนีไม่ได้ง่ายๆหรอก”


วอนอูหันไปสบตากับมินกยู มินกยูถอนหายใจเพราะเขาเข้าใจสายตาที่บอกว่า 'ขอจัดการเอง' ของวอนอู


ซอกมินยังคงยกมือค้างเหนือหัว “พวกคุณเล่นเอาผมสร่างเลยนะ….


“คุณซอกมิน ผมขอโทษนะครับ แต่ว่า-”


“คุณขอโทษมาร้อยครั้งแล้ว”ซอกมินว่าพลางกลั้วหัวเราะ “เห็นแก่ที่คุณดูเป็นคนดีมาก ยกเว้นคุณนะ” เขาชี้ไปทางมินกยู “ผมจะพาคุณหนีเอง ผมรู้จักลีกอนดี ผมรู้พวกเขาสามารถดักถนนไหนได้หรือดักถนนไหนไม่ได้”


มินกยูยกปืนอีกครั้ง เขาเหงื่อแตกพลักเพราะความเจ็บปวดบริเวณช่วงท้อง พร้อมกับภาพตรงหน้าที่พร่ามัว “นายเป็นใคร!!”


วอนอูมองซ้ายทีมองขวาทีอย่างชั่งใจ


“ผมช่วยพวกคุณได้ ผมโดนพวกนั้นกระทืบบ่อยๆเวลาชักดาบค่าเหล้า ผมรู้ว่าต้องทำไง  คุณมีทางเลือกไม่มากนิ จะตายอยู่รอมร่อแล้วไม่ใช่หรอไง เลิกยกปืนจ่อหัวผมเหอะ”


ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ สุดท้ายวอนอูก็ตัดสินใจกดมือมินกยูลง “ผมเชื่อใจคุณนะ คุณซอกมิน ช่วยผมที แลกกับเงินเท่าไหร่ก็ได้ แล้วแต่คุณจะเรียกร้อง”


ซอกมินอมยิ้ม “อย่างนี้สิ ค่อยว่าง่ายหน่อย”


“เอาเท่าไหร่”มินกยูถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ


“สามล้านวอนและริชาร์ด มิลล์บนข้อมือคุณ”อีกฝ่ายตอบพร้อมค้นช่องเก็บของหน้ารถ


วอนอูมองหน้ามินกยูที่ดูไม่สบอารมณ์ เขาทำได้แต่ส่งยิ้มแห้งไปให้ ก่อนจะค่อยๆแกะนาฬิกาบนข้อมมือมินกยู “เดี๋ยวนายค่อยซื้อใหม่เนอะ” วอนอูกระซิบ

“เจ๋ง ริชาร์ด มิลล์RM010" ซอกมินรับนาฬิกาและพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี เขายื่นชุดทำแผลที่เอามาช่องเก็บของหน้ารถมาให้วอนอู “ผมโดนพวกลีกอนกระทืบบ่อย เลยมีพวกนี้ แต่โดนยิงแบบคุณ ผมไม่รู้นะว่ามันจะช่วยมั้ย”


มินกยูกัดฟันกรอด แต่พูดอะไรไม่ออกเพราะอาการเจ็บบริเวณท้องเริ่มรุนแรงมากขึ้น


วอนอูยังคงยิ้มแห้งเช่นเดิม และรีบทำแผลให้มินกยูเท่าที่เขาจะทำได้ “ขอบคุณนะ”



ซอกมินออกรถทันที วอนอูมองมินกยูที่อาการเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ มาเฟียหนุ่มไม่มีแรงจะพูดด้วยซ้ำ เขาพิงตัวที่เบาะรถเก่าและหายใจเข้าออกช้าๆ


