(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 6 : SIX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    19 ก.ค. 61

CHAPTER 6








:: The SADDEST thing
about BETRAYAL is that
it never comes from
your enemies ::






วอนอูเดินตามมินกยูต้อยๆอย่างว่าง่าย ไม่ใช่เพราะเขาหมดฤทธิ์เพียงเพราะว่าได้จูบกับเจ้าพ่อมาเฟียหรอกนะ...แต่เป็นเพราะเขาแฮงค์มากๆต่างหาก ไอ้ไวน์นั้นคงไม่ใช่แค่เหล้าหมักแน่ๆ


พวกเขาเดินผ่านคาสิโนที่ไม่ได้ครึกครื้นแบบเมื่อวาน เพราะตอนนี้ปิดอยู่ คงเปิดอีกทีตอนเย็นๆ มีพนักงานทำความสะอาดอยู่หลายสิบคน ขัดโต๊ะ ขัดพื้น ขัดโคมไฟ ทำความสะอาดกันอย่างขะมักเขม้น หรืออาจะเกร็งกันสุดฤทธิ์เพราะเจ้านายเดินผ่าน


“เมื่อวานฉันกิน Vintage portล่ะสิ ฉันถึงได้แฮงค์ขนาดนี้”วอนอูพูดกับแผ่นหลังกว้างของมินกยูที่อยู่ข้างหน้า พร้อมเอาสันมือทุบหัวที่ปวดตุบๆ


“บอกได้ขนาดนั้นเชียว”มินกยูไม่หันมามองแต่เขาก็ตอบกลับ


“แหง ถึงตอนนั้นฉันจะโง่ แต่ตอนนี้ฉันสติเต็มร้อย ฉันระลึกได้หมดแหละ”วอนอูพูด


ไม่แปลกที่ไวน์มันจะรสชาติดีจนเขาไม่ทันระวัง ก็เป็นถึงVintage port ไวน์ที่ผ่านการเสริมแอลกอฮอล์ให้สูงขึ้น ไวน์ที่จะเอามาทำก็ต้องผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มงวด นำมาบ่มในถังไม้2ปีก่อนบรรจุขวด และต้องรอถึง 20ปี จึงจะสุกได้ที่


วอนอูทุบหัวแรงๆอีกครั้ง ก่อนบ่นเบาๆ “ไม่น่าตะกละกะกลามเล้ย!!”


เขาได้ยินเสียงหัวเราะหึๆจากมินกยูที่เดินนำ วอนอูทำปากขมุบขมิบล้อเลียนข้างหลัง


พวกเขาเดินจนมาถึงหน้าประตูทางออก เวอร์น่อน ซึงกวาน และโฮชิยืนกุมมืออยู่ที่หน้าประตู เวอร์น่อนสำรวจวอนอูด้วยแววตาไม่เป็นมิตรนัก ส่วนโฮชิกับซึงกวานก้มทักทายผู้เป็นนายของตัวเอง


“ซึงกวานพาวอนอูไป”มินกยูพูดเสียงเรียบ


วอนอูที่เอามือนวดขมับรีบแย้งขึ้นทันที เขาจับเเขนเสื้อสูทของมินกยู “มินกยู นายบอกว่าจะให้ฉันไปหาพี่ชายไง!”


มินกยูหันมามองคนที่ตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อย ก่อนปรายตามองที่มือเรียวยาวที่จับแขนเขา วอนอูมองตามมือตัวเอง แต่ไม่ปล่อย เจ้าตัวกลับเขย่าเรียกร้องความสนใจมากขึ้น “นายอย่าผิดสัญญาสิ เราตกลงกันแล้วว่าถ้าฉันจู-”


วอนอูชะงักเมื่อเผลอจะหลุดพูดคำว่า ‘จูบ’


มินกยูเลิกคิ้ว “ตกลงกันไว้ว่าอะไรล่ะ” น้ำเสียงมินกยูดูอ่อนกว่าเดิม แถมยังดูทีเล่นทีจริง


วอนอูมองหน้ามินกยู อีกฝ่ายดูพอใจที่วอนอูชะงักเวลาจะพูดเรื่องเมื่อคืน รอยยิ้มที่เห็นไม่ได้บ่อยนักจากมาเฟียตรงหน้า ทำให้สามบอดี้การ์ด และพนักงานที่แอบมองต่างก็ต้องตะลึง และพวกเขาก็ต้องตกใจมากขึ้นกับประโยคของวอนอู


วอนอูยกมือขึ้นกอดอก และพูดด้วยเสียงที่สดใสว่า “สัญญาว่าถ้าฉันกับนายจูบกัน นายจะพาฉันไปหาพี่ชายไง”


มินกยูส่ายหัวกับความกวนประสาทของคนตรงหน้า “ฉันพานายไปหาพี่ชายนายแน่ แต่ว่าเราต้องไปรถคนละคัน เพื่อความปลอดภัยของนาย”


วอนอูชี้เข้าหาตัวเอง “ของฉัน?”


มินกยูไม่ตอบ เขาหันหลังให้วอนอูเเละเดินออกไปทันที่ที่เวอร์น่อนเปิดประตูให้ เวอร์น่อนเดินตามผู้เป็นนายไปทันที ส่วนโฮชิหันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้วอนอู “อยากรู้จัง เมื่อคืนมีอะไร”


วอนอูทำเพียงแค่ส่งยิ้มไป แต่ในใจเขาเนี่ย อยากมอบเผือกสักโลให้โฮชิ


เมื่อโฮชิเดินจากไป วอนอูก็หันไปหาซึงกวาน “อะไรคือความปลอดภัยของฉัน ไม่ใช่บอสนายหรอไงที่อันตรายที่สุด”


ซึงกวานยักไหล่ “ก็บอสไม่อยากให้ใครรู้ว่านายมีความสัมพันธ์กับบอสในเชิง...” ซึงกวานไล่มองวอนอูตั้งแต่หัวจนถึงสะดือเขา และกำลังมองต่ำลงไปแต่วอนอูชิงขัดขึ้นมาก่อน


“เมื่อคืนไม่มีอะไร”วอนอูพูด ก่อนชี้หน้าซึงกวาน “อย่าคิดไปไกลเชียวนะ”


ซึงกวานยกยิ้ม ก่อนพยักหน้า “เอ่อหน่า ใครจะคิดไปไกลกัน”


วอนอูส่งเสียงเหอะ “ดูหน้านายและโฮชิก็รู้ว่าคิดกันไปถึงไหนต่อไหน”


“แล้วนายกับบอสไปถึงไหนต่อไหนล่ะ”


วอนอูมองซึงกวานที่ทำหน้าทำตา และเหลือบไปเห็นพนักงานทั้งหลายที่เงี่ยหูฟัง


นี่คือชอบกินเผือกกันทั้งแฟมิลี่เลยรึไง


“ก็ไปถึงขนาดที่ว่า อาจจะได้เป็นส่วนหนึ่ง...ส่วนสำคัญของแก๊งฟิโอแฟมิลี่”วอนอูแหย่ พนักงานทั้งหลายดูจะตกใจกับข่าวลวงข่าวใหม่นี้ ซึงกวานส่ายหัวกับความขี้แกล้งของอีกฝ่าย “นายก็พูดไปเรื่อย”


วอนอูเลิกเล่น และหันมาทำหน้าจริงจังกับซึงกวาน “แล้วทำไมไม่อยากให้คนรู้ว่าฉันรู้จักกับบอสนาย”


“ที่จริงการเกี่ยวข้องกับมาเฟียก็คือการที่นายกำลังเอาปืนจากแก๊งต่างๆทั้งในเกาหลีหรืออาจจะทั่วโลกมาจ่อหัวนาย เผอิญตอนนี้ก็นายดันข้องเกี่ยวซะแล้ว ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือปกป้องนาย ให้นายเป็นความลับให้ได้นานที่สุด”ซึงกวานตอบ พร้อมก้าวเดิน


