(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 19 : Special chapter (VERKWAN) : Say goodbye

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    30 พ.ค. 62

CHAPTER 
Special For VERKWAN





:: If I die don't cry 
look at the sky 
and say goodbye::


หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-เกาหลียืนอยู่ในพื้นที่ที่เป็นสีขาว ไม่มีอะไรรอบๆตัวเขา ทุกอย่างล้วนเป็นสีขาว เขาหมุนไปรอบๆ สิ่งเดียวที่นึกออกคือเขาโดนยิง 



และมินฮยอนได้ทรยศฟิโอแฟมิลี่



และถ้าเดาไม่ผิด...เขาน่าจะตายแล้ว


ความรู้สึกเศ้ราตีตื้นขึ้นมา เสียดายหลายๆอย่างที่ยังไม่ได้ทำ


ซึงกวานจะเสียใจมั้ยนะ...ความรู้สึกของเด็กน้อยที่เขาห่วงอยู่เสมอ


เขาอาจจะทำเป็นเข้มกับซึงกวาน แต่ในใจนั้นเขารักอีกฝ่ายมากกว่าสิ่งใด


รักมากกว่าพี่น้อง อยากจะได้มาครอบครอง แต่กลัวจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บช้ำ….กลัวว่าความรักเขาจะไม่มากพอ จึงไม่บอกให้อีกฝ่ายรับรู้


แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าซึงกวานก็รักเขาเช่นกัน


เขาเป็นคนโง่และขี้ขลาดเกินกว่าจะบอกไป และตอนนี้มันก็สายไปแล้ว


เวอร์น่อนตัดสินใจเดิน แม้รอบๆตัวเขาจะเป็นสีขาว และเขามองไม่เห็นจุดหมายอะไรเลย แต่เขาก็ไม่อยากยืนอยู่เฉยๆ


เมื่อเดินไปเรื่อยๆ เขาก็เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก ยืนกุมปลายเสื้อที่โคล่งเกินขนาดตัว เสื้อสีส้มคลุมหัวเข่า ใบหน้าเล็กขาวใสและแก้มแดงอย่างเด็กสุขภาพดี


...บู ซึงกวาน


ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ


เวอร์น่อนรีบวิ่งไปหาเด็กตรงหน้า ซึงกวานเมื่อเห็นเขาก็โผตัวเข้ามากอดที่ขา “เวิงน่อง” เสียงเล็กแหลมเอ่ยชื่อเขาออกมา


เวอร์น่อนหัวเราะ เพราะเมื่อตอนเด็กๆซึงกวานก็ชอบเรียกเขาแบบนี้


คนหน้าฝรั่งย่อตัวยกมือขึ้นลูบหัวทุยของอีกฝ่าย ซึงกวานเอียงหัวนิดๆรับสัมผัสนั้น “ซึงกวาน”เวอร์น่อนพูดด้วย น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เคยใช้กับอีกฝ่ายมาก่อน “ฉันต้องไปแล้วนะ”


แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มแต่ในใจกลับรู้สึกสั่นสะท้านกับคำพูดตัวเอง ไม่รู้ว่าซึงกวานตัวจริงจะรับรู้มั้ย แต่มันคงดี ถ้าได้บอกลาก่อนจากกันไปตลอดกาล…


“หืม?” ตากลมโตจ้องมาทางเขาอย่างสงสัย


“ฉันตายแล้วนะ”


“เวิงน่องม่ายด้ายตั่ยนะ เวิงน่องอยู่นี่งาย”ซึงกวานพูด


เวอร์น่อนส่ายหัว และลูบหัวทุยนั้นไม่หยุด “ตายแล้วจริงๆ ต้องจากกันแล้วนะ”


ทันใดนั้นซึงกวานก็เบะปาก พร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย จมูกเล็กแดง ก่อนที่น้ำตาจะหยดแหมะลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้น


“โกหก!!”ซึงกวานตะโกน


เวอร์น่อนยกมือเช็ดน้ำตาให้เด็กตรงหน้า “พูดจริง ซึงกวาน…”


ซึงกวานโผเข้ากอด ระหว่างที่พุ่งมาจากร่างเด็กชายวัยสี่ขวบ กลายเป็นซึงกวานในวัยยี่สิบสามปี ใบหน้าที่กลมน่ารัก เริ่มแสดงสันกรามอย่างผู้ใหญ่ ส่วนสูงเพิ่มขึ้นจนแทบจะสูงไล่เลี่ยเขา เสียงเล็กทุ่มขึ้น เวอร์น่อนที่นั่งยองๆรับตัวอีกฝ่ายไว้จนเซไปด้านหลังเล็กน้อย สุดท้ายเวอร์น่อนก็ตัดสินใจนั่งขัดสมาธิโดยมีซึงกวานกอดเขาไว้ราวกับลูกลิง


…ถึงจะโตขึ้น แต่ตลอดมาน่ารักยังไงก็น่ารักแบบนั้น


“เวอร์น่อน” ซึงกวานร้องเสียงดัง


เวอร์น่อนกอดอีกฝ่ายจนจมไปในอ้อมกอดเขา “ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ชีวิตฉันสดใสนะ”