“เขาจะไม่ตายใช่มั้ย”ซอกมินมองผ่านกระจกหลัง “แบบว่าตายในรถผมไม่ได้นะ


วอนอูมองมินกยู และเอื้อมมือไปกุมมืออีกฝ่าย ตอนนี้เขาทั้งเหนื่อย ทั้งล้า อยากจะยอมแพ้ อยากกระโดดออกจากรถแล้วให้พวกลีกอนยิงทิ้งไปซะ จะได้จบเรื่องราวทุกอย่าง แต่พอมองมินกยูเขาก็ปล่อยให้อีกฝ่ายตายไม่ได้ ไม่มีเหตุผลในการกระทำโง่ๆของเขาเลย เขาตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมไม่ทิ้งมาเฟียที่พังชีวิตเขา


เขาก็แค่ไม่อยากทำ...มันก็แค่นั้น


“คุณ...คือว่าเพื่อนคุณเหมือนนิ่งไปแล้วนะ”


วอนอูสะดุ้งออกจากภวังค์ความคิด เขามองมินกยูที่หลับตานิ่ง “มินกยูๆๆ ตื่นก่อน” วอนอูเขย่าตัวมินกยู


“ตบหน้าเขาเลย”ซอกมินยุ


วอนอูหันไปมองตาเขียว “คุณเร่งอีกนิดได้มั้ย”


“ผมเหยียบสุดไมล์รถแล้ว แต่ว่ามันได้แค่นี้แหละ”


วอนอูกัดฟันแน่น นี่เขาคงเลือกรถที่ปล้นผิดจริงๆสินะ หวังให้รถเต่าวิ่งเร็ว เขาคงโง่จริงๆ


“มินกยูๆ”วอนอูเขย่ามินกยูโดยไม่ละความพยายาม ก่อนจะหายใจโล่งอก เมื่อมินกยูปรือตา


“ฉันยังไหว”มินกยูพูดด้วยเสียงแผ่วเบา


วอนอูยิ้ม และปล่อยมือจากการเขย่าและย้ายมากุมมืออีกฝ่ายไว้เหมือนเดิม คราวนี้วอนอูไม่ได้กุมมือมาเฟียหนุ่มฝ่ายเดียว แต่มินกยูก็บีบมือเขาแน่นด้วยเช่นกัน


“ยังไม่ตายแหะ”ซอกมินพึมพำ “ใกล้จะถึงถนน4/3ท่าเรืออินชอนแล้ว เลยตรงนั้นไปนิดหน่อยก็ถึงท่าเรือเก่าเเล้ว ผมน่ะโตมาที่อินชอน รับรองว่าซอยเล็กซอยน้อย ผมรู้หมด ผมเก่งบอกแล้ว”


วอนอูพยักหน้า “ขอบคุณจริงๆนะคุณซอกมิน เรื่องเงินเดี๋ยวผมโอนให้”


“ผมจะไม่โดนเก็บใช่มั้ยเนี่ย”ซอกมินถามกลั้วหัวเราะ


“ไม่แน่นอน ผมสัญญา คุณคือคนช่วยชีวิตพวกเรา”วอนอูพูดอย่างจริงจัง พร้อมสบตาซอกมินผ่านกระจกมองหลัง ซอกมินสบตาเขาซักพักก็ละสายตาไปมองถนนต่อ


“อ่าห๊ะ ผมเชื่อคุณ”ซอกมินตอบ “ถ้าเงินพวกคุณไม่สูง ผมไม่อยากเสี่ยงยุ่งกับพวกมาเฟียเลย”


“ผมขอโทษจริงๆนะ”วอนอูพูดซ้ำ


“เลิกขอโทษผมเหอะหน่า ผมจะออกจากเมืองนี้แล้ว ย้ายไปอยู่โซล ไปเริ่มชีวิตใหม่ ได้ช่วยพวกคุณก็ดี ถือเป็นการอำลาลีกอนอย่างสาสม”ซอกมินพูด


“จะไปโซลงั้นหรอ ไปทำงานหรอ”วอนอูถาม แต่ซอกมินส่ายหัว


“ไปเรียน”ซอกมินตอบ ก่อนสีหน้าเขาจะเต็มไปด้วยความภูมิใจ “ผมรู้ว่าคุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ว่าผมติดคณะอักษรศาสตร์ เอกวรรณคดีเอเชีย มหาวิทยาลัยโซลแหละ”


วอนอูชะงัก...โลกจะไม่กลมไปงั้นหรอ


ซอกมินเห็นสีหน้าวอนอูก็เข้าใจผิดนึกว่าวอนอูคิดว่าตัวเขาโม้ “ผมพูดจริงๆนะ ถึงมันจะเชื่อยากก็เหอะ”


“คือว่าผมเป็น-”


เอียด!!