วอนอูเร่งฝีเท้าเดินตามอีกฝ่าย ดูเหมือนซึงกวานจะเลือกทางออกด้านหลังคาสิโนแห่งนี้ “แล้วทำไมต้องให้ฉันเป็นความลับล่ะ แค่มาคุยกับมินกยู ไม่ได้แปลว่าคนจะต้องมาฆ่าฉันนิ ถึงมาเฟียจะโหดเหี้ยม แต่เขาคงไม่ฆ่ากันง่ายๆหรอก...ใช่มั้ย”


“ก็เพราะบอสกำลังให้ความสนใจนายเป็นพิเศษไงล่ะ ตอนนี้นายกำลังเป็นของรักของหวงของบอส ดังนั้นใครๆก็อยากจะได้ของชิ้นนี้ของฟิโอแฟมิลี่”


วอนอูขมวดคิ้ว คำว่า ของ ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจแปลกๆ แต่เขาก็รีบปัดมันออกไปทันที “ถ้ามีคนได้ตัวฉันแล้วจะเป็นไง”


ซึงกวานยักไหล่ ซึ่งแน่นอนว่าวอนอูก็สามารถตีความว่ามันคงแย่มาก พาลให้เขาจินตนาการตัวเองเวลาโดนจับตัวไม่ออกเหมือนกัน เขาเดินไปขึ้นรถFord pop คันเล็กสีฟ้าที่จอดอยู่ไกลจากหลังคาสิโนพอสมควร


“วันนี้เอารถนายมาหรอ”วอนอูถาม ไม่ยอมขึ้นไปนั่งกับอีกฝ่าย ปกติเวลาซึงกวานไปเฝ้าเขาที่มหาลัยก็มักจะเอารถคันเก่าแก่ใกล้พังของตัวเองมาจอดไว้ แถมยังใช้ชื่อวอนอูในฐานะอาจารย์เพื่อจอดฟรีอีก


“ใช่!”ซึงกวานที่อยู่ตำแหน่งสารถีตอบ เจ้าตัวดูภาคภูมิใจกับรถที่ผลิตห่างจากปีที่สงครามโลกครั้งที่สองจบลงได้เพียง8ปี วอนอูถอนหายใจ เเฮงค์ก็แฮงค์ ต้องมานั่งรถเก่าๆ ที่เวลานั่งทีสั่นตั้งแต่เล็บเท้าไปยังสมอง


“ยังไม่ขายเป็นเศษเหล็กไปอีกหรอไง แค่แฮงค์ฉันก็ปวดหัวจะตายแล้ว ให้นั่งรถนายหัวระเบิดพอดี”วอนอูบ่น พร้อมทั้งเงยหน้ามองท้องฟ้าเช้านี้ที่ไม่มีแสงแดดยามเข้าสาดส่องมา มีเพียงเมฆฝนที่ปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า “แถมฝนกำลังจะตกอีก ฉันเปียกแน่...”


ซึงกวานเบะปาก “ไม่อยากนั่งก็ต้องนั่ง นั่งแค่แปปเดียวแหละหน่า เดี๋ยวก็ย้ายไปนั่งรถบอสแล้ว”


“มีการสลับรถด้วยหรอ”วอนอูถาม “พวกนายดูหนังมากไปป่ะเนี่ย”


“นี่แหละชีวิตจริงไอ้หนู”ซึงกวานตอบ “รีบขึ้นมาได้แล้ว”


วอนอูไม่ตอบ เขาหันซ้ายหันขวา และเจอร้านสะดวกซื้อ วอนอูก้มตัวไปที่หน้าต่างรถ ที่เก่าซะจนหน้าต่างไม่สามารถเลื่อนปิดขึ้นได้ วอนอูล้วงมือไปที่เกะกลางของรถ และหยิบเศษเงินของซึงกวานมากำมือหนึ่งแล้ววิ่งออกไป “เดี๋ยวมา”


“ไอ้บ้า วอนอู!!”เสียงซึงกวานตะโกนตามหลัง


วอนอูวิ่งไปที่7-11 เขาเดินไปทางโซนขนมปัง ก่อนหยิบพายข้าวโพดของโปรด ก่อนจะชะงัก “ซื้อไปฝากมินกยูด้วยดีมั้ย น่าจะยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน” วอนอูพึมพำกับตัวเองและหยิบขนมปังไส้หรอกมา ก่อนไปหยิบนมสองขวดและน้ำเปล่าหนึ่งขวด


เมื่อจ่ายตังค์เสร็จ รถฟอร์ดป็อปของซึงกวานก็มารอรับเขาหน้าร้าน


“ทำอะไรห๊ะ!! จอน วอนอู”ซึงกวานตะโกน “เงินฉันนะเฟ้ย เอามาซื้อของๆนายได้ไง”


วอนอูที่เปิดประตูขึ้นมานั่งเรียบร้อยก็ตีสีหน้าใสซื่อ “ก็มันหิว อีกอย่างหาอะไรรองท้องจะได้หายแฮงค์ไง ไม่งั้นฉันอ้วกใส่ลูกนายแน่...เห็นมะ ฉันกำลังปกป้องลูกรักนายนะ”


ซึงกวานเถียงไม่ออก ได้แต่ขยี้หัวตัวเอง และเหยียบคันเร่งออกไปทันที


วอนอูนั่งกินพายกับนมรสสตอร์เบอรี่จนหมด ก่อนทิ้งมันไว้ที่วางเท้าของคนนั่ง


“ย่าห์ๆ วอนอู อย่าทิ้งขยะบนรถฉันสิ”ซึงกวานบ่น


“มันไม่มีที่ทิ้งนิ เดี๋ยวตอนลง เอาไปทิ้งให้หน่า”วอนอูตอบแบบขอไปที ก่อนมองซึงกวานหัวเลี้ยวไปที่ซอยเล็กๆ เมื่อขับไปเรื่อยๆจนสุดซอยปรากฎรถโรลส์-รอยซ์สีดำ ซึงกวานเบรกต่อหลังรถคันดังกล่าว


“ลงไปได้แล้ว”ซึงกวานพูด ส่วนวอนอูก็ทำตามอย่างว่าง่าย เขาเปิดประตู พร้อมทั้งเอาเท้าเขี่ยขยะให้ตกลงพื้นข้างๆรถ พร้อมถือถุงร้านสะดวกซื้อในมือแล้วก้าวออกจากรถ


ทางฝั่งโรลส์-รอยซ์ก็มีคนลงมาจากฝั่งคนนั่งเบาะหลัง...โฮชิเดินลงมาจากรถ เขามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ในมือถือปืน เขาเดินสวนวอนอู “นั่งเบาะหลังนะ”


วอนอูพยักหน้า และเดินขึ้นรถ  แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมินกยูไม่ได้นั่งอยู่ข้างหลัง แต่กลับนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ


เมื่อวอนอูปิดประตูรถ เวอร์น่อนก็ขับรถออกทันที “ทำไมไม่นั่งหลังล่ะ” วอนอูถามสิ่งที่ตัวเองสงสัย


“เดี๋ยวก็รู้”มินกยูตอบเพียงสั้นๆ และวอนอูก็ไม่คิดจะหาคำตอบต่อ เขายื่นถุงพลาสติกสีขาวที่มีขนมปังไส้หรอก กับ นมจืดให้ ส่วนน้ำเปล่าก็หยิบออกมาถือไว้กับตัว


“อะไร”มินกยูถาม ส่วนเวอร์น่อนปรายตามองนิดๆ


วอนอูขยับมานั่งตรงกลาง “ข้าวเช้าไง”


มินกยูดันถุงในมืออก “ฉันไม่หิว”


“ไม่หิวก็ต้องกิน ถึงนายจะไม่ได้เมาแอ๋แบบฉัน แต่นายก็ดื่มไปเหมือนกัน ท้องนายไม่ควรว่างรู้ป่ะ”วอนอูพูดพร้อมยังคงชูถุงในมือค้างไว้ มินกยูหันไปมองทางอีกฝ่ายที่ยกยิ้มกวนๆ


“ฉันเลี้ยง...ถึงแม้จะเป็นเงินลูกน้องนายก็เหอะ”ประโยคหลังวอนอูพูดเสียงเบา พร้อมแอบเหลือบตาไปมองเวอร์น่อน