“เวอร์น่อน อย่าไปนะ”


“ซึงกวาน ถ้าฉันไม่อยู่…”


“ไม่” ซึงกวานส่ายหัวบนไหล่เขา เวอร์น่อนยกยิ้มเศร้า เขาสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่าย


“ภักดีต่อมินกยูและบอสเอสคุปส์นะ…”


“ไม่ไปนะ”


“ดูแลตัวเองดีๆ อย่าตากฝน อย่าเมา อย่าไว้ใจใคร และเช็ดผมทุกครั้งหลังสระผมด้วยรู้มั้ย”


“ไม่”


“โตแล้วนะ ซึงกวาน ต้องรู้จักระวังตัวนะรู้มั้ย”


ซึงกวานร้องไห้โฮ และกอดเวอร์น่อนแน่นขึ้น


“แล้วอย่ากินดึก กินข้าวให้ตรงเวลา พักผ่อนมากๆ หักโหมงานให้น้อยๆลงหน่อย เข้าใจมั้ย”


“เวอร์น่อน อย่าไป…”ซึงกวานพึมพำในอกแกร่ง


เวอร์น่อนลูบหัวอีกฝ่ายเรื่อยๆ “ฉันก็ไม่อยากจากนายไป แต่ฉันต้องไปจริงๆ” เวอร์น่อนพูด “ซึงกวาน ซักวันหนึ่ง…ซักวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป นายจะเจอคนที่นายอยากปกป้อง คนที่สำคัญกับนาย คนที่จะอยู่ดูแลนายตลอดไป…ฉันเสียใจนะที่เป็นคนนั้นให้นายไม่ได้ แต่ฉันเชื่อว่าซักวันหนึ่งเด็กน้อยของฉันจะเจอคนๆนั้น”


เสียงสะอื้นดังข้างหูหนุ่มลูกครึ่ง


“และถ้าเกิดเจอคนๆนั้น จับมือเขาให้แน่น อย่ารอเวลา เพราะมันจะสาย…เหมือนกับฉัน” คราวนี้เป็นเวอร์น่อนที่ซุกคออีกฝ่าย “ขอโทษนะซึงกวาน ที่อยู่ปกป้องนายต่อไปไม่ได้แล้ว ขอโทษที่เย็นชาใส่นายมาตลอด แต่ฉันอยากบอกว่า…”


“…ฉันรักนาย รักมาตั้งนานแล้ว”


ซึงกวานสะอื้นหนักมากขึ้น เวอร์น่อนผละอีกฝ่ายจากอ้อมกอด มองใบหน้าที่เขาได้แต่แอบมอง ไม่เคยได้จดจ้องอย่างจริงจัง หนุ่มลูกครึ่งยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่พรั่งพรูมาราวกับเขื่อนแตกของซึงกวาน



“อย่าร้องไห้เลยซึงกวาน ยิ้มให้ฉันเหอะนะ ฉันรักรอยยิ้มนาย”


“ไม่” ซึงกวานส่ายหัน และยกมือขึ้นจับมือเวอร์น่อนที่เข็ดน้ำตาให้เขา “ถ้าฉันยิ้ม…ฮึก…ยิ้มให้นาย…”


ซึงกวานสะอื้น “…มันจะเหมือนกับว่า…ฮึก… เรากำลังจะจากกันตลอดกาล”


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


“หืม” เวอร์น่อนสะดุ้งจากฝันร้าย เขาสูดหายใจลึก และบอกตัวเองว่านั้นเป็นเพียงความฝัน  


เมื่อตั้งสติได้ เขาก็ก้มมองตรงหน้า เอกสารที่เขากำลังจัดการแทนบอสมินกยูที่เฝ้าวอนอูอยู่ก็กองผะเนิน


หนุ่มลูกครึ่งยกมือขยี้ตา ก่อนจะกัดฟันแน่นเพราะลืมตัวไปว่าบาดแผลของเขายังไม่หายดี


แต่มากกว่าความเจ็บคือ เขารู้สึกถึงน้ำหนักกดทับที่ไหล่ข้างขวา เมื่อเหลือบไปดูก็เห็นหัวทุยๆของเด็กน้อยของเขาซบพร้อมกับหลับปุ๋ย


เวอร์น่อนยกยิ้มกว้าง และเอามือไปลูบกลั่มผมหน้านั้นอย่างเอ็นดู


ซึงกวานสะดุ้งโหยงเมื่อเวอร์น่อนสัมผัสตัว เขาลืมตาขึ้นมาก่อนจะหน้าแดงแจ๋เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังหลับบนไหล่อีกฝ่าย ซึงกวานกำลังจะผละตัวออก แต่เวอร์น่อนกลับเป็นคนรั้งอีกฝ่ายในอ้อมอก


ซึงกวานนิ่งเป็นแมวเชื่องไปทันที ดูก็รู้ว่าคนที่เด็กกว่ายังไม่ชินกับเวอร์น่อนในฐานะที่ต่างออกไป