รถเบรกกระทันหัน วอนอูที่ไม่ทันตั้งตัว หัวกระแทกกับเบาะเข้าเต็มที่ “อะไรเนี่ย!!”


ซอกมินส่ายหัว “คือว่ามีรถมาขวางหน้ารถเรา”


วอนอูยื่นหน้ามาดูตามที่ซอกมินบอก รถโตโยต้า ฟอร์จูนเนอร์คันสีดำ2คันขวางถนนสองเลนส์ซะเต็มถนน พวกเขาไม่สามารถหนีได้เลย


“เขาลงมาแล้ว….พร้อมปืนแหละ”ซอกมินกลืนน้ำลาย


วอนอูหันไปมองมินกยูที่หายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ ดูแล้วมินกยูยังคงไม่ได้สติครบถ้วน


“เอาไงดีคุณ”ซอกมินถาม


วอนอูมองหน้ามินกยูสลับกับชายชุดดำหลายสิบคนที่ลงมาพร้อมปืนตรงหน้า “ผมจะลงไปเอง คุณกับมินกยูหนีไปให้ได้”


“เดี๋ยวๆจะหนียังไง”ซอกมินรั้งแขนวอนอูที่จะเปิดประตูลงจากรถ


“ฝากคุณคิดด้วยล่ะกัน แต่มินกยูห้ามตาย!”วอนอูพูดแค่นั้นก่อนลงจากรถไป

โรงแรมนานาชาติอินชอน


[คุณจงฮยอนครับ พวกฟิโอแห่กันมาแล้วครับ]

จงฮยอนกำมือถือแน่น เขากดเสียงต่ำ "อย่าปะทะ เดี๋ยวถ้าพ่อรู้ ฉันจะซวย"

[แล้วเรื่องบอสฟิโอกับน้องคุณมินฮยอนล่ะครับ]

"ปล่อยมันไป พวกมันยังไม่รู้ว่ามินฮยอนทรยศ ไอ้เวอร์น่อนมันตายแล้วใช่มั้ย ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวล และย้ำกับทุกคน ห้ามให้มินฮยอนรู้ว่าไอ้วอนอูยังไม่ตาย ถ้าใครพูด ฉันยิงทิ้งแน่!!" [ครับ] "แล้วเรื่องหนอนบ่อนไส้ในฟิโอของเรา ติดต่อให้ฉันด้วย ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงปล่อยให้ไอ้พวกฟิโอรู้เรื่องบอสมันโดนลอบฆ่า" [รับทราบครับบอส] เมื่อตัดสายทิ้ง จงฮยอนก็กระแทกมือถือกับขอบอ่างล้างหน้าอย่างแรง เขามองตัวเองให้กระจก ทั้งๆที่เขาแค่อยากแค่ความรักทั้งหมดของมินฮยอน ทำไมเรื่องต้องวุ่นวายขนาดนี้ เขาจะไม่ยอมเสียมินฮยอนให้ใครทั้งนั้น ใครที่มาแย่งความรักจากมินฮยอนไป เขาจะให้มันหายไปจากโลกนี้ให้หมด!!! จงฮอยนเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมเห็นคนรักยืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ คงไม่พ้นเรื่องของวอนอู...เด็กที่ทำให้ความรักของมินฮยอนไม่ยอมมอบให้เขาร้อยเปอร์เซ็น “มินฮยอนอา”เสียงออดอ้อนดังขึ้นด้านหลังพร้อมแรงสวมกอด มินฮยอนในชุดคลุมอาบน้ำพร้อมแก้วไวน์ในมือละสายตาจากภาพเมืองอินชอนจากมุมสูง และหันมาหาคนรัก