ไม่รู้อะไรที่ทำให้มินกยูใจอ่อน อาจเป็นเพราะคำรอยยิ้ม หรือคำพูดเพ้อเจ้อว่าจะเลี้ยงขนมปังกับนมราคาถูกกับคนที่เงินล้นฟ้าอย่างเขา


มินกยูหยิบถุงนั้นมา วอนอูก็ดูจะพอใจ รอยยิ้มเจ้าตัวกว้างกว่าเดิมจนทำให้มินกยูรู้สึกดีใจ ที่เขาเลือกถูก


...เพราะรอยยิ้มของวอนอูมันสดใสซะจนทำให้ท้องฟ้าที่มืดครึมกลับดูสว่างไสว






วอนอูนั่งนิ่งมองถนนที่ผ่านตาเขาไปด้วยความเร็ว90กิโลเมตรต่อชั่วโมง รอบข้างเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย หรือบางทีตลอดเวลาที่เขาย้ายมาโซล เขาเอาแต่คลุกอยู่แค่ที่มหาลัย ห้องสมุด หรือไม่ก็หอพักทำให้เขาไม่รู้จักที่ต่างๆในประเทศบ้านเกิดตัวเองเลย

 

“จะพาฉันไปเจอพี่มินฮยอนจริงๆหรอ”วอนอูพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ


มินกยูเงียบ ไม่ได้หันมามองทางวอนอู เขายังคงมองไปที่ถนนตรงหน้าและกระจกหน้ารถที่เต็มไปด้วยหยดน้ำฝน


เขาไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้วอนอูนิ่งลง ทั้งๆที่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังดุกดิกหาขนมปังหานมมาให้เขากินอยู่เลย


“ไม่ไว้ใจฉันหรอ” มินกยูไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธ แต่มันกลับเจือด้วยน้ำเสียงผิดหวังแทน


เวอร์น่อนเหลือบมองเจ้านายตัวเอง และมองกระจกหลัง เขาเห็นวอนอูทำสีหน้าที่ยากจะคาดเดา


“ฉันเชื่อนาย”วอนอูยืนกราน และนั้นก็ทำให้ใจมินกยูกระตุกไปวูบหนึ่ง “ฉันก็แค่กังวล และหวังว่า...”


“ว่า?”


“ว่าจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เจอพี่”วอนอูตอบ และเพราะคำตอบที่พูดออกมาชัดเจนจากปากวอนอูทำให้เวอร์น่อนเหลือบตาไปมองบอสตัวเองอีกครั้ง


วอนอูมักจะมั่นใจในความคิดตัวเองเสนมอ และสิ่งที่เขาคิดมันมักจะถูกต้อง


มินกยูนิ่งเฉย วอนอูรอคำตอบสักพักก็ถอดใจ มองออกไปนอกหน้าต่างเช่นเคย...วอนอูไม่รุ้ว่าความเงียบของมินกยูคือ ใช่ ไม่ใช่ หรือยังไม่รู้คำตอบที่แน่ชัด


เวอร์น่อนหัวเลี้ยวรถเข้าไปที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังใหญ่ ตั้งเด่นทันทีที่รั้วเปิดออก มีบอร์ดี้การ์ดยืนอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ วอนอูมองผ่านกระจกรถ และก็มั่นใจว่าที่นี่คงไม่ใช่บ้านคนธรรมดา…


“บ้านนายหรอ”วอนอูถาม


มินกยูไม่พูด แต่ส่งเสียง อืม ในลำคอ


เวอร์น่อนไม่ไปที่โรงจอดรถ แต่เขาขับอ้อมไปที่หลังบ้าน และบอร์ดี้การ์ดเกือบสิบๆคนก็มารุมรถไว้ ทุกอย่างดูวุ่นวายจนวอนอูตกใจ สักพักประตูข้างหลังเปิดออก วอนอูหันไปดู และขอบตาก็ร้อนผ่าวเมื่อบุคคลที่เขาคิดถึงโดนผลักมานั่งข้างๆเขาในรถ


วอนอูชะงัก เขาทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกมากมายเหมือนแตกออกมา มินฮยอนก็แสดงอาการเหมือนวอนอู พวกเขาสองพี่น้องทำเพียงแค่จ้องหน้ากัน


“ออกรถ”มินกยูพูด ทำให้บรรกากาศของสองพี่น้องคลายลง


มินฮยอนยกยิ้มอย่างอ่อนแรง เมื่อวอนอูสวมกอดเขาแน่น วอนอูพยายามกลั้นสะอื้นเท่าที่จะทำได้ แต่มินฮยอนรู้ว่าวอนอูไม่สามารถทำได้เพราะเสื้อเขาชุ่มไปด้วยน้ำตาของน้องชาย


มินกยูมองผ่านกระจกหลัง และรู้สึกไม่สบอารมณ์กับการสวมกอดที่ยาวนานเกินไปของสองพี่น้อง


“วอนอูอา ไม่เป็นไรใช่มั้ย”มินฮยอนตบแผ่นหลังน้องเบาๆเป็นการปลอบประโลม วอนอูพยักหน้าบนไหล่เขาช้าๆ


วอนอูอาจไม่รู้ว่า มินฮยอนรู้แต่เขารู้ว่าน้องชายเขาเข้มแข็งและแสบขนาดไหน แต่ทั้งหมดที่วอนอูคิดว่าตัวเองเป็นกลับเป็นเพียงเกราะที่เจ้าตัวสร้างเพื่อให้ตัวเองที่โดนปกป้องมาตลอดรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อ่อนแอ ส่วนด้านที่เจ้าตัวคิดว่าแสดงละครตบตาให้มินฮยอนได้เห็น กลับคือด้านที่แท้จริงที่เจ้าตัวไม่รู้ เพราะวอนอูไม่มีใครเลยให้อ้อนได้ นอกจากเขาและจองฮัน


สุดท้ายน้องชายเขาก็คือ เด็กน้อยอยู่ดี


“ไม่ต้องร้องนะ”มินฮยอนปลอบ


วอนอูผละออก ตาคมกับจมูกรั้นนั้นแดง เขาสะกดกลั้นน้ำตามันอย่างมาก วอนอูพยายามจะหายใจช้าๆ และจับมือของมินฮยอนข้างที่โดนทุบ มือพี่ชายเขาเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่ทำอย่างลวกๆ “เจ็บมั้ย ยังปวดอยู่รึเปล่า ผ-ผมจะทำไงดี พี่เจ็บมากใช่มั้ย”


“วอนอู พี่ไม่เจ็บเลย ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ”


วอนอูมองรอยแผลของพี่ชายเขา ใบหน้าบวมบูด รอยช้ำม่วงปรากฎขึ้นทุกส่วนในร่างกาย “พี่!! อย่างนี้ไม่ให้ผมเป็นห่วงเนี่ยนะ พี่เห็นสภาพตัวเองมั้ย”


รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง และตึกสูงๆของโซลกำลังจะหายไป ทดแทนด้วยเส้นทางด่วน และกำลังจะมุ่งหน้าไป...อินชอน


มินฮยอนลูบหัววอนอูด้วยความเอ็นดูอย่างที่ทำเป็นประจำ และเหลือบตาไปมองทางบอสแห่งฟิโอแฟมิลี่


“วอนอูฟังพี่นะ พี่รู้ว่าเรามั่นใจในตัวเอง พี่รู้ว่าเราเก่งและฉลาด แต่ว่าพี่ขอแค่เรื่องนี้ พี่ไม่อยากให้เรามายุ่งเกี่ยวด้วย”มินฮยอนบีบมือวอนอู “ขอร้อง...อย่าช่วยพี่”


มินกยูเหลือบตามองอย่างขุ่นเคือง เขาเข้าใจความแฝงที่มินฮยอนพูด….มินฮยอนไม่อยากให้วอนอูมายุ่งกับเขา ให้หนีไปจากเขา