…เวอร์น่อนในฐานะคนรัก…


ที่จริงตั้งแต่วันที่เวอร์น่อนฟื้น เขาก็แสดงออกชัดเจนแล้วว่าคิดกับอีกฝ่ายมากกว่าน้อง เขาบอกรักซึงกวานทันทีที่รู้ตัวว่าฟื้น เขาดีใจที่รู้ตัวว่าไม่ตาย และไม่รอเวลาใดๆ


เวอร์น่อนจับมือซึงกวานมากุมแน่น และบอกรักอีกฝ่ายซ้ำๆ แม้จะมีเครื่องช่วยหายใจครอบอยู่ก็ตาม


“กอดทำไม”ซึงกวานพึมพำ เรียกให้เวอร์น่อนออกมาจากความคิด


“ฝันร้าย”เวอร์น่อนตอบ และกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้น “ฝันว่าจะจากนาย…ตลอดไป”


เมื่อได้ยินคำว่า ‘จาก’ ซึงกวานก็เป็นฝ่ายกอดอีกฝ่ายแทน “มันน่ากลัวใช่มั้ย…แต่ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนะ”


คำพูดน่ารักจากซึงกวานทำให้เวอร์น่อนหลุดยิ้มออกมา เขาซุกจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มแล้วสูดเอากลิ่นหอมของแชมพูที่อีกฝ่ายใช้ประจำ


“ฉันเกลียดพ่อแม่ที่จากฉันไป…และถ้านายจากฉันไปฉันจะเกลียดนายด้วย…”ซึงกวานพูดเสียงเครือ “…เพราะงั้นห้ามนอนเป็นผักแบบนั้นอีกแล้วนะ ฉันเหมือนคนตายทั้งเป็นเลย”


เวอร์น่อนยกยิ้มอีกครั้งเมื่อได้ยินคำว่า ‘นอนเป็นผัก’


“ครับ” เวอร์น่อนตอบรับ และจูบกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่ายเบาๆเพื่อปลอบใจ เขารู้ว่าซึงกวานต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน เขามีโอกาสรอดน้อยมาก ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะถอดใจไปแล้ว แต่ซึงกวานไม่ เด็กน้อยของเขาอยู่เคียงข้างเขาตลอด ซึงกวานเฝ้ารอเขาให้กลับมาหา แม้จะรอด้วยความหวังอันน้อยนิด เวอร์น่อนกระชับอ้อมกอด “ฉันไม่จากนายไปไหน จะอยู่ข้างๆนาย และรักนายตลอดไป”






  #ใจความมินวอน



TALK.
คู่นี้น่ารักกกกกกกก
เรื่องนี้จบสมบูรณ์แล้วค่ะ//เย้ๆ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ 
อย่างที่บอกเสมอค่ะ 
ไรท์เขียนมาได้ขนาดนี้เพราะแรงใจจากทุกคนล้วนๆเลยค่ะ
พรุ่งนี้ไรท์เปิดเทอมแล้ว ฮรืออออ 
ไรท์คงหายไปเลย555 
แต่อาจจะเปิดเรื่องใหม่ทิ้งไว้ (ขอหาวันเหมาะๆก่อนนะคะ) 
ล้วปิดเทอมก็มาแต่ง 
รอไรท์ด้วยนะคะทุกคน
รักทุกคนค่ะ
LIONCHUU












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #282 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:41
    คู่นี้ก็น่ารักกกก ใช่แล้วเราไม่ควรปากแข็งนะ
    #282
    0
  2. #243 OrangeTurtle (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:50
    I want it moreeeeeee
    #243
    0
  3. #220 pimchansfwok (@piiim_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:19
    อยากบีบน้องซึงกวาน4ขวบ T__T ชอบมากเลยค่ะ ชอบอีกแล้ว ชอบทุกอย่างที่เป็นฟิคนี้เลย ฮือ
    #220
    0
  4. #212 tonkhao_0609 (@exoshidae_0609) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:40
    แหมมมมมมมม คุณเวอร์น่อนคนปากแข็ง สุดท้ายก็คือรักน้องมาตั้งนานแล้ว กรี๊ดๆ แสดงว่าที่ผ่านมาคือหึงสินะ...
    #212
    0
  5. #211 -chompu- (@-chompu-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:39
    ขอบคุณนะคะไรต์ พาร์ทเวอร์กวานนี่คิดว่าจะจบไม่สวยซะแล้วค่ะ กลัวน่อนจะเป็นอะไรไปตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่เห็นเขารักกันอยู่ดเวยกันเราก็สุขใจ
    #211
    0
  6. #210 won_always96 (@ww1996) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:23

    อยากนอนของคู่นี่อีกอ่ะค่ะไรท์ น่ารักดี ไม่ค่อยได้เห็นมุมนี้ของเวอร์น่อนซักเท่าไหร่เลย:)
    #210
    1
    • #210-1 won_always96 (@ww1996) (จากตอนที่ 19)
      6 มกราคม 2562 / 20:23
      อยากอ่าน* ไม่ใช่อยากนอน555+
      #210-1