“มีอะไรหรอ...จงฮยอน”มินฮยอนยกมือขึ้นเสยผมอีกฝ่าย จงฮยอนจับมือนั้นมาแนบแก้ม


“อย่าเสียใจเรื่องน้องชายนายไปเลยนะมินฮยอน เขาแค่พักผ่อน”จงฮยอนพูด


มินฮยอนเงียบ


จงฮยอนรับรู้ทันทีว่าคนรักของเขายังคงรู้สึกผิดกับคนเป็นน้อง ซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการ เขาอยากจะให้มินฮยอนเป็นของเขา และมองแต่เขาแค่คนเดียว


“รักฉันมั้ย”จงฮยอนจับใบหน้าเรียวยาวของอีกฝ่ายให้มองตัวเอง


มินฮยอนพยักหน้า


“ฉันยอมทุกอย่างเพื่อนายนะมินฮยอน ขอแค่อย่างเดียว ขอแค่นายมองแค่ฉัน”จงฮยอนโน้มใบหน้าของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ตัว “ได้มั้ย...ให้โลกของนายมีแค่ฉัน”


ริมฝีปากที่เย็นเฉียบเจือด้วยกลิ่นไวน์ของจงฮยอนแนบอย่างอ้อยอิ่งกับริมฝีปากที่แห้งผากของมินฮยอน จงฮยอนพยายามจะดูดดึงและเลียริมฝีปากนั้นอย่างเอาใจ และสุดท้ายความปรารถนาของจงฮยอนก็ประสบความสำเร็จ มินฮยอนกระชับอ้อมแขน ดึงจงฮยอนเข้ามาใกล้ และความรักอันเร่าร้อนก็บรรเลงขึ้นอีกครั้ง





ถนน4/3 ท่าเรืออินชอน


วอนอูเดินลงจากลงพร้อมยกมือขึ้นเหนือหัว เขาค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆ แต่หัวใจเขาเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา ไม่รู้ว่าลูกตระกั่วจะวิ่งมาเจาะหัวเขาเมื่อไหร่


“ฉันยอมแล้ว!!”วอนอูตะโกน “เรามาคุยกันมั้ย”


ชายตรงหน้าไม่พูดอะไร มีเพียงคนที่อยู่ตรงกลางที่หันไปคุยกับลูกน้อง เขาเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม และมองมาทางวอนอูแบบเหยียดๆ เขาพิจารณาวอนอูตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายตรงหน้าสูงน้อยกว่าวอนอูอยู่ไม่มาก เขาเป็นชายตาตี่ผิวขาวและหน้าตากวนโอ้ยแบบสุดๆ


ยิ่งมองวอนอูด้วยสายตาแบบนั้นยิ่งกวนโอ้ย เขาเดินล้วงกระเป๋าเดินมาหาวอนอู โดยที่ลูกน้องเขายังคงเล็งปืนมาทางวอนอูและรถเต่าด้านหลัง


“ชื่ออะไร”ชายผิวขาวที่มองวอนอูถาม


“วอนอู จอน วอนอู”วอนอูตอบฉะฉาน ไม่แสดงน้ำเสียงสั่นเครือออกมา


“อ่อ ว่าแล้ว”ชายตรงหน้าพูด และวอนอูก็ขมวดคิ้วทันที


...ว่าแล้ว


“ฉันมิน ยุนกิ คนในฟิโอแฟมิลี่”ยุนกิพูดแล้วถกเสื้อสูทแสดงรอยสักตราฟิโอที่แขน


วอนอูยกยิ้ม แล้วถอนหายใจออกมายาวๆ


….ในที่สุดพวกเขาก็รอดแล้ว


“บอสอยู่ในนั้นใช่มั้ย”ยุนกิถาม


วอนอูพยักหน้า พยายามจะไม่ยกยิ้ม แต่เขาก็รู้สึกโล่งใจที่มีคนมาช่วยได้ทัน “มินกยูอยู่ในนั้น เขาเสียเลือดมาก”