“อย่าเล่นลิ้น จอน มินฮยอน”มินกยูพูดเสียงเข้ม เพราะเขาก็เข้าใจความนัยแฝงนั้นเช่นกัน



“ผมไม่ปล่อยพี่ไป!!”วอนอูไม่สนใจท่าทีที่แข็งกร้าวขึ้นของมินกยู เขาหันมาคุยกับมินฮยอนต่อ “ผมพอใจจะอยู่ตรงนี้และผมก็จะอยู่จนกว่าพี่มินฮยอนจะได้กลับมาอยู่กับผม”


มินฮยอนเหลือบตามองมินกยู ก่อนจะสะดุดเข้ากับสิ่งที่อยู่บนติ่งหูน้องชายเขา


“นี่...”มินฮยอนพึมพำ ก่อนจะถอนหายใจ ดูท่าเรื่องราวจะไปกันใหญ่แล้ว


“มีอะไรที่ผมต้องรู้มั้ย”วอนอูถาม หลังจากที่ทุกคนต่างพากันเงียบ


“มี”มินกยูตอบ “ฉันกับพี่ชายนายเราได้ทำข้อตกลงกัน”


วอนอูกัดฟันแน่น ก่อนลมหายใจเขาจะสะดุด มินฮยอนบีบมือวอนอูแน่นขึ้นเพื่อเป็นการยืนยันสิ่งที่มินกยูพูด


“พี่ชายนายอยู่ในฐานะคนทรยศ และฉันจะใช้โอกาสนี้ให้พี่ชายนายเข้าไปแฝงตัวกับแก๊งลีกอน ที่ดูแลเขตอินชอนอยู่ ถ้าพี่ชายนายได้ข้อมูลเรื่องของอาวุธที่ลีกอนเสนอขายแก่รัสเซีย ฉันก็ถือว่าพี่ชายนายทำงานสำเร็จ และฉันก็จะปล่อยเขาไป...”มินกยูพูด “...พร้อมนายด้วย”


วอนอูกลั้นลมหายใจทันที่ฟังเรื่องจบ “พร้อมฉันด้วย? หมายความว่า….ฉันอยู่ในฐานะตัวประกัน”


มินกยูกำลังวางแผนให้ วอนอูไปไหนไม่ได้ เพราะถ้าหากพี่มินฮยอนคิดจะทรยศไปอยู่กับลีกอนแฟมิลี่….วอนอูจะตายทันที


“หัวไวดีนิ”มินกยูชม


วอนอูกำมือแน่น “นายไม่มีสิทธิ์มาใช้ฉันเป็นตัวประกันนะ!!!” นี่เป็นครั้งแรกที่วอนอูขึ้นเสียง “และนายก็ไม่มีสิทธิเอาพี่ชายฉันไปเสี่ยงตายเป็นสายลับ!”


“อะไรคือสิทธิที่พวกนายมี”มินกยูถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงความไม่พอใจ


“วอนอู พี่โอเค นี่คือทางออกที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้”มินฮยอนรีบพูดแทรก


“จอน วอนอู” เวอร์น่อนขึ้นเสียง“บอสไม่เคยให้โอกาสใคร ทุกคนที่ทรยศหรือหักหน้าบอสจุดจบคือความตาย นี่คือครั้งแรกที่บอสให้โอกาสพวกสวะ รู้มั้ยว่ามีเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญคัดค้านเรื่องนี้แค่ไหน คนในแฟมิลี่จับตาดูบอสแค่ไหน...แต่เพราะมินฮยอนเป็นพี่ชายนาย บอสจึงให้โอกาส”


วอนอูเงียบลง เขาเหลือบมองใบหน้าซีกหนึ่งของมินกยูที่ยากจะคาดเดา วอนอูก็ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อสิ่งที่เวอร์น่อนพูดมั้ย


...เขาเป็นแค่ของเล่นเท่านั้นเอง


“วอนอู พี่โอเค ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ”มินฮยอนพูด และลูบแขน ลูบหน้าวอนอู “สัญญากับพี่เรื่องหนึ่งว่านายต้องปลอดภัย”


มินฮยอนหันหน้าไปทางมินกยู “บอสจะดูแลความปลอดภัยของนายเอง”


วอนอูเงียบลงเหมือนเคย ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้า แล้วเอามือลงพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เขานั้นแหละที่จะเป็นคนฆ่าผม”


มินฮยอนยกยิ้ม เขามองน้องชายที่เข้าใจทุกอย่างได้ดี ไม่รู้ว่าเขาเอาแต่ทำงานจนลืมมองความเติบโตของน้องชายตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่วอนอูเข้มแข็งได้ขนาดนี้ “พี่จะทำให้สำเร็จ แล้วเรากลับมาอยู่ด้วยกันนะวอนอู”


วอนอูพยักหน้า และพยายามกลั้นน้ำตาที่ล้นเอ่อ


“พี่ไม่ได้อยู่ดูแลเราแล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะ...อย่ากินแครกเกอร์มากล่ะ”


วอนอูยกยิ้มไม่ออก เขาปาดน้ำตา “ดูแลตัวเองดีๆนะพี่มินฮยอน ผมอยู่ทางนี้จะหาทางช่วยพี่ให้มากที่สุด ผมสัญญา”


มินฮยอนส่ายหัว “แค่ดูแลตัวเองให้ดี ก็ช่วยพี่ได้มากแล้ว”


“พวกเราถึงแล้ว”มินกยูแทรก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญ


“ดูแลพ่อแม่ด้วย และก็อย่าสร้างปัญหาให้ตัวเองเดือดร้อนรู้มั้ย จำไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ก็รักเราเสมอนะ”มินฮยอนพูดและรวบตัวบางๆของวอนอูมากอด วอนอูพยักหน้าหงึกๆและกอดตอบ


เวอร์น่อนเดินลงจากรถ หลังจากเดินทางมาหลายชั่วโมงท่ามกลางฝนที่ตกหนัก วอนอูรู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่ท่าเรือ แต่มันเป็นท่าเรือร้าง และถ้าเขาจำไม่ผิดนี้คือท่าเรือเก่า ก่อนที่ท่าเรือนานาชาติอินชอนจะสร้างเสร็จ


มินฮยอนผละออกจากน้องชาย และหันหลังเตรียมลงจากรถ วอนอูใจกระตุกไปวูบหนึ่งก่อนคว้าแขนพี่ชายตัวเองไว้ “ผมจะรอพี่ พี่ต้องรอดกลับมานะ”


มินฮยอนไม่พยักหน้า และไม่ส่ายหัว เขาแค่ยิ้มบางๆ “ดูแลตัวเองดีๆ และใช้ชีวิตให้คุ้มนะ วอนอู”


มันเหมือนคำร่ำลา วอนอูไม่อยากคิดแบบนั้น แต่เขารู้สึกใจไม่ดีเลย บางทีเขาก็ภาวนาให้ตัวเองคิดมากไป


“รีบกลับมานะ...”วอนอูเสียงสั่น มินฮยอนก็กัดปากแน่นเช่นกัน ในฐานะพี่ชาย เขาไม่อยากร้องไห้ให้น้องเขาเห็น


วอนอูมองข้างหลังของคนที่ปกป้องเขามาตลอด “…ผมไม่เหลือใครแล้ว อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว”


มินฮยอนกำมือแน่น และปิดประตู เขาไม่กล้าแม่แต่จะหันหลังกลับไปมองน้องชาย เขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน เเละมินกยูคิดจะทำอะไรกับน้องชายเขา ต่างหูที่มีสัญลักษณ์ของฟิโอแฟมิลี่ บ่งบอกว่ามินกยูแสดงความเป็นเจ้าของของวอนอูชัดเจน และข้อเสนอที่เจ้าตัวยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองให้โอกาสคนทรยศอย่างเขาก็พิสูจน์ได้ว่า มินกยูอยากเก็บวอนอูไว้กับตัวเองแค่ไหน


บางทีมินกยูอาจจะไม่ได้อยากได้แค่ร่างกายวอนอู แต่เขาอยากได้หัวใจของวอนอูด้วย


วอนอูเหมือนกำลังติดอยู่ในนรก ทั้งๆที่เขานั่งอยู่บนรถที่แอร์เย็นเฉียบ เขาเหมือนโดนพายุลูกใหญ่พัดถล่ม ทุกสิ่งทุกอย่างหายไปในพริบตา ถึงวอนอูจะไม่รู้ว่าวงการมาเฟียเป็นยังไง แต่เขามั่นใจว่ามันไม่ง่าย พี่ชายเขาเหมือนคนที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ที่ขาใกล้หัก และมีเชือกมาคล่องที่คอ พี่มินฮยอนไม่รู้ว่าขาเก้าอี้จะหักเมื่อไหร่ แต่ถ้ามันหัก...หมายความว่าพี่ชายเขาจะโดนแขวนคอ และจากเขาไปตลอดกาล


มินกยูย้ายมานั่งข้างหลังแทนที่พี่ชายเขา และจู่ๆซึงกวานก็โผล่มา และนั่งแทนที่มินกยูที่เบาะข้างหน้า ก่อนที่โฮชิจะตามมาพร้อมทำหน้าที่สารถี


มินกยูมองวอนอูที่นั่งนิ่ง หน้าอีกฝ่ายเหมือนอยากจะร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มินกยูไม่เข้าใจความรักของพี่น้องหรอก ถึงเขากับเอสคุปส์จะสนิทกันมาก แต่พวกเขาก็ไม่เคย…คิดจะเสียสละแทนกันและกัน


รถเคลื่อนออก รถทั้งคันเงียบกริบ มีเพียงเสียงวอนอูสูดน้ำมูก เขาหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีแม้แต่จะเหลือบตามองมาเฟียหนุ่ม


มินกยูไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องรู้สึกไม่ดี แต่เขาไม่ชอบให้วอนอูไม่สนใจเขา มินกยูยกมือโอบไหล่วอนอู และออกแรงให้อีกฝ่ายขยับมาใกล้ ตอนแรกวอนอูยื้อ แต่สุดท้ายก็สู้แรงเขาไม่ไหว


“ฉันทำสิ่งที่ถูกต้อง”มินกยูพุด เขาไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาพูดแบบนั้น เขาแค่อยากจะพูด…ขอโทษ แต่มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะพูดแบบนั้นอีกเช่นกัน เพราะเขาไม่ใช่คนผิด ที่จริงวอนอูต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่ยอมไว้ชีวิตคนทรยศ


แต่ปฏิกิริยาของวอนอูกลับทำให้มินกยูแปลกใจ วอนอูไม่ว่าเขาสักคำ แถมยังพยักหน้ารับด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย


วอนอูหลับตา “ฉันรู้ แค่นายไว้ชีวิตพี่ชายฉัน ฉันก็ไม่รู้จะขอบคณยังไงแล้ว”


วอนอูพูดความจริง เขาไม่มีสิทธิไปโกรธมินกยู เพราะมินกยูไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือพี่ชายเขา และนี่คือทางออกที่ดีที่สุดอย่างที่พี่มินฮยอนบอก


มินกยูกระชับอ้อมแขนที่โอบไหล่วอนอู



ด้านเวอร์น่อน


“เดินไปได้แล้ว ไอ้สวะ”เวอร์น่อนใช้ปากปืนโลหะจี้ไปที่ด้านหลังของมินฮยอน


มินฮยอนที่ยืนมองรถโรลส์-รอยซ์คันหรูหายลับไปจนสุดสายตา ท่ามกลางฝนเทกระหน่ำที่ไม่มีวี่แววว่าจะหยุด เขาทำตามที่เวอร์น่อนพูดอย่างว่าง่าย มินฮยอนเดินไปที่ริมแม่น้ำ ตรงนี้ไม่มีใครนอกจากเวอร์น่อนและลูกน้องอีกสองสามคน


หนุ่มลูกครึ่งมองมินฮยอนที่ยืนนิ่ง ตามแผนที่พวกเขาตกลงกันไว้ มินฮยอนจะต้องบาดเจ็บสาหัสและไปขอความช่วยเหลือจากพวกลีกอนแฟมิลี่ ดังนั้นหน้าที่เวอร์น่อนจึงมีแค่อย่างเดียวคือ…กระทืบ


“มึงขโมยเงินบอสทำไมว่ะ”เวอร์น่อนถาม ไม่ว่าจะเค้นแค่ไหนมินฮยอนก็ไม่ยอมบอกเหตุผล


มินฮยอนไม่ตอบเช่นเคย เวอร์น่อนยกขาและถีบไปที่อก จนมินฮยอนทรุด “ปิดปากหาพ่.อมึงหรอไง”


“ซึงกวานเป็นเด็กดีนะ”มินฮยอนพูดคนละเรื่อง แต่เรื่องนี้ยิ่งกลับเพิ่มความโมโหให้อีกฝ่าย


“มึงว่าไงนะ”เวอร์น่อนกระชากเสื้อ


“เขาชอบนาย นายก็รู้นิเวอร์น่อน ทำไมถึงไม่ยอมรับรักเจ้าซึงกวานล่ะ…ความสุขมันไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆนะเวอร์น่อน นายควรจะรีบคว้าไว้”มินฮยอนยังคงพูดต่อ เวอร์น่อนไม่รอช้า เขากระหน่ำต่อยอีกฝ่ายทันที


“ลูกพี่ พอเหอะ”ลูกน้องของเวอร์น่อนรีบปรี่มาห้าม


เวอร์น่อนสะบัดลูกน้องของเขาออก และกระชากคอเสื้อมินฮยอน ที่ยังคงยิ้มอยู่


“นายเข้าใจรึเปล่า ว่ามันรู้สึกยังไงเวลานายได้เจอใครซักคนและได้รู้ว่าชีวิตมันคืออะไร เหมือนนายเริ่มต้นชีวิตใหม่ หัวใจนายผลิบาน นายแค่อยากใช้ชีวิตกับเขาแบบธรรมดา วาดฝันความรัก และการมีกันและกันอยู่เคียงข้าง…มันดีมากเลย”


เวอร์น่อนกัดฟันกรอด แต่มินฮยอนยังไม่หยุดพูด


“ฉันยอมสละได้ทุกอย่างเพื่อที่จะได้ความรักนั้นมา เพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน ฉันสามารถทิ้งทุกสิ่งได้หมด…ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัว เหมือนไอ้กระห.รี่จองฮันไง”มินฮยอนยิ้ม


เวอร์น่อนชะงัก


ยอมสละครอบครัวงั้นหรอ?


“หมายความว่าไง-”


ไม่ทันที่เวอร์น่อนจะพูดจบ เสียงปืนก็ดังขึ้น


ปัง!ปัง!ปัง!


ลูกน้องของเวอร์น่อนร่วงลงกับพื้น เลือดไหลนองจนสามารถย้อมน้ำฝนเป็นสีแดงทั่วทั้งบริเวณ


เวอร์น่อนชักปืนและยิงไปทางคนที่แอบอยู่หลังเสา ที่กำลังเล็งปืนมาทางตน แต่เขาก็ต้องนิ่งไปเมื่อชายฉกรรจ์เกือบยี่สิบคนค่อยๆโผล่ออกมาจากมุมมืดของท่าเรือ ทั้งตึกร้าง ตู้คอนเทนเนอร์ร้าง และจากในน้ำ


…เสียท่าจนได้


มินฮยอนที่นอนอยู่ยกขาแตะปืนออกจากมือของเวอร์น่อน และกดอีกฝ่ายลงกับพื้น


เวอร์น่อนนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น โดยมีชายชุดดำสองคนจับเขาไว้ ส่วนมินฮยอนนั้นหยิบปืนของเวอร์น่อนขึ้นมา ก่อนมองปืนคู่ใจเขาที่บอสสั่งทำให้พิเศษ มันมีตราฟิโอแฟมิลี่ประทับอยู่ที่ด้ามจับ


“ที่จริงอยู่ที่ฟิโอก็สวัสดิการดีนะ แต่ว่าเสียดายที่ความรักฉันไม่ได้อยู่ที่นั้น”มินฮยอนเบะปาก พร้อมทั้งเอาสันปืนตบหน้าเวอร์น่อน “เจ็บมั้ย”?