ยุนกิหันไปหาลูกน้อง “บอสอยู่ในนี้ ทีมหนึ่งคุ้มกันไว้ อะไรผิดปกติ ยิงทิ้งแม่.งให้หมด อีกส่วนหนึ่งมาดูแลบอส”


“รอดตายแล้ว คิมมินกยู”วอนอูพึมพำเบาๆ 



    #ใจความมินวอน



TALK.
ตอนนี้ค่อนข้างหินเลยค่ะเพราะตัวละครใหม่ออกมา 
แล้วไรท์ก็พยายามคิดว่าจะให้ตัวละครมีบทบาทแค่ไหน 
หรือแค่ออกมาไปงั้น5555 
เขียนจบแล้วพออ่านทวนก็ไม่ถูกใจก็เลยลบทิ้งและเขียนใหม่ 
ตอนนี้เลยนานมากๆ 
พราะเรื่องนี้มีหลายเส้นเรื่องมากๆ 
ไรท์ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะเจาะคู่แต่ละคนในนี้เลยหรือเขียนใหม่555 
เพราะอยากให้ฟิคเรื่องนี้จบแค่20กว่าตอนไม่เกิน25ตอน 
ยังไงก็ขอบคุณหลายๆคนที่รอไรท์นะคะ 
แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ 
LIONCHUU.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #349 LazyBK (@oil8e88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:43
    เรื่องกำลังเครียดๆ ทำไมต้องขำซอกมิน "ปล้นหรอครับ"

    55555

    เอาปืนตี้ขนาดนี้ ชวนไปกินข้าวมั้งครับ
    #349
    0
  2. #331 kmodile38 (@kmodile38) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 00:01
    ใครคือไส้ศึกล่ะทีนี้งงเลยค่ะ
    #331
    0
  3. #326 theAce95 (@saizyne) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 13:54
    ถอนหายใจเฮือกกกกกก เกือบไปแล้วคิมมิง !!!!!!
    #326
    0
  4. #319 d00879 (@d00879) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 16:13
    โอ๊ยยยยย ลุ้นนนนนสุดไ
    #319
    0
  5. #306 레이-SBG (@raynarak5) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:11

    รอดแล้วๆๆๆๆ เป็นการปล้นรถที่สุภาพจริงๆนะวอนอู5555555

    #306
    0
  6. #271 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:35
    ปาดเหงื่อแทนนนน รอดแล้ววว น้องเก่งมากกกกกก!! มีแอบฟินเบาๆตอนนี้
    #271
    0
  7. #250 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:54
    รอดแล้ววว ขำซอกมินกับวอนอูมากก ปล้นอะไรกัน5555
    #250
    0
  8. #227 candymatsu (@tippawan24362) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:56
    รอดแล้วนะ ดีใจTT คือยังไงน่อนก็ต้องรอดอะ ความจริงต้องถูกเปิดเผย
    #227
    0
  9. #148 LPVNS (@paveenuch607) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:07
    รอเล่มเลยค่ะไรท์ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ
    #148
    0
  10. #62 CM2107 (@creamza55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:22
    ลุ้นมากๆๆๆ สนุกกก
    #62
    0
  11. #42 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 05:23
    สนุกมากกกกกกกกกก
    #42
    0
  12. #39 jimmychoo (@jimmychoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 04:14
    สนุกมากเลยค่ะ เหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง อ่านไปลุ้นไปในที่สุดก็รอด รอติดตามต่อนะคะ
    #39
    0
  13. #38 NoonCharunda (@NoonCharunda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 09:33
    โอ๊ยยยยย ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นนนน
    #38
    0
  14. #37 Littlesabiqx (@wawabibi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:53
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ ชอบเรื่องนี้มากๆๆ มาต่อเร็วๆน้า
    #37
    0
  15. #36 หมีกระปุก (@s_park) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:40
    โอ้ยยยโล่งไปทีมีคนมาช่วยแล้ววว
    #36
    0
  16. #35 0622083807 (@0622083807) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:27
    แงงสนุกมากค่ะลุ้นมากชอบจริงๆ มินยุนกิเมนเราอีกคนด้วยแหล่ะ555
    #35
    0