มินฮยอนส่งเสียงหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นเวอร์น่อนพยายามดิ้น “กูก็เคยโดนตบด้วยปืนนี้ เหมือนที่มึงทำไง!”


“มึงทำงานให้ใคร”เวอร์น่อนตะโกนถาม ตอนนี้ตาเขาลืมไม่ขึ้นเนื่องจากสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา และเลือดทีไหลไม่หยุด


มินฮยอนไม่ตอบคำถามของเวอร์น่อน “สงสารซึงกวานเนอะ รักมึงมาตั้งนาน มึงเสือกปากแข็งไม่ยอมรับรัก แถมตอนนี้ยังต้องมาตายอีก…หรือซึงกวานมันดวงกินผัวว่ะ” พูดจบมินฮยอนก็หัวเราะลั่น “กูก็พร่ำสอนมันเช้าเย็นว่าให้หาคนใหม่ ที่จริงกูแนะนำน้องสาวของจงฮยอนที่รักกูให้ซึงกวานก็ได้นะ แต่เสียอย่างหนึ่งมันคงไม่ทรยศฟิโอ”


...จงฮยอน ทายาทของลีกอนแฟมิลี่...


“มึงทำงานให้ลีกอนแฟมิลี่ใช่มั้ย!!”เวอร์น่อนตะโกนแทรก


มินฮยอนไม่สนใจตอบ เขาพูดต่อ “ถ้าซึงกวานมันยอมทรยศซะก็ดี กูคงไม่ต้องฆ่ามัน ออกจะเป็นเด็กที่น่ารักแท้ๆ”


เวอร์น่อนฮึดฮัด “มึงเตรียมแผนการขนาดนี้ไม่ได้ หากไม่มีคนช่วยใช่มั้ย มีหนอนบ่อนไส้อีกสินะ”


มินฮยอนยกยิ้มมุมปาก และเหนี่ยวไกปืนเล็งไปที่อกซ้ายของเวอร์น่อน “มึงไม่ต้องรู้หรอก เพราะหมากเกมส์นี้พวกกูชนะ เดี๋ยวมึงก็ตายแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะ กูจะส่งซึงกวานที่รักมึงให้ตายตามไป เพราะตอนนี้น่าจะได้เวลาที่อาวุธทั้งหมดในคลังแสงของลีกอนแฟมิลี่ จะได้ถล่มรถของบอสมึงซักที”


“แต่น้องมึงอยู่ในนั้นนะ”


“ก็ช่างแม่งดิ!!”


เวอร์น่อนชะงัก ไม่ใช่ว่าวอนอูกับมินฮยอนเป็นพี่น้องที่รักกันมากงั้นหรอ...


“กูปกป้องแม่งมาทั้งชีวิต ตอนนี้กูเจอคนที่อยากจะปกป้องมากกว่าแล้ว กูรักจงฮยอน กูขาดเขาไม่ได้”


“แต่วออนูเขารักมึงมากนะ เขาทำทุกอย่างก็เพื่อมึง ทั้งๆที่เขาจะหนีและปล่อยมึงตายก็ได้”เวอร์น่อนพูด และนั้นทำให้แววตารู้สึกผิดของมินฮยอนฉายออกมาแวปหนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นความเกรี้ยวกราด


“กูเกลียดน้อง ที่กูปกป้องมัน เพื่อที่จะให้พ่อแม่รักกู เห็นกูเป็นคนดี แต่สุดท้ายวอนอูมันก็ทำได้ดีกว่ากูทุกอย่าง พ่อแม่ก็ภูมิใจกับมัน แล้วกูล่ะ กูก็ลูกนะ คนที่สละให้มันได้เรียนก็คือกู!!” มินฮยอนเริ่มกระสับกระส่าย “มันตายๆไปก็ดีแล้ว เดี๋ยวมันก็มาแย่งความรักของกูไปอีก ถ้าคราวนี้ถ้ามันมาแย่งจงฮยอนไป...กูคงอยู่ไม่ได้”


…บ้าไปแล้ว เวอร์น่อนคิดในใจ ถึงเขาจะไม่ชอบขี้หน้าวอนอู แต่เขาก็รู้ว่าวอนอูนั้นจริงใจ ถ้าวอนอูรู้เข้าล่ะก็ คงจะต้องเสียใจมากแน่ๆ พี่ชายที่เจ้าตัวรักนักรักหนากลับคิดจะฆ่าตัวเองได้ลงคอ



“มึงบ้าไปแล้ว วอนอูไม่ใช่คนแบบนั้นมึงก็รู้ดีกว่าใครๆ มึงกำลังหลอกตัวเอง” เวอร์น่อนพูด มินฮยอนเงียบลงและค่อยๆลดปืนลง



“…ผมไม่เหลือใครแล้ว อย่าทิ้งผมไว้คนเดียว”


น้ำเสียงและแววตาของวอนอูทำให้มินฮยอนรู้สึกผิด เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เขาต้องเลือก เลือกระหว่างน้องกับคนรัก


และเขาก็เลือกจงฮยอน



“มินฮยอน นายกลับใจได้นะ นายช่วยไม่ให้น้องนายตายได้นะ นาย-”


ปัง!!


ยังไม่ทันที่เวอร์น่อนจะพูดจบ เสียงปืนก็ดังขึ้น เวอร์น่อนก้มมองที่หน้าอกตัวเอง เห็นเลือดสีแดงกำลังขยายวงย้อมเสื้อเชิ๊ตสีขาวให้กลายเป็นสีแดง ลูกกระสุนนี้พุ่งมาจากชายที่มาใหม่ เขายืนอยู่ใต้ร่มสีเขียวเข้มคันใหญ่


“จงฮยอน!” และนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่เวอร์น่อนได้ยิน






เวอร์น่อนทิ้งตัวลงกับพื้น เลือดสีแดงไหลออกมาไม่หยุด ยอมพื้นให้เป็นสีแดง แม้แต่น้ำฝนที่ตกลงมาก็ไม่สามารถละลายให้เลือดหายไปได้


“ไม่เป็นไรนะมินฮยอน เขาแค่จี้จุดอ่อนนาย เดี๋ยวถ้าน้องชายนายตาย นายก็จะไร้จุดอ่อนแล้วนะ” จงฮยอนเดินมาจับมือชายคนรักที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ มินฮยอนที่เหม่อลอยค่อยๆหันไปหาจงฮยอนช้าๆ จงฮยอนส่งยิ้มให้ และยกมือเรียวขึ้นมาลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลของคนรัก “เรากำลังจะได้อยู่ด้วยกันนะ”


มินฮยอนพยักหน้ารับ ก่อนจะคว้าร่างบางเข้ามากอด


ความรักทำให้คนตาบอด…และมินฮยอนก็ยอมตาบอด ต่อให้จงฮยอนจะควักตาเขาออกทั้งเป็น แม้มันจะเจ็บปวด แต่เขาก็ยอม



ด้านวอนอู


วอนอูที่เริ่มทำใจได้ ก็พยายามจะขยับออกจากอ้อมกอดของมินกยู แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยเขาไป สุดท้ายวอนอูก็ได้แต่จำใจนั่งเป็นตุ๊กตาให้มินกยูโอบ


วอนอูมองออกไปนอกหน้าต่าง พวกเขามาที่ถนนที่ค่อนข้างเงียบ บริเวณนี้เคยเป็นแหล่งธุรกิจมาก่อน ตอนเกาหลีเปิดประเทศใหม่ๆ เพียงแต่ตอนนี้ต้องกลายเป็นสลัมและที่ว่างเปล่าจากภาวะเศรษฐกิจที่ซบเซ้าช่วงหนึ่ง และส่วนใหญ่ความเจริญก็ถูกย้ายไปที่โซลด้วย ทำให้พื้นที่แห่งนี้ถูกลืม


วอนอูมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนตกหนักจนทำให้ทัศนียภาพด้านนอกย่ำแย่


“มินกยู” วอนอูกระซิบ มินกยูเลิกคิ้ว และเอี้ยวตัวมาใกล้เขามากขึ้น “ขอยืมมือถือหน่อย”


มินกยูสงสัย แต่เขากำลังกังวลกับเส้นทางที่แปลก จึงควักมือถือเครื่องหรูให้กับวอนอูแต่โดยดี วอนอูรับมา และเลื่อนเป็นโหมดกล้องถ่ายรูป เขายกขึ้นแต่ไม่กดถ่าย


“ทำอะไร”มินกยูถาม


"..." วอนอูเงียบ เขากำลังเพ่งสมาธิไปที่กล้อง



“พี่โฮช”ซึงกวานพูดเสียงเบา “เราไม่ได้หลงใช่มั้ยพี่”


“ไม่หรอกก็GPSมันกำหนดมาแบบนี้นิ เจสตั้งให้ ยังไงก็ปลอดภัย”โฮชิตอบ


“กล้องถ่ายรูปสามารถจับสัญญาณอินฟราเรดที่คนมองไม่เห็นได้ เหมือนรีโมทอะ เคยเล่นมั้ย หากนายเอากล้องมือถือไปจ่อรีโมทที่กำลังทำงานตรงหัว ที่เหมือนหลอดไฟเล็กๆ มันจะขึ้นไฟสีแดงที่ตาเปล่ามองไม่เห็น” วอนอูอธิบายหลังจากมินกยูทิ้งคำถามไว้หลายนาที


“แล้วเอามาทำไม”


“หาว่าสัญญาณจุดระเบิดอยู่ที่ไหน”เมื่อวอนอูพูดจบประโยค ใจตัวเขาเองก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม


“โฮชิ เบรก!!” วอนอูตะโกนเสียงดัง โฮชิทำตามทันทีตามสัญชาตญาณ ยังไม่ทันที่จะได้ถาม เสียงระเบิดก็ดังขึ้นตรงหน้า ถ้าหากว่าพวกเขาขับไปต่อล่ะก็ ป่านนี้คงไหม้เป็นจุลแน่ๆ


“ขับไปต่อ อีกนิดหนึ่งจะถึงเขตชุมชนแล้ว”มินกยูสั่ง


โฮชิไม่รอช้าทำตามทันที เขาขับฝ่ากองเพลิง ด้วยความทนทานของโรลส์-รอยซ์ทำให้รถไม่เสียหาย


แต่ว่า ยางของโรส-รอยส์อาจจะทนกระสุนปืนไม่ดีเท่าตัวรถ กระสุนปืนจากคนหลายสิบคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างทาง กระหน่ำยิง จนทำให้ยางเส้นหลังด้านคนนั่งแตก


“เชี่.ยเอ้ย”โฮชิอุทานและพยายามประคองรถ


มินกยูเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาหยิบปืนมาสองกระบอก และส่งให้วอนอูกระบอกหนึ่ง


“ฉันยิงไม่เป็น”วอนอูพูด


“ไม่เป็นก็ต้องยิง ถ้าจำเป็น”มินกยูตอบกลับ “อีกกี่กิโลถึงเขตชุมชน”


“หนึ่งกิโลครับบอส”ซึงกวานตอบ เขาก็ชักปืนออกมาเตรียมพร้อมแล้ว


“ถ้าถึงเขตชุมชน ซึงกวานนายดูแลวอนอู พาเขาหลบไปที่ปลอดภัย พวกมันต้องการตัวฉัน เดี๋ยวฉันล่อมันเอง”มินกยูพูด


วอนอูหันควับ “จะบ้าหรอ ถ้าพวกมันต้องการนาย ก็ทิ้งฉันไว้สิ แล้วพวกนายก็หนี โง่ป่ะเนี่ย”


“หากนายอยู่ ฉันไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรนายบ้าง”มินกยูพูดกลับด้วยเสียงดัง “ถ้ามันฆ่านายล่ะ”


วอนอูกลอกตา “ของฉันยังแค่ถ้าพวกมันฆ่าฉัน แต่ของนายอะพวกมันฆ่าแน่นอน


มินกยูหันกลับไปมองด้านหลัง รถหลายคันหนึ่งกำลังตามพวกเขามา ดูจากคนที่น้อยลง พวกเขาก็ไม่กล้าบุกในเขตชุมชนเหมือนกัน แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาเบาใจ เพราะคงมีวิธีการฆ่าสารพัดที่จะฆ่าพวกเขา


“ฉันล่อเอง”วอนอูยืนกราน


“นายควรดีใจที่ฉันตายสิ ไม่ใช่มาปกป้องฉัน”มินกยูสวน ใจเขาร้อนรน ปกติเขาไม่กังวลกับพวกลูกกระจ๊อกแบบนี้หรอก เพียงแต่คราวนี้คนเขาน้อยกว่าอีกฝ่ายเยอะ แถมที่นี้ยังไม่ใช่ถิ่นของเขาอีก แต่เป็นถิ่นของศัตรูเต็มๆ


“นายก็ไม่ควรใส่ใจของเล่นแบบฉันเหมือนกัน พี่ชายฉันยังทำงานให้นายอยู่ ดังนั้นถ้าพี่ฉันรอดนายต้องรักษาสัญญากับพี่ฉันสิ”วอนอูพูดกลับ เขาก็กังวลใจไม่แพ้มินกยู แต่อย่างน้อยถ้าเขาตาย มินกยูอาจเห็นใจ ยกเลิกภารกิจของพี่มินฮยอน และพี่เขาอาจจะรอด ได้กลับไปใช้ชีวิตที่ตัวเองอยากใช้ หลังจากเสียสละให้เขามาเยอะ


“จอน วอนอู!!”มินกยูตวาด


“บอสครับ เอาไงดีครับ เราเข้าเขตชุมชนแล้ว”โฮชิพูด เขาขับเข้าไปตามตรอกซอกซอย ถึงจะบอกว่าที่นี้คือชุมชน แต่คนอาศัยก็ไม่ได้มากมาย เพราะมันยังเป็นนอกตัวเมืองอยู่


“เข้าไปในตามซอย แล้วเรารีบลงจากรถไปซ่อนตัวได้มั้ย ขับในถนนหลักแบบนี้ เราเสียท่าแน่ เราทำความเร็วสู้พวกนั้นไม่ได้หรอก”วอนอูเสนอ


มินกยูมองแผนที่ในGPSหน้ารถ “เข้าไปซอยข้างหน้านั้น มันมีสามแยกเล็ก เราจะแยกกันตรงนั้น ซึงกวานกับวอนอูไปทางซ้าย โฮชิกับฉันไปทางขวา”


“คิม มินกยู!!”วอนอูหันขวับ “นายจะให้ซึงกวานมากับฉันทำไม เขาเป็นลูกน้องนายนะ ก็ให้เขาปกป้องนายไปสิ”


มินกยูไม่ตอบ เขาหันไปมองรถที่ไล่ตามมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ


โฮชิบังคับรถให้เลี้ยวตามแผนที่มินกยูบอกโชคดีที่รถของพวกเขาเข้าในซอยนี้ได้ แต่รถของพวกที่ตามล่าพวกเขา ใหญ่เกินกว่าจะเบียดเข้ามา


“หนีไปโซลให้ได้ ฉันอนุญาตให้ทำทุกวิถีทาง แต่นายต้องปกป้องวอนอูเท่าชีวิต”มินกยูย้ำซึงกวาน วอนอูมองไปที่อีกฝ่าย


ซึงกวานรีบกระชากแขนวอนอูให้เดินตาม แต่มินกยูรู้สึกถึงแสงสิบวับที่ตึกสูงข้างหลังวอนอู


ปัง!


มินกยูผลักวอนอูเข้ารถ พร้อมกับความปวดร้าวราวที่ท้องด้านซ้าย มินกยูมองดูเลือดที่ไหลออกมา เขาเอามือปิดมันไว้


เขาโดนยิง


วอนอูรีบพุ่งตัวตามไปในรถ ในขณะที่โฮชิและซึงกวานยิงสวนกลับอยู่นอกรถ


“พาบอสหนีไป”โฮชิตะโกน ตัวเขาเองกับซึงกวานยังคงยิงโต้กับศัตรู โดยมีแค่มุมกำแพงตึกเป็นที่กำบัง


วอนอูทำตัวไม่ถูก เขารีบไปที่คนขับและขับพุ่งต่อไปข้างหน้าอย่างไร้สติ


“มินกยู นายตายมั้ย”วอนอูถามด้วยเสียงติดๆขัดๆ


“ยัง แต่นายจะไปไหน”


วอนอูส่ายหัว เขาพยายามประคองรถไปตามทาง โดยไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น “ไม่รู้ แค่ต้องหาโรงพยาบาลให้นาย”


“นายทิ้ง ฉันไว้และหนีไปซะ”มินกยูพูด


วอนอูส่ายหัว พร้อมกับมือที่กำพวกมาลัยแน่น “ฉันไม่ทิ้งนาย”




    #ใจความมินวอน



TALK.
ไรท์ยังไม่ได้ทวนละเอียดในทุกตอนนะคะ คาดว่าคำผิดเยอะแน่ๆ555
ตอนนี้แต่งสามวันเลยค่ะ มันตันๆ555
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ เป็นกำลังให้มากเลยค่ะ^^
LIONCHUU.





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #345 เสี่ยวจู' (@3412) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 09:36
    นี่ชิปมินเจด้วยแต่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกไม่อยากให้มินเจรักกันเลย5555555 คือพี่มินเทน้องแรงมากอ่ะ น้องอุตส่าช่วยแต่พี่มินเลือกคนรัก สงสารวอนอู แต่สงสารมินกยูสุดโดนพี่มินทรยศ​ซ้ำสองไปอีก
    #345
    0
  2. #343 pongnniel (@pamhaha9822) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 18:38
    เริ่มสนุกแล้ว
    #343
    0
  3. #336 nanny1266 (@nanny1266) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:46

    มินฮยอนทำไมมันซับซ้อนแบบนี้อ่ะ
    #336
    0
  4. #330 kmodile38 (@kmodile38) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:52
    พี่มินทำไมเป็นงี้ แต่หล่อน้องให้อภัย555555
    #330
    0
  5. #327 เมนแฟนแจน☝ (@theeratida) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 05:20
    เมนสุดที่รักของนุ้ง ทำไมทำงี้อ่ะ แค่โกงเงินอีนี่ก็ใจสลายแล้วนี่ทำแบบนี้อีก ฉีกสัญญาการเป็นเมนเลยดีมะ พี่มินนะพี่มิน55
    #327
    0
  6. #325 theAce95 (@saizyne) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 12:57
    พี่มินเลวมาก !!!!!? สงสารวอนอูช่วยผิดคน
    #325
    0
  7. #318 d00879 (@d00879) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:31
    มินฮยอนนนนนนนนนนนนน อ๋อยยยสงสารวอนอู
    #318
    0
  8. #305 레이-SBG (@raynarak5) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 23:55

    เจ็บเลย ทำไมพี่มินฮยอนถึงได้หลงความรักขนาดนี้นะ

    #305
    0
  9. #288 เรียลมายด์ (@mild_pcy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:02
    อมกกกกก
    #288
    0
  10. #270 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:34
    รู้สึกอ้าวเฮ้ยแรงมาก!!!!! เรื่องความรักไม่เข้าใครออกใครจริง
    #270
    0
  11. #249 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:35
    โห พี่มินฮยอนคือพีคมากอะ ถ้าวอนอูรู้จะรู้สึกยังไงอะ
    #249
    0
  12. #234 OrangeTurtle (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:41
    เสียใจแทนวอนอูเลยอ่ะ.. เหมือนโดนหลอกใช้ทุกทาง
    #234
    0
  13. #226 candymatsu (@tippawan24362) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:34
    คือแบบจะร้องไห้เอาความเป็นห่วงของเราคืนมาเลยนะพี่มิน!! เสียใจมาก ผิดหวังมากที่พี่เหลือแบบนี้อะ ทั้งๆที่วอนอูรักจะเคารพในตัวพี่จริง เวอร์น่อนนายอย่าตายนะได้โปรดเราไม่พร้อมจะเสียนายไปTT พี่โฮชกับเจ้าบูก็ต้องรอดกลับมานะ มินกยูก็อย่าเป็นอะไรล่ะ โอ๊ยเป็นห่วงทุกคนเลย
    #226
    0
  14. #147 LPVNS (@paveenuch607) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 18:54
    ถ้าวอนอูรู้จะเสียใจแค่ไหนอ่ะ ㅠㅠ
    #147
    0
  15. #137 PanKunMuMiEiEi (@panmark) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 19:44

    โหหห พีคไปอีกกก

    #137
    0
  16. #91 aaomcatt (@chanaporn723) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 08:33
    โถ่พี่มิน หักมุมมากกก
    #91
    0
  17. #61 CM2107 (@creamza55) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:04
    หักมุมแบบสุดๆ ทำไมพี่มินฮยอนถึงร้ายขนาดนี้
    #61
    0
  18. #34 fernkanokwan (@fernkanokwan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 14:54
    เพิ่งเริ่มอ่านมาถึงตอนล่าสุดคือหักมุมในมุมในมุม โอ้ยบ้าจริง ;___; มินฮยอนทำอึ้งไปเลย
    #34
    0
  19. #33 viletant_ww (@viletant) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 23:34
    โหหหห
    ขอโทดที่มาเม้นเอาตอนนี้นะ
    แต่คือแบบ หยุดอ่านไมไ่ด้จริงๆ
    ไม่หด้อ่านแบบนี้มาน้านนานานมากแล้ววว
    มันสุดอะไรสุดดดด
    ขอให้ทั้งคู่ปลอดภัยค่ะ
    // ลาก่อนเวอร์นอนแงง ไม่ตายหรอกเนาะะ
    #33
    0
  20. #32 หมีกระปุก (@s_park) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:36
    โอ้ยยยพลิกล็อคกันน่าดู~ถล่มทลาย~ แงงงตอนแรกโคตรสงสัยพี่มินฮยอนเลยน้ำตาแทบคลอเบ้าตอนพี่น้องเค้ากอดกัน ไหงมาเป็นงี้อ่ะทำไมพี่ทำงี้ นูรักพี่มากๆเลยนะเว้ยยย แม่งงงอยากเข้าไปเอาปืนยิงชิบเป๋งเลย ฮืววน้งนูพามิงหนีไปให้ได้นะขอให้ปลอดภัย เนี่ยยรู้สึกได้แล้วว่าเค้าก็มีความรู้สึกดีๆให้แก่กันอ่ะ เด๋วต้องรักกันๆๆแน่ๆ><
    #32
    0
  21. #31 jimmychoo (@jimmychoo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:51
    อึ้งมาก มินฮยอนทำไมเป็นแบบนี้ น้องนูรู้คงเสียใจมาก สนุกมากเลยค่ะ น่าติดตามว่าจะเป็นไงต่อไป
    #31
    0
  22. #30 pimchansfwok (@piiim_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 21:42
    อมก มินฮยอน.... เลวมาก อินฟิคสุดไรสุด55555
    รอดให้ได้นะทุกคน เวอร์น่อนจะรอดมั้ย ;-;
    #30
    0
  23. #28 Pu~Yunho^^ (@-chompu-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:26
    ฮรุก... มันเป็นแผนมาตั้งแต่ต้นสินะ มินฮยอน...
    #28
    0
  24. #27 0622083807 (@0622083807) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 09:44
    อหห. มินฮยอน..ไม่คิดว่าจะเปนแบบนี้เลยจริงๆ
    #27
    0
  25. #26 namz_282 (@namz_28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 09:11
    ทำไมมินฮยอนทำแบบนี้ ขอด่าว่าเลวเถอะนะ มินกยูนี่กลายเป็นคนดีเลย สงสารเว่อนอน ซึงกวาน โอ้ยสงสารทุกคนเลย
    #26
